'prior' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 12473 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0426D (auctor c.945–1004)
Ioannes testimonium perhibet de ipso, et clamat, dicens: Hic erat quem dixi qui post me venturus est, ante me factus est, prior me erat.
2Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427A (auctor c.945–1004)
Hic est de quo dixi: Post me venit vir qui ante factus est, quia prior me erat, et ego nesciebam eum, sed ut manifestetur Israel, propterea veni ego in aqua baptisans.
3Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523D (auctor c.945–1004)
Quo loco inoluit quia si cuiuslibet partis penultima syllaba desinat in correpta vocali, quae excipiatur a duobus consonantibus, quarum sit prior muta et sequens liquida sit, nunquam illa pars trisyllaba vel tetrasyllaba acuetur in penultima, sed mutato accentu potius in antepenultima, licet in medio utrumque fieri liceat, prout fuerit poetae voluntas.
4Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527C (auctor c.945–1004)
Inter duas etiam partes cum s praecedit, ut Deus summus, ne nimius sibilus sit, prior s sonum perdit, quae et eo loci sequente vocali interdum synaloepham facit.
5Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0728B (auctor fl. 923)
Hisce prior mediusve fuit circumve nec ullus; Fortiter ast alii spreta nece belligerabant; Verum stilla quid est simplex ad caumata mille?
6Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1287D
Novissimo vero abbati relinquitur et corpus eius, et vestimentum, et equus, et vacca: vel si tanti honoris fuerit, duo equi cum curru, et ornamentum sui lectuli et vas de quo biberat: tamen prior abbas offerre pro anima monachi sui discedentis ab eo debet.
7Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0057C (auctor fl. 1150)
Quoniam ipse praevenit nos in benedictionibus dulcedinis (Psal. XX) , prior ipse nobis offerens et largiens munera, ut tali liberalitate piis mentibus suum affectum commendaret.
8Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0533A (auctor 1068-1081)
In Sclavania vero ordinavit archiepiscopus Folcwardum , deinde Reginbertum ; quorum prior a Sclavania pulsus, in Suediam vel Nordveiam missus est ab archiepiscopo, et ipse multos in Domino lucratus, cum gaudio remeavit.
9Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVI; 6 (auctor -1081)
In Sclavania vero ordinavit archiepiscopus Folcwardum, deinde Reginbertum; quorum prior a Sclavania pulsus in Suediam vel Nordveiam missus est ab archiepiscopo, et ipse multos in Domino lucratus eum gaudio remeavit.
10Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0731B (auctor 1145-1221)
Pulvis iste, dum hic vivitur, semper contrahitur, sed nihilominus semper contractus detergitur, dum per veram obedientiam vita prior infatigabiliter exercetur.
11Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1451B (auctor fl. 1173)
Id tamen ultra illam habet speciale, quod in nono et decimo versu duas tantum habet clausulas rhythmicas, quarum prior consonantiam syllabarum servat in sui ipsius medio et fine, posterior vero clausula unius datorum versuum respondet in simili desinentia posteriori clausulae alterius versus.
12Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1489A (auctor fl. 1173)
Nonnulli namque versuum duas solum habent clausulas rhythmicas, quarum prior respondet priori clausulae proximi versus, in terminali syllabarum consonantia, et secunda secundae.
13Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0468B (auctor c.1140–1212)
X. Si vero de illis quaeritis vestibus candidis, quibus decorabuntur electi, in claritate futurae remunerationis, legite quod in eadem Apocalypsi angelo Sardis Ecclesiae dicitur: Qui vicerit, vestietur vestimentis albis (Apoc. III, 5) . Vestimentorum alborum ornatus victoriae succedet: quia prior temporaliter illa est; haec autem posterior.
14Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0484A (auctor c.1140–1212)
Unde et quidam valde sublimis mons, ait: Ante me factus est; quia prior me erat (Ioan. I, 15) . Unus eorum est, quia mons Domus Domini in vertice montium ipse est (Mich. IV, 1) . Super hunc montem obtulisti, mi frater, et tradidisti teipsum, eum in oblatione, et traditione tui ipsius habens exemplum: ut non arbitreris indignum, iam te debere agere pro eo, quod ipsum vides excellenter egisse pro te.
15Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0502C (auctor c.1140–1212)
Haec dicenti si mihi non credis, audi quale super his consilium cuidam Lanzoni, noviter apud Cluniacum facto monacho, venerandae memoriae Anselmus dedit, tunc temporis Beccensis Ecclesiae prior, postmodum vero eiusdem monasterii Abbas, ac processu temporis archiepiscopus Ecclesiae Cantuariensis.
16Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0566D (auctor c.1140–1212)
Quid enim in conventu fratrum utilitatis erga eosdem vel operari poterit prior, nisi in utroque hoc bono, reverentia videlicet et auxilio auctoritas ei adfuerit abbatis; vel ipse etiam abbas, si forte, quod absit, in utrovis eorum fidelis ei defuerit sollicitudo prioris?
17Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567C (auctor c.1140–1212)
Haec autem prior deprehendens, subducet humeros suos; et pro eo ulterius medullitus laborare cessabit.
18Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567C (auctor c.1140–1212)
Habet zelum in observatione ordinis prior, et ipse zelanti resistit?
19Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567D (auctor c.1140–1212)
Quod prior temere petentibus, contradicit, abbas concedit.
20Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567D (auctor c.1140–1212)
Utinam in capitulo semper abbas esset; prior raro?
21Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0567D (auctor c.1140–1212)
Sed, dum haec videt, quid ad ea prior dicet?
22Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568B (auctor c.1140–1212)
Quod si haec prior aggredi non audet, pro eo, quod peccatis alienis consentire timet: ut suae quieti consulat, ab officio recedit, eligens magis cedere, quam infructuose stare.
23Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568B (auctor c.1140–1212)
V. Quid autem de hoc dicemus, quod abbatem suum prior honorare dedignatur, vel adiuvare?
24Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568B (auctor c.1140–1212)
Magna, inquam, et detestanda abusio est: quod illum prior honorare despicit, qui eum priorem fecit; quod in officio suscepto iuvamen ei impendere non intendit, qui eum ad hoc praefecit.
25Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568C (auctor c.1140–1212)
Honorem abbatis in conventu, ab eo, et sub eo sibi commisso, quaerere debet prior; nihil penitus contra eum disponere.
26Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nihil habuit in domo sua dominus ille Aegyptius, quod non reliquerit in potestate Ioseph; verumtamen uxorem eiusdem domini sui, idem Ioseph fatetur exceptam (Gen. XXXIX, 9) . Ipsam fortassis acceperat: sed in sollicitudinem, non in potestatem; ut ei provideret, non ut cum ea se commisceret; ut ad necessaria denique ei obsequeretur, non ad turpia ea abuteretur: Sic et prior conventum.
27Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Hunc, inquam, conventum prior, nam ipse est Ioseph, ad honorem abbatis gubernet iuxta quod ei providerit abbas, disponat.
28Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nam, quasi Ioseph uxorem domini sui prostituit, cum prior eamdem per omnia cum conventu familiaritatem, et super conventum potestatem, quam, habet abbas, praesumptione temeraria habere contendit: cum praecipiat pater, et advocatus noster, ut praeposito tanquam patri; sed multo magis presbytero obediatur.
29Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0603D (auctor c.1140–1212)
Si cum quo, cum eo, qui prior est laboris.
30Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0606A (auctor c.1140–1212)
Unus autem istorum prior erit, vel qui ab eo destinatus fuerit, ut duobus testis adsit; nisi ipsum forte Priorem plures convocare evidentis necessitatis causa rationabilis monuerit.
31Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0606A (auctor c.1140–1212)
Ibi non loquentur plures, quam duo simul praesente Priore, vel alio, quem ipse miserit: et hoc stando, nisi forte Prior pro aliqua necessitate plures sibi convocandos iudicaverit.
32Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0795A (auctor c.1140–1212)
Aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei? (Rom., XI, 33, 34.) Itaque circa haec tria libri huius materia et intentio versatur; quia de eo tractat, quod Deus et in seipso est incomprehensibilis; et in reprobis terribilis; et in electis amabilis.
33Adamus Scotus, Sermones, 198, 0182D (auctor c.1140–1212)
Quatenus quod vobis effundamus, ipse prior nobis infundat.
34Adamus Scotus, Sermones, 198, 0201D (auctor c.1140–1212)
Hoc autem est aeterna illa Patris et Filii aequalitas; aequalisque eorum aeternitas, in quorum una Deitate cum unus generet ingenitus, alter generetur; non generans generante, nec genito gignens prior est in aliquo, vel maior; nec gignente posterior genitus, vel minor. Quod item cui magis [al. nulli assertive] devotus, magisque debes esse obnoxius, quam humilitati naturae?
35Adamus Scotus, Sermones, 198, 0282D (auctor c.1140–1212)
aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei?
36Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1091B (auctor 1010-1026)
Ex eiusdem quoque Angliensis insulae silva proruperunt huc ad nos tres fecundissimae arbores, duo videlicet uterini fratres Williboldus et Winniboldus, cum Deo et hominibus sorore charissima Walburga: quorum prior, Williboldus scilicet, ordinante illum praescripto Bonifacio, ad Heystatensis Ecclesiae promotus est pontificium: ibique angelicam vitam perducens, tandem beatissime abiit, non obiit.
37Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0093A
Vigilanter me aspicientem corpus egregii apostoli Dei Martialis, et stantem iuxta cathedram pontificalem, imminente iam hora qua intraturus erat episcopus ad agenda divina, eoque vestimentis iam pontificalibus ornato, ecce subito non sine feritate tristitiae, qua molesti erant pro illo hoste veritatis, Stephanus et Daniel monachi me clamant, et ad illum usque Antichristum (nam qui voluntati et facto Christi contrarius est, Antichristus est) perducunt. Cui ego prior: « Negas, inquio, Martialem esse apostolum.
38Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0097C
» Ille autem respondit: « Benedictus prior de Clusa, grammaticus perfectus, abnegat eum discipulum fuisse Domini, sed Petrum dicit convertisse eum, et dedisse ei potestatem ligandi et solvendi, sicut episcopi dant aliis quos ordinant episcopos.
39Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0100B
Nam praeter hunc modum quo omnes episcopi sunt et vocari possunt apostoli, qua ratione Apollinaris est apostolus, cum iam Petrus Italiae regioni, cuius civitas est Ravenna, iam prior praedicari coepisset?
40Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0107C
Ego sum prior de Clusa, et scio bene facere sermonem de littera.
41Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0108D
Ipse mandat omnem locum Buxeriae sicuti abbas, omnes monachi, et laici, et clerici nihil agunt sine nutu eius; ipse est enim prior praelatus.
42Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0054C (auctor -875)
Bellum civile et plusquam civile apud Persas gestum, cum Artaxerxes et Cyrus, filii Darii, de regno ambigerent; in quo conflictu, cum e diverso concurrentes sibi ambo fratres, mutuo casu subiecti fuissent, prior Artaxerxes vulneratus a fratre, equi velocitate morti exemptus evasit; Cyrus autem mox a cohorte regia oppressus, finem certamini dedit.
43Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0073D (auctor -875)
Prior regina Cleopatra cum sexaginta velocissimis navibus fugit.
44Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0225C (auctor -875)
Quorum prior patruus, sequens avunculus ipsius fuit.
45Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0235C (auctor -875)
Apud Caesaream Palestinae, sanctorum martyrum, Marini militis, et Asterii senatoris, sub persecutione Valeriani; quorum prior, cum accusatus fuisset a commilitonibus quod Christianus esset, et interrogatus a Iudice Christianum se esse clarissima voce testaretur, tres illi horae ad deliberandum indultae sunt.
46Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0348D (auctor -875)
Haec omnia cernens Adrianus, qui erat prior officii, dixit ad eos: Adiuro vos per Deum vestrum, pro quo haec patimini, dicite mihi in veritate, quae est remuneratio vestra, quam exspectatis pro his tormentis?
47Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0351B (auctor -875)
Horum prior Dorotheus magister in officiis quae intra palatium exhibebantur, erat cubiculi regii praepositus, habens secum officio, fide, et magnanimitate parem Gorgonium.
48Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0377A (auctor -875)
Item apud Agrippinensem urbem, natalis sanctorum martyrum Mallosi et Victoris: quorum prior, cum longo tempore ubinam sepultus fuerit latuisset, sancto episcopo eiusdem loci ex divina revelatione manifestatus est.
49Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0288A (auctor -875)
Apud Antiochiam, natalis sanctorum martyrum Cyrici et Iulittae matris eius, quorum prior post dira verbera etiam calicem cum aceto et sinapi in os accepit: deinde pariter clavis confixi, evulsis oculis in carcerem trusi sunt.
50Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0382A (auctor -875)
Saccum quem semel fuerat indutus, nunquam lavans; nec mutavit alteram tunicam, nisi cum prior penitus scissa esset.
51Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0254A (auctor -875)
Natalis sanctorum martyrum Mariani et Iacobi, quorum prior lector, posterior diaconus erat.
52Adrevaldus Floriacensis, Historia translationis S. Benedicti, 124, 0903C (auctor 814-878)
Cum itaque alicuius signi causa capiendi loca peragraret, et huc illucque circumspiciens oculorum orbes volveret sedulus explorator, conspiciens eum homo quidam multorum annorum crebro id agentem sic eum prior affatur: Heus tu, inquit, quibus ab oris nostras adisti sedes, cuiusve negotii gratia?
53Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1413B
Quocirca, dilecte in Domino fili Alexander prior, tuis iustis postulationibus clementer annuimus et praedecessorum nostrorum sanctae recordationis Paschalis et Eugenii Romanorum pontificum vestigiis inhaerentes, ecclesiam Sancti Salvatoris, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
54Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1393D
Eapropter, dilecte in Domino fili Manfrede, prior tuis iustis petitionibus debita benignitate gratum impertientes assensum, beatae Dei Genitricis Mariae Ecclesia cui, Deo auctore, praeesse dignosceris cum omnibus ad ea pertinentibus ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae PP. Innocentii sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
55Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1577D
dilecte fili prior, fratribus tuis mansuetum Patrem atque tractabilem te exhibeas, et salubria eis documenta proponas, plus semper amari appetens, quam timeri; negotia quoque monasterii tuae gubernationi commissi iuxta consilium fratrum religiosorum et timentium Deum, secundum quod in Beati Benedicti Regula continetur, disponere studeas et tractare.
56Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137; (auctor c.910-c.992)
Postea librum de eius miraculis ad me transmisit R. P. Constantius Gravellius, tum Luxovii prior e florentissima congregatione S. Vitoni, cum hac epigraphe: Incipit Vita sanctissimi ac Deo acceptissimi Patris Walberti, monasterii Luxoviensis abbatis; tametsi libellum, non de vita, sed de miraculis longe post Waldeberti obitum patratis scribere instituit auctor, Adso videlicet, alio nomine dictus Hermiricus, qui post medium saeculum X Luxovio praefuit post Aaloncum, quem abbatem et episcopum appellat: et Adso in Prologo suo memorat volumen de gestis S. Waldeberti, quae temporum iniuria excidisse dolemus.
57Adso Dervensis, De miraculis S. Waldeberti, 137, 0693C (auctor c.910-c.992)
Id certa ratione prior aetas dicitur comprobasse, quod exhibita pio debito iacenti honoris reverentia, quandiu manu hominis exstiterat sacri corporis sepultura, nec pravitas infidelium, nec ulla illic praevalere potuerit saeva irruptio paganorum.
58Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 2; 26
Acceptae vero singulariter, sic ordinari debent: quia amor est prior odio: desiderium abominatione: spes desperatione: timor audacia: ira mansuetudine: delectatio tristitia.
59Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 2; 27
Amor enim est prior odio: quia semper passio sumpta respectu boni (secundum quod huiusmodi) prior est passione sumpta respectu mali.
60Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 2; 37
Nam sicut quia appetitus per se et primo intendit coniungi bono, ideo passio quae tendit in bonum est prior passione quae deficit ab ipso: sic quia refugere malum habet rationem boni, ideo timor per quem refugimus malum, prior est audacia per quam aggredimur ipsum.
61Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 2; 38
Ira autem in genere passionum est prior mansuetudine.
62Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 2; 42
Delectatio autem, quae est respectu boni, prior est tristitia, quae est respectu mali.
63Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 3; 18
ut puer est prior viro generatione et tempore, qua prius tempore aliquis generatur et efficitur puer quam efficitur vir: verumtamen vir est prius puero perfectione et complemento, quia usus rationis et alia quae requiruntur ad perfectionem humanam, per amplius et perfectius reservantur in viro quam in puero.
64Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 3; 33
Amplius cum communitas domus ad communitates alias non solum se habeat sicut imperfectum ad perfectum, sed etiam sicut quod est ad finem ad ipsum finem: domus respectu aliorum communitatum non solum est prior tempore, et posterior perfectione, sicut imperfectum se habet ad perfectum, sed etiam est prior in opere, et posterior in intentione: quia quod est ad finem, hoc modo se habet ad ipsum finem; spectat enim non solum ad principem sine ad legislatorem, sed etiam ad quemlibet civem prius intendere bonum cruitatis et regni, quam etiam bonum propriae domus, ut in tertio libro plenius ostendetur.
65Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 3; 34
Viso, quomodo communitas domus aliquo modo est prior, quam communitates aliae: de levi videri potest, quomodo sit huiusmodi communitas naturalis.
66Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 7; 20
Cum ergo domus sit prior vico, civitate, et regno: homo naturaliter magis est animal domesticum, quam civile: et communitas domus magis videtur esse naturalis ipsi homini, quam comunitas vici, civitatis, et regni.
67Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 7; 25
Si ergo homo magis est naturaliter animal domesticum, quam politicum: cum prima communitas ipsius domus sit coniunctio viri et uxoris, sequitur ex parte ipsius communitatis humanae, quod homo magis sit animal coniugale quod politicum; et quod homo magis sit communicativum communitate coniugali, quam communitate vici civitatis, et regni: quia domus, cuius regimen primum est coniugale, est prior vico, regno, et civitate.
68Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 7; 27
dicens: Homo enim natura magis est coniugale animal quam politicum, quanto domus est prior et magis necessaria civitate.
69Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0682A (auctor 1110–1167)
GALTERUS. Sed cum prior ille iam in fata concesserit, alter tibi, licet nos non viderimus satisfecerit: illa nobisquinque, quibus amicitia sic laeditur ut dissolvatur, velim nobis enuclees, ut eos, qui nullo modo eligendi sunt in amicos, cavere possimus.
70Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0698D (auctor 1110–1167)
Denique prior in ipsis amicitiae nostrae principiis ereptus mihi, eligi potuit, sicut praescripsimus, non probari: alter a puero usque ad mediam aetatem dimissus mihi, et a me dilectus, per omnes amicitiae gradus, quousque talium potuit imperfectio, mecum ascendit.
71Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0246C (auctor 1110–1167)
Fecit prior ipse quod docuit, ut nos sequaces suos posset docere quod fecerat.
72Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0296A (auctor 1110–1167)
Quia enim quando vident se expeditos ab exterioribus negotiis, solent nimis curiose considerare ea quae illi faciunt, qui de forensibus se intromittunt, et ita omnia eorum facta et dicta iudicare, et ita eos, quos maxime deberent honorare, incipiunt despicere, semetipsos appretiari; tunc machinantur quaedam in corde, et imaginantur, et dicunt: O si ego essem abbas, aut prior, aut cellerarius, aut portarius, non me implicarem terrenis rebus, hoc facerem et illud.
73Aeticus Ister, Cosmographia, 1a; 6 (auctor fl.c.700)
Et qui prior in ordine claritatem inmensam cerni gloriatus est, plus superbia inimica iactantia erupit, quam omnipotentis tanta fecisse et tam magna statuisse humile ac laudabile mansuetudine laudabileque ac magnifica voce, ter sanctus, sicut alia agmina supplice confessione proclamassent, quia elata contumelia non meruit tam novam et inmensam percipere gloriam, et sicut prae ceteris eminentior in omnipotentis massa informe claruerat, tam tumidus tamque superbus elevare caledus ignifer spiritus appetivit, ut se contra deum extollerit dicens: Ponam sedem meam ad aquilonem, super astra dei exaltabo solium meum superque altitudinem nubium ascendam, similes ero Altissimo.
74Agapetus I, Epistolae, 66, 0060C
Agapitus presbyter et prior monasterii Studii, rogans subscripsi.
75Agapetus I, Epistolae, 66, 0060C
Dioscorus presbyter et prior monasterii sanctae martyris Euphemiae, rogans subscripsi.
76Agapetus I, Epistolae, 66, 0060C
Agapius presbyter et prior monasterii Thalassii, rogans subscripsi.
77Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Paulus presbyter et prior monasterii Romanorum, rogans subscripsi.
78Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Antonius presbyter et prior monasterii Sancti Eusebii, rogans subscripsi.
79Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Stephanus presbyter et prior monasterii Olympii, rogans subscripsi.
80Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Anastasius presbyter et prior monasterii Romanorum, rogans subscripsi.
81Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Demetrius presbyter et prior monasterii Phocae, rogans subscripsi.
82Agapetus I, Epistolae, 66, 0060D
Dominicus presbyter et prior monasterii Euphemii, rogans subscripsi.
83Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Zoilus presbyter et prior monasterii Theodoti, rogans subscripsi.
84Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Iulianus Dei miseratione presbyter et prior monasterii Euphemii, rogans subscripsi.
85Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Stephanus presbyter et prior monasterii Promoti, rogans subscripsi.
86Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Zenon presbyter et prior monasterii Sanctae Dei Genitricis in fonte, rogans subscripsi.
87Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Alexander presbyter et prior monasterii Calami [Calamii], rogans subscripsi.
88Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Dadas presbyter et prior de Caiuma, rogans subscripsi.
89Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Rhodon presbyter et prior monasterii Theodori, rogans subscripsi.
90Agapetus I, Epistolae, 66, 0062A
Gennadius presbyter et prior monasterii Cyriaci, rogans subscripsi.
91Agapetus I, Epistolae, 66, 0062B
Silas presbyter et prior monasterii Heliae [Eliae], rogans subscripsi.
92Agapetus I, Epistolae, 66, 0062B
Paulus presbyter et prior monasterii Samuelis, rogans subscripsi.
93Agapetus I, Epistolae, 66, 0062B
Ioannes presbyter et prior monasterii Theodori, rogans subscripsi.
94Agapetus I, Epistolae, 66, 0062B
Cyrion presbyter et prior monasterii Aegyptiorum, rogans subscripsi.
95Agapetus I, Epistolae, 66, 0062B
Basilyus de Cyracona presbyter et prior monasterii de Cyracona, rogans subscripsi.
96Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Marcus prior monasterii Theodori disceptatoris, rogans subscripsi.
97Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Marinus presbyter et prior monasterii Paulini, rogans subscripsi.
98Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Theodorus presbyter et prior monasterii Tryphonis, rogans subscripsi.
99Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Theoctistus presbyter et prior monasterii sanctae Dei Genitricis Mariae prope Sanctum Iob, rogans subscripsi.
100Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Cosmas presbyter et prior monasterii Studii, rogans subscripsi.
101Agapetus I, Epistolae, 66, 0062C
Petrus presbyter et prior monasterii nominati [ἐπίκλην] Hierusalem, rogans subscripsi.
102Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Eleutherius presbyter et prior monasterii Sancti Dominici martyris, rogans subscripsi.
103Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Alexander presbyter et prior monasterii Abraami, rogans subscripsi.
104Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Theodorus presbyter et prior monasterii Iob, rogans subscripsi.
105Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Tryphon presbyter et prior monasterii Elpidii, rogans subscripsi.
106Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Stephanus presbyter et prior monasterii de Consta, rogans subscripsi manu Iacobi diaconi, qui scripsit secundum commissionem meam, et ego protendi propria manu mea honorabilem crucem.
107Agapetus I, Epistolae, 66, 0062D
Babylas presbyter et prior monasterii Sancti Danielis existentis in stylo et sancti Ioannis [praedicavi] in parvo profundo, et sancti Andreae apostoli prope stylum, rogans subscripsi.
108Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Ioannes presbyter et prior monasterii Anastasii prope Agogum, rogans subscripsi.
109Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Anthemius [Eleutherius] presbyter et prior monasterii Neonis, rogans subscripsi.
110Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Ioannes presbyter et prior monasterii quod appellatur Charisii, rogans subscripsi.
111Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Ioannes presbyter et prior monasterii Mara prope Aetii cisternam, rogans subscripsi.
112Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Phocas presbyter et prior monasterii quod dicitur Ionae iuxta Secundum, rogans subscripsi.
113Agapetus I, Epistolae, 66, 0064A
Zosimus [Cosmus] presbyter et prior monasterii Eutychii Lycaonum, prope villam Matronae, subscripsi.
114Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Timotheus presbyter et prior monasterii Asterii, rogans subscripsi.
115Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Polychronius presbyter et prior monasterii Aethrii, rogans subscripsi.
116Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Severianus presbyter et prior subscripsi pro ipso, cum commissum sit mihi ab ipso.
117Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Stratonicus presbyter et prior monasterii Sancti Dometii, rogans subscripsi.
118Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Martyrius presbyter et prior monasterii Petri sive Valentini [Valentis] et Daudati prope SS. Apostolos, rogans subscripsi.
119Agapetus I, Epistolae, 66, 0064B
Andreas presbyter et prior monasterii iacentis in venerabili domo sanctae Dei Genitricis prope Sanctum Lucam, rogans subscripsi.
120Agapetus I, Epistolae, 66, 0064C
Marcus presbyter et prior monasterii Sancti Cyrici, rogans subscripsi.
121Agapetus I, Epistolae, 66, 0064C
Atticus presbyter et prior monasterii Eucratadarum, rogans subscripsi.
122Agapetus I, Epistolae, 66, 0064C
Iosephus presbyter et prior monasterii Dei Genitricis in Lithostroto, subscripsi.
123Agapetus I, Epistolae, 66, 0064C
Paulus presbyter et prior, rogans subscripsi.
124Agapetus I, Epistolae, 66, 0064C
Anastasius presbyter et secundarius monasterii Sancti Philippi in Brephotrophio, subscripsi eo quod non adesset prior.
125Agapetus I, Epistolae, 66, 0064D
Paulus presbyter et prior monasterii Sanctae Ermioniae, rogans subscripsi.
126Agapetus I, Epistolae, 66, 0066A
Eusebius presbyter et prior monasterii quod vocatur Symeon, rogans subscripsi.
127Agapetus I, Epistolae, 66, 0066A
Zoticus presbyter et prior monasterii Sancti Andreae prope Saturninam portam, rogans subscripsi, manu Marci presbyteri et secundarii, me protendente honorabilem crucem.
128Agapetus I, Epistolae, 66, 0066A
Theodorus presbyter et prior monasterii S. Laurentii, a me Dei gratia fundati, subscripsi.
129Agapetus I, Epistolae, 66, 0066B
Dominicus presbyter et prior monasterii de Turribus Iordanis [laurae Pyrgiorum], et pro omnibus, etc.
130Agapetus I, Epistolae, 66, 0066B
Leontius monachus et prior et vicarius totius eremi, subscripsi et pro omnibus, etc.
131Agapetus I, Epistolae, 66, 0068A
Stephanus presbyter et prior monasterii Euxerii, et pro omnibus, etc.
132Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0927D
+ Ego Iacobus, prior ecclesiae sancti Andreae de Columna testis praedictus me subscribo.
133Agius presbyter, Vita S. Hathumodae, 137, 1180B
Quantum ante sanctorum tumbam fudit lacrymarum, ne filia privaretur; ut pro illa ipsa moreretur, ut, sicut in hanc lucem prior intraverat, ita et ab hac luce prior migraret!
134Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0479D (auctor c.805–c.846)
» At apud Surium nil de episcopatu Capuano, nil de Rufi martyrio; quare quisque prior unum cum altero confudit, ad nomen tantum et ad synchronologiam spectavit, non Surium eius rei auctorem habuit.
135Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0481B (auctor c.805–c.846)
V. Daniele Papebrochio prior mensis Martii tomo praefixum, simul cum adiectionibus successive a diversis factis ex celeberrimarum bibliothecarum latebris erutis, ex quo apparebit quantum antiqua monumenta conveniant cum Agnelli simplicitate, et cum ex omnibus constet sub Vespasiano Apollinarem martyrio coronatum, summa tamen diversitate pugnare vetera huiusmodi documenta in assignandis sedis eius annis.
136Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0507A (auctor c.805–c.846)
OBSERVATIONES AD VITAM SANCTI URSI. Ecclesiae an Ravennae exstiterint ante sancti Ursi aetatem. Sanctus Ursus prior ex effigie cognitus. Cuias fuerit. Descriptoris sphalma.
137Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0517C (auctor c.805–c.846)
Petrus itaque episcopus, quem Ecclesia Ravennas ut sanctum colit, non tertius, sed prior hic est.
138Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0541B (auctor c.805–c.846)
II. Duorum clarissimorum virorum labore templum D. Laurentio dicatum a fundamentis aedificatum, ornatumque exhibet Agnellus; prior Lauricius, secundus Opilio fuit.
139Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0545C (auctor c.805–c.846)
Horum prior, cum ad annum 1509 narrat porphyreticam Theodorici urnam ex mirabili sane S. Mariae Rotundae marmoreo fornice bombardae ictu deiectam, ab Agnelli Historia recedit, qui diserte tradit, suo tempore Arcam cadavere vacuam ante monasterii, sive sacelli, illius aditum proiectam iacuisse, quod idem recentior Chronicae auctor testatur.
140Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0560A (auctor c.805–c.846)
Posterioris asserti veritas ex eo patet quod Aemiliae civitatibus clades et direptio, Attila late furente, anno 452 est illata, eoque Ravennam properante Ioannes sedebat episcopus, nec fortassis is eius sedis annus prior erat, sed praecedenti 451 coeperat.
141Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0560B (auctor c.805–c.846)
Prior autem assertio ex Actis sancti Germani Antissiodorensis, a Constantio fideliter et accurate conscriptis evincitur, cum ex iisdem certa demonstratione elicuerit eminentissimus cardinalis Norisius Germanum Ravennae obiisse anno eodem 448, die 31 Iulii, Hist.
142Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0577C (auctor c.805–c.846)
C. V. Papebrochius, parte prima Conatus chronico-historici ad Catalogum summorum pontificum, tomo illo qui Propylaei nomen habet, et alias pontificiae chronologiae est utilissimus, modestissime coniecturam affert, qua credi possit duplex Vigilii Constantinopolim profectio; prior scilicet statim post denegatam quam promiserat Anthimi restitutionem, et post Silverii obitum, quem et ipse anno 538 consignat, cum adhuc recentissima ob patrata flagitia Romanis esset invisus, accusatus propterea apud Augustam diversorum criminum, ut Anastasio narratur.
143Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0594C (auctor c.805–c.846)
Officium itaque decani aevo isto toto coelo diversum fuit a posteriorum saeculorum munere decani, qui in canonicis seu collegiatis ecclesiis id fuit quod prior in monasteriis.
144Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0606B (auctor c.805–c.846)
Collocavit autem hic merita apostolorum et martyrum, id est S. Petri, S. Pauli, S. Andreae, S. Zacchariae, S. Ioannis Baptistae, S. Ioannis evangelistae, S. Iacobi, S. Thomae, S. Matthaei, S. Stephani, S. Vincentii, S. Laurentii, S. Quirini, S. Floriani, S. Aemiliani, S. Apollinaris, S. Agathae, S. Euphimiae, S. Agnetis, S. Eugeniae, qui orent pro nobis, et in supercilio arcus tribunae invenietis versus metricos, continentes ita: Templa micant Stephani meritis et nomine sacra, Qui primus (prius) eximium martyris egit opus. Omnibus una datur sacro pro sanguine palma, Plus tamen hic fruitur, tempore quo prior est.
145Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0634B (auctor c.805–c.846)
Prior locus est, ubi narrantur nonnulla ad Phocae imperium assecuti aevum spectantia, deest enim annorum quibus regnavit numerus, ac proinde ita sanari debet: « Igitur, ut diximus, Phocas, exstincto Mauricio, eiusque filiis, Romanorum invadens regnum, per octo annorum curricula principatum tenuit.
146Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0672D (auctor c.805–c.846)
Ex illa vero die nec Romae oblationes pro eo offerunt, nec hic pro isto; sed tantum omni hebdomada die quintae feriae post vespertinum officium expletum conveniunt presbyteri, diacones, subdiacones, clerici, et ingrediuntur in secretarium, et dividunt inter se bucellam panis, et botulos singulos, cyathum vini; et dicit presbyter, vel quicumque in ordine prior est: Requiem aeternam donet Dominus Deus animae illius, in cuius commemorationem haec sumpsimus; et caeteri dicunt: Iubeat Deus.
147Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0501C (auctor c.805–c.846)
Cum tamen validae me rationes compulerint, prout in superioribus ostensum est, ad sancti Severi Vitam post annum 390 producendam, nullo modo a priori sententia recedendum arbitror, nec assentiri ideo possum Rubeo, Caietanove, quorum prior, lib.
148Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0507 (auctor c.805–c.846)
PARS PRIOR. Exponuntur tricae quae ex Agnello et aliis documentis historiam et chronologiam impediunt.
149Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0066B (auctor 769-840)
Et ideo cum dicitur: Prior homo de terra terrenus, secundus e coelo coelestis; non corporis materia separatur, sed forma vitalis; nec caro tollitur, sed carnis susceptor ostenditur, ille, inquam, qui in Evangelio ait: Vos de inferioribus estis, ego de superioribus sum.
150Agobardus Lugdunensis, Liber contra Amalarium, 104, 0348A (auctor 769-840)
» Non ita dicunt primi apostoli, Petrus et Paulus, quorum prior: Christus, ait, semel pro peccatis nostris mortuus est, iustus pro iniustis.
151Agroecius, De orthographia, p. 9, l. 1 (auctor c.440-450)
sicut primus e multis et prior e duobus, ita postremus de multis et posterior de duobus, et alter de duobus dicitur, alius de multis.
152Agroecius, Ars de orthographia, p2; 9 (auctor c.440-450)
sicut primus e multis et prior e duobus, ita postremus de multis et posterior de duobus, et alter de duobus dicitur, alius de multis.
153Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0848A (auctor 950-1008)
Quae in eodem quo et prior erecta fuerat loco, ad orationem se inclinans, post modicum pedetentim erigere sese coepit.
154Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0649A (auctor 950-1008)
Qui Ravennae positus, dum Legatos utriusque partis audisset, decrevit: « Ut qui prior ordinatus esset, aut quem maior pars cleri simul ac populi elegisset, in sede apostolica resideret.
155Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0392C (auctor 950-1008)
Horum prior Eboracensium, sequens Cantuariorum archiepiscopus fuit.
156Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0401C (auctor 950-1008)
Et prior verae humilitatis custos Abbo salutatoria a parte regis depromit verba.
157Alanus Antissiodorensis, Diplomata, 201, 1389D (auctor 1152-1167)
Inde est quod ego ALANUS Dei gratia Antissiodorensis dictus episcopus, ecclesiam B. Amatoris ex officio mihi iniuncto et apostolicae auctoritatis mandato, cum illis possessionibus, quas canonici regulares tunc tenebant, ecclesiae S. Satyri in perpetuum concedo, salvis institutionibus quae sunt inter ecclesiam S. Amatoris et B. Stephani, et ea conditione ut per episcopum prior ibi de domo illa constituatur, et ibidem iuxta consuetudinem et disciplinam praenominatae ecclesiae vivat, et cum suis fratribus, adiuvante gratia Domini, ordinem B. Augustini teneat, et cum fuerit constitutus nisi per episcopum amoveatur.
158Alanus Antissiodorensis, Diplomata, 201, 1390C (auctor 1152-1167)
Huius rei testes sunt Rainardus abbas Boni Radii, Mauricius prior de Donziaco, cuius tempore hoc factum fuit, Stephanus cellerarius, Rainaudus canonici Antissiodorenses, Arnaudus et Gaufridus monachi de Donziaco, Arnaudus praepositus et Willelmus canis putidus.
159Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0474D (auctor 1152-1167)
Et cognoscens quia durum esset sibi contra stimulum calcitrare, accersito Bernardo veniam deprecatur, et prior ipsa conversionis petit assensum.
160Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0496B (auctor 1152-1167)
Quod verbum audiens Prior, in eo potissimum mirabatur, quod sic ille Dei famulus Abbas foris oculos circumcidisset, intus animum occupasset, ut quod ipse primo offenderat visu, hoc ille tanti itineris spatio non advertisset.
161Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0507C (auctor 1152-1167)
Prior itaque Petrus electionem Petri Leonis domini sui canonicam probare contendit, et verba sua multis legum et canonum assertionibus munire laborat.
162Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0483 (auctor 1128-1203)
Carolus DE VISCH prior Dunensis.
163Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0554C (auctor 1128-1203)
Grammaticae doctrina prior praecepta Sophiae Complet, et in iuvenem descendit tota, nec in se Fit minor, imo magis crescens grandescit in illo.
164Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0568B (auctor 1128-1203)
Sed iuvenis prior occurrit, prior obviat hosti, Pauperiem prior aggreditur, celerique volatu Cornipedis, pariterque suo conamine nitens, Accumulat vires hastae, qua deiicit illam, Quae terrae deiecta iacet: petit ergo iacentem; Nec tamen illius scrutatur viscera ferro, Nec rotat ense caput, nec inebriat arma cruore, Funere famoso dedignans claudere vitam Hostis, et insigni leto pensare ruinam: Sed conculcat eam, confundens ora iacentis, Deiectamque solo pedibus triturat equinis.
165Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0430A (auctor 1128-1203)
XVIII Martii 1655. Franciscus du CHEMIN prior Cistercii.
166Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0598C (auctor 1128-1203)
Communes autem conceptiones sunt hae: Prima, omnis res habet esse per illud, quod causam eius perducit ad esse; secunda, omnis causa prior et dignior est suo causato; tertia, nihil est prius, vel dignius, vel altius seipso ; quarta, si aliquis maior possidet minorem se, minor se et ea, quae penes ipsum sunt, in honorem et voluntatem maioris tenetur convertere; quinta, iniuriosus tanto maiori dignus est poena, quanto maior est, cui infertur iniuria; sexta, iuxta dignitatem eius, contra quem peccatum est, debet satisfactio compensari; septima, audita efficaciter et visa efficacius animos movent.
167Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210; (auctor 1128-1203)
Carolus DE VISCH, prior Dunensis.
168Alanus de Insulis, De planctu naturae, 210, 0482C (auctor 1128-1203)
Huius imaginariae visionis subtracto speculo, me ab exstasi excitatum in somno, prior mysticae apparitionis dereliquit aspectus.
169Alanus de Insulis, De VI alis cherubim, 210; (auctor 1128-1203)
D. Carolus de VISCH prior Dunensis.
170Alanus de Insulis, De VI alis cherubim, 210, 0270A (auctor 1128-1203)
Immensitas enim aeternitatis, temporales angustias infra se claudit; quia et prior tempore est qui nunquam coepit, et posterior tempore qui finem nescit; et supra tempus est, qui mutabilitatem non recipit.
171Alanus de Insulis, Dicta alia, 210, 0255C (auctor 1128-1203)
non aperias super illam faucem tuam prior (Eccli. XXXI) . Ad litteram, continentiam et temperantiam docet.
172Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0935A (auctor 1128-1203)
Sapientiae: Prior omnium creata est sapientia.
173Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210; (auctor 1128-1203)
F. Carolus DE VISCH, Prior Dunensis.
174Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0060D (auctor 1128-1203)
Ipse enim prior « factus est obediens usque ad mortem (Philip. II) . » Exornatio ergo et monile cervicis eius, id est, obedientiae Virginis, obedientia Christi est.
175Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0581 (auctor 1128-1203)
F. CAROLUS DE VISCH Prior Dunensis.
176Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0669B (auctor 1128-1203)
REG. XCI. Charitas inter virtutes est causa prior, diuturnitate maior, mater informatione, forma apparitione, finis remuneratione universalior opere.
177Alanus de Insulis, Theologicae regulae, 210, 0669C (auctor 1128-1203)
Cum fides prima dicatur ratione signi, quia principaliter significat in homine virtutum inhaerentiam; usu etiam, quia prius movetur quis ad credendum, quam ad sperandum, vel diligendum: tamen charitas prior dicitur causa, quia ipsa specialiter causa est, quare aliquod opus dicatur bonum.
178Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1476C (auctor fl. 1150)
ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariae priori Wintoniae, quam sibi salutem.
179Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1477C (auctor fl. 1150)
archiepiscopo totius Angliae primati, A. prior et conventus Ecclesiae Christi Cant.
180Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1478D (auctor fl. 1150)
HENRICO regi Anglorum, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariae, salutem.
181Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1479B (auctor fl. 1150)
BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem.
182Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1480B (auctor fl. 1150)
ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, ROBERTO de Hardres, salutem et in futura sibi prospicere.
183Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1481C (auctor fl. 1150)
BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem et se ipsum.
184Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1482A (auctor fl. 1150)
BENEDICTO abbati de Burgo, ALANUS prior Ecclesiae Christi Cantuariensis, salutem et se ipsum.
185Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1483A (auctor fl. 1150)
Domino et amico in Christo charissimo ALANO Cantuariensi priori venerabili, suus IOANNES Ecclesiae Sancti Swithini Wintoniae dictus prior, salutem in omnium salutari.
186Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1485D (auctor fl. 1150)
IOANNI Dei gratia Lugdunensi archiepiscopo, ALANUS prior Cant.
187Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1487A (auctor fl. 1150)
IOANNI Lugdunensi archiepiscopo, A. prior Cantuariensis Ecclesiae, salutem.
188Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1487D (auctor fl. 1150)
Magistro G. cardinali, A. prior Ecclesiae Christi Cant.
189Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0440C (auctor 1095-1125)
Duce vero sic gravi vulnere impedito, exercitu lentiore gradu subsequente, Tankradus, qui praecesserat, et regiam viam tenebat versus maritima, prior Baldewino fratre ducis, per vallem Buetrenton superatis rupibus, per portam quae dicitur Iuda, ad civitatem quae dicitur Tarsus, vulgari nomine Tursolt, descendit, quam etiam Turci, primates Solymani, subiugatam cum turribus suis retinebant.
190Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0480A (auctor 1095-1125)
Quem Solymanus, quia aetate erat prior et industria nominatissimus ac facundia, salutavit.
191Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0549A (auctor 1095-1125)
Quicunque ergo domum aut palatium prior invadebat, cum omni suppellectile, frumento, oleo, hordeo et vino, pecunia aut veste, vel qualibet re pacifice obtinebat.
192Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0619B (auctor 1095-1125)
Ubi non diu moram facientes, relicto itinere, quod ducis Godefridi et Boemundi prior incessit exercitus, saltus densissimos itinere duorum dierum perambulantes, Ancras pervenerunt, ad eamdem videlicet, quam comes Reymundus et manus Longobardorum recenter expugnaverant, Turcis in ea repertis decollatis, volentes exercitui Longobardorum, modico intervallo praemisso, admistis armis et copiis sociari.
193Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0679D (auctor 1095-1125)
Bertrannus post plurima verba benigne inter se habita, Tankradum in omni admonitione humilitatis precatus est, ut hanc partem Antiochiae, quam pater suus in introitu civitatis prior invaserat, sibi restituere non refutaret.
194Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Licet igitur magnanimus inperator Fredericus in vindictam predictorum, que nequiter Grecus conmisserat inperator, volebat Constantinopolim inpugnare, victus tamen conscilio principum suadentium, ut ad Terram Sanctam ad Christianorum festinaret auxilium, obsides petiit et optinuit; qui eum Galipolim perducentes transitum navigio procuraverunt; transivit autem exercitus quinque diebus, dux prior, pater posterior.
195Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Cui inmediate electus fuit dominus don Iohaninus de Comitibus in abbatem dicti monasterii, monacus et prior prioratus sancti Victoris Cremonensis, qui subest dicto monasterio; qui don Iohaninus factus abbas Avinioni die II° Marcii et eodem millesimo vitam finivit.
196Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 11 (auctor c.1200–1280)
Prius enim est coniunctum in natura quam distans per substantiam et naturam; medium vero tactus coniunctum est in natura cum organo tangendi, sed medium visus est distans per substantiam et naturam; ergo tactus secundum rationem medii prior est quam visus.
197Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 13 (auctor c.1200–1280)
Item, vires sensibiles sunt principia cognitionis; ergo quae magis facit cognoscere, illa erit prior inter eas; sed visus magis facit cognoscere; ergo visus est primus.
198Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 16 (auctor c.1200–1280)
Sed obiectum , quod invenitur in omnibus corruptibilibus et incorruptibilibus , prius est quam id quod invenitur in corruptibilibus tantum; ergo sensus universalis obiecti prior erit quam sensus particularis obiecti; et talis est visus.
199Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 17 (auctor c.1200–1280)
Lux enim et color, quae sunt obiecta visus, in caelestibus et in inferioribus inveniuntur; et tangibilia tantum in inferioribus; ergo visus est prior tactu.
200Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 20 (auctor c.1200–1280)
Item, sensus qui perficitur in actu movente natura prima, videtur esse primus; visus est huiusmodi, quia efficitur in actu per lumen, quod est natura prior quam calidum et frigidum, eo quod est corporis primi; illa vero corporum inferiorum; ergo visus est sensus primus.
201Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 22 (auctor c.1200–1280)
Item, secundum quemcumque sensum certius accipitur sensatum proprium et commune, ille videtur esse prior in ratione sentiendi; talis est visus, ut dicit Philosophus in fine de sensu et sensato; ergo ipse est sensus prior.
202Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a; 13 (auctor c.1200–1280)
Et illa compositio , quae est substantiae ignis cum lumine, prior est natura quam illa quae est substantiae ignis cum calido sicco tribus rationibus.
203Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b; 6 (auctor c.1200–1280)
Prior autem obiectio procedit de per se alterante.
204Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(7) Ad id autem quod obicitur in contrarium, dicendum quod quantum ad distributionem spiritus animalis sensus proprii derivantur a communi, et quoad hunc respectum sensus communis prior est quam sensus proprii.
205Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
De potentia autem materiali et receptiva non est verum; potentia enim caeli quae prior est secundum naturam quam potentia elementorum, non potest omne illud quod possunt elementa, et idcirco, ut dicit Avicenna, alterius potentiae erit tenere imagines et alterius operari in eis componendo et dividendo.
206Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b; 41 (auctor c.1200–1280)
Alia est, quia memoria est virtus, quae ex imagine revertitur in rem, et in illa comparatione prior est sensus communis quam sensus proprius, licet in motu ad animam prior sit sensus proprius quam communis.
207Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 27 (auctor c.1200–1280)
(2) Idem videtur haberi per verbum Aristotelis in tertio de anima, ubi dicit quod intellectus ‘qui est in potentia, tempore est principalior agente in uno’, hoc est in uno et eodem intelligibili possibilis intellectus prior est quam agens.
208Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 28 (auctor c.1200–1280)
Et hoc non potest esse verum nisi agens sit forma et species, quae fit in intellectu possibili, licet enim actus, ut dicitur in ix metaphysicae, prior sit potentia substantia et ratione, quia potentia substantiam et esse et rationem habet ab actu, tamen potentia prior est tempore quam actus, eo quod potentia subiectum est generationis, per quam inducitur actus.
209Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 52 (auctor c.1200–1280)
Praeterea, intellectus incomplexorum prior est quam intellectus complexorum; prius autem non agitur a posteriori ; ergo alius erit agens respectu illorum intelligibilium ; et tunc quaeritur, quis sit ille, et reditur ad primam quaestionem; ergo intellectus agens non potest esse habitus .
210Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 87 (auctor c.1200–1280)
Et verum est quod intellectus in actu prior est possibili substantia et ratione, sicut omnis actus prior est sua potentia.
211Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 88 (auctor c.1200–1280)
Sed intellectus actu qui est agens et efficiens, prior est possibili tempore et substantia et ratione, sicut efficiens prior est materia in physicis.
212Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a; 90 (auctor c.1200–1280)
Postquam enim dixit quod intellectus potentia tempore principalior est in uno, statim addit: ‘Omnino autem neque tempore; sed non aliquando quidem intelligit, aliquando vero non intelligit’, quasi dicat: Non universaliter verum est quod possibilis sit prior tempore eo qui est in actu, sed agens et efficiens prior est etiam tempore quam possibilis.
213Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b; 86 (auctor c.1200–1280)
Si sic, tunc habebit rationem potentiae possibilis intellectus praeter hoc solum quod non recipit formam quam habet ; nihilominus tamen est in actu per formam quam habet; et erit compositus et sic non erit intellectus primus in anima neque simplex, sed erit alius prior eo et simplicior, quod falsum est; ergo intellectus agens non erit compositus, et sic non habebit species rerum apud se; ergo non erit intelligentia separata, eo quod ‘omnis intelligentia est plena formis’.
214Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d; 10 (auctor c.1200–1280)
(I) Iuxta hoc iterum quaeritur de hoc quod dicit Aristoteles quod non omnino tempore possibilis praecedit intellectum in actu existentem, et per hoc innuit quod agens prior tempore est possibili.
215Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 2; 134 (auctor c.1200–1280)
Si secundo modo, tunc anima erit prior natura corpore; sed destructo posteriori natura non de necessitate destruitur prius; prius enim natura dicitur prius causa et a quo non convertitur consequentia , et destructo causato non de necessitate destruitur substantia animae.
216Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 1; 5 (auctor c.1200–1280)
Quarum prior haec est: Si sensus movet, tunc omne habens sensum movetur , quod falsum est, multa enim sunt animalia sensum habentia et tamen immobilia secundum locum.
217Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Cognitiva enim nuntiat de motu et propter hoc est prior; unde si postea appetitiva esset cognitiva, esset sua cognitio superflua, nuntiaret enim eundem motum.
218Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 1; 1 (auctor c.1200–1280)
Ad primum proceditur sic: (1) Omnis cognitio intelligibilium ortum habet ex cognitione sensibilium secundum aliquem modum; substantia animae et natura sunt de numero cognoscibilium intelligibilium; ergo cognitio earum ortum habebit ex cognitione sensibilium; sensibilia autem illa, ex quibus cognoscitur anima, non sunt nisi ex parte corporis vel actuum eius, qui conveniunt ei secundum partes; ergo de illis videtur debere esse disputatio prior.
219Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 1; 33 (auctor c.1200–1280)
Et haec via prior est.
220Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 02, 1; 149 (auctor c.1200–1280)
Et adhuc sequeretur ulterius quod differentia esset diffinibilis per differentiam, et sic differentia esset prior differentia et posterior.
221Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 102 (auctor c.1200–1280)
Si tamen vellemus distinguere, diceremus quod anima duobus modis prior est corpore et corpus uno modo prius anima; est enim prius substantia et prius ratione, et hoc modo anima est ante corpus, cui dat substantiam et rationem; est etiam prius tempore, et sic corpus est prius anima, quia non infunditur ei nisi iam organizato.
222Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 14; 43 (auctor -1286)
At vir prudens Iosephus et mori nolens iudicem mortis et sacrificii se constituit et, quis prior alio occisurus esset, inter binos et binos sortem mittere iussit.
223Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 14; 83 (auctor -1286)
Et illa: Meus est, inquid, hic filius, meum est peccatum; securi edicte, quia prior ego comedi que genui.
224Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 171; 17 (auctor -1286)
Transivit igitur exercitus quinque diebus, dux prior, pater posterior; cumque pertransissent, post multos labores et ardua multa urbem Tyachitum et urbem Licie, scilicet Egeam, ubi Comas et Damianus fuere martyrio coronati, deinde Sardis pervenerunt.
225Albertus Monachus, Chronica, 3; 100 (auctor -1456)
Senior prior ecclesiam egreditur, ad orientalem partem hostii iuxta viam se prosternit super terram.
226Albertus Monachus, Chronica, 14; 57 (auctor -1456)
Vestri devotissimi servi et filii eiusdem miseracione, Petrus de Palude, patriarcha Iherosolimitanus, Petrus Rogerii, archiepiscopus Rothomagensis, Wilhelmus Bernardi, cancellarius Parisiensis, Iohannes de Bolenciaco, archiepiscopus Vulcassini in ecclesia Rothomagensi, Nicolaus de Lyra ordinis Minorum, Iohannes de Mentheno ordinis sancti Benedicti, Matheus de Archis, Petrus de Palma, prior provincialis ordinis Predicatorum Francie, Iohannes de Clarocampo ordinis Cisterciensis, Petrus de Casa, prior generalis ordinis Beate Marie de Carmelo, Symon de Mariis, Wilhelmus de Castro Reynoldi, Wilhelmus de Brema ordinis Minorum, Wilhelmus Kalachet ordinis Predicatorum, Olianus Salahadini, Gerhardus de Pergamo ordinis Heremitarum sancti Augustini, Petrus Horle, Nycolaus Boneti, Petrus de Verbena ordinis Vallis Scolarium, Nicolaus de Alexandria ordinis Heremitarum sancti Augustini et Durandus de Aureliaco ordinis Predicatorum, sacre theologie magistri / cum humilima sua recordacione pedum oscula beatorum.
227Albertus Monachus, Chronica, 17; 2 (auctor -1456)
Seditque mensibus VIII diebus XVII. Et vacavit sedes mensibus X diebus XXIX. Hic prius vocabatur frater Nicolaus de Tervisio de ordine Predicatorum, in quo a primevo iuventutis sue, anno XIIII. etatis sue, religiose enutritus et conversatus lector extitit annis multis magisterque in theologia, postmodum prior provincialis Lombardie et inde magister eiusdem ordinis est effectus ac de magisterio ad cardinalatum assumptus, deinde episcopus Hostiensis ac exinde ad papatum assumitur.
228Albertus Monachus, Chronica, 197; 113 (auctor -1456)
Et ecce mirabile dictu, mox bufo oculis ardentibus prior materia fluida et ardentissima, ipsum sequente et corpus eius sine medio contingente, fornacem per foramen ad cannalem egreditur.
229Albertus Monachus, Chronica, 197; 118 (auctor -1456)
Bufo, sicud prius, fornacem prior egreditur.
230Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 4b; 3 (auctor ca.450-518)
Quis enim cognovit sensum domini aut quis consiliarius eius fuit aut quis prior dedit ei, ut retribuatur illi?
231Alcimus Avitus, Dialogi cum Gundobado rege vel librorum contra Arrianos reliquiae, 1, 4b; 8 (auctor ca.450-518)
Quis autem prior dat deo, ut retribuatur illi, nisi qui dat initium creatori, ut et ipse quasi ab inchoata substantia dei inchoationem sui recuperasse videatur?
232Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 213 (auctor ca.450-518)
Ipsis fideiussoribus emendatio secutura credatur, quibus intercedentibus prior culpa laxabitur.
233Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 221 (auctor ca.450-518)
sententiam di|fferentis inalluissimus correctionem uiri conpunctioni ipsius uolu[n t]ati quae seruare hac perinde iustum esse ut post spatia tot annorum uel criminalia restringerit qui refrenare iam longeuitatis accessu etiam legiti ma adebuisset ad haec ut sentire me credidi non conpunctus sed confusus ingemui promittere aliquantisper adgressus mulierem quohabitationis indignae ab accessu aspectuque suo protenus quoercendan suasi respondens ut uobis ista promitterit et facti paenitens eo se solui quod legatus fuerat postolaret tamen quia iussistis ut quicquid sensui meo uideatur aperiam sufficiat censurae uestrae separatio personarum scindatur infelix coniugium innocenti ore diuortio sufficiat districtionis fructui terminus mali nec sanae promissio eius fedelis pǒtetur cuius uita extetit infedelis ipsis fideiussorbus emendatio secutura credatur quibus intercedentebus prior culpa laxauetur De cetero autem quod ad paenitentiam expectat moneatur interem agere accipere non cogatur sufficiant infelici crimina sua nec ingeratur laborioso cum respuit quod tam instabili animo uix committi debuerat si petisset; cesset a fragilitate per fidia nec subeat in carnalitatis comolum rebellionis augmentum si iubetis b]reuiter ad ultemum suggero; excusso ab scelere suscipiatur ad ueniam patiatur p]aenetentiam cum perdit peccandi occasionem.
234Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 334 (auctor ca.450-518)
Audio tamen dicere iuvenem ipsum non se virginem temerasse, cuius turpibus votis prior multorum carnalitas sit abusa.
235Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 26; 7 (auctor ca.450-518)
cu[iu]s aditus nocte non claudetur quia non habit nocte cuius fores sem[per p[a]ratas iustis patulas impiis inaccessas non alternant claustra sed merita cu[iu]s fundamentum Christus est fides machina muros corona margaritum porta a[u]rum platea agnus lucerna choros eclesia cui inter diuinas laudes omnes operis ne ce[ssi]tate seclusa sola erit requies sinceritas actionis multa sunt piissime praeso[l in [tri]bunali aliquibus iunior in altario omnium prior multa sunt inquam operebus tu[is] quibus nos actinus gratias debuisse dicamus ditati donis pauperis uerbis per]cipimus magna pauca persoluimus ornasti eclesias tuas.
236Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 32; 3 (auctor ca.450-518)
Multa sunt, piissime praesul, in tribunali aliquibus iunior, in altario omnium prior, multa sunt inquam in operibus tuis, quibus nos hactenus gratias debuisse dicamus: Ditati donis, pauperes verbis, percepimus magna, pauca persolvimus; ornasti ecclesias tuas gazarum cumulo, numero populorum; struxisti sumptibus, quae muneribus cumulares altaria; numquam quidem contulimus verba virtuti, sed cum ad praesens psalmisonum sollemne perventum est, parum puto, si dicam verba nostra: vicisti hodie insuper et opera tua.
237Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 40 (auctor ca.450-518)
Namque ad doetrinam, canimus quam paupere versu, Tu melius iam docta venis, quae iunior ortu, Religione prior vivendi iura dicasti Annorumque sequens meritorum sorte superstas.
238Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 190 (auctor ca.450-518)
Et tamen his prior est, quae virginitate pudica Intactum perfert vota ad caelestia corpus.
239Alcimus Avitus, Poemata, p1, 15; 34 (auctor ca.450-518)
fit virga prior, qua deinde sacerdos Plurima succiduo monstravit tempore signa.
240Alcimus Avitus, Poemata, p1, 203; 41 (auctor ca.450-518)
Turn varias mundi species caelumque refulgens Mirantem tali conpellat voce creator: 'Haec quae mundanis cernis pulcherrima rebus Incrementa novis ornatum tensa per orbem, Solus habe totisque prior dominare fruendo.
241Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 100 (auctor ca.450-518)
Ex tunc paulatim retro sublapsa referri Vita prior coepitque malis laxata potestas.
242Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 13, l. 135 (auctor 730-804)
flauus prior syllaba ab f, sequens ab u incipiat.
243Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 27, l. 333 (auctor 730-804)
quanquam prior syllaba n debet habere, non m.
244Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 31, l. 368 (auctor 730-804)
sicut primus e multis et prior ex duobus, ita postremus de multis, posterior e duobus.
245Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 31, l. 376 (auctor 730-804)
saeuus seruus per duo u, ita ut prior digammon, sequens uocalis; similiter paruus prauus et coruus.
246Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 34, l. 405 (auctor 730-804)
uos si pronomen monosyllabum per u, si disyllabum erit prior syllaba ab u, sequens a b incipit; si animal significat, monosyllabum per b; si disyllabum, prior syllaba a b, sequens ab u incipit, ut bos bouis boui bouem bos a boue.
247Alcuinus, Alcuinus de orthographia, p. 34, l. 406 (auctor 730-804)
uerba prior syllaba ab u, posterior a b incipiat.
248Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0110B (auctor 730-804)
Si enim secundum carnem factus est, secundum Verbi utique substantiam non est factus; ut sit in omnibus ipse primatum tenens secundum spiritum sanctificationis praedestinatus, ut prior omnibus incorruptibilitatis virtute resurgeret, et viam resurrectionis Dei Filius aperiret, de quibus ipse dicit, quia filii Dei sunt, cum sint filii resurrectionis, non omnium resurgentium, sed ad Christum pertinentium.
249Alcuinus, Carmina, 101, 0828D (auctor 730-804)
Nec non tumba prior, tenuit quae virginis almae Sacrosancta sinu sub terris membra recepta, Exstiterat multis optatae causa salutis, Atque aegris oculis praestaverat ipsa medelam.
250Alcuinus, Carmina, 101, 0832B (auctor 730-804)
Fulget in ante novae maior mihi gratia lucis, Quae nimio superat lucem fulgore priorem, Nam tunc illa prior vere tenuissima visa est.
251Alcuinus, Carmina, 101, 0747B (auctor 730-804)
Discute torpentes, frater, tibi pollice somnos, Et contende prior mente [Ms., tecta] subire Dei. Intra quippe prior templum, sed tardior exi, Te Christi ducat atque reducat amor.
252Alcuinus, Carmina, 101, 0748D (auctor 730-804)
Haec exempla dedit Christus pietatis amator: Ille prior plantas lavavit discipulorum, Haec faciens frater speret sibi praemia magna In coelis tribui, Christi praecepta secutus.
253Alcuinus, Carmina, 101, 0750A (auctor 730-804)
Si mea dona tibi cupias, nimbose viator, Da prior ecce tua, sic tibi prende mea.
254Alcuinus, Carmina, 101, 0751C (auctor 730-804)
Nobilis hac Stephanus colitur protomartyr in ara, Vim faciens coelo, dum prior astra petit.
255Alcuinus, Carmina, 101, 0734B (auctor 730-804)
Tres Salomon libros mirabilis edidit auctor, His duo iunguntur per paradigma libri: Quorum quippe prior Sapientia dicitur alma, Notatur Iesu nomine posterior Hinc Paralipomenonis adest sacer illo libellus, Qui veteris Legis dicitur epitome Hinc Ezrae, Nehmiae, Iudith, Hesterque libelli; Tunc Tobiae pietas, angelus, actus, iter.
256Alcuinus, Carmina, 101, 0753B (auctor 730-804)
Incipit ille prior, sed iam perfecerat iste.
257Alcuinus, Carmina, 101, 0778B (auctor 730-804)
Si mea dona tibi cupias, nimbose viator, Da prior ecce tua, sic tibi prende mea.
258Alcuinus, Carmina, 101, 0804A (auctor 730-804)
Plangamus pariter querelosis vocibus illum, Incipe tu senior, quaeso, Menalca prior.
259Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0133B (auctor 730-804)
VII. Proposuistis etiam exemplum duorum litigantium, « quis ex illis aequius se defenderet, an qui causam movebat prior, aut qui se a persecutione alterius defendere nisus sit?
260Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0160B (auctor 730-804)
Lucas vero seriem generationis, quae per adoptionem est, non per genealogiam carnis, quemadmodum Matthaeus, sed a baptismo, in quo baptizatus est Christus in Iordane, ab ipso Christo incipiens non per tribum Iuda, ut prior, sed per tribum sacerdotalem texens: neque deorsum descendendo, sicut ille, sed sursum versus: non per Salomonem ex Bersabee genitum, sed per Nathan in David recopulans usque in Adam perduxit ad Deum, caput videlicet replicans ad caput.
261Alcuinus, De confessione peccatorum, 101, 0652C (auctor 730-804)
Unde et in Evangelio ipsa ait Veritas: Sic erit gaudium in coelo coram Patre vestro et angelis eius super uno peccatore [Mss., super unum peccatorem] poenitentiam agente (Luc. XV, 7) : et in Propheta: Dic tu iniustitias tuas prior, ut iustificeris (Isai. XLIII, 26) . Ecce benignus est largitor veniae, qui praebet pro lucro [Ms., luctu] temporali aeternitatis gaudium, ipso dicente: Beati qui lugent nunc, quoniam ipsi consolabuntur (Matth. V, 5) : et alio loco: Venite ad me, omnes qui laboratis et onerati estis, et ego reficiam vos (Matth. XI, 28) . Ait enim, ut diximus: Dic tu prior iniustitias tuas, ut iustificeris [Vulg., Narra si quid habes, ut iustificeris], et non condemneris: ut maneat in te praemium poenitentiae, non vindicta peccatorum.
262Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0025A (auctor 730-804)
Nec Pater Filio prior, nec Filius Patre posterior, sicut Ariani voluerunt.
263Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0025A (auctor 730-804)
Nam Abraham et Isaac, licet unius sint substantiae secundum humanitatem, tamen Abraham prior est tempore, et Isaac posterior.
264Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0037D (auctor 730-804)
Sed quia prior, id est, angelica, non tamen tota, propria delectando potentia, ab amore summi boni recedens, in seipsam delapsa, sui homicida facta est, aerumnosam atque poenalem impietatis suae aeternitatem experta: proinde invidia contra hominem inardescens, ne coelestem beatitudinis sedem possideret, incitavit eum ad peccandum, efficiens eum suae socium miseriae, quasi quoddam solatium sibi esset cum plurimis poenas pati: vel etiam ut iniuria creatori inureretur [Al., ingereretur], si creatura ad imaginem suam condita, perdito dignitatis suae nomine et numine [Al., nomine in aeternum ignem suae], suae subderetur impietati. Quod pius conditor non passus, miseratus hominem, reformare eum volens ad pristinae dignitatis nobilitatem, misit unicum Filium suum hominem suscipere, ut idem, qui Deus erat ex Deo, esset homo ex homine, et immortalis haberet aliquid unde mori potuisset.
265Alcuinus, De grammatica, 101, 0854B (auctor 730-804)
At prior illorum Franco dixit Saxoni: Eia, Saxo, me interrogante responde, quia tu maioris es aetatis.
266Alcuinus, De grammatica, 101, 0854D (auctor 730-804)
FRANCO. Dic Saxo prior, unde littera sit dicta?
267Alcuinus, De grammatica, 101, 0857B (auctor 730-804)
Communes sunt, cum correpta vocalis in medio verbo excipitur a duabus consonantibus, quarum prior muta quaelibet est, vel f semivocalis: posterior liquida, ut: Tenebrae, pharetra, refluit.
268Alcuinus, De grammatica, 101, 0857B (auctor 730-804)
Aut cum aliqua syllaba in brevem desinit vocalem, et excipitur a duabus consonantibus, quarum prior est s, ut: alba smaragdus.
269Alcuinus, De orthographia, 101, 0908C (auctor 730-804)
Flavus, prior syllaba ab f; sequens ab u incipiat.
270Alcuinus, De orthographia, 101, 0914D (auctor 730-804)
Quanquam prior syllaba n habere debet, non m.
271Alcuinus, De orthographia, 101, 0916D (auctor 730-804)
Servus et saevus per duo u, ita ut prior digammon sit, sequens vocalis.
272Alcuinus, De orthographia, 101, 0916D (auctor 730-804)
Similis sum tui moribus. Similis sum tibi facie.] Sicut primus e multis; et prior ex duobus; ita postremus de multis, et posterior e duobus.
273Alcuinus, De orthographia, 101, 0918C (auctor 730-804)
Verbera, prior syllaba ab v; posterior a b incipiat.
274Alcuinus, Epistolae, 100, 0423B (auctor 730-804)
Omnia tempus habent (Eccle. III, 1) , et saepe posterior affert hora quod prior non poterat.
275Alcuinus, Epistolae, 100, 0427B (auctor 730-804)
Nec non et Apostolus: Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat.
276Alcuinus, Epistolae, 100, 0428A (auctor 730-804)
Et si alii, inquit Paulus apostolus, fuerit revelatum sedenti, prior taceat.
277Alcuinus, Epistolae, 100, 0339C (auctor 730-804)
Non solum catholicae fidei, sed etiam pura peccatorum confessio [cum cordis compunctione] nobis ad salutem proficit sempiternam, dicente Scriptura: Dic prior iniustitias tuas, ut iustificeris (Isai.
278Alcuinus, Epistolae, 100, 0421D (auctor 730-804)
], posterior futura fuit: et dum posteriorem dico, praeteriit prior.
279Alcuinus, Epistolae, 100, 0433A (auctor 730-804)
Si igitur propter nomen redemptionis, quod sancta solet Scriptura saepius pro nostra ponere liberatione, vult ille sapiens, necessariam esse in salute nostra venditionem, atque emptionem cum morte dicere, ubi prior emptio esset, ut ex ea priore secunda reemptio (ut ille interpretatur) iuste dici valeat?
280Alcuinus, Epistolae, 100, 0457C (auctor 730-804)
Ille prior hostem vicit, ut nos vincere possimus.
281Alcuinus, Epistolae, 100, 0505B (auctor 730-804)
Unusquisque alteri sit magister in opere bono, et unusquisque alteri discipulus in humilitatis obedientia, dicente Apostolo: Si vero iuniori revelatum fiat, prior taceat (I Cor. XIV, 30) .
282Alcuinus, Epistolae, 100, 0262C (auctor 730-804)
Ita haec concordia pertinet ad resurrectionem Domini nostri Iesu Christi: illa prior ad passionem, in qua redempti sumus, et in ista iustificati, sicut beatus Apostolus ait: Christus passus est propter redemptionem nostram, resurrexit autem propter iustificationem nostram (Rom. IV, 25) .
283Alcuinus, Epistolae, 100, 0326C (auctor 730-804)
Epistola vero prior quae ad nos sub vestro nomine pervenit, querimonias quasdam habens de moribus apostolici, et de periculo tuo apud eum propter Romanos, clericus vester, ut aestimo, attulit eam mihi, nomine Baldricus, afferens mihi cappam Romano more consutam, vestitum lineum, laneumque.
284Alcuinus, Epistolae, 100, 0342A (auctor 730-804)
Ille prior calcavit caput leonis et draconis; nobisque dedit potestatem calcandi super serpentes et scorpiones (Luc. X, 19) , et omnes haereticas pravitates, quae sunt portae inferi, superandi.
285Alcuinus, Epistolae, 100, 0346C (auctor 730-804)
Prior ille portavit crucem suam ad passionem, pati pro mundi salute paratus, clamans omnibus: Qui vult venire post me, abneget semetipsum, tollat crucem suam et sequatur me (Matth. XVI, 24) .
286Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0743B (auctor 730-804)
Iste prior [Petro] laborantibus in piscatione discipulis, Christum in littore stantem, reteque in dexteram navigii mittere iubentem agnovit, dicens Petro: Dominus est.
287Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0750A (auctor 730-804)
Clamat enim dicens: Hic erat, quem dixi vobis, qui post me venturus est, ante me factus est, quia prior me erat (Ioan. I, 15) . In eo namque quod ait, qui post me venturus est, ordinem humanae dispensationis, qua post eum natus, post eum etiam praedicaturus, baptizaturus, signa facturus, et mortem erat passurus insinuat.
288Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0750B (auctor 730-804)
Quare autem is qui post eum venturus erat, eum dignitate antecelleret, aperuit, cum subiunxit: Quia prior me erat, id est, quia aeternus ante saecula Deus erat, propterea me licet posterior natus, gloria maiestatis etiam in assumpta humanitate praeibit.
289Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0750C (auctor 730-804)
Quod cum praecursoris [Al., praecursor] quoque eius testimonio confirmasset, dicentis: Hic erat quem dixi vobis, qui post me venturus est, ante me factus est, quia prior me erat, rursus ipse, quod coeperat exsequitur dicens: Et de plenitudine eius nos omnes accepimus gratiam pro gratia.
290Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0754D (auctor 730-804)
Sed haec paulo superius dicens, etiam praelationis eius causas aperuit cum subiunxit: Quia prior me erat.
291Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0756A (auctor 730-804)
Hic est de quo dixi, post me venit vir, qui ante me factus est, quia prior me erat.
292Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0756B (auctor 730-804)
Quia prior me erat, quia in principio erat Verbum, et Verbum erat apud Deum, et Deus erat Verbum.
293Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0756B (auctor 730-804)
Post me venit vir, tempus humanae nativitatis designat, in quo Ioanne posteriorem Christum intellige; Qui ante me factus est, primatum regiae potestatis, quo etiam angelis praesidet, intuere; quia prior me erat, aeternitatem divinae maiestatis, qua Patri est aequalis, intellige.
294Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0756B (auctor 730-804)
Post me venit vir, qui ante me factus est, quia prior me erat.
295Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0756B (auctor 730-804)
Post me venit humanitate, qui ideo me praecellit dignitate, quia prior me erat divinitate.
296Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0803C (auctor 730-804)
Et qui prior descendisset in piscinam post motionem aquae, sanus fiebat a quacunque detinebatur infirmitate.
297Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0814A (auctor 730-804)
Illa prior est resurrectio animarum, ista sequens resurrectio erit corporum.
298Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0884B (auctor 730-804)
Et quis eas praecessit, quo eum sequantur, nisi qui resurgens a mortuis iam non moritur, et mors illi ultra non dominabitur (Rom. VI, 9) ? » Has vero educit a fide ad speciem, et ante istas vadit, quia prior omnium ascendit in coelum: et quae sunt oves suae, illum sequuntur, quia sciunt vocem doctrinae eius; alienos vero doctores non sequuntur, sed fugiunt ab eis, quia non noverunt vocem, id est, doctrinam alienorum.
299Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0987C (auctor 730-804)
Currebant autem duo simul, et ille alius discipulus praecucurrit citius Petro, et venit prior ad monumentum.
300Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0987D (auctor 730-804)
Ubi ostendit, quod praecurrens ad monumentum prior venerit ille alius discipulus, quem seipsum significat; sed tanquam de alio more sanctae Scripturae cuncta narrat.
301Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988A (auctor 730-804)
Currebant autem duo simul, sed Ioannes praecucurrit citius Petro, et venit prior ad monumentum, et [Greg., sed] ingredi non praesumpsit, venit vero posterior [Petrus], et intravit. » Iste vero cursus duorum discipulorum magnum habet mysterium.
302Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988A (auctor 730-804)
Quid enim per Ioannem, qui prior venit ad monumentum, et non intravit, nisi Synagoga significatur?
303Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988A (auctor 730-804)
Quid per Petrum, nisi Ecclesia ex gentibus congregata demonstratur, quae posterius vocata, et prior intravit?
304Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0988B (auctor 730-804)
« Venit Synagoga prior ad monumentum, sed minime intravit: quia legis quidem mandata percepit, prophetias de incarnatione ac passione Dominica audivit, sed credere in mortuum noluit.
305Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0989A (auctor 730-804)
Sequitur: (VERS. 8) Tunc ergo introivit et ille discipulus, qui venerat prior ad monumentum.
306Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0989A (auctor 730-804)
Posterior intravit, qui prior venerat.
307Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0559B (auctor 730-804)
Ruben primogenitus meus, tu fortitudo mea, principium doloris mei, prior in donis [maior imperio], effusus es sicut aqua, non crescas: [quia] ascendisti cubile patris tui, et maculasti stratum eius (vers. 3, 4) . Est autem hic sensus: tu es primogenitus meus, maior in libris, et debebas, iuxta ordinem nativitatis tuae, haereditatem, quae primogenitis iure debebatur, habere, nempe sacerdotium accipere et regnum [hoc quippe in portando onere [ Al., honore] et praevalido robore demonstratur]. Verum quia peccasti, et quasi aqua, [quae] vasculo non tenetur, voluptatis [Ms., voluntatis] effusus es impetu, idcirco praecipio tibi ut ultro non pecces, sisque in fratrum numero poenas peccati lugens [Al., luens], quod primogeniti ordinem perdidisti: principium autem doloris est omnis primogenitus, quia pro eo primum commoventur viscera parentum.
308Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0562B (auctor 730-804)
Quomodo autem ipse sit principium dolorum, nisi dum Patri Deo semper irrogat iniurias, convertens ad eum dorsum [et] non faciem? Iste prior in donis, quia ipsi primum credita sunt eloquia Dei, et legislatio, et testamentum [sive promissio]. Iste maior imperio, utique pro magnitudine virium, quia copiosius caeteris in hoc saeculo regnavit [Ed., Deum negavit, mendose]. Effusus est autem sicut aqua, peccando in Christo, quae vasculo non tenetur; voluntatis [Al., voluptatis] effusus est impetu: et idcirco addidit ultra non crescas. [Quia peccavit, et Christum negavit], quapropter ipse postquam in universum orbem dispersus est, valde imminutus est.
309Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1044A (auctor 730-804)
« Pontificem enim eum dixit confessionis nostrae, id est, fidei nostrae, cui isti populus novus commissus est, sicut et Moysi prior populus in regimen datus est: sed huic maiora vel longe meliora commissa sunt: « Vult enim beatus Paulus erigere animos Israelitarum ad excellentiam promissionum Dei, ut intente se parent accipere quod Deus benigne illi promisit afferre, nominans eos fratres charissimos ad coelestia vocatos, participes cum Christo haereditatis Dei.
310Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1050B (auctor 730-804)
Paululum enim ante de divinitate eius disserens ait: Omnia nuda et aperta sunt oculis eius; nunc autem, quia de carne loquitur, de pontificatu disputat illius, qui semetipsum offerebat nostrae causa salutis; et quomodo prior omnium intrasset in requiem.
311Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1054C (auctor 730-804)
Hoc enim totum in magna reverentia et perfectissima charitate peregit, qui prior dilexit nos et tradidit semetipsum pro nobis hostiam Deo acceptabilem; qui ideo exauditus est a Deo, quia hostiam acceptabilem obtulit Deo, id est, seipsum.
312Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1066D (auctor 730-804)
« Si enim illa prior propter imbecillitatem sui, quae nihil ad perfectum ducere potuerit, exclusa est, ista vero, quam pontifex magnus attulit, valet, et fortis est, et manet.
313Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1072A (auctor 730-804)
» Nec putemus et illud ingredi non posse, ubi pontifex noster prior intravit non sine sanguine, sicut Propheta praedixit: Quis est iste, qui venit de Edom tinctis vestibus de Bosra (Isaiae LXIII, 1) ? Sed patienter exspectamus tempus resurrectionis nostrae, in quo, cum apparuerit, quid erimus; scimus enim quia similes illi erimus, hoc est, immortales: sicut illi mors ultra non dominabitur, nec nostra caro dominata erit.
314Alcuinus, Vita B. Richardi, 101, 0683C (auctor 730-804)
Contigit autem illo tempore duos sacerdotes sanctitate florentes, et virtutum meritis fulgentes, quorum prior Caidocus vocabatur [alter vero Frichorius], de Hiberniae partibus in Pontivas pervenisse regiones; sed a rusticis et popularibus illius loci, propter insolentiam morum, non sunt suscepti, nec digno eorum sanctitate honore tractati: sed magis iniuriis afflictos et opprobriis castigatos, a finibus suis coeperunt eos expellere.
315Alcuinus, Vita B. Richardi, 101, 0684D (auctor 730-804)
Unde et omnibus praedictus vir Dei Richarius honorabilis factus est et charus: quia quod ore praedicavit, exemplo ostendit et viam vitae, quam aliis sermone monstravit, ipse prior actu praecucurrit.
316Alcuinus, Vita B. Richardi, 101, 0687A (auctor 730-804)
Nam seipsum quotidianis ieiuniis maceravit, mortificatione carnis constrinxit, vigiliis afflixit, orationibus munivit, charitate confirmavit, spe roboravit, fide armavit; nulli malum pro malo reddens, nullius adulator, neminem contemnens; ut viam veritatis prior ipse incederet, quam caeteris praedicando monstraverat.
317Alcuinus, Vita S. Vedasti, 101, 0679D (auctor 730-804)
Diligamus eum, quia ille prior dilexit nos: faciamus illius voluntatem, quia voluntas illius felicitas est nostra.
318Alcuinus, Vita S. Vedasti, 101, 0676B (auctor 730-804)
Unde cunctos hortans ad precem, ipse prior illacrymans, super corpus sacratissimum incumbens orationi, in hanc vocem, moerore cordis affectus, erupit: Heu mihi, inquit, o beatissime Pater!
319Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1224B
Benedictus qui venit, praeponitur in quinta feria versui, Lapidem quem reprobaverunt, qui est in ordine psalmi prior: sed sexta feria cantatur, quia inter caeteros praecipue sonat de passione Domini, quae facta est sexta feria.
320Alcuinus Incertus, Dubia alia, 101, 1162B
Nam tibi Hadda prior nocte non amplius unum In traiect.
321Alcuinus Incertus, Propositiones ad iuvenes acuendos, 101, 1149A
Prior, qui dari sibi duos rogavit, boves habebat IIII. At vero, qui rogabatur, habebat VIII. Dedit quippe rogatus postulanti duos, et habuerunt uterque sex.
322Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0148D (auctor 640-709)
XLIX. His igitur praefatis virginum catervis, nequaquam Eustochiae et Demetriadis virtutum rumusculus, qui passim per Europam crebrescens diffunditur, a nostris litterarum schedulis et apicum pictatiolis excipiatur, quarum prior favorabilis filia Paulae et beatae Blesillae germana adeo apud Occidentis imperium solerti librorum ingenio praedita claruit, ut in orthodoxorum bibliothecis, ubi sagacissima Hieronymi commenta recitantur, illius quoque opinio crebra lectionis assiduitate divulgetur, siquidem sexies terna vel ter sena in Esaiae vaticinium volumina ad eamdem virginem prolixa sermonum serie describuntur, sed et residua canonicarum commentariola Scripturarum quae praefatus divinae legis interpres, et matris solertia et virginis compulsus industria desudavit, universa singillatim commemorare pertaesum est, quae vestrae sagacitatis philosophiam per patentes librorum campos cursitantem nequaquam delitescere reor, cui etiam exhortatorium de Virginitate servanda insigniter edidit opusculum.
323Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0154B (auctor 640-709)
Samson ille Nazareus ab ipsa gracillima cunabulorum aetatula Domino septenis crinibus sacer antequam fraudulentis Dalilae complexibus caperetur, et perfidi pellicatus stupro enerviter deceptus illecebrosis lenocinii nexibus nodaretur; nondum ferro dempta cincinnorum caesarie, quantis miraculorum signis et virtutum rumoribus omni saeculo usque ad id tempus inexpertis effulsisse devulgatur [Bodl., divulgatur]. LIV. Igitur, sicut supra retulimus, per Hieremiam et Danielem caeterosque eiusdem propositi consortes et florentis pudicitiae sodales futura incarnati Verbi virginitas mysticis sacramentorum obumbrationibus figurabatur: ita per Abel insontem mitis innocentia et passio, per Melchisedech vero supernae potestatis pontificium et coelestis infulae flamminium praesignabatur, quorum prior, ut altius repetens ab origine pandam, propter dignitosam innocentiae palmam, et originalis patientiae titulum spreto fraterni libaminis sacrificio rata et grata divinis conspectibus holocaustomata, primus mortalium offerre promeruit, et huius rei gratia a perfido et nefando fratre inextricabile germanitatis vinculum contra ius divinum et fas humanum rumpente crudeliter cruentatus futuram in fine saeculorum pii Redemptoris nostri passionem purpureo pretiosi sanguinis ostro praefiguravit.
324Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0278A (auctor 640-709)
Nomine nempe prior felix Rufina vocatur, Altera posterior florens, aetate secunda.
325Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0172D (auctor 640-709)
Si prior vocalis explodatur, erit synaloepha; si posterior fuerit explosa, erit eclipsis.
326Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0177A (auctor 640-709)
- M. Iuxta quod veterum auctoritates patefecerunt, decem schematibus, ut ille prior, componitur.
327Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0191B (auctor 640-709)
Quis prior in mundo deprompsit tegmina vestis?
328Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 127 (auctor 640-709)
Sed hos duos metaplasmos saepe ambiguitas scandendi conturbat, quos talis discretionis differentia dirimit: si prior vocalis exploditur, erit sinalipha; si posterior fuerit explosa, erit ecthlipsis, sicut novissimo versu libri Regum cautum legitur Purpureis maior Persarum in sede tyrannis; Vergilius item libro, quem Pedagogus praetitulavit, cuius principium est Carmina si fuerint te iudice digna favore, Reddetur titulus purpureusque nitor; Si minus, aestivas poteris convolvere sardas Aut piper aut calvas hinc operire nuces, sillabam elisit dicens Durum iter et vitae magnus labor, et Arator subdiaconus primo versu terminalem genetivi sillabam displodit dicens Moenibus undosis bellorum incendia cernens et infra elegiaco versu subiunxit Inque humeris ferimur te relevante piis, | et Andreas orator Filius, inquit, ipse hominis, qui deus est hominis.
329Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 238 (auctor 640-709)
X. scematibus, ut ille prior, componitur.
330Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 153 (auctor 640-709)
LXXVII. FICVLNEA. Quis prior in mundo deprompsit tegmina vestis Aut quis clementer miserum protexit egenum?
331Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 410 (auctor 640-709)
Quarum prior, favorabilis filia Paulae et beatae Blesellae germana, adeo apud Occidentis imperium solerti librorum ingenio praedita claruit, ut in orthodoxorum bibliothecis, ubi sagacissimi Hieronimi commenta recitantur, illius quoque opinio crebra lectionis assiduitate divulgetur, siquidem sexies terna vel ter sena in Esaiae vaticinium volumina ad eandem prolixa sermonum serie virginem describuntur.
332Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 463 (auctor 640-709)
Quorum prior, ut altius repetens ab origine pandam, propter dignitosam innocentiae palmam et originalis patientiae titulum spreto fraterni libaminis sacrificio rata et grata divinis conspectibus holocaustomata primus mortalium offerre promeruit et huius rei gratia a perfido et nefando fratre inextricabile germanitatis vinculum contra ius divinum et fas humanum rumpente crudeliter cruentatus futuram in fine saeculorum pii redemptoris nostri passionem purpureo pretiosi sanguinis ostro praefiguravit.
333Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 472 (auctor 640-709)
Praeterea geminas divulgat fama sorores Romae sortitas primae cunabula vitae: Nomine nempe prior felix Rufina vocatur, Altera posterior florens aetate Secunda.
334Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1313D
Ergo utrarumque ecclesiarum utilitatem in hoc negotio perpendentes, beatorum Petri et Pauli principum apostolorum auctoritate praefatum Sanctae Priscae monasterium, secundum praedictum tenorem, cum omnibus suis ubique pertinentiis confirmamus, sancti Spiritus iudicio decernentes ut nullus unquam Sancti Pauli abbas, prior vel monachus, nullaque prorsus ecclesiastica saecularisve persona infringere vel auferre tibi vel tuis successoribus abbatibus Vindocinensis monasterii praesumat.
335Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1315B
Anianensi in Septimania monasterio hoc anno (1066) praeerat Emmeno abbas, antea Gellonensis monachus, dein coenobii Sancti Petri de Salve, quod Gelloni suberat, in pago Nemausensi prior, ac demum ante circiter annos Pontio Anianae abbati subrogatus.
336Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1027B (auctor c.1103–1181)
Ut autem in ordine vestro cum maiori omnia deliberatione tractentur, statutum est inter vos ut locus aliquis ordinetur, in quo per singulos annos in solemnitate Omnium Sanctorum generale capitulum teneatur, et sit ibi clericorum conventus et prior qui illorum et aliorum clericorum qui de ordine vestro fuerint, curam possit habere ac fratrum, cum necesse fuerit, provideat animabus, Sint autem tredecim in ordine fratres qui magistro, cum opus fuerit, in consilio et dispositione domus assistant, et eligendi magistri curam habeant competentem.
337Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1027B (auctor c.1103–1181)
Prior siquidem clericorum, cum magister migraverit de hac luce, de domo et ordine sollicitudinem gerat.
338Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0564A (auctor c.1103–1181)
Addentes etiam interdicimus ne quis prior in ipsa ecclesia qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci communiter, vel pars sanioris consilii canonice providerint eligendum.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Nihilominus etiam praesentium vobis auctoritate mandamus ut alias querelas de quibus vobis adversus se proposuerint audiatis, et eas concordia vel iudicio terminetis.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Unde fraternitati tuae per apostolica scripta in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus si in praesentia tua per legitimos testes se purgare potuerit, omni appellatione et contradictione remota, ei officium pariter et beneficium assignes, et auctoritate nostra quiete possidere facias.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Quod si forte facere noluerit, tu nostra et tua fretus auctoritate id efficere non postponas.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Accedit ad haec quod, cum idem abbas in eamdem terram interdicti, et in quemdam Simoniacum, qui ecclesiam quamdam a praefatis viris certe dicitur pretio comparasse, excommunicationis sententiam protulisset, iidem viri iam dictum excommunicatum fovere non desinunt, et contra interdictum abbatis in praefata terra per clericos Farfensis monasterii, qui sunt schismatici, divina faciunt celebrari.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Sane si de viro dubitaverit, ei plenam facias ab eodem viro securitatem praestari, ita quod exinde eam non oporteat amplius dubitare.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Deinde vero si praefatus abbas aut idem presbyter adversus praedictum Hugonem super iam dicta ecclesia agere forte voluerint, tu causam audias et appellatione remota, debito fine decidas.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et Pauli protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Porro si de aliis parochianis tuis praedictus abbas vel monachi tibi querimoniam deposuerint, tu eis de ipsis ita plenam iustitiam facias, quod sollicitudinem tuam et zelum in te iustitiae possumus merito commendare.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Postmodum vero a te iam dictus episcopus requisitus asseruit quod, praedicto priore eumdem presbyterum praesentante, habita prius licentia abbatis sui, asserentis se ratum habere, quod idem prior exinde faceret, ipsum ad ecclesiam iam dictam recepit, et ei curam animarum commisit.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum iuste et canonice possidet aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis istiusmodi, praestante Domino poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus et illibata permaneant.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Pervenit autem ad nos quod inter vos et charissimam in Christo filiam A[delam] illustrem Francorum reginam, super villa de Caleio quae ad proprietatem vestrae ecclesiae pertinebat, de libero et spontaneo utriusque partis assensu huiusmodi permutatio intercessit, quod retentis vobis ecclesiis eiusdem villae et redditibus tam denariorum quam annonae, quos de Cisiniaco habebatis, praescriptam villam eidem reginae, receptis ab ea Artenao, Altrochio et Exart cum appendiciis eorum, absolutam et liberam dimisistis.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Inde est, quod nos vestigia praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum diligentius prosequentes, sicut privilegiis eorum antecessorum nostrorum vobis indultum esse dignoscitur, ut ecclesias de feodis vestris et possessiones ad proprietatem vestram pertinentes vobis liceat legitime revocare, ita quoque vobis auctoritate apostolica indulgemus.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, etc.
339Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Cum autem longe positis per nos ipsos paternam impendere diligentiam non possumus, dignum est ut vires apostolicas illis committamus qui specialius nobis coniuncti sunt, et quorum prudentiam sumus et fidem experti.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Datum Tusculani, V Non.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Nos autem eumdem absolutum ad vos remittimus.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Datum Tusculani, IV Nonas Octobris.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Verumtamen si, postquam eam receperit, aliquae personae apparuerint quae matrimonium inter eos contractum velint et legitime possint impetere, causam audias et pontificali maturitate adhibita, canonico fine decidas.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Ad haec liberam praepositi vestri electionem, sicuti huc usque habuisse noscimini, vobis et ecclesiae vestrae duximus in perpetuum confirmandam.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona eadem ecclesia inpraesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu iustis aliis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Post multum vero temporis idem Willelmus ad praesentiam nostram accedens, ad te litteras nostras obtinuit, quarum occasione praedictus presbyter iterum fuit tractus in causam, et cum memoratus abbas et prior diffiterentur se praedictum presbyterum praesentasse, tu eum propter eorum assertionem praescripta ecclesia spoliasti, et eumdem G. exinde investisti.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
: . . . . Ex dono uxoris Gaufridi de Condrino quatuor modios frumenti, etc. . . . . . Ex dono Radulphi de Cociaco centum solidos bonae monetae et viginti solidos provenientes ecclesiae S. Remigii de Coci ad vinagia accipiendos pro anima uxoris suae, etc.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Verum ne occasione huius permutationis super ecclesiis praescriptae villae de Calcio quas vobis reservasse noscimini, molestia possit in posterum vel gravamen inferri, easdem ecclesias et redditus quos habetis in ipsis, sicut ex authentico scripto venerabilis fratris nostri Will.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Ita quod super hoc auctoritate nostra freti, ab aliquo non possitis temere perturbari vel impediri.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Ego Ubaldus Ostiensis episcopus, etc.
340Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273D (auctor c.1103–1181)
Ideoque universitati vestrae per apostolica scripta mandamus atque praecipimus, quatenus eum sicut legatum sedis apostolicae curetis honeste recipere, et ad vocationem ipsius humiliter accedentes, quae pro statu Ecclesiae, vel salute fidelium auctoritate nostra decreverit, suscipiatis firmiterque servetis.
341Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0450B (auctor c.1103–1181)
Addentes etiam interdicimus ne quis prior in ipsa ecclesia qualibet subreptionis astutia, seu violentia praeponatur, nisi quem fratres ipsius loci communiter, vel pars sanioris consilii canonice providerint eligendum.
342Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0280A (auctor c.1103–1181)
Inde est, quod ad tuae magnitudinis notitiam volumus pervenire, nos ex tenore litterarum venerabilium fratrum nostrorum Turonensis archiepiscopi, et Andegavensis episcopi, et dilecti filii nostri abbatis Maioris Monasterii evidentius accepisse, quia prior Castrifortis, et alii socii eius in accusatione dilecti filii nostri Burguliensis abbatis, viri quidem religiosi et Deum timentis, penitus defecerunt, et omnino sunt mendaces reperti, et propterea excommunicationis vinculo innodati.
343Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0280A (auctor c.1103–1181)
Caeterum, quoniam praedictus prior bona Ecclesiae ipsius loci dissipare praesumit, et illicita invasione auferre, celsitudinem tuam per apostolica scripta rogamus, monemus, et exhortamur in Domino: quatenus pietatis intuitu, et pro reverentia beati Petri ac nostra, res et iura Burguliensis Ecclesiae protegas, manuteneas, et conserves, et praefatum priorem nulla ratione foveas, sed ipsum tanquam excommunicatum attentius evites.
344Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0356A (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster prior Sancti Mauritii Remensis sua nobis narratione proposuit, quod cum maritus I. mulieris in ecclesia sua habitum religionis susciperet, cuiusdam vineae et campi sui medietatem eidem ecclesiae secum donavit, quorum aliam medietatem praedicta mulier, memorato marito eius de hac luce subtracto, ipsi ecclesiae religiosum habitum ibidem assumens, concessit; cumque partem utramque longo tempore quiete ac pacifice eadem ecclesia possedisset, praefata mulier, ad suggestionem cuiusdam nepotis sui monachi tui, partem vineae et campi, quam ecclesiae Beati Mauritii concesserat, ecclesiae tibi commissae donavit, licet ipsa se cum eadem parte ecclesiae praenominatae contulerit, et ex tunc ab illa usque in praesentem diem victum susceperit et vestitum.
345Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0420D (auctor c.1103–1181)
Nos enim concessionem, quam prior ille fratribus inconsultis suis et penitus ignorantibus de possessionibus ecclesiae fecisse dicitur, et memorato comiti sub cuiusdam commutationis nomine dimisisse, cum ex institutione sanctorum Patrum inanis et vacua prorsus existat, auctoritate apostolica penitus irritamus, et eamdem nullas inposterum vires decernimus obtinere.
346Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0080B (auctor c.1103–1181)
Qualiter autem Octavianus schismaticus, simoniacus et manifestus invasor, post canonicam electionem nostram, et postquam nos invitos ac renitentes, de mandato ac voluntate fratrum Oddo prior diaconus induerat, seipsum intruserit, atque ipse idem manto se propriis manibus operuerit, ex litteris quas ad archiepiscopos et episcopos, aliosque Ecclesiae praelatos per Franciam constitutos nos olim recolimus destinasse, ad notitiam tuam plenarie credimus pervenisse.
347Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0716D (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri prior et canonici S. Frigdiani ad nos gravem contra vos querimoniam transmisere, asserentes quod vos ipsos eis inhumanos et duros nimium atque intractabiles exhibetis, et, quod gravius est et nostrum vehementi amaritudine animum pungit, corpus beati Frigdiani in ecclesia vestra quiescere publice praedicastis, et civibus vestris non estis veriti sub interminatione anathematis prohibere ne ecclesiam illorum auderent in praecipuis solemnitatibus de caetero, sicut soliti fuerant, frequentare; hac occasione suscepta, sicut ab eis accepimus, quia festum beati Abrahae in die dedicationis ecclesiae vestrae praesenti anno celebrarunt.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Insinuavit nobis Araldus presbyter, lator praesentium, quod cum prior et capitulum Sarmeliensis ecclesiae Dominico diacono ecclesiam S. Remigii de Masdeio, quae ad iurisdictionem eorum spectare dignoscitur, vivente presbytero eiusdem ecclesiae, concessissent, memoratus diaconus eam in manibus praedicti prioris multis praesentibus refutavit.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Alexander episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis . . . decano et capitulo Carnotensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Veniens ad nos G. pauper presbyter, praesentium lator, diligenti nobis relatione proposuit quod, cum ipse adeo gravi aegritudine laboraret, ut sui compos non esset, monachi S. Petri Catalaunensis ipsum et omnia sua secum ad eorum monasterium portaverunt, et eum insuper monastico habitu induerunt, cumque ad se rediisset, et quod de se factum fuerat obstupesceret, continuo reclamavit, habitum ipsum data opportunitate abiecit.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Homines trium villarum Compendiensis Ecclesiae, Prunastr.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa conquestione Euronii meminimus nos causam quae inter eumdem Euronium et Rolandum vertitur experientiae tuae commisisse.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Ex dispensatione commissae nobis sollicitudinis, et ex debito charitatis, viros pontificali officio praeditos, et morum honestate ornatos, sincera tenemur charitate diligere, et eorum vota quae a rationis tramite non discordant, effectu prosequente complere, ut tanto fortius ornamenta virtutum appetere, et honestis insistere moribus studeant, quanto se ab apostolica sede maiore honore cognoverint et gratia praeveniri.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus servus servorum Dei, dilecto filio nobili viro HUGONI duci Burgundiae, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter dilectos filios S. Martini canonicos, et clericos S. Mariae Laudunensis super duabus partibus decimae de Monte Cavillo noscitur agitari, experientiae tuae, de qua plene confidimus, committimus audiendam, et appellatione remota, concordia vel iudicio terminandam.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GIRALDO abbati monasterii de Belloloco, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GEMINIANO abbati Sancti Petri Mutinensis, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Cum olim nobis insinuatum fuisset quod Radulfus presbyter dilecto filio nostro Henrico subdiacono aditum inhibens ecclesiae de Arsi, quam a dilecto filio nostro abbate S. Petri de Montibus sibi asserebat, persona eiusdem ecclesiae viam universae carnis ingressa, canonice concessam fuisse, eumdem Henricum ad nostram audientiam appellasset, proponens quod prior eiusdem loci ipsum in eadem ecclesia instituisset, et illi administrationem eius ad repraesentationem archidiaconi et ipsius prioris Suessionensis episcopus commisisset, nos causam ipsam dilectis filiis nostris praeposito, decano et capitulo Remensis Ecclesiae commisimus audiendam, et fine debito terminandam.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri abbas et fratres S. Nicasii, transmissis nobis litteris, intimarunt quod, cum fratres de Eslans quamdam curtem eorum, quae Singlis dicitur, ab eis sub annua pensione duorum modiorum frumenti, ipsis in festo S. Remigii ad Remensem mensuram persolvendorum, cum aedificiis et aliis appendiciis suis recepissent, et pactio exinde facta mutuis chirographis cum assensu utriusque capituli, et tuo etiam fuisset privilegio roborata, praedicti fratres praescriptam pensionem septem annis continuis quiete et pacifice persolventes, eam a quatuor annis retro solvere destiterunt.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster abbas Sancti Remigii Remensis transmissa nobis conquestione monstravit quod Hugo de Risnel ei villam de Domno-Remigio, Milo vero de S. Margareta, et Anselmus de curia de Hilbercunt, praepositi quoque de Buseio, de Iuniaco, de Marolio, de Castellione, de Vitriaco, et quidam alii ministeriales nobilis viri comitis Henrici quosdam redditus ad thesaurum monasterii S. Remigii pertinentes, et alios redditus violenter subtrahere praesumpserunt, et homines suos iniuste vexare praesumunt.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CHUNRADO Moguntino archiepiscopo et apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, Sibotoni praeposito et clero Salzburgensis Ecclesiae.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ADALBERTO Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Quanto maiorem locum dono divini muneris adeptus es dignitatis, tanto debes cautius et circumspectius ambulare: et ita te compositum exhibere, ut homines inveniant in te quid sequantur, et non quid debeant remordere.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et conventui Sancti Bertini, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa tertius, SIMONI abbati Sancti Albani, de quibusdam quaestionibus.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri T[HEOBALDO] Placentino episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri T[HEOBALDO] Placentino episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GIRARDO Trenorchiensis monasterii abbati, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei dilectis filiis GUILLELMO priori et fratribus Grandimontis, salutem et apostolicam benedictionem.
348Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis praeposito et canonicis Mutinensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Insinuavit nobis Araldus presbyter, lator praesentium, quod cum prior et capitulum Sarmeliensis ecclesiae Dominico diacono ecclesiam S. Remigii de Masdeio, quae ad iurisdictionem eorum spectare dignoscitur, vivente presbytero eiusdem ecclesiae, concessissent, memoratus diaconus eam in manibus praedicti prioris multis praesentibus refutavit.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Alexander episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis . . . decano et capitulo Carnotensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Veniens ad nos G. pauper presbyter, praesentium lator, diligenti nobis relatione proposuit quod, cum ipse adeo gravi aegritudine laboraret, ut sui compos non esset, monachi S. Petri Catalaunensis ipsum et omnia sua secum ad eorum monasterium portaverunt, et eum insuper monastico habitu induerunt, cumque ad se rediisset, et quod de se factum fuerat obstupesceret, continuo reclamavit, habitum ipsum data opportunitate abiecit.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Homines trium villarum Compendiensis Ecclesiae, Prunastr.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa conquestione Euronii meminimus nos causam quae inter eumdem Euronium et Rolandum vertitur experientiae tuae commisisse.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Ex dispensatione commissae nobis sollicitudinis, et ex debito charitatis, viros pontificali officio praeditos, et morum honestate ornatos, sincera tenemur charitate diligere, et eorum vota quae a rationis tramite non discordant, effectu prosequente complere, ut tanto fortius ornamenta virtutum appetere, et honestis insistere moribus studeant, quanto se ab apostolica sede maiore honore cognoverint et gratia praeveniri.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus servus servorum Dei, dilecto filio nobili viro HUGONI duci Burgundiae, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter dilectos filios S. Martini canonicos, et clericos S. Mariae Laudunensis super duabus partibus decimae de Monte Cavillo noscitur agitari, experientiae tuae, de qua plene confidimus, committimus audiendam, et appellatione remota, concordia vel iudicio terminandam.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GIRALDO abbati monasterii de Belloloco, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GEMINIANO abbati Sancti Petri Mutinensis, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Cum olim nobis insinuatum fuisset quod Radulfus presbyter dilecto filio nostro Henrico subdiacono aditum inhibens ecclesiae de Arsi, quam a dilecto filio nostro abbate S. Petri de Montibus sibi asserebat, persona eiusdem ecclesiae viam universae carnis ingressa, canonice concessam fuisse, eumdem Henricum ad nostram audientiam appellasset, proponens quod prior eiusdem loci ipsum in eadem ecclesia instituisset, et illi administrationem eius ad repraesentationem archidiaconi et ipsius prioris Suessionensis episcopus commisisset, nos causam ipsam dilectis filiis nostris praeposito, decano et capitulo Remensis Ecclesiae commisimus audiendam, et fine debito terminandam.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri abbas et fratres S. Nicasii, transmissis nobis litteris, intimarunt quod, cum fratres de Eslans quamdam curtem eorum, quae Singlis dicitur, ab eis sub annua pensione duorum modiorum frumenti, ipsis in festo S. Remigii ad Remensem mensuram persolvendorum, cum aedificiis et aliis appendiciis suis recepissent, et pactio exinde facta mutuis chirographis cum assensu utriusque capituli, et tuo etiam fuisset privilegio roborata, praedicti fratres praescriptam pensionem septem annis continuis quiete et pacifice persolventes, eam a quatuor annis retro solvere destiterunt.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster abbas Sancti Remigii Remensis transmissa nobis conquestione monstravit quod Hugo de Risnel ei villam de Domno-Remigio, Milo vero de S. Margareta, et Anselmus de curia de Hilbercunt, praepositi quoque de Buseio, de Iuniaco, de Marolio, de Castellione, de Vitriaco, et quidam alii ministeriales nobilis viri comitis Henrici quosdam redditus ad thesaurum monasterii S. Remigii pertinentes, et alios redditus violenter subtrahere praesumpserunt, et homines suos iniuste vexare praesumunt.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio CHUNRADO Moguntino archiepiscopo et apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, Sibotoni praeposito et clero Salzburgensis Ecclesiae.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ADALBERTO Salzburgensi archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
Quanto maiorem locum dono divini muneris adeptus es dignitatis, tanto debes cautius et circumspectius ambulare: et ita te compositum exhibere, ut homines inveniant in te quid sequantur, et non quid debeant remordere.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et conventui Sancti Bertini, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa tertius, SIMONI abbati Sancti Albani, de quibusdam quaestionibus.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri T[HEOBALDO] Placentino episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri T[HEOBALDO] Placentino episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GIRARDO Trenorchiensis monasterii abbati, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei dilectis filiis GUILLELMO priori et fratribus Grandimontis, salutem et apostolicam benedictionem.
349Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293A (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis praeposito et canonicis Mutinensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Transacto vero aliquanto tempore, presbyter ille, qui erat in eadem ecclesia, ipsam priori et capitulo resignavit: quam praefatus prior de assensu capituli praedicto Araldo concessit, et eum venerabili fratri nostro Catalaunensi episcopo praesentavit, a quo curam animarum recipiens, praescriptam ecclesiam postea per septem annos pacifice possedit.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Pontificalis auctoritatis providentia exigit et pastoralis sollicitudo requirit ut cunctorum invigilemus profectibus, et ad ea studio totius sollicitudinis aspiremus quae ad Ecclesiarum pertinent incrementum; quia laudabilis est et commendanda providentia praelatorum, cum Ecclesiis salubri regimine provident, et earum statum dirigere satagunt et conservare illaesum.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Licet autem iam dicti monachi ipsum, sicut asserit, dimisissent, ecclesiam tamen quam per bonae memoriae A. quondam Suessionensem episcopum ad eorum repraesentationem habuerat, et reliqua sibi ablata ei restituere contradicunt.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
, Fabarol.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Sed quia, sicut accepimus, nondum in eadem causa iuxta tenorem mandati nostri processisti, praedictus R. falsa suggestione ab apostolica sede litteras obtinuit; magister Ioannes vero praedictum Euronium vinculo excommunicationis innodavit.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Relatum siquidem est auribus nostris, quod dilecto filio Stenar, quondam Lingacopensi episcopo claustralem quietem episcopali honori praeponente, et pontificalem dignitatem in manu venerabilis fratris nostri Eskili Londensis archiepiscopi, apostolicae sedis legati, et regalia coram rege et primatibus regni libere et spontanee resignante, clerus et populus eiusdem loci, de assensu praedictorum archiepiscopi et regis, atque ducis terrae, te in patrem et episcopum suum unanimiter et concorditer elegerunt.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Petitionibus nobilium et potentium virorum, quae rationi et honestati noscuntur inniti animo nos convenit placido condescendere, et eas libenter efficaciter exaudire, ut ad Ecclesiarum commodum et profectum ferventius accendantur, cum in eorum iustis petitionibus ab apostolica sede facile se noverint exaudiri.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Ideoque fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus cum exinde fueris requisitus, utramque partem ante tuam praesentiam convoces, et rationibus hinc inde plenius auditis et cognitis, causam ipsam infra XL dies post harum susceptionem, sublato appellationis remedio, concordia vel iustitia mediante, decidas.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse praesidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus, aut eos a proposito revocet, aut robur, quod absit!
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse praesidium, ne forte cuiuslibet temeritatis incursus aut eos a proposito revocet, aut robur, quod absit!
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Qui siquidem, prout nobis suis litteris intimarunt, utraque parte ante se convocata, et rationibus hinc inde plenius auditis et cognitis, praedictum R. a praelibata removeri ecclesia, et memoratum Henricum in eius praeceperunt possessionem induci, et cum Suessionensi episcopo per suas litteras significassent, ut eidem Henrico curam committeret animarum, episcopus appellationem quam idem R. ad nos fecerat, et quomodo ad repraesentationem prioris ei commiserat curam animarum, praetendens memoratum Henricum ad praelibatam ecclesiam recipere recusavit.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Unde quoniam non decet viros ecclesiasticos alicui propriae voluntatis arbitrio subtrahere quod se cognoscunt illi debere, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praedictos fratres moneas, et districte compellas, ut subtractam pensionem memorato abbati et fratribus integre, et sine aliqua molestia et difficultate restituant, et de caetero praescriptam pactionem firmiter et inconcusse observent, vel in praesentia tua plenam exinde sibi iustitiam, contradictione et appellatione remota, exhibeant.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Garinus praeterea de Boob quamdam summam pecuniae praedicto abbati in eleemosynam legatam, per interpositionem appellationis, ne sibi solvatur impedire praesumit, et Adam de Capis quamdam terram per violentiam subtrahere non formidat.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Quanto fidem et devotionem tuam circa nos et Romanam Ecclesiam esse novimus puriorem, et prudentiam et sollicitudinem tuam in omnibus magis experti sumus, tanto securius tibi committimus exsequenda quae virum providum et constantem requirunt, et cum multa circumspectione exsecutioni debent mandari.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
salutem et apostolicam benedictionem.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Audito et intellecto illo enormi facto, quod est adversum te non sine offensa Dei et derogatione nostra nequiter attentatum, mirati sumus admodum et commoti, utpote qui personam tuam pro fervore devotionis tuae sincera in Domino charitate diligimus, et pacem et quietem tuam desideramus, sicut nostram specialem et propriam turbationem, quae tibi et Ecclesiae tuae imminet, non reputamus aliquatenus alienam.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Accepimus autem quod Ecclesiam Meldensem adhuc detines, et redditus percipis, ita quod, sicut nuntii venerabilis fratris nostri Willelmi Senonensis archiepiscopi, apostolicae sedis legati, retulerunt nobis, nihil ad eum de redditibus illis pervenit: et canonici eiusdem Ecclesiae electionem non audent libere celebrare.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Iustis petentium desideriis dignum est nos facilem praebere consensum, et vota quae rationis tramite non discordant, effectu sunt prosequente complenda.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Consultationibus singulorum ex ministerio servitutis cogimur respondere, ut si quid quaestionis vel dubietatis in mentem alicuius emerserit, ab Ecclesia Romana solvatur, quae inter alias disponente Domino obtinere meruit principatum.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Significantibus nobis dilectis filiis nostris abbate et fratribus Sancti Savini, ad nostram noveris audientiam pervenisse, quod cum bonae memoriae Arduinus quondam Placentinus episcopus, et alii praedecessores sui, eorum monasterio decimam clausi iuxta Sanctum Ambrosium siti, divini amoris intuitu contulissent, sicut in instrumento publico noscitur contineri, tandem praedecessor tuus bonae recordationis Hugo, qui fuit postmodum Tusculanus episcopus, eis praescriptam decimam pro sua voluntate subtraxit, in cast. . . . . . . . unam vegetem vini ipsis annuatim subtraxit.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Ex litteris venerabilis fratris nostri Brixiensis episcopi nobis innotuit quod ipse, recepto mandato nostro super ecclesia quae est in castro Speculi, et ecclesia Sanctae Christinae, de quibus inter te et venerabilem fratrem nostrum Parmensem episcopum controversia vertebatur, de causa ipsa quae ei fuerat, appellatione remota, commissa, cognovit, et auditis rationibus et allegationibus utriusque partis, de consilio prudentium virorum sicut ex scripto sententiae per publicam manum notato, manifeste perpendimus utramque ecclesiam tibi adiudicavit, et a praefato Parmensi in petitione te super praedicta ecclesia de Speculo, apostolica auctoritate fretus, absolvit.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Commissae nobis sedis apostolicae auctoritas nos hortatur, ut divinis locis eiusque personis auxilium nostrum devotione debita implorantibus, tuitionis praesidium impendere debeamus.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Quanto amplius tenemur religionis profectui congaudere, tanto libentius debemus ea quae ad regulae vestrae observantiam pertinent, iuxta desiderium nostrum, quod saluti proficit effectui mancipare.
350Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1293B (auctor c.1103–1181)
Cum inter vos et bonae memoriae Henricum quondam Mutinensem episcopum super procuratione archiepiscopi vestri et legatorum apostolicae sedis Praenestinus episcopus, ecclesiae Sancti Georgii ad Velum aureum diaconus cardinalis, apostolicae sedis legatus eamdem controversiam sicut ex scripto eius accepimus, compositione amicabili de spontaneo assensu partium terminavit, ita quidem ut sive absens fuerit episcopus vester sive praesens, totam procurationem primae diei, vos autem totam diei secundae memorato archiepiscopo et legatis teneamini exhibere.
351Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0273B (auctor c.1103–1181)
Pervenit autem ad audientiam nostram quod cum dilectus filius noster Petrus, dictus Alamannus, prior hospitalis domus Sancti Ioannis Constantinopoleos, ibidem in servitio Dei, ad honorem quoque et commodum charissimi in Christo filii nostri Constantinopolitani imperatoris non modico fuerit tempore commoratus, tu eum contra voluntatem et beneplacitum eiusdem imperatoris ab ipso prioratu retrahere, et ad tuam velis praesentiam revocare.
352Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0698B (auctor c.1103–1181)
Decedente vero vel transfretante patriarcha Ierosolymitano, prior et canonici, qui pro tempore in eadem ecclesia fuerint, domum, ut iustum est, et familiam patriarchae, et omnia, quae ad ius eius spectant, intus et extra fideliter custodient et regent, donec alter secundum Dominum substitutus fuerit, aut donec ipse redierit, si transfretaverit.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Ex dono quorumdam nobilium, Rainerii videlicet et Petrissae et aliorum consanguineorum Liutoldi abbatis Admontensis, allodia Tovernick et Chirchaim cum omnibus pertinentiis suis.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, VI Idus Maii
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Ad quae radicitus evellenda, et de medio vestrum penitus exstirpanda, tanto acrius vos decet et oportet insurgere, quanto magis desides praelatos negligentesque respiciunt vitia subditorum: et eorum culpae crimen adscribitur, quod ab his quibus praesident, et pro quibus etiam reddituri sunt in extremo examine rationem, tam frequenter quam licenter et impune committitur: maxime cum per prophetam dicatur: Clama, ne cesses, annuntia populo meo scelera eorum (Isa. LVIII) ; et alibi: Nisi annuntiaveris iniquo iniquitatem suam, sanguinem eius de manu tua requiram (Ezech. III) ; et in sacris canonibus, quos prudentiam vestram ignorare non expedit, scriptum legatur: « Negligere, cum possis, perturbare perversos, nihil est aliud quam fovere; nec caret scrupulo societatis occultae, qui manifesto facinori desinit obviare.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Ego Bernardus Portuensis et Sanctae Rufinae episcopus.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Si qua igitur, etc.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Datum Ferentini per manum Gratiani sanctae Romanae Ecclesiae subdiaconi et notarii, V Idus Iulii, indictione VIII, Incarnationis Dominicae anno 1175, pontificatus vero domni Alexandri papae III anno XVI.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
1177, pontificatus vero D. Alexandri papae III an.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo, etc.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Obeunte vero te, nunc eiusdem loci abbate, vel tuorum quolibet successorum, nullus ibi qualibet subreptionis astutia seu violentia praeponatur, nisi quem fratres communi consensu, vel fratrum pars consilii sanioris, secundum Dei timorem et beati Augustini Regulam providerint eligendum.
353Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1300A (auctor c.1103–1181)
Porro abbas Sancti Ioannis cum voluerit et licuerit et veniet ad locum illum, et fratres qui suscepti fuerint debitam et tanquam proprio abbati et successoribus suis professionem facient, et tunc ab eo, in eodem loco canonicam benedictionem suscipient, et amplius non licebit et eos amovere de loco; si vero pro culpa sua aliquem de fratribus illis prior qui praeerit loco tanquam inobedientem et rebellem de ecclesia illa amoverit, vel ipse sponte sua sine licentia prioris inordinate inde exierit, non licere abbati suscipere illum in ecclesia S. Ioannis, nisi spiritu Dei tactus, vitam suam emendare et ordinem supradictae ecclesiae suscipere voluerit, ut fratres eiusdem loci suscipiant eum, remota omni exactione abbatis et capituli Sancti Ioannis.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Cum autem praefatus presbyter multoties paratus fuisset se cum suis testibus purgaturus, et praenominati I. et decanus causam inique proferrent, presbyter tam persona quam bonis suis sub protectione apostolicae sedis positis, ad nostram audientiam appellavit, sed nuntio ipsius coram nobis praesente, altera pars nec venit, nec aliquem pro se responsalem transmisit.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Unde nos paci, quieti et utilitati vestrae, sicut diximus, paterna mediatione providere volentes, praescriptam institutionem, sicut a maiori et saniori parte capituli facta est, ratam et firmam habemus, et ne quorumlibet valeat praesumptione mutari, eam auctoritate apostolica confirmamus et praesentis scripti patronicio communimus, statuentes ut nulli omnino hominum liceat hanc paginam nostrae confirmationis infringere vel ei aliquatenus contraire.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Quia vero ex iniuncto nobis officio universis Dei fidelibus debitores existimus, et cuique in iure suo adesse debemus, discretioni vestrae per apostolica scripta mandamus, quatenus praedictam mulierem et virum eius commoneatis, et districte compellatis, ut ab infestatione praefati abbatis super praescripta terra omnino desistant, et eam in pace sibi ac quiete dimittant; vel si de iure confidunt, in praesentia vestra ordine iudiciario experiantur.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Dat.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Quia igitur ea quae iudicio rationabiliter terminata noscuntur, in recidivam contentionem revocari non debent: discretioni vestrae per apostolica scripta mandamus, quatenus rei veritatem diligenter et sollicite investigetis: et si vobis constiterit iam dictum monasterium de praescriptis possessionibus et ancilla rationabiliter restitutum fuisse, restitutionem ipsam ratam et firmam permanere, et damna eidem monasterio super his irrogata, omni occasione et appellatione remota, nostra freti auctoritate restitui faciatis.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Verum quia contumaces et rebelles ex iniuncto nobis officio correctionis et castigationis freno cohibere tenemur, et de tanto excessu prius vindictae quam culpae fama ad nos pervenire debuisset, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus rei veritatem diligenter et sollicite investigare procures; et si ita esse inveneris, praefatam abbatissam, occasione et appellatione cessante, in suo monasterio in plenitudinem administrationis et regiminis restituere non postponas, et in eas personas, quarum violentia a suo monasterio est eiecta, taliter vindicare studeas, ut caeteris metum incutias, et ipsae similia de caetero attentare formident.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus benignius annuentes, transactionem quam venerabilis frater R. Aquinas episcopus, et dilecti filii G. Fossae novae, A. Sancti Laurentii de Aversa, et G. Casemarii abbates, inter vos et venerabilem fratrem nostrum Fundanum episcopum super ecclesiis Sancti Magni, Sancti Honufrii in campo de Melle, et S. Heliae in Ambrifo, et Sancti Martini in Terelle, rationabiliter fecisse noscuntur . . . concedentes eidem episcopo ecclesiam S. Martini in Ynula, et quamdam terram quae dicitur limata, quemadmodum in authentico scripto exinde facto continetur, auctoritate apostolica confirmamus, et ut perpetuis temporibus inviolabiliter observetur, praesenti scripto communimus.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Sed vos exinde tanto ampliori gaudio debetis et exsultatione repleri, quanto ipsius miracula oculata fide saepius intuemini, et eius sacratissimo corpore ecclesia vestra specialius meruit illustrari.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Quamvis autem de sanctitate ipsius dubitare non possit, qui eius et laudabilem conversationem attendit, et gloriosam considerat passionem, voluit tamen Redemptor ac Salvator noster eius sanctitatis insignia magnificis irradiare miraculis, ut qui pro Christo insuperabilis virtutis constantia necessitates et pericula pertulit, sui laboris et certaminis in aeterna beatitudine cognoscatur ab omnibus percepisse triumphum.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus gratum impertientes assensum, praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, ad exemplar praedecessoris nostri felicis memoriae Adriani papae, sub beati Petri et nostra protectione suscipimus et praesentis scripti privilegio communimus.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
S. Chrysogoni presbyterum cardinalem, eius probitate et prudentia, et honestate pensata, in partibus ultramontanis legatum sedis apostolicae constituimus, eam de ipso spem fiduciamque tenentes, quod per sollicitudinem et providentiam eius et vos proficietis, auctore Domino, salutaribus institutis, et Ecclesia Dei gratum suscipiet incrementum.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Nam in eo sumus desiderio et proposito constituti, ut eidem Ecclesiae, quam in devotione S. Petri et nostra ita solidatam atque firmatam [videmus], ut neque ventorum turbine, nec tempestatum procellis a suae potuerit constantiae virtute divelli, pro nostri officii debito gratanti animo velimus intendere, et his quae ad incrementum et conservationem eius pertineant, promptam diligentiam adhibere.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus benignius annuentes, ius patronatus quod habetis in ecclesia de Luviano et quidquid habetis in parochia praescriptae ecclesiae inter duo flumina, quae dicuntur Cassiani et ius patronatus ecclesiae de Maiano, et quidquid habetis in praescripta villa, ius patronatus ecclesiae de Fonte-Rutuli et annuum censum, et alia quae exinde annuatim percipitis, et quidquid habetis in curte de Travalle, ius patronatus ecclesiae de Matraio, et ius patronatus ecclesiae de Collebono, sicut ea rationabiliter possidetis, vobis et per vos monasterio vestro auctoritate apostolica confirmamus, et praesentis scripti patrocinio communimus.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus benignum indulgentes effectum, apostolica auctoritate statuimus ut tu, fili prior, et successores tui post archiepiscopos et episcopos inter abbates et priores Ierosolymitani patriarchatus primum locum in conventibus et officiis ecclesiae in perpetuum teneatis, quemadmodum priores alii, qui te praecesserunt, ipsum tenuisse noscuntur, non obstante eo quod quidam, qui priores dici solebant, nunc, mutato nomine, abbates vocantur; quominus in hac parte consuetus honor tibi et tuis successoribus conservetur.
354Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319C (auctor c.1103–1181)
Sane igitur cupientes ut ecclesia S. Marci Venetiarum Castellanae dioecesis praeeminentioribus frequenter honoribus, et ut Christi fideles eo libentius devotionis causa confluant ad eamdem, manusque ad conservationem eiusdem promptius porrigant adiutrices, quo exinde dono coelestis gratiae conspexerint se ibidem uberius refertos, de omnipotentis Dei misericordia et beatorum Petri et Pauli apostolorum eius auctoritate confisi omnibus vere poenitentibus et confessis et contritis, qui dedit Ascensionis Domini nostri Iesu Christi a vespere vigiliae ipsius usque ad vesperam eiusdem diei dictam S. Marci Ecclesiam devote visitaverint annuatim et manus ad eius conservationem porrexerint adiutrices, plenam omnium peccatorum suorum absolutionem concedimus; insuper per septem dies dictum festum sequentes, et quilibet ipsorum dierum de iniungendis ipsorum poenitentiis septimam partem misericorditer in Domino relaxamus, praesentibus perpetuis temporibus duraturis.
355Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0081B (auctor c.1103–1181)
Qualiter autem Octavianus schismaticus, Simoniacus, et manifestus invasor, post canonicam electionem nostram, et postquam nos invitos et renitentes, de mandato ac voluntate fratrum, Odo prior diaconorum induerat, seipsum intruserit; atque ipse idem manto se propriis manibus operuerit, ex litteris, quas ad episcopos aliosque Ecclesiae praelatos per diversas provincias constitutos nos olim recolimus destinasse, ad notitiam tuam plenarie credimus pervenisse.
356Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0444C (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter dilectos filios nostros canonicos Sancti Petri Braguensis et priorem monasterii de Noviei super ecclesia sua, quam idem prior in ius suum transferre conatur, noscitur agitari; venerabili fratri nostro Laudunensi episcopo commisimus audiendam et fine debito terminandam.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Ex parte decani Ambianensis, et S. quondam nepotis I. quondam canonici Ambianensis, auribus nostris innotuit quod pecuniam, quam prior de Abbatis Villa mutuo accepit, idem canonicus per manum iam dicti decani et nepotis sui ecclesiis et pauperibus, pro animae suae remedio, distribuendam reliquit.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Querelam Seberti Remensis civis nobis transmissam accepimus, quod, cum ipse a Galvino et uxore sua quamdam domum emisset, et illi data fide firmiter sibi promisissent quod exinde nullo tempore ei molestiam vel gravamen inferrent, nunc, fidei religione contempta, praefatum S. super iam dicta domo inquietare praesumunt.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Cum dilectus filius noster Ioannes Multo, quoad potuit, pro honore tuo, dum in curia nostra praesens exstitit, sollicitus admodum et studiosus fuerit, et ipsum quantum comprehendere possumus, tibi multa devotione non dubitemus esse astrictum, confidenter eum affectioni tuae duximus commendandum, indubitata veritate tenentes, quod etiam absque precibus nostris ipsum consideratione devotionis et probitatis suae protegere debeas, et in suis iustitiis confovere.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HER. abbati S. Stephani Divionensis, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Veniens ad nos dilectus filius noster Walcherus clericus, praesentium lator, diligenti nobis assertione proposuit, quod Hu.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Querelam leprosorum de Sparnaco recepimus, asserentium quod, cum ipsi de domo sua protectionis a nobis litteras impetrassent, et ab exactione decimarum de novalibus suis, quae propriis sumptibus excolunt, et de nutrimentis animalium suorum eos clementia sedis apostolicae fecisset immunes, canonici de Sparnaco adversus ipsos inde commoti sunt et turbati: usque adeo scilicet, quod cum magister leprosorum cum quibusdam fratribus et servientibus suis pro colligendo feno in propriis pratis existeret, octo de praedictis canonicis insurgentes in eos, magistrum et fratres, qui cum eo erant, graviter verberaverunt, et servientes eorum multis afficientes vulneribus, fenum illud fecerunt de pratis per violentiam asportari.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Referente nobis dilecta in Christo filia nostra nobili muliere C. comitissa Tolosana, sorore tua, ipsa disposuerat caste vivere, pro eo quod nobilis vir Tolosanus comes vir suus ei fidem non servet, sed aliis mulieribus se coniungat illicite, eamdem comitissam satis attente monuimus, ut ad virum suum rediret.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus suffraganeis Cantuariensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BARTHOLOMAEO abbati Vallis Christianae, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, religiosam vitam professis, in perpetuum.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BALDERAMO praeposito et canonicis ecclesiae Sanctae Mariae in Magdeburg, salutem et apostolicam benedictionem.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio R[OBERTO] abbati Ecclesiae S. Quirini, salutem et apostolicam benedictionem.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venarabili fratri Genuensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis NICOLAO priori et fratribus Sancti Sepulcri salutem et apostolicam benedictionem.
357Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WILLELMO abbati ecclesiae S. Mauritii Agaunensis, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.
358Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0074B (auctor c.1103–1181)
Statuimus quoque ut tam tu, Arnalde prior, quam successores tui, qui pro tempore fuerint, de possessionibus et bonis, quae propriae vestri iuris sunt, communicato fratrum vestrorum consilio, ad honorem Dei et ecclesiae vestrae profectum disponendi habeatis liberam facultatem.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat praefatam Ecclesiam temere perturbare, aut eius possessiones auferre vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed illibata omnia et integra conserventur, eorum pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt usibus et commodis profutura, salva sedis apostolicae auctoritate.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse concedimus, ut eorum devotioni et extremae voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati vel interdicti sint, nullus obsistat, salva tamen iustitia matricis ecclesiae.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
Datum Ferentini, Idus Maii.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
In episcopatu Rothomagensi ecclesiam Sancti Leodegarii, ecclesiam de Vilers, ecclesiam de Longuessa.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
Alexandri papae III anno vicesimo.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur quanto idem monasterium specialius B. Petri iuris existit, tanto fortius eius volumus indemnitatibus provideri, fraternitati vestrae per apostolica scripta mandamus atque praecipimus, quatenus parochianos vestros, qui vobis nominati fuerint, ad ea restituenda quae de iure iniuste detinent non differatis districtius commonere.
359Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1306A (auctor c.1103–1181)
In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Locum ipsum in quo praedicta ecclesia sita est cum omnibus pertinentiis suis, ecclesiam Sanctae Mariae de Tabervilla et duas capellas, scilicet Sanctae Trinitatis et Sancti Audoeni cum omnibus pertinentiis et libertatibus earum; ecclesiam Sancti Philiberti de Bochetot cum pertinentiis suis, ecclesiam Sanctae Mariae de Hangemara cum pertinentiis suis, capellam Sanctae Mariae de Foresta Henrici de Novo burgo cum pertinentiis et libertatibus suis, molendinum quoque quod est apud pontem Auto quod tenetis de monachis Gemeticensibus cum motta hominum suorum de ponte Auto et passagio vestro ad portum suum, et aliis libertatibus quas vobis in charta sua confirmando concesserunt; ex dono autem Galerani comitis de Ozelteto et Roberti filii eius, quitantiam per totam terram suam de victu et rebus vestris vendendis vel emendis, et passagium porcorum et herbagium omnium pecudum, et boscum proprium ad ignem, et omnimodam quittantiam, a servitiis et talliis, et auxiliis et omnibus consuetudinibus; decimam quoque telonei de burgo Achardi et molendinorum Rogeri de Platanis apud pontem Auto, decimam passagii et omnium reddituum de burgo Achardi qui ad eumdem Rogerum pertinent et decimam panis domus eius apud idem burgum, et virgultum quod est iuxta praefatam ecclesiam, et totam terram quae est infra ambitum curiae vestrae, illas quoque triginta acras terrae et tres acras boschi quas Hugo primus prior vester donavit ecclesiae vestrae concessione Rogeri Gule de Marchia et Marci filii eius, et ex altera parte quadraginta quatuor acras quae descendebant ex parte matris suae, et totam terram quam Hubertus de Sotevilla, annuente filia sua Helixent, vobis concessit, et servitium et redditus terrae quam Anfredus filius Godins tenebat de Galtero de Gloz, scilicet octo solidos, et duos denarios ex dono ipsius Galteri et sex acras terrae quas tenuit Radulphus Crepion de quibus redduntur vobis quatuor solidi in Ascensione Domini; terram quae est iuxta virgultum vestrum cum tota ara et virgulto Picoti, et terram quam Hugo Bubulcus habebat in mansione, et mansionem quae erat in atrio, in qua Iulita mansit, et totum ius quod clamabant in terra Galteri Sorel, Nicolaus de Cahisneio et Willelmus frater eius, et terram quam dedit vobis W. Rossel et tres virgatas terrae quas vobis dedit Restoldus; et quinque acras quas vobis dederunt Willelmus et Rodulphus filii Restoldi, et quinque acras quae vobis datae fuerunt cum Roberto de Cosneio, et quinque acras quas Ricardus de Bosco Tahon et Rodulphus filius eius et Robertus nepos eius vobis dederunt, et duas acras quas fratres Hugonis canonici Robertus et Ricardus vobis dederunt, et tres acras quas Ricardus Dolfai vobis dedit, et viginti solidos Balvacenses quos Willelmus comes Albemariae vobis dedit in teloneo suo de Albemaria annuatim habendos; ex dono . . . . . Alani de Sancto Petro dimidium arpentum vineae et decimam vini sui et nucum suarum apud Longam-Villone, ex dono Rodulphi de Frollam curia sex acras terrae, et decem solidos, et sex nummos, et duos capones; ex dono Marci de Mara quatuor acras terrae; ex dono Gervasii de Bochetot unam acram, ex dono Roberti de Buchetot et Matthaei et Willelmi filiorum eius unam acram, ex dono Willelmi de Piencuria unam minam saliginis; ex dono Hugonis filii Roberti duas acras terrae, ex dono Rodulphi Pagani unam acram, ex dono Henrici de Cahisneio, Willelmi fratris eius duas acras, ex dono Evrardi de Londo et Ricardi fratris eius tres acras et unam virgatam, ex dono Rogeri de Fontenis et W. filii eius unam acram, et domum unam, quae est in burgo, et mansuram unam inter coemeterium et domum Richardi mercatoris; et virgatam unam quam tenuit Robertus presbyter de Boscogoiet et domum unam apud Falesiam quam soror Basilia dedit ecclesiae vestrae, et terram quam Galterus de ponte Auto et Robertus, filius Baldrici, et Galterus parens et Richardus filius eius et Osbertus de Lendino dederunt ecclesiae vestrae, ex dono Ioannis de Bosco et Mathildis uxoris suae unam acram terrae inter Carresis eremum quae est in bosco platanorum; ex dono Amelini et Thomae filii eius quinque virgatas terrae, ex dono Helios de Tuito Herberti unam acram.
360Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0530B (auctor c.1103–1181)
Cum inter dilectos filios nostros R. S. Nicolai de Ribemonte et P. Humolariensem abbates, et de Monasteriolo abbatissam, et G. militem de Brenoth, de nemore quodam causa diutius ventilata fuisset, ad nostram tandem fuit audientiam per appellationem delata; postremo autem tam priore S. Nicolai, quam responsalibus adversae partis in nostra praesentia constitutis, cum quisque assereret praescriptum nemus ad suum ius pertinere, et idem prior causam ipsam, mediante dilecto filio nostro Odone S. Nicolai in Carcere Tulliano diacono cardinali, compositione interveniente, decisam fuisse constanter asseveraret; altera pars compositionem non fuisse factam de assensu praedictarum ecclesiarum et militis proposuit.
361Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0530B (auctor c.1103–1181)
Adiecit insuper quod ab eadem compositione fuerit resilitum, et postea praedictus abbas S. Nicolai praescriptum nemus tenuit ad censum, licet prior, qui pro eo venerat id omnino diffiteretur.
362Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0275D (auctor c.1103–1181)
Conquesti nobis sunt dilecti filii nostri prior et fratres Sanctae Mariae de Porta Sancti Leonis, quod dilectus filius noster nobilis vir Petrus, frater tuus, quemdam eorum hominem cepit, cui equum et octo boves abstulit, et hominem ipsum dimittere, vel ablata sibi reddere contradicit.
363Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0622C (auctor c.1103–1181)
Conquesti sunt nobis dilecti filii nostri prior et fratres ecclesiae de Noveio, quod G. de Castello in Porcien et R. de Rause parochiani vestri quamdam terram multo tempore violenter possessam demum eidem ecclesiae reddiderunt.
364Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0633A (auctor c.1103–1181)
Unde quoniam eiusdem loci prior eam, ut audivimus, in servitutem conatur redigere, et tanquam ancillam in potestatem laicam alienare, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus rei veritatem diligenter inquiras, etsi Roberti praefati matrem taliter manumissam fuisse constiterit, ipsam in servitutem redigi nullo modo permittas, sed ipsam, omni contradictione et appellatione sublata, ita liberam cum haeredibus suis facias permanere, sicut a praenominato Hu.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Data Anagniae, XIV Kal.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Maii.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Capellam S. Vitalis et ecclesiam de Vico Fario in porta Lucense . . . . Gerardus filius Baronci . . . . Ad supernae beatitudinis gloriam.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
mem.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, XIV Kal.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Insuper etiam auctoritatem et honorem, quem Ecclesia tua hactenus habuisse dignoscitur, apostolici favoris patrocinio confirmamus, videlicet ut, si quando synodus infra tuam dioecesim a Romano pontifice aut a legato ab eius latere destinato fuerit congregata, priorem locum post ipsum Coloniensis archiepiscopus in synodo teneat, et in proferenda sacrorum canonum auctoritate prior existat: ita tamen, ut, sicut est prior polleat honestate vitae, et gratia meritorum; et cuius annuntiaverit verba, imitetur exempla.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Martii.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1314D (auctor c.1103–1181)
Ecclesiam S. Michaelis de Melma cum villa et molendinis, mansos de Lugugnano, mansos de Seura, mansos de Rivarotta, mansos de Casale, mansos de Burbilago, mansos de Godenzago, mansos de Cancelada, ecclesiam S. Andreae de Silvarosa cum villa, mansos de Vedelago, mansos de monte Belluna; mansos de Montel, mansos de Malzago, mansos de Petrarubea, mansos de Fener, mansos de Duno, mansos de Manzagello, mansos de Paderno, possessiones de Gonzano, ecclesiam S. Pelagii de Aurine cum mansis ipsius villae, ecclesiam S. Bonae cum molendinis, mansos de Cormelino, mansos de Quinto, mansos de S. Christina, ecclesiam S. Mariae de Pratogatzol cum mansis ipsius villae, mansos de Ger, ecclesiam S. Vitalis cum mansis ipsius villae, ecclesiam S. Gervasii cum mansis ipsius villae, mansos de Canizano, mansos de Gei cum nemore, possessiones de Bassano et de Romano et de Tor, mansos de Asylo, mansos de Braida, quidquid habetis Mestre, ecclesias quas habetis infra civitatem, videl.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0487B (auctor c.1103–1181)
Quae autem in litteris tam de his quam de aliis minus contineri noscuntur, dilecti filii nostri, prior de Monte Dei, et frater Bernardus de Corilo, viri siquidem plus Domini quam hominis faciem reverentes, serenitati tuae latius viva voce proponent, quorum admonitioni ille, cui servire regnare est, et in cuius manu corda regum consistunt, animum tuum et voluntatem inclinet, ut flecti potius velis, quam contra Deum et salutem tuam in tantae obstinationis proposito diutius permanere.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Cum autem licentiam ipsam a iam dicto episcopo non potuerunt obtinere, in termino constituto omnes stationarii praeter unum, recepta, sicut diximus, permissione forinsecorum, dilectum filium nostrum Seguinum concanonicum suum in abbatem sibi concorditer elegerunt.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, III Nonas Augusti.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur eisdem regibus et Christianitati plurimum expedit ut ipsi inter se pacem habeant, cum de ipsorum guerra uterque gravia damna noscatur et pericula sustinere, et Orientalis Ecclesia duris paganorum afflictionibus fatigetur: nos attendentes quomodo nobis ex ministerio susceptae servitutis immineat paci et concordiae intendere singulorum, et praescriptae terrae imminentibus sibi periculis pastorali sollicitudine providere; considerantes etiam qualiter vestra et universorum ecclesiasticorum virorum intersit super his nobiscum pariter diligentem operam adhibere; prudentiam vestram ad haec tanto confidentius invitamus, quanto vos scimus in his magis esse sollicitos, quae ad honorem Dei ac commune Christianitatis pertineant incrementum.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Iulii.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Praeterea de his qui iuramentum praestant quod stabunt mandato Ecclesiae, et postea praestito iuramento appellant, id tua sollicitudo provideat, ut eos vel observare quod iurant, vel infra quadraginta dies post interpositam appellationem iter arripere ad ipsam prosequendam compellas.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Caeterum quia non convenit vobis praedictam ecclesiam tali modo gravare, nec nos id aliqua ratione poterimus sustinere qui singulis Dei Ecclesiis, et praesertim his quae specialius nostri iuris existunt, apostolicae tuitionis patrocinium exhibere tenemur, discretionem vestram per apostolica scripta monemus atque mandamus quatenus a molestiis et gravaminibus praelibati abbatis, ac fratrum, et ecclesiae suae penitus indebitis abstineatis, et iuramentum quod homines eiusdem ecclesiae illicite praestare coegistis, sine dilatione relaxetis, et demum coram praedicto cardinali, cum ab eo propter hoc fueritis evocati, conveniatis, et quod ipse inter vos concordia duxerit vel iudicio statuendum, suscipiatis firmiter et servetis.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Datum Venetiis in Rivo alto, X Kal.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Illos autem qui in praedictum subdiaconum nostrum violentas manus iniecerunt, sublato appellationis remedio, publice excommunicatos sine dilatione denuntietis, et eos faciatis sicut excommunicatos vitari, donec universa ablata restituant, et cum litteris vestris nobis et praefato cardinali, nec non etiam eidem subdiacono nostro satisfacturi ad apostolicam sedem accedant.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Februarii, pontificatus nostri anno V.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Datum Anagniae, VII Kalendas Martii.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Si vero discesserit, et a vobis commonitus, redire contempserit, fas sit tibi, fili prior, tuisque successoribus sicut praefatus Bononiensis episcopus statuit, ipsum a divinis officiis interdicere.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat hanc paginam nostrae constitutionis infringere, etc.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Tua itaque intererit, fili charissime, ita circa honorem et obsequium matris tuae sacrosanctae Romanae Ecclesiae humilem et devotum existere, et sic te ipsum eius opportunitatibus et dilatandis Christianae fidei finibus exercere, ut de tam devoto et glorioso filio sedes apostolica gratuletur, et in eius amore quiescat.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Terram etiam bobus vestris excolendam, et pratum subtus cellam, et mancipia utriusque sexus plurima.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1303D (auctor c.1103–1181)
Unde quia nobis imminet ex iniuncto officio providendum, ne quod provide fit, temeritate quorumlibet dissolvatur, nos vestris postulationibus clementer inducti, praescriptas viginti uncias auri de Castellone, et quinque alias de ecclesia de Cinglis fratrum usibus, quibus a te, fili abbas, deputatae sunt, sicut in instrumento publico continetur, auctoritate apostolica confirmamus, et praesentis scripti patrocinio communimus.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0563A (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri prior et fratres ecclesiae iamdictae transmissa nobis significatione monstrarunt quod vos eius decimas bonorum vestrorum pia devotione persolvitis, et Dominicam in hoc institutionem fideliter adimpletis.
369Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0488C (auctor c.1103–1181)
Volumus autem, ut haec, sicut praediximus, diligentius exsequamini, nisi venerabilis frater noster Bellicensis episcopus, et dilectus filius prior Carthusiensis, ea prout illis mandavimus exsequantur.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, VIII Kal.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Tandem vero octo electores voluntatem tuam reverenter inquirentes, et secundum tenorem praedictae sententiae tecum volentes electionem facere, cum te viderent, sicut aiunt, non tantummodo sacerdotum, sed quorumdam familiari directione studentem, absque assensu tuo, sicut ex ipsis allegationibus datur intelligi, magistrum Gibuinum praepositum Sancti Georgii nominarunt, arbitrantes, sicut credimus, quod tu cum eis tanquam filiis, prout in sententia statutum est, morem gerere deberes, et ipsi octo sint numero, tu vero unus, si ab eis discordares, nihilominus eorum electio robur firmitatis haberet.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
In principatu Beneventano ecclesiam Sanctae Luciae, Sancti Martini, Sancti Nicolai, Sancti Ioannis, Sanctae Mariae in Corneto, et Sancti Nicolai de Sapione, cum omnibus earum pertinentiis; castellum de Tora, castellum de Petraficta, cum omnibus eorum pertinentiis, ecclesiam Sancti Andreae cum suis pertinentiis, ecclesiam Sancti Petri in Puliano, civitatem de Mari, castellum de Vena de Causa, cum omnibus eorum pertinentiis.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Liceat quoque vobis clericos vel laicos e saeculo fugientes liberos et absolutos ad conversionem vestram recipere, et in vestro monasterio absque contradictione aliqua retinere.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Datum Ferentini, VIII Kal.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Sept.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Statuimus praeterea et per huius scripti paginam stabilimus ut prior S. Gregorii de Grattera, et ecclesiae quae sunt in dioecesi constitutae, occasione temporalis obsequii in quo aliis respondere noscuntur, tibi in spiritualibus obedientiam non audeant denegare.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
statuisse ut saltem duobus temporibus anni, ab Adventu videlicet Domini usque ad Natalem, et per totam Quadragesimam deberetis insimul convenire et instantius debitum Domini famulatum impendere; et ut possitis melius adimplere, quasdam decimas pia vobis consideratione concessit, et tot fratres in ecclesia vestra statuit congregandos, quot eaedem decimae duabus quadragesimis anni, et si fieri posset, Dominicis et festivis diebus ad victum percipiendum sufficerent, nec aliquem in congregationem vestram sine fratrum electione tempore quolibet assumendum.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Domesticam Beati Petri familiam paterno diligamus affectu et pia eam provisione in suis necessitatibus adiuvemus.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1188B (auctor c.1103–1181)
Decemb
371Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0070B (auctor c.1103–1181)
Duo vero, videlicet Ioannes et Guido Cremensis, quos praenotavimus, tertium Octavianum in tantam audaciam vesaniamque praeruperunt, quod mantum, quo nos renitentes et reluctantes, quia nostram insufficientiam videbamus, iuxta morem Ecclesiae prior diaconorum induerat, tanquam arreptivum a collo nostro propriis manibus violenter excussit, et secum inter tumultuosos strepitus vel fremitus asportavit.
372Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0769C (auctor c.1103–1181)
Cum dilecti filii nostri prior et fratres de Noveio monachi Silvae-maioris nobis conquestionem fecissent, quod clerici Braguensis ecclesiae, quam bonae memoriae Samson praedecessor tuus cum assensu comitis Regitestensis praedictis monachis contulit, ita videlicet, ut decedentibus clericis saecularibus, monachi loco eorum substituerentur, eos praepositura et quibusdam praebendis, domibus et aliis bonis contra iustitiam spoliassent: nos causam ipsam venerabili fratri nostro Suessionensi episcopo et dilecto filio abbati S. Remigii Remensis sub certa forma commisimus terminandam, mandantes ut si clerici eorum iudicio nollent parere, ipsos, nullius obstante appellatione, excommunicationis vinculo innodarent.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1243B (auctor c.1103–1181)
In parochialibus autem ecclesiis quas tenetis, liceat vobis clericos eligere, et episcopo praesentare, quibus si idonei fuerint, episcopus curam animarum committat, ita ut de plebeis quidem episcopo, vobis vero de temporalibus debeant respondere.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1243B (auctor c.1103–1181)
Porro de omnibus quaestionibus et querelis tam spiritualibus quam temporalibus, quae in isto capitulo propositae fuerint, illud teneatur irrefragabiliter et observetur quod abbas Praemonstratensis cum his qui sanioris consilii et magis idonei apparuerint, iuste ac provide iudicabit.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1243B (auctor c.1103–1181)
Rogamus itaque excellentiam regiam, monemus et hortamur in Domino, quatenus eumdem Philippum pro reverentia beati Petri et nostra, sicut virum honestum, discretum et providum, et a nostro latere destinatum, debita benignitate recipias, et reverenter ac devote pertractes.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1243B (auctor c.1103–1181)
Nihilominus etiam ut maius altare praescriptae Ecclesiae in maiori semper reverentia habeatur, praesenti scripto arctius prohibemus, ne ad missarum in eodem altari solemnia celebranda quilibet admittatur, nisi episcopus, abbas aut canonicus praescriptae Ecclesiae, seu etiam prior Sancti Georgii, qui specialiter ad eamdem Ecclesiam pertinet, aut eius canonicus regularis idoneus et honestus ab eodem priore transmissus qui sicut caeteri reverenter ibi sacerdotis officium impleat, et fructum praebendae, quam habet in ipsa Ecclesia integre consequatur.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1243B (auctor c.1103–1181)
Amen, amen, amen.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1090A (auctor c.1103–1181)
MCCLXI. Archiepiscopum Eboracensem et Cantuariensem eodem loco et numero haberi iubet, modo ut prior habeatur qui prius fuerit ordinatus. (Epistolae Gilberti Foliot, ed. GILES, II, 75)
375Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1090B (auctor c.1103–1181)
Antiquam Eboracensis Ecclesiae dignitatem integram conservari, auctore Domino, cupientes, et praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum vestigiis inhaerentes, auctoritate apostolica prohibemus ne ulterius aut Cantuariensis archiepiscopus ab Eboracensi professionem exigat, aut Eboracensis Cantuariensi exhibeat; neque, quod penitus a beato Gregorio prohibitum est, ullo modo Eboracensis Cantuariensis ditioni subiaceat; sed iuxta eiusdem Patris constitutionem ista inter eos honoris distinctio in perpetuum servetur, ut prior habeatur, qui prior fuerit ordinatus.
376Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0693D (auctor c.1103–1181)
Quapropter, dilecte in Domino fili Angele, praefatae ecclesiae prior, tuis rationabilibus postulationibus annuentes, ecclesiam Sancti Andreae de Musciano, cui, Deo auctore, praeesse dignosceris, sub B. Petri tutela et apostolicae sedis protectione suscipimus et nostri scripti pagina roboramus.
377Alexander III, Summaria epistolarum decretalium, 200, 1323B (auctor c.1103–1181)
IV. 571, Mansi XXI. 1095. » - « Prior et monachi.
378Alexander III, Summaria epistolarum decretalium, 200, 1331B (auctor c.1103–1181)
» CXXXVI. Episcopo Dunelmensi scribit, « si abbas vel prior a capitulo de ratihabitione litteras habuerit, transactionem quam fecerit, si fuerit aliquot annis servata, capitulum non posse revocare.
379Alexander III, Summaria epistolarum decretalium, 200, 1353C (auctor c.1103–1181)
» CDXXIV. Episcopo Wintoniensi sic scribit: « si laicus, episcopo inconsulto, ecclesiam non vacantem concedit alicui religiosae domui, postea, cum vacaverit, ad praesentationem eiusdem laici aliquis clericus ibi fuerit per episcopum institutus, prior concessio secundam institutionem non potest impedire.
380Alexander III, Summaria epistolarum decretalium, 200, 1322B (auctor c.1103–1181)
» XVIII. R(ogero), episcopo Wigorniensi, mandat, ut virum qui, dimissa uxore, aliam duxerit, « si prior mulier et secunda se in prima vel in secunda consanguinitatis linea contingant, faciat utraque carere et sine spe coniugii perpetuo manere; si eas in tertio gradu sese attinere constiterit, virum a secunda compellat recedere, et priorem sicut uxorem suam recipere.
381Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 79 (auctor -1271)
Dicit namque quidam textus: Et abii ad alterum angelum dicens ei, quod daret mihi librum, sed prior textus communior est.
382Alexander Nequam, Anthologia poetica, p2; 2 (auctor 1157-1217)
et amico carissimo et fratri in xpchristo magistro Waltero Melidie frater S.. dictus prior Malmesbir'.
383Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 8, 1; 93 (auctor 1157-1217)
Calicem passionis prior hausit xpcchristus.
384Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 7, 6; 1 (auctor 1157-1217)
Diligamus igitur di lectum qui nos prior dilexit; etsi non dum ipsius amore langueamus.
385Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 3, 2a, 2; 131 (auctor 1157-1217)
prior ue.
386Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 29; 50 (auctor 1157-1217)
Prior inuocatur ab ecclesia supplicante.
387Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0949A
Gaudebant si quidem universi in verbis gratiae, quae procedebant de ore eius; sed prae caeteris prior suus, vir religiosus et pius, qui eum educaverat et qui ut animam suam eum diligebat.
388Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0959B
Post haec, cum iam Hugo in quietis suae nidulo per bina circiter lustra moratus, et mundo plene mortuus, plumis undique et pennis fultus solidissimis, ad volatum esset aptissimus, procurationem totius domus ei, quantum licuit, renitenti, prior suus delegavit.
389Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0959C
Istos vero, cum rebus nequivit, consolabatur sermonibus, adimplens illud viri sapientis: « Ecce, inquit, verbum bonum super datum optimum (Eccli. XVIII, 17) . » Omnes interea Hugonem loquebantur, sive prior, sive monachus, sive conversus, gratiam attollebant collatam Hugoni.
390Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0963A
Qui vero praedictis fratribus prior fuerat designatus, ad breve vix tempus in Anglia degere acquievit.
391Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0964D
Omnibus vero ad primum contristatis auditum, prior quam maxime conturbatur, procrastinatur eorum responsio, conscientiae et vota super negotio tali discutiuntur interim singulorum.
392Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0964D
Prior primus petitioni penitus contradicit, et fratrum in diversa variatur sententia.
393Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0966B
Nam, quo pertinacius prior resistebat, et quo instantius Hugo se ad hoc insufficientem asserebat, eo vehementius episcopi praesentes cum suis consiliatoribus, iunctis tandem sibi quibusdam fratrum de conventu natu maioribus, ut fieret, quod rex tantus petierat, perurgebant.
394Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0967B
Hoc unum ad memoriam vobis, Domine prior, sed et vestrae, fratres, universitati revocandum putavi, quod vobis ante oculos ponatur, qualiter in casu simillimo se habuerunt praedecessores vestri.
395Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0970B
Hinc quosdam e fratribus ad curiam prior destinavit, qui regi super huiusmodi defectu opportune suggererent, huncque suppleri obtinerent.
396Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0970B
Prior sub silentio sustinendum credidit, ut rex motu proprio quod expedire noverat, exsequi studuisset.
397Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0970C
Frater autem quidam, Girardus nomine, vir austeri quidem ingenii, sed bene religiosus, et sermone inter magnates et principes efficacissimus, talibus priorem affatur verbis: « Quousque, inquit, domine prior, palpandum iudicatis hominem durissimum, nec potius palam ei denuntiatis ut consummet citius aedificia, quibus carere non debet forma ordinis nostri?
398Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0971A
Et prior: « Consilium, inquit, vestrum et ego gratanter accepto.
399Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0971B
» Assumptis igitur prior secum, praedicto Girardo et alio fratre, nomine Cynardo, grandaevo et probatissimae in sancta religione virtutis, ad regem profectus est.
400Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0975D
» Tunc orans et altius ingemiscens: « Deus, inquit, cui servit prior Withamiae in veritate, illius interventu et meritis, nobis in tanta pro peccatis nostris angustia iuste deprehensis clementer miserere.
401Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0979C
CAPUT XII. Qualiter, licet esset de libris congregationis suae necessariis perquirendis sollicitus, bibliothecam tamen per regem sibi a monachis Withoniensibus acquisitam ex inaudito charitatis affectu ultro reddi fecit. Unde convaluit ex illo praesertim tempore inter monachos Wintonienses et Withamenses eremitas dilectio specialis, per quam Robertus prior cathedralis ecclesiae, et Radulfus sacrista, Withamienses effecti solitarii sunt; ad quorum instantiam inscripsisse se asserit Vitam nostri Hugonis eiusdem dictator.
402Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0980B
Rediit prior domum.
403Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0980C
Itaque prior Withamiae cum fratribus suis, bibliotheca regio munere suscepta et inspecta, non mediocriter et ipsi laetati sunt, et in eo potissimum gavisi quod styli elegantiam totiusque operis venustatem operosior emendatio sublimius commendaret.
404Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0980D
Contigit post hoc quemdam ex monachis Ecclesiae Withoniensis, aedificationis gratia, venisse Withamiam: Quem prior more suo summa cum affabilitate optato reficiens sanctae discretionis suae colloquio, didicit repente ab eo, cum quanta supplicatione Dominus rex bibliothecam ipsam dignatus fuerit a priore suo postulare.
405Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0981A
» Ad haec prior admirans (nesciebat enim prius quonam ordine rex obtinuisset illam) fratrem continuo ita affatus est: « Itane dominus rex ecclesiam nostram fundavit adeo necessario labore vestro?
406Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0982B
Visi sunt autem postea viri omni laude attollendi Robertus prior cathedralis ecclesiae Withoniensis, et Radulphus sacrista eiusdem ecclesiae, Withamienses effecti solitarii, in sua solitudine optime profecisse.
407Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1058B
Et iste, sicut prior, post diuturnas preces, post minas et blanditias frustra protractas, circumventum se a muliercula diu multumque deplorans, in auras inanes demum evanuit.
408Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1090A
Post susceptionem episcopi, processione festiva perceptaque illius benedictione, ipsum dominus prior in locutorium deduxit; ubi cum eo sedit, assumptis pariter et senioribus de conventu circiter duodecim.
409Algerus Leodiensis, De sacramentis, 180, 0798C (auctor 1060-c.1131)
Quamvis igitur spiritualis comestio corporis Christi prior et dignior sit quam corporalis, quia illa tantum bonis, haec autem communis est et bonis et malis, cum utraque tamen sit ad salutem necessaria, et quantum ad substantiam Dominici corporis, vera; videtur quaerendum cur B. Augustinus dixerit, quia tunc erit unicuique vita corpus Christi, si in ipsa veritate spiritualiter manducetur; quasi non in ipsa veritate corporaliter sumatur, et mali qui corpus Christi sacramento tenus tantum sumunt, non verum illud sumant, quia non spiritualiter illud capiunt.
410Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0480B
In quem cum acerrimae sententiae proferrentur, et ille summo conatu se inculpabilem per omnes iusticias, quas imperator constitueret, demonstrare cuperet, dux Godefridus et Bernhardus omnem purgationem sui faciendam legibus interdixerunt, propterea quod saepius inter illum et Wicmannum fides et pax sacramento firmata, semper ille prior discidium fecerit, et ideo eius satisfactionem ulterius non recipiendam esse, qui convictus tam manifestis indiciis periurus existeret.
411Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1225B (auctor 1015-1085 -)
Hic est senatus, Rege qui cum gloriae Die supremo praesidebit arbiter Ad iudicandum omne semen Israel, Cuius potestas novit altas claudere Seras, iterumque clave linguae pandere In hoc beato principum collegio Matthaeus almo gloriatur praemio, Qui mox relicto merito negotio Christum secutus eius a primordio Humanitatem scripsit omnibus prior.
412Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1242D (auctor 1015-1085 -)
Sic dignis canitur prior.
413Alphanus Salernitanus, Vita et passio S. Christinae, 147, 1271D (auctor 1015-1085 -)
» Et illae: « Si potes, inquiunt, tu prior quid censes agendum aggredere.
414Alphanus Salernitanus, Vita et passio sanctae Christinae virginis et martyris, 2; 24 (auctor 1015-1085)
» Et illae: «Si potes, [1271D] inquiunt, tu prior quid censes agendum aggredere.
415Altfridus Monasteriensis, Acta S. Ludgeri, 99, 0772B
Horum prior in levitarum obiit gradu, iunior non pervenit ad gradum, sed ita in iuventute de hac luce migrabat.
416Altilio Gabriele, Carmina, 1, 32; 12 (auctor 1436-1501)
Iamque ibant: rex iussa prior loca pervenit; illos Conscia mens tardat sollicitusque pudor.
417Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1357C (auctor -c.1143)
Quid ergo mirum, si aequalis est Patri qui prior est matre?
418Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1371C (auctor -c.1143)
Nullum suis meritis esse salvatum Paulus intellexerat, neminem dedisse aliquid boni operis ut ad fidem veniret cognoverat qui dicebat: Quis prior dedit illi, et retribuetur ei (Rom. XI. 35).
419Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1334B (auctor -c.1143)
Si nostra dilectio Deum praevenit, ubi est quod Ioannes apostolus dicit: Non quia nos dilexerimus Deum, sed quoniam ipse prior dilexit nos (I Ioan. IV, 10)?
420Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1337D (auctor -c.1143)
Cor quippe carnale, dum huius vitae gloriam quaerit, humilitatem respuit, et plerumque ipse homo qui irascitur discordanti sibi reconciliari appetit, sed ad satisfactionem ire prior erubescit.
421Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1337D (auctor -c.1143)
Ecce inter nos et Deum discordiam peccando fecimus, et tamen ad nos Deus suos legatos prior misit, ut nos ipsi qui peccavimus ad pacem Dei rogati veniamus.
422Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1337D (auctor -c.1143)
Erubescat ergo humana superbia, confundatur quisque si non satisfaciat prior proximo, quando post culpam nostram, ut ei reconciliari debeamus et ipse qui offensus est legatis intervenientibus obsecrat Deus.
423Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1211D (auctor -c.1143)
Contemplativa vero vita est charitatem quidem Dei et proximi tota mente retinere, sed ab exteriori actione quiescere, soli desiderio Conditoris inhaerere, ut nil iam agere libeat, sed calcatis curis omnibus, ad videndam sui Creatoris faciem animus inardescat; ita ut iam noverit carnis corruptibilis pondus cum moerore portare, totisque desideriis appetere illis hymnidicis angelorum choris interesse, civibus admisceri coelestibus, de aeterna in conspectu Dei incorruptione gaudere; sed activa prior est tempore quam contemplativa, quia ex opere bono tenditur ad contemplationem.
424Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 1, 2; 2 (auctor fl.366-384)
est et seuerus, ut terrore quae ab eo bene condita sunt conseruentur, ne neglegentia pareret uitae praecipitium, et, ne quod mirabilius est praetermittam, tanta est eius clementia, ut contumelias passus ab his quos fecit sufferat et prior uocet eos ad pacem.
425Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 57, 1; 2 (auctor fl.366-384)
sciens autem omnia ad auctorem referenda dicta, haec ad Eseiam reuocauit, qui sensum istum prior intimauerat dicens: uox clamantis in deserto: parate uiam domino, rectas facite semitas dei nostri.
426Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 83, 5; 4 (auctor fl.366-384)
si autem ante uenisset post mortem Adae, liberato Adam qui prior peccauerat ceteris ad caelum aperuerat uiam, ut.
427Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 90, 1; 13 (auctor fl.366-384)
prior enim ipse peccauit, ac per hoc quicumque imitati illum fuerint filii eius dicentur, et ille pater eorum.
428Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 90, 1; 14 (auctor fl.366-384)
etenim nos in fide Abraham patrem habemus, quia prior ipse credidit deo, ac per hoc nomine eius censemur; fideles enim dicimur sicut et ille.
429Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 106, 1; 2 (auctor fl.366-384)
si caelum in principio fecit et terram, caelum autem firmamentum est, sicut in subiectis apparet, non est uerum, quia prior lux facta est et sic firmamentum; aliud enim caelum significare non poterat, quia facturam mundi describit deo operante perfectam.
430Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 106, 3; 2 (auctor fl.366-384)
itaque propter quod aqua maius est elementum, prior est significata et quia pars eius profecit in cameram mundi; terra autem pauimentum est.
431Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 106, 12; 4 (auctor fl.366-384)
luci itaque, quae facta est prior, est additus splendor solis, ita ut conexa sint haec et indiuidua; nocti autem, quae erat tenebrosa, datum est luminare.
432Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 107, 6; 10 (auctor fl.366-384)
et si de consulibus coniciamus, uidebimus illum primo nominari qui prior eligitur.
433Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 107, 6; 12 (auctor fl.366-384)
' si ergo et nox ante diem esset, prior et nominaretur.
434Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 108, 7; 6 (auctor fl.366-384)
si igitur nusquam habet locum uel gentem — Habraham autem natione Syrus erat —, unde hanc linguam Habrahae uel ceteris seminis eius, nisi quia aut illa prior est aut certe de multis aptata?
435Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 110, 1; 11 (auctor fl.366-384)
ipse enim prior in deum peccans, dum uult sibi principatum per tirannidem usurpare, deiectus de sacris sedibus hoc solacium aestimauit, si perditioni suae adquireret plurimos socios.
436Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 112, 5; 5 (auctor fl.366-384)
scit enim scriptum esse: dic prior iniquitates tuas, ut iustificeris.
437Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0258B (auctor 366-384)
(Vers. 30.) Quod si alii revelatum fuerit sedenti, prior taceat: id est, permittat potior inferiori, ut si potest dicat: nec aegre ferat; quia potest et illi dari donum, ut dicat, cum videtur inferior, quod potiori concessum non est.
438Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0264B (auctor 366-384)
Sicut in Actibus apostolorum testatur scriptum esse in Moyse (Act. XXVI, 23) . Si passibilis Christus, si prior surgens ex mortuis, etc.
439Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0264B (auctor 366-384)
Prior ergo resurrexit, ut forma fieret credentibus sibi.
440Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0332A (auctor 366-384)
Denique prior secutus est Andreas Salvatorem, quam Petrus: et tamen primatum non accepit Andreas, sed Petrus.
441Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0108C (auctor 366-384)
Est et alia interpretatio legis spiritus; ut quia prior lex ab opere malo inhibuit, haec autem, cum nec in corde peccare debere dicit, lex spiritus vocatur; ut totum hominem faciat spiritalem.
442Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0112A (auctor 366-384)
Hoc est venditum esse sub peccato ex Adam qui prior peccavit, originem trahere, et proprio delicto subiectum fieri peccato, sicut dicit Esaias propheta: Venditi estis, inquit, peccatis vestris (Esai. L, 1) : Adam enim vendidit se prior, ac per hoc omne semen eius subiectum est peccato.
443Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0122A (auctor 366-384)
Rectum et manifestum est, non nos adinventioni Adae, qui carnaliter egit, obsecundare debere, qui prior peccans mortem nobis haereditatis titulo dereliquit: sed legi Christi servire nos debere, qui nos spiritali ratione a morte supradicta redemit; huic enim debitores sumus, qui nos carnalibus vitiis sordidatos per lavacrum Spiritus ablutos iustificavit, et filios Dei fecit.
444Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0155B (auctor 366-384)
aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei (Esai. XL, 13) ? Hoc in Esaia scriptum habetur.
445Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 11; 8 (auctor 340-397)
cur patriarcha ludas propriae nurus post filii sui mortem legitur expetisse concubitum, quo geminorum partus est editus, nisi ut figura praecederet utroque Iesu domini testamento, quorum alterum in typo futurae mortis eius est conditum, alterum in euangelii ueritate, duos populos esse generandos, quorum posterior in crucis signo saepem omnem ac munitionem populi superioris incideret — hic est populus manu prior, ortu posterior — uel quia ipse dominus Iesus natus ex tribu Iuda opera sua ante praemisit quam nobis ex uirgine nasceretur?
446Ambrosius Mediolanensis, De apologia David [CSEL], 51; 6 (auctor 340-397)
denique dominus de illa adultera qui sine peccato est inquit prior lapidet eam.
447Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 4; 2 (auctor 340-397)
illa prior Cain significatur, haec posterior Abel dicitur.
448Ambrosius Mediolanensis, De Ioseph [CSEL], 44; 4 (auctor 340-397)
sed hanc negotiationem prius senex audit, sed ille senex, in quo est fidei longaeua canities, prior senex intellegit, senex, in quo uenerabilis est senectus et aetas senectutis uita inmaculata.
449Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 43; 6 (auctor 340-397)
qui ante nos fuerunt, ut et uirorum et mulierum factus diluuio interitus demonstraretur, diem ad uirum referentes, qui sit purior, similis lucis, noctem ad mulierem, quae uiro dormiente creata describitur, simul quia uir prior quasi auctor, qui uirtutem moueat mulieris atque in partus excitet, actu ille clarior publico, ista obscurior tamquam domesticis clausa parietibus et nocti proxima, secundo orta loco et creationis suae formata in costa uiri debens gratiam superiori, numeri quoque potioris obnoxia priuilegio et pariendi usu materialibus comparanda.
450Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 24; 6 (auctor 340-397)
denique extra paradisum factus, hoc est in inferiore loco uir melior inuenitur et illa quae in meliore loco hoc est in paradiso facta est inferior repperitur; mulier enim prior decepta est et uirum ipsa decepit.
451Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 47; 6 (auctor 340-397)
posteaquam uero mulier facta est, prior diuinum praeuaricata mandatum etiam uirum suum traxerit in errorem et incentiuum eius extiterit.
452Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 47; 15 (auctor 340-397)
nam si mulier prior peccatura erat, tamen redemptionem sibi paritura non debuit ab usu diuinae operationis excludi.
453Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 56; 28 (auctor 340-397)
adde quia praeiudicio illa constringitur, cuius et postea prior error inuentus est.
454Ambrosius Mediolanensis, De Patriarchis [CSEL], 6; 2 (auctor 340-397)
et qui ante iuniorem seniori praetulerat coepit a primo, ut in illo mysterii praeferret gratiam, in hoc ordinem seruaret aetatis, simul quia ante in duobus benedixerat uniuersos cum omni posteritate et progenie futurorum, ne aut superflua uideretur plebis iterata benedictio aut prior aestimaretur infirma.
455Ambrosius Mediolanensis, De Tobia [CSEL], 46; 14 (auctor 340-397)
sed utique non Cato prior quam Moyses, qui legem accepit.
456Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 14, 5; 1 (auctor 340-397)
non incaute tamen, si prior uocetur ad exercitium, qui fuit posterior ad lapsum.
457Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 30, 5; 2 (auctor 340-397)
uoluntas in lege non solum in studio, sed etiam in facto est; prior uoluntas, secunda operatio.
458Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 50, 2; 6 (auctor 340-397)
aut quis prior dedit illi, et retribuetur ei?
459Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 9, 1; 2 (auctor 340-397)
serpens ille paradisi prior feminam ad culpae adulterium prouocauit.
460Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 40, 4, 1; 2 (auctor 340-397)
hic de fide dicit, alibi de misericordia; prior ergo fides, secunda misericordia.
461Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 33, 2; 2 (auctor 340-397)
et Petro dicitur: uade retro me, satana, ut melius prouocetur, et in numeris prior est qui post Christum est.
462Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 34, 4; 1 (auctor 340-397)
potest etiam, qui nouissimus est, corde prior esse, si ea quae in caelo sunt consideret et non quae in terris.
463Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 62, 2; 4 (auctor 340-397)
ideo prior lex uir, postea secundi uiri nuptiae, hoc est euangelii sacramenta sunt; duo enim quasi coniugia duo sunt testamenta.
464Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 48, 6, 1; 3 (auctor 340-397)
ideoque nec diues auertitur nec pauper excluditur, quia sapientia non facultates discriminat, sed uoluntates; ille aptior, qui prior affectu et proximus disciplina.
465Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 12; 6 (auctor 340-397)
non dixit: 'ego prior et ego posterior', sed: ego primus et ego nouissimus.
466Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 22; 2 (auctor 340-397)
uenit propinqua ad proximam, iunior ad seniorem nec solum uenit, sed etiam prior salutauit; decet enim ut quanto castior uirgo tanto humilior sit.
467Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 23; 2 (auctor 340-397)
uocem prior Elisabet audiuit, sed Iohannes prior gratiam sensit: illa naturae ordine audiuit, iste exsultauit ratione mysterii, illa Mariae iste domini sensit aduentum, femina mulieris et pignus pignoris, istae gratiam loquuntur, illi intus operantur pietatisque mysterium maternis adonuntur profectibus duplicique miraculo prophetant matres spiritu paruulorum.
468Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 40; 6 (auctor 340-397)
quando uenerit Iohannes testimonium perhibet de ipso dicens: hic est de quo dixi: qui post me uenit ante me factus est, quia prior me erat.
469Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 90; 10 (auctor 340-397)
quae est iustitia nisi ut quod alterum facere uelis prior ipse incipias et tuo alios horteris exemplo?
470Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 7; 1 (auctor 340-397)
prior Abraham, qui ante Moysi legem et ante populum Iudaeorum propria derelinquens, cognoscens deum meruit fidei testimonium, quia credidit deo et reputatum est ei ad iustitiam, qui etiam a deo accepit oraculum dicente sibi: exi de terra tua et de cognatione tua et de domo patris tui in terram, quam tibi monstrabo, et faciam te in gentem magnam et benedicam te et magnificabo nomen tuum, et eris benedictus, et benedicam benedicentes te et maledicam maledicentes te, et benedicentur in te omnes tribus terrae.
471Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 10; 2 (auctor 340-397)
et ideo licet ordine sit successionis posterior, prior tamen quam Abraham in domini generatione describitur, quia plus est promissum accepisse de Christo quam de ecclesia, quoniam ecclesia ipsa per Christum.
472Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 20; 4 (auctor 340-397)
ergo ut ordiamur historiam, cum generaret Thamar, legisti quia unus de utero eius praemisit manum, quam corripiens obsetrix coccum ligauit dicens: hic exiet et prior.
473Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 20; 9 (auctor 340-397)
uides quanta aenigmata mysterium prodant: manus praemissa, coccum ligatum, reducta manus, uox obsetricis gemina quod prior alter exiret, saepem alter incideret.
474Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 21; 2 (auctor 340-397)
prior gratia quam lex, prior fides quam littera.
475Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 22; 3 (auctor 340-397)
quia illi quoque qui secundum legem Moysi religiosam et piam militiam militabant, non sunt gratiae et honoris exsortes, sed prior pietatis fructus in auctoribus quam heredibus prior enim Zara, qui interpretatione significatur oriens; lux enim pietatis ueri splendor orientis est, illius utique qui dixit: oriens nomen est mihi, cuius in patriarchis primitus radius lucis inluxit.
476Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 22; 5 (auctor 340-397)
sed media tamquam saepis obiecta legis est obseruatio et quodammodo uita maiorum uidetur incisa, de qua in typo illa obsetrix, fortasse iustitia, quae nos emissos aluo naturae matris excepit, dixisse proditur: hic exiet prior.
477Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 24; 1 (auctor 340-397)
Sed ut ad historiam reuertamur, quid sibi uolunt obsethcis eloquia dicentis: hic exiet prior nisi quia eius typum gerebat qui ortu corporis posterior, uirtute et ueritate primus exsistens principatum sibi omnium uindicauit?
478Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 24; 6 (auctor 340-397)
beatius autem et multo melius fuisset non incidi saepem, sed unam eandem et indiuiduam permanere, quod fieri potuit, si ei uitae, quae prior manum misit, hoc est actum ostendit suum, consequens fuisset eius uitae militia, quae secuta est.
479Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 3, 28; 1 (auctor 340-397)
duo igitur gemini duae geminae uitae, duae geminae sunt militiae, ita ut prior melior sit sequente.
480Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 57; 4 (auctor 340-397)
utrumque enim sexum dominus curaturus aduenerat et prior sanari debuit qui prior creatus est nec praetermitti illa quae mobilitate magis animi quam prauitate peccauerat.
481Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 63; 6 (auctor 340-397)
haec prior diaboli sollicitatur arte.
482Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 74; 4 (auctor 340-397)
non enim cumulo tantum, sed ordine et tempore beneficia pensantur, cum in beneficio pari prior sit qui prior coepit; beneficus enim est qui gratiam coeperit, debitor qui rettulerit.
483Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 26; 5 (auctor 340-397)
audi ipsum dicentem quia ncn reddidit: quis prior dedit illi, et retribuetur ei?
484Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 51; 3 (auctor 340-397)
caue ergo ne tibi uocem tollat haereticus, si prior eum non ipse deprehenderis.
485Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 156; 1 (auctor 340-397)
sicut enim in principio mulier auctor culpae uiro fuit, uir exsecutor erroris, ita nunc quae mortem prior gustauerat resurrectionem prior uidit culpae ordine remedio prior.
486Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 2, 9, 2; 1 (auctor 340-397)
tatem, decora per legem, fusca per lapsum, decora, quia dilexit me sol et prior facta sum congregatio dei.
487Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 2, 14, 1; 2 (auctor 340-397)
hoc est: nisi cognoscas te mortalem, rationalem et cito tua peccata fatearis, cito dicas iniquitates tuas, ut iustificeris, nisi conuertaris et prior accuses delicta tua, uenit dies mortis et iam nullum conuersionis remedium est;
488Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 8, 14, 1; 2 (auctor 340-397)
denique rex ille diues ait: sum quidem et ego mortalis homo similis omnibus et ex genere terreno illius qui prior factus est: et in uentre matris figuratus sum caro decem mensum tempore, coagulatus in sanguine ex semine hominis et delectamento somni conueniente; et ego natus hausi communem aerem et similiter in terram decidi et primam uocem similemomnibus emisiplorans; in inuolumentis nutritus sum et curis magnis.
489Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 10, 24, 2; 2 (auctor 340-397)
basiliscus quoque, hoc est noxius serpens, si quodcumque uiderit prior animal, fertur occidere, et allegatur statim necari qui potuerit a serpente huiusmodi praeuideri.
490Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 10, 24, 3; 2 (auctor 340-397)
ergo si tanta uirtus uel in oculis serpentis uel in oculis est hominis, ut, si alterum alter prior uiderit, possit occidere, non est uirtus in oculis iusti qui repletus uirtutis est gratia, cum praesertim tantum operetur fides, ut et illa quae fimbriam domini tetigit sanaretur et ille cui intendit dominus Iesus statim ex eius oculis gratiam sanitatis hauriret?
491Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 19, 3; 2 (auctor 340-397)
populus ergo Iudaeorum prior fidei generatio et ideo infantior et infirmior, qui lubrico adulescentiae stare non potuit.
492Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0856C (auctor 340-397)
Hic est populus manu prior, ortu posterior.
493Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0871C (auctor 340-397)
Denique Dominus de illa adultera: Qui sine peccato, inquit, est, prior lapidet eam (Ioan. VIII, 7) . Et nemo eam lapidavit. Hoc igitur ait Propheta: Tibi soli peccavi, qui solus sine peccato es.
494Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1902D (auctor 340-397)
Nam sicut prodesse diximus mutum animal cum videtur, ita obesse percipimus lupum, si aliquem videndo praevenerit; vocem enim feruntur amittere, quos prius lupus viderit. Basiliscus quoque (hic est noxius serpens) si quodcumque viderit prior animal, fertur occidere: et allegatur statim necari, qui potuerit a serpente huiusmodi praevideri.
495Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1903A (auctor 340-397)
Ergo si tanta virtus vel in oculis serpentis, vel in oculis est hominis, ut si alterum alter prior viderit, possit occidere: non est virtus in oculis iusti, qui repletus virtutis est gratia, cum praesertim tantum operetur fides; ut et illa quae fimbriam Domini tetigit, sanaretur: et ille cui intendit Dominus Iesus, statim ex eius oculis gratiam sanitatis hauriret (Matth. IX, 22) ? 7. Sed qui videt iustum, debet scire quid videat.
496Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1861C (auctor 340-397)
Et ideo dicebat: Fusca sum et decora, filiae Hierusalem: fusca per incredulitatem, decora per legem: fusca per lapsum, decora quia dilexit me sol, et prior facta sum congregatio Dei.
497Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1866B (auctor 340-397)
37. Unde et Salomon oraculum divinum secutus, scripsit in Canticis canticorum; Nisi scias te, decora inter mulieres; hoc est, nisi cognoscas te mortalem rationalem, et cito tua peccata fatearis, cito dicas iniquitates tuas ut iustificeris, nisi convertaris, et prior accuses delicta tua, venit dies mortis et iam nullum conversionis remedium est; praeveniris dum cogitas.
498Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0436B (auctor 340-397)
Cucurrit obviam, rogavit prior dicens: Domine, si inveni gratiam ante te, ne praeterieris servum tuum: sumatur aqua, et laventur pedes vestri, et refrigerate sub arbore: et sumam panem, et manducate, et post haec transietis: propter quod declinastis ad servum vestrum (Gen. XVIII, 3 et seq.) . Tres vidit, et unum Dominum appellavit, ipsius solius se servum fatetur.
499Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0472A (auctor 340-397)
Unde et Salomon in Proverbiis ait: eius qui fidelis sit, totus mundus divitiarum (Prov. XVII, 6) . Quanto prior Salomon quam Zenon Stoicorum magister, atque auctor sectae ipsius!
500Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0472A (auctor 340-397)
Quanto prior quam ipse pater philosophiae Plato, vel eius inventor nominis Pythagoras!