'procul' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 17850 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468A (auctor c.945–1004)
Quamobrem, piissimi, more praedecessorum vestrorum regum illis assensum praebete conciliis quibus per reconciliationem res publica melioratur et crescit; quia, si quocunque conciliabulo alterius praedia vel possessiunculas alter privatis negotiis velit sibi adscribere, ac ideo, fratris damno, pecuniam per arcas et loculos aggregando, sitim suae avaritiae exstinguere, non observata tricennali lege quae emanavit ex constitutione principum seu auctoritate canonum, sciatis procul dubio quod ad vos hoc malum respicit, qui idcirco regni apicem tenetis, ut iustum iudicium omnibus faciatis.
2Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430B (auctor c.945–1004)
Cui tamen oram chlamydis praescidit (I Reg. XXIV, 5), docens procul dubio subiectos praelatorum vitia ita manu humillimae reprehensionis tangere, ut eorum nomen nolint exstinguere; non enim est potestas nisi a Deo; et qui potestati resistit, Dei ordinationi resistit (Rom., XIII, 1, 2).
3Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440C (auctor c.945–1004)
non id idiotae faciunt, sed doctores Christianorum, rectores plebium, et ita, quodammodo obcaecati omnium radice malorum, pauperes Christi ad inopiam pertrahunt; quod procul dubio minime facerent, si illud divinae Scripturae vetitum perhorrescerent: Ne transgrediaris terminos quos posuerunt patres tui (Prov. XXII, XXVIII), non facies calumniam proximo tuo, nec vi opprimes eum (Levit. IX, 13).
4Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448D (auctor c.945–1004)
Quia ergo hoc et ipsis omnino perniciosum est, et aliis perditionis monstrat exemplum, hortamur fraternitatem vestram ut, si ita est, ecclesiasticam in illos correctionem exerceat, et cum gravi eos ultione a tali procul dubio praesumptione compescat; atque ita ad obediendum salubri provisione superbientes animos iugo disciplinae subiiciat, ut quos ad huiusmodi pravitatis excessum eorum poterat imitatio provocare, emendatio a culpa revocet, et suis, ut dignum est, doceat praepositis obedire.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456C (auctor c.945–1004)
» Idem in eodem libro: « Sint igitur et virgines episcopi, casti, mundi, et pergant viam sublimitatis; pede humilitatis sequantur Christum, tenendo perseveranter quod voverunt ardenter, ita ut professi hac servata integritate, caeteris etiam moribus congruant, sine quibus procul dubio otiosa et inanis manet virginitas.
6Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532B (auctor c.945–1004)
Comparationum gradum dicunt grammatici servire semper ablativo casui; sed in opusculis Augustini legi quod si rebus propositis eumdem casum comparativus iunxerit, extra ipsas res erit quod idem gradus intulerit, ut puta sint tres docti: si requiris quis eis doctior sit, quartum procul dubio tibi reddi cupis; sin per genitivum quis eorum sit doctior investigas, unum ex his tribus doctiorem scire desideras.
7Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533B (auctor c.945–1004)
Sed si Spiritus sanctus non est genitus, ait aliquis, procul dubio est ingenitus.
8Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513C (auctor c.945–1004)
Siquidem, ut noverunt qui frequentius ratiocinando forensibus causis intersunt, ex repugnantibus facta complexionis consequentia, certum est quia, si libertas petitur, procul dubio Dominus suo contemptu laeditur.
9Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0495D (auctor 1000)
Unde et procul a suis domibus anno vicis suae in templo habitare iussi sunt, ne cum uxoribus possint carnale exercere commercium.
10Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0736B (auctor fl. 923)
Haec et quo supplere queam, faveas, precor, alme; Summa patris summi, natique, rogato, columba Ore meo sedeat, mentem repleat, pie domne, Actibus atque sacris virtutum floribus ornet, Expulsis sestrice sacra vitiis procul atris.
11Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0744D (auctor fl. 923)
Mars magis atque magis regnat timidusque superbit Virgo Dei Genovefa caput defertur ad urbis, Quo statim meritis eius nostri superarunt; Inde fugaverunt etiam pinnis procul illos.
12Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0755 (auctor fl. 923)
Amphytappa laon [laicorum tapete undique villose populorum] extat, badanola [lectus in itinere] necnon; Effipiam [ornamentum decorum valde amant vestem putam vel gumfañ claram potionem per linteum] diamant, stragulam pariterque propomam Agagula [lenocinatio] caelebs aginat [fugat] pecudes nec ablundam [pateam]. Effipia et stragula praetexta est [C. vestis] aulica cura [palatina]. Utitur anabola [ornamentum muliebre] mulier, set abutitur ipsa. Convenit invalidis apozima [aqua cum variis cocta condimentis] nec ne placenta [pultis]. Cleronome Codrus [nobilis rhetor vel poeta] maneas unaque disertus [sis]; Cum fisco [saccus testiculorum] teneas yppos [equos]: uxorius [servator uxoris] haud sis. Nomine limphatici [dementis] careas, crisostomus [os aureum habens] ut sis. Aposicrarus ades [minister secretorum adesto], aforismos [breves sermones] os tibi servet. Basileus [rex] constes [sis], abstemius [sobrius], antigraphusque [cancellarius scriptor], Cosmographus [mundi descriptor], solumque tui catasscopus [explorator] esto. Gimnus, ab inlicitis, ne sisque biotticus [secularis mundanus] actor. Acrizimum [panem leviter fermentatum] celebres [frequentes], oroscopus [horarum inspector] esque [praecor] didasclus [magister]. Inque thoro amphyballum habeas [birrum undique villosum] effebus et absit [inberbis]. Canterus sit habunde tibi, sed amasius absit [qui ob turpitudinem amatur]. Cerritus [fumosus iracundus] caveas fore, perifrasticus [circumlocutivus] atque. Abbachus [tabula putoria] manui, niteatque teologus [divinus sermo] ori. Baccaulum [feretrum] fauste [feliciter propter] videas te ferre cloacae [fossae]; Prodigus, obliquus [distortus], monotaimus [luscus], subdotus, haud sis. Ludibrium vites, baratrum [infernum s. vites], sectare tropheum [laudem victoriae] Amphyteatra [loca spectaculi ubi pugnant gladiatores] procul tibi stent, egilopia [vulnera oculorum] necnon; Nam scrupulum generant ΨΙΧΗ, vexantque pupillas.
13Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0771D (auctor fl. 923)
In primo etiam die mundi fecit lucem de nihilo; secundo autem die statuit firmamentum in medio aquarum sine quolibet sudore; tertio edidit species maris et humi, cum surculis radicitus terrae inhaerentibus; quarto luminaria coeli de luce, quae in primo die patuit facta omni procul gravedine; quinto creavit natatilia et volatilia de aquis ullo sine dolore; sexto quidem die plasmavit caetera animantia, hominemque partim de humo, partim ex nihilo.
14Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0776C (auctor fl. 923)
Pro huiusmodi omnino civitatis prosperitate oramus quotidie psallentes: « Salvum fac populum tuum, Domine, » id est, universam Christianitatem, « et benedic haereditati tuae; » scilicet eidem Christianitati, « et rege eos, » Christianos, « et exalta eos in aeternum (Psalm. XXVII, 9) . » Haec procul dubio Christianitas est, Ecclesia Dei sancta Catholica, id est universalis et recta, in toto orbe terrarum diffusa.
15Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313B
Sed ut possessio levitica dedica sibi procul dubio habeatur sempiterna.
16Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019B (auctor fl. 1150)
Vera est procul dubio falsarii illius sententia, quia teste Apostolo, omnes qui volunt pie vivere in Christo, persecutiones patiuntur (II Tim. III) . Quid ergo Porphyrianus vis esse, et affluens omnibus bonis, an Christianus et miseriis subiacebis?
17Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035B (auctor fl. 1150)
Unde Dominus: Martha, Martha, sollicita es, et turbaris erga plurima (Luc. X) . Sollicita es labore, turbaris dolore, si ergo custodia huius turris est Marthae, procul dubio custoditur dolore et labore: dolore per contritionem cordis, labore per exhibitionem boni operis.
18Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0095D (auctor fl. 1150)
Nam qui bestias in feritate sua volunt aspicere, hi procul a templo Dei ad mundi huius solitudinem recedant, in qua ursi, leones, aquilae, quae de rapto vivunt, reperiuntur.
19Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0107A (auctor fl. 1150)
Fructuosa vero est illorum poenitentia, qui et odio vitiorum et amore virtutis plangunt et confitentur delicta sua, qui fructum poenitentiae secum deferunt, ieiuniis et eleemosynis aliisque bonis operibus, praeteritae vitae delectationem luctu et dolore commutantes: probatur hoc altis peccatorum suspiriis, ubertate fletuum, tonsionibus pectorum, voce lachrymosa, quibus his diebus resonat aula Dei, dum cessant chori et ludi theatrales, magnus laqueus diaboli proiicitur alea, Deo et hominibus detestanda procul fiunt ioculares illi gestus, quibus etiam viriles animi resolvuntur, silent cantilenae Veneris, et obscena carmina quoddam idololatriae genus repraesentantes.
20Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0140B (auctor fl. 1150)
Sunt alii mendaces, periuri, blasphemi, detractores, verba turpia et scurrilia proferentes: et isti dum sanctis exhortationibus, et verbis aedificationis proximum non aedificant, procul dubio linguam a corpore Christi amputant.
21Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0293D (auctor fl. 1150)
Huiusmodi autem delectatio si sit absque consensu et cito pertransierit est venialis: si autem diutius immoremur, fit procul dubio mortalis.
22Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0528C (auctor 969-988)
Nam si per laicos in rem hanc iniuria invehatur, in eos procul dubio excommunicationis iaculum cum anathemate intorqueatur.
23Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 15; 1 (auctor c.624-704)
In latere montis Oliueti quaedam inest spelunca haut procul ab ecclesia sanctae Mariae in eminentiore loco posita contra uallem Iosaphat, in qua duo profundissimi habentur putei, quorum unus sub monte in altum infinita profunditate productus extenditur, alter uero in speluncae pauimento, cuius uastissima, ut fertur, cauitas in profundum dimersa discendens recto tractu dirigitur, qui duo putei semper supercluduntur.
24Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 15; 2 (auctor c.624-704)
In eadem ergo spelunca quatuor insunt lapideae mensae, quarum una est iuxta introitum speluncae ab intus sita domini Iesu, cui procul dubio mensulae sedes ipsius adhaeret, ubi cum duodenis apostolis simul ad alias mensas ibidem habitas sedentibus et ipse conuiua aliquando recumbere saepe solitus erat.
25Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 12; 1 (auctor c.624-704)
Egredientibus de Chebron in campi latitudine sita ad aquilonalem plagam haut procul a margine uiae ad sinistram occurrit pinosus non grandis mons tribus milibus a Chebron distans, a cuius pineto pinea ad Hierosolymam usque in camelis uehuntur ligna ad focos nutriendos.
26Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 14 (auctor c.624-704)
Unde procul dubio fit, ut <inlidentibus se in partem insulae fluctibus et recurrentibus) in aduersum inter scrupeas rupes molesque disruptas canalis ille medius semper sit inquietus atque exasperato transitu periculosus fiat nauigiis ingressus.
27Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 19 (auctor c.624-704)
Cui scilicet tali regioni, quae procul dubio pluuiarum indiga est, Nili inrigua spontaneos imbres ministrant, ubi utrumque arua temperat, hoc est caeli ubertas et terrae fecunditas, et ubi t opime nautis et agricolis solum usui commodum habetur.
28Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 26 (auctor c.624-704)
Quae procul dubio causa facit, ut eiusdem ciuitatis locus, qui ita ex duabus coartatus partibus strangulatur, longo ualde et angusto tramitis spatio ab occasu in ortum protendatur, quod etiam Arculfi narratio demonstrat, qui, ut ipse refert, hora diei tertia coepit intrare ciuitatem mense octobri per longitudinem deambulans urbis et uix ante uespertinum tempus ad extremitatem longitudinis eius peruenire poterat.
29Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 1; 2 (auctor c.624-704)
Quae procul dubio Romani est metropolis imperii, undique mari circumdata excepta aquilonali parte illius, quod mare LX milibus passuum a mari magno erumpens ad murum usque ciuitatis extenditur.
30Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789A
In latere montis Oliveti quaedam inest spelunca, haud procul ab ecclesia sanctae Mariae, in eminentiore loco posita contra vallem Iosaphat, in qua duo profundissimi habentur putei, quorum unus sub monte in altum infinita profunditate productus extenditur; alter vero in speluncae pavimento, cuius vastissima (ut fertur) concavitas in profundum dimersa descendens, recto tractu dirigitur: qui duo putei semper supercluduntur.
31Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0789A
In eadem ergo spelunca quatuor insunt lapideae mensae, quarum una est iuxta introitum speluncae ab intus sita Domini Iesu, cui procul dubio mensulae sedes ipsius adhaeret, ubi cum duodenis apostolis simul ad alias mensas ibidem habitas sedentibus et ipse conviva aliquando recumbere saepe solitus erat.
32Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0798D
Egredientibus de Chebron in campi latitudine sita ad aquilonalem plagam, haud procul a margine viae ad sinistram, occurrit pinosus non grandis mons, tribus millibus a Chebron distans: a cuius pineto pinea ad Hierosolymam usque in camelis vehuntur ligna ad focos nutriendos.
33Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0806D
Unde procul dubio fit ut in adverso inter scrupeas rupes molesque disruptas canalis ille medius semper sit inquietus atque exasperans, toto transitu periculosus fiat navis ingressus.
34Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0807A
Cui scilicet tali regioni, quae procul dubio pluviarum indigua est, Nili irrigua spontaneos imbres ministrant; ubi utrumque arva temperat, hoc est coeli ubertas et terrae fecunditas; et ubi opimentum nautis et agricolis solum commodum habetur.
35Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0807C
Quae procul dubio causa facit ut eiusdem civitatis locus, qui ita ex duabus coarctatus partibus strangulatur, longo valde et angusto tramitis spatio ab occasu in ortum protenditur.
36Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0808C
Quae procul dubio Romani est metropolis imperii, undique mari circumdata, excepta aquilonali parte illius, quod mare LX millibus passuum a mari Magno erumpens, ad murum usque civitatis extenditur: a muro vero Constantinopoleos usque ad ostia Danubii fluminis XL [Grets., LX] millibus hoc idem protenditur mare. Haec itaque imperatoria civitas non parvo murorum ambitu per XII millia passuum circumcincta, angulos iuxta situm maris habens per maritimam (ut Alexandria sive Carthago) constructos oram, et ad Tyri similitudinem crebris insuper turribus communitos muros, domus intra civitatis moenia habet numerosas: ex quibus plurimae mirae magnitudinis lapideae instar Romae habitaculorum consurgunt.
37Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0738D
Cui Sanctus valde moestificatus hanc dedit responsionem: « Duo quidam nunc regii generis viri in Scotia mutuis inter se vulneribus transfixi disperierunt, haud procul a monasterio, quod dicitur Cellarois in provincia Magdaenorum.
38Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0742B
XXXI. Alio in tempore vir beatus cum ad campos reverteretur aequoreos, ipse et Congellus abbas quadam secreta aestivi temporis die, haud procul a supra memorata munitione resident.
39Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0767B
Hinc itaque animadvertendum est, vel non negligenter perscrutandum, quantae et quales ad beatum virum hiemalibus plerumque noctibus insomnem, et in locis remotioribus, aliis quiescentibus, orantem angelicae fuerint et suaves frequentationes, quae nullo modo venire in hominum notitiam potuere; quae procul dubio valde numerosae fuerunt, si etiam quaedam ex ipsis quoquo modo ab hominibus vel in die vel nocte explorari potuerint, quae absque dubitatione paucae ad earum comparationem angelicarum frequentationum, quae videlicet a nemine sciri poterant.
40Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0575C (auctor 1068-1081)
([25.] Cap. 141.) Audivi etiam, cum veracissimus rex Danorum sermocinando eadem replicaret, populos Sclaveram iamdudum procul dubio facile converti posse ad Christianitatem, nisi obstitisset avaricia Saxonum: Quibus, inquit, mens pronior est ad pensionem vectigalium, quam ad conversionem gentilium.
41Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0605B (auctor 1068-1081)
([27.] Cap. 187.) Signa vel prognostica vicinae mortis eius plurima fuerunt, tam pavorabilia et insolita, ut nos ipsumque pontificem terrefacere viderentur; tam ingentia et manifesta, ut quisquis morum suorum turbulentiam, valitudinis inconstantiam diligentius intueretur, procul dubio finem dixerit adventasse.
42Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXIII; 1 (auctor -1081)
Audivi etiam, cum veracissimus rex Danorum sermocinando eadem replicaret, populos Sclavorum iamdudum procul dubio facile converti posse ad christianitatem, nisi obstitisset avaricia Saxonum: 'Quibus', inquit, 'mens pronior est ad pensionem vectigalium quam ad conversionem gentilium'.
43Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0586C (auctor 1145-1221)
Hoc ei praedicare non est aliud quam ex Scripturis aut ex propriis exemplis ostendere arctam et arduam esse viam quae ducit ad vitam, quam viam procul dubio non incedit qui intrare per angustam portam iuxta praeceptum Domini non contendit.
44Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0590A (auctor 1145-1221)
Extunc incipit animus esurire et sitire iustitiam; quam procul dubio tantopere nullatenus esuriret, nisi praegustatus iam sapor esuriem provocaret.
45Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0598A (auctor 1145-1221)
Dum igitur honori impenditur debitum reverentiae, nescia necessitatis dilectio, dum egredi terminos vicariae connectionis compellitur, in affectu procul dubio minoratur.
46Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0613C (auctor 1145-1221)
De timoris autem magisterio, de magistri huius auditorio artes istae dicuntur, quia procul dubio, qui timoris renuit esse discipulus, nec bonus esse poterit, nec beatus.
47Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0622D (auctor 1145-1221)
Qui ita sub religionis habitu haec in se sentiunt et consentiunt, expertes procul dubio sanctae novitatis existunt.
48Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0638C (auctor 1145-1221)
His omnibus mirabilius est, quod omnimodam satagit patientiam ad omnem exhibere iniuriam; et cum in summa innocentia sit, ei summa potentia nihilominus servat obedientiam summam: et in his omnibus noster est, et quos procul dubio ad ubera matris collactaneos habere voluit, a suae obedientiae fructibus non excludit.
49Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0648D (auctor 1145-1221)
Certe cum omnium sit Conditor Deus, cum coeli et terrae sit Dominus, nonnisi in coelis habitationem habere dicitur: cum procul dubio coelorum nomine corda coelestia designantur.
50Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0653A (auctor 1145-1221)
Inspiciamus, si placet, quot disciplinas innocentiae Verbum in passione susceperit, quarum procul dubio fidelis Verbi discipulus est imitator et praedicator existit.
51Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0655A (auctor 1145-1221)
His oppone te ipsum, si te fidei confitearis amicum, quia si fidei amicus es, qui pro ea decertare velis et valeas, procul dubio a te exsulat saeculi amor, qui Dei constituit te inimicum.
52Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0655D (auctor 1145-1221)
Unde non ibi dicenda ratio, ubi minime recta intentio reperitur; quia si de beneficio rationis fuerit intentio recta, rationabilia erunt opera procul dubio, quae, sicut dictum est, aut fidem mortuam poterunt suscitare, aut ne mori valeat providere.
53Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668D (auctor 1145-1221)
Spiritualis quippe gratiae virum donatum gloria apostolis parificare potuit, et procul dubio parem fecit qui solus existens incomparabilis sine comparatione summus est, cuius pax exuberat omnem sensum.
54Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0670B (auctor 1145-1221)
Hunc procul dubio calicem Martinus passionis bibit, qui per innumeras incredibilis abstinentiae cruces seipsum voluntarie macerans, in cinere et cilicio testis Iesu invictissimus spiritum exhalavit.
55Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688C (auctor 1145-1221)
Pater silentium diligit, quia, dum de substantia sua coaeternum sibi Verbum ineffabiliter generat et proponit, procul dubio ad huius arcani intelligentiam intentam cordis aurem requirit; unde in Psalmo loquitur: Eructavit cor meum verbum bonum (Psal. XLIV) Verbum quoque ipsum non immerito sibi fieri silentium exigit, quia, dum thesauros sapientiae et scientiae omnes in se custodit, ad illos quasi nostris auribus inculcandos, quasi quamdam linguam nobis non ignotam nostram humanitatem suscepit; unde Moyses: Prope est Verbum in ore tuo et in corde (Deut. XXX).
56Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0692B (auctor 1145-1221)
Et procul dubio in illum credere est se a confusionis operibus penitus extraneis exhibere.
57Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0703B (auctor 1145-1221)
Eadem procul dubio facilitate obtines apud Omnipotentem quodcunque vis, qua facilitate nostra innotescit miseria tuae visceribus pietatis.
58Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0706D (auctor 1145-1221)
Sterilitate damnabitur, et siccabitur procul dubio arbor illa, cum venerit aestus.
59Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0733C (auctor 1145-1221)
Procul, et de ultimis finibus pretium eius (Prov. XXXI).
60Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0736A (auctor 1145-1221)
» Hoc est quod dicit Scriptura: « Procul, et de ultimis finibus pretium eius (Prov. XXXI).
61Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Hoc modo quaeritur Sapientia, cuius « pretium procul, et de ultimis finibus (Prov. XXX) » esse dicitur.
62Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Quam procul sinus Patris, unde ipsa egreditur?
63Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Quam procul est ineffabilis illa, et aeterna generatio, quae ante saecula a Patre generatur?
64Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Quam procul est incorruptae matris virginalis integritas, ex qua Verbum caro efficitur?
65Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
(Ioan. I.) Quam procul est altitudo humanae naturae ante peccatum, unde in carne Verbi peccati immunitas conservatur?
66Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Quam procul est singularis innocentia, in qua per hominem vixisse, et miracula fecisse cognoscitur?
67Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0737C (auctor 1145-1221)
Quam procul est sine exemplo illa patientia, in qua per indebitae mortis supplicium auctor mortis diabolus superatur, homo mortis reus absolvitur, aeternae vitae libertas restituitur?
68Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0738C (auctor 1145-1221)
Procul utique, quia sicut gratiae plenitudine omni creaturae praecellit, sic incomparabiliter gloriae sublimitate transcendit.
69Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0738C (auctor 1145-1221)
(Procul, inquam, est, quia licet sit mediatrix, et singularis misericordiae compassione propitia, est tamen incomparabilis excellentiae privilegio super omnem altitudinem angelorum exaltata.
70Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0738C (auctor 1145-1221)
Procul est pretium eius, quia « speciosus forma prae filiis hominum (Psal. XLIV), » de pretiosa eius carne nascitur, quo pretio genus humanum redimitur, et ipsa sanctorum omnium angelorum et hominum meritis et gloriae antefertur.
71Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0741B (auctor 1145-1221)
» Hanc itaque Ecclesiam sanctorum, sive hortum conclusum, sive signatum fontem, sive thesaurum in agro absconditum, sive regnum coelorum, sive pudoris claustrum, sive mulierem fortem nomines, idcirco « procul, et de ultimis finibus pretium eius, » quia pretiosam facit eam aeterni sponsi amor internus.
72Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742A (auctor 1145-1221)
« Procul certe, et de ultimis finibus pretium eius.
73Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742B (auctor 1145-1221)
» Utinam apud te tuam talem invenias, vel ut talis effici possis, procul et de ultimis finibus, id ei quaerere et afferre non pigriteris!
74Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742B (auctor 1145-1221)
O quam procul est ille honor quem in conditione accepit!
75Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742B (auctor 1145-1221)
Quam procul est divinae similitudinis dignitas, qua insignita desipuit.
76Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742C (auctor 1145-1221)
Quam procul sunt illa quatuor, de quibus ista quatuor humana anima traxit?
77Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0742C (auctor 1145-1221)
procul sunt, quia omnem sensum exsuperant, et omnem rationem et intellectum hominum et angelorum excedunt; ultimi fines sunt, quia, cum sancti ad illa comprehendenda pervenerint, ulterius nil requirunt.
78Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1533A (auctor fl. 1173)
Angelis mox fuit curae, Dare corpus sepulturae Terra procul alia.
79Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0514A (auctor c.1140–1212)
Cum itaque plene a te, ac perfecte mundus est despectus; cum in coetu sanctorum, in cunctis appares motibus tuis honestus; cum tuum extrinsecus coram eo, qui videt in facie, iustitiae exornas opus; cum tuos ante eum, qui intuetur cor, mundat intrinsecus, et sedat unitas concordiae sensus: procul dubio dicere potes audacter mores te conversos habere, et iuxta quod te constat in professione tua promisisse, secundum apostolicam constitutionem convertisse.
80Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0523D (auctor c.1140–1212)
V. Utramque vero hanc superbiae pestem, carnalis videlicet et spiritualis curat beatus Augustinus sua a clericis, communi vita viventibus, doctrina, procul fugare, exhortans eos: Ut illi, qui aliquid videbantur esse in saeculo, non habeant fastidio fratres suos, qui ad illam sanctam societatem ex paupertate venerunt: magis autem studeant non de parentum divitum dignitate, sed de pauperum fratrum societate gloriari.
81Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0524A (auctor c.1140–1212)
Absit, fratres, semel, et iterum, et procul a nobis absit mortifera pestis haec: qua miserabiliter attacti fastidire solent inflati quidam fratres suos, qui ex paupertate venerunt; et de parentum divitum dignitate gloriari.
82Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0533C (auctor c.1140–1212)
Quam quoque a vestitu suo notam procul ipse pellere studuit: et quod hac in parte docendo instituit, effectui quoque mancipavit.
83Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0602B (auctor c.1140–1212)
Si dubitas, utrum illustret sapientia, interroga sanctum David, et dicet tibi, quod declaratio sermonum Domini illuminat, et intellectum dat, sed parvulis (Psal. CXVIII, 103) . Et quid hominem internam suam procul pellendo maciem spiritualiter impinguat, nisi necessarium exercitium iustitiae?
84Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0661C (auctor c.1140–1212)
Sed cum de auro fieri iubeat, et tantae longitudinis ac latitudinis, quantae arcam fieri praeceperat: constat, procul dubio, quia tabulam fieri voluit tantam, quanta arcam tegere sufficeret.
85Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0626C (auctor c.1140–1212)
Haec igitur in prima libri huius parte, propter eorum calumnias ponenda sunt, quatenus a primo limine expulsi, secretiora domus Domini, secundum praeceptum legis, ingredi non valentes, procul a sanctuario, vel ob malam conscientiam recedant, temeritatis propriae discrimina secum ferentes.
86Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0826B (auctor c.1140–1212)
Procul dubio, ex incomprehensibili amoris dulcedine, quo nos tam gratuito, tamque stabiliter amplecti dignaris.
87Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0865C (auctor c.1140–1212)
Et si forte ipse, quod procul absit!
88Adamus Scotus, Sermones, 198, 0091B (auctor c.1140–1212)
Cum igitur res litterae indicent, cum verba nihilominus signent, cum et earum tanta vis sit, ut sine voce quoque loquantur nobis absentium dicta, patet procul dubio quod earum sit necessarius usus, dum per eas apud nos, quae scire, non retinere volumus [al. valemus], alligantur, quae solo auditu nec eruditio docere, nec memoria sufficit retinere.
89Adamus Scotus, Sermones, 198, 0093B (auctor c.1140–1212)
Caeterum sicut aliquando fortassis excusare me decuit, sic procul dubio semper recusare mihi non licuit, quia non minus damnabile hoc obstinationis, quam istud indicium probabilis foret humilitatis.
90Adamus Scotus, Sermones, 198, 0093C (auctor c.1140–1212)
Id quippe dedit tolerabile exorati ac iussi humilitas; hoc autem procul pellere habuit et charitas petens, et auctoritas iubens.
91Adamus Scotus, Sermones, 198, 0125D (auctor c.1140–1212)
similiter et in aliis sacramentis, dum aliud est ipsum velamen, quod exterius cernitur, aliud vero ipsa rei veritas, quae esse inibi creditur, procul dubio Dei est potentia, quae ibi veniens videtur.
92Adamus Scotus, Sermones, 198, 0151C (auctor c.1140–1212)
Quia illum procul dubio amat, de cuius misericordia confidit; de cuius nomine piae conversationi insistit, cuius beatam et beatificantem visionem in aeternum sitit contemplari.
93Adamus Scotus, Sermones, 198, 0197A (auctor c.1140–1212)
Quibus, si perseverantia adfuerit, ut in utriusque huius bonitate persistant, habent procul dubio et tertium panem, ut amicus vester, qui venit de via ad vos, de regione longinqua, ubi dissipavit omnem substantiam suam vivendo luxuriose, ubi et porcos pavit, diutinum egestatis detrimentum.
94Adamus Scotus, Sermones, 198, 0204A (auctor c.1140–1212)
Haec enim, ut Paulus ait, voluntas Dei, sanctificatio vestra (I Thess. IV, 3) . Ut autem nobis ostenderet quid sanctificationem vocaret, adiunxit: Ut sciat, inquit, unusquisque vestrum, vas suum possidere in sanctificatione et honore; non in passione desiderii; sicut et gentes, quae ignorant Deum (ibid. 4) . Quod omnino absit, et procul absit a vobis, qui nequaquam inter gentes reputamini, quae ignorant Deum.
95Adamus Scotus, Sermones, 198, 0211B (auctor c.1140–1212)
Cautela procul pellit errorem, et sollicitudo fugat torporem.
96Adamus Scotus, Sermones, 198, 0227A (auctor c.1140–1212)
O mitis et humilis Iesu, qui in forma nostra, hodierna die, humilis apparens, quandiu in mundo fuisti, non quaesisti gloriam tuam, sed eius qui misit te: procul pelle a nobis hunc oculum nequam, qui corpus reddit tenebrosum (Luc. II, 34) . Fuga a nobis, qui multoties in bono opere nostro se ingerit, humanae laudis appetitum, internae gratiae inimicum; qui opus etiam quamvis sit bonum, a retributione efficit alienum.
97Adamus Scotus, Sermones, 198, 0267C (auctor c.1140–1212)
credo per hoc Dominum admonere vos, ut ad illam studeatis properare vitam, a qua aeternitas procul pellit occasum, et ad illam laetitiam, a qua universitas omnem fugat defectum.
98Adamus Scotus, Sermones, 198, 0270D (auctor c.1140–1212)
Procul distat ab illa quam vobis habendam suggerit beatus Augustinus ubi dicit: Haec sunt quae observetis, praecipimus in monasteriis constitutis, ut unanimes habitetis in domo, et sit vobis anima una et cor unum in Deo .
99Adamus Scotus, Sermones, 198, 0308C (auctor c.1140–1212)
Occurre, inquam, ad solatium, succurre ad praesidium, flecte iudicem, procul pelle accusatorem, ut nec me iste convincat, nec ille condemnet.
100Adamus Scotus, Sermones, 198, 0315B (auctor c.1140–1212)
X. Si vero animum in virtute patientiae habes perfectum, ut aequanimiter convicia portes, damna toleres, flagella sufferas, convicia dico verborum, damna rerum, flagella in corpore, si ita acciderit, procul dubio puer est Iesus, quem habes.
101Adamus Scotus, Sermones, 198, 0382B (auctor c.1140–1212)
Nam cum aegritudinis molestia fatigaris, cum tentationis impetu pulsaris, timoris in te anxietas procreatur; et malae huius securitatis praesumptio procul fugatur; sicque hoc gemino disciplinae cultro superfluitas ista resecatur.
102Adelboldus Traiectensis, Vita S. Walburgis, 140, 1102B (auctor 1010-1026)
Fertur namque praefatus funeris captivitate detentus, B. Walburgae virginis praesidia saepe voluisse adire, sed nunquam illius ecclesiae confinia posse contingere, ut liquido monstraretur quanti reatus existeret vinculo colligatus, qui sic procul, ne ad S. Walburgae monasterium ullo modo pertingere posset, coerceretur.
103Adelmannus Brixiensis, De viris illustribus sui temporis, 143, 1297A (auctor 1050-1062)
Tres mihi, Camena, cives memora de pluribus, Illum, procul quem exstinctum Transalpinis febribus, Lugent artes, lugent urbes cum suis primatibus.
104Ademarus Cibardi, Acrostichon ad Rohonem, 141;
Rex dominans mihi fautor ades, ne codice famA Opticeat titulis, hunc renitescat apuD Hocce volumen Egolisma ROTHO praesul in urbE Omnibus eximius condidit egregiuM Ecce patrum renitet tomus praeclara trophaeA Petri quis nituit ordine clarus honoR Iuraque bellorum Christi inlustrissima cornU Sanctum flamineo quae tulit ore genuS Certatimque venenosos stravere chelydroS Ornati stolis quomodo mirificE Promptior ac micuit per eos primatibus ardoR Ut fuerintque Deo subdita colla diV Vir pie clare bonis Praesul ROTHO comptior actU Semper amande mihi, accipito hos moduloS Xenia ADEMARUS dederim tibi talia cur moX Rite tuum scire est unde reposco detuR Ianua amoris adesto mihi praeclara beatI Sint furiaeque procul, dum mihi pars pia siS Te sic EPARCIUSQUE Petrus munimine comanT In superi nos qui castra vehantque polI
105Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0093B
» Et ego: « Si verum est ut ab ipsius Christi ore in carne potestatem ligandi et solvendi acceperit, non ab homine alio, ergo vere et totus et integer et plenus et perfectus et naturalis est procul dubio, et magnus et egregius et gloriosus apostolus.
106Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0097D
Si altera Vita est quae istam veram obscuret, procul dubio reproba et falsa est, et nullatenus a catholica Ecclesia recipienda, et a nobis ut venenum exsecranda est.
107Ademarus Cibardi, Epistola de apostolatu S. Martialis, 141, 0100C
Nam etsi Martialis proprium apostolatum non habeat, sicut procul dubio habet, eo quod tamen ab ipsius ore Christi in carne potestatem ligandi et solvendi accepit nequaquam profecto privaretur nomine apostoli.
108Ademarus Cibardi Incertus, Sermones in Concilio Lemovicensi, 141, 0117D
» Ante omnia pacem et iustitiam observari monebant, ut legis docti inter virum et virum querelas iuste finirent, et, oppressionibus pauperum et violentiis rapacitatis procul exclusis, pax et amica quies in regno Aquitanico deinceps permaneret; qui vero pacem violarent, tanquam rei maiestatis a liminibus exploderentur Ecclesiae, et a corpore et sanguine Domini extorres et a fidelium consortio et colloquio remoti, infamia perpetua notarentur, donec per satisfactionem condignam ab episcopis iterum matri Ecclesiae reconciliarentur.
109Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0053B (auctor -875)
Serpens mirae magnitudinis centum viginti pedum, haud procul a flumine Bagada, in Africa a Regulo consule occiditur.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0062C (auctor -875)
Punicum bellum secundum finitum, quod gestum est annis sexdecim.
110Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0062C (auctor -875)
Postmodum procul a mari residentes, dolorem ad desperationem contulerunt, duosque duces Asdrubales creaverunt: et propter inopiam ferri, arma aggressi facere, auri argentique metallis suppleverunt.
111Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070C (auctor -875)
Virgilius Maro in pago qui Andes dicitur, haud procul a Mantua, nascitur.
111Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0070C (auctor -875)
Ex Aquitaniis et Cantabris, quinquaginta millia caesa.
112Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0303A (auctor -875)
Qui caede inediaque macerati, fere quingenti, vel eo amplius (inter quos quamplurimi erant lectores infantuli), gaudentes in Domino, procul exsilio crudeli extrusi sunt.
113Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0231A (auctor -875)
Statuuntur denique Dei cultores, nudatis membris, in medio arenae loco, et bestiae intra caveas incitatae, saevioresque in semetipsis effectae, proruunt claustris, replent subito stadium, circumdant ecclesiam martyrum in medio sitam, circumeunt saepius et oblustrant; ac divinae virtutis adesse eis custodiam sentientes, procul ab eorum corporibus abscedunt.
114Ado Viennensis, Vita S. Theuderii, 123, 0446B (auctor -875)
6. Cum igitur vir Dei locum sessionis suae requireret, pervenit tandem ad locum suae solitudini aptum non minus procul ab urbe; ibique in honore Domini nostri Iesu Christi, sub veneratione beati Eusebii Vercellensis episcopi et martyris, domunculam aedificare coepit.
115Ado Viennensis, Vita Theudarii abbatis Viennensis, 526; 30 (auctor c.800-875)
Cum igitur vir Dei locum sessionis suae requireret, pervenit tandem ad locum solitudini suae aptum, non nimis procul ab urbe, ibique in honore domini nostri Iesu Christi sub veneratione beati Eusebii Vercellensis episcopi et martyris domunculam aedificare coepit.
116Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0918C (auctor 814-878)
At si nostris intervenientibus peccatis relinquere Gallias ruraque eum nativa petere placuerit, fateor potis id ei exsistere, nec velle nostrum licere quoquomodo obsistere. Sin vero (quod certissima fide nostro inhaesit pectori) divino nutu providentiaque clementi ob plurimarum salutem animarum relictis propriis has procul positas ac pene in ultimo littore Oceani sitas expetiit voluntarie sedes; certissimum habetote, impotes voti vestri vosmet ad propria redituros.
117Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0926B (auctor 814-878)
Hoc denique significare visum, cum procul dubio sues pisces, ignota vero, sed reverendi habitus persona, summum portenderet Benedictum.
118Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0926D (auctor 814-878)
Sane quia insuetus dolor, laborque non modicus in extensione diutius contractorum nervorum graviter debilem afflixerat, nequaquam repentina celeritate ignotum pergere iter valebat, donec titubantia genua, dolore procul semoto, firmius stabilirentur.
119Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0927D (auctor 814-878)
Necdum procul a domo recesserat propria, et ecce equi cui insederat pes lapsus, sessorem a dorso proiicit.
120Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0933A (auctor 814-878)
Die vero adventus sui ad monasterium, iussit directo misso, ut cum honore satis condigno fratres sibi occurrerent haud procul à monasterio.
121Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0933C (auctor 814-878)
Quod cum impletum fuisset, multitudines plebium non solum ex contiguis, verum procul positis locis, medelam animarum ac corporum consecuturae eo confluxere.
122Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0948B (auctor 814-878)
Roboratis ergo hac exhortatione animis, confisi meritis et auxilio excellentissimi Patris, haud procul a monasterio hostes prosequuntur a tergo: consertoque forti animositate gravi praelio, tanta depopulationis strage in eos bacchati sunt, ut ex tanta populi numerositate vix fuerit aliquis qui belli eventum intimaret posteris.
123Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0956C (auctor 814-878)
Porro in ruminatione verbi Dei tenebat assiduam meditationem, secundum quod Dominus dicit: Oportet semper orare, et non deficere (Luc. XVIII) . Et Psalmista: Benedicam, inquit, Dominum in omni tempore: semper laus eius in ore meo (Psal. XXXIII) . Tot ergo coactis sub uno virtutibus, veluti pinax spiritualis, omnium vernabat gratia virtutum; et ne aliquam tanta possent bona incurrere iacturam, agebat quod de viro scribitur iusto, quia meditabitur in lege Domini die ac nocte (Psal. I) . In cuius exercitatione ad id culminis evasit, ut non modo comprovincialibus, sed etiam procul positis eius doctrina miraculo foret: Divinitati vero quod magnipenderet eum cui talia contulerat munia, signis iam evidentibus ostendere placuit.
124Adrianus I, Epistola, 98, 1271B
De eo quod quanto plura exempla haereticorum et imagines spernentium vel despicientium trahunt, tanto parentes suos maioribus conviciis et iniuriis inhonorant, quos procul dubio eorum sequaces in hac parte fuisse profitentur.
125Adrianus I, Epistola, 98, 1287A
Et idcirco nequaquam nos quispiam terminos patrum nostrorum transgredi facere valebit, neque novitates vocum imponere: sed in ea orthodoxa fide quam suscepimus manentes, et olitanam traditionem amplectentes, praedecessorum nostrorum sanctissimorum pontificum procul dubio veneramur et tenemus pro sacris imaginibus concilia, nullum quemlibet iam exinde contrarium sermonem suscipientes, neque rationem reddentes.
126Adrianus I, Epistola, 98, 1252B
» Item ex sermone eiusdem sancti Leonis praecipui doctoris de Pentecoste, inter caetera: « Omnes ergo, dilectissimi, qui in Dominum Iesum crediderant, infusum sibi habebant Spiritum sanctum, et remittendorum peccatorum etiam tunc apostoli acceperunt potestatem, cum post resurrectionem suam Dominus insufflavit, et dixit: Accipite Spiritum sanctum; quorum remiseritis peccata, remittuntur eis: et quorum retinueritis, retenta sunt, etc. » (Ioan. XX.) Unde et egregius praedicator atque mellifluus doctor sanctus Gregorius papa in sancti Evangelii homilia 26, inter caetera inquit: « Cum venerit Paracletus, quem ego mittam vobis a Patre (Ioan. XV) . Si enim mitti solummodo incarnari deberet intelligi, sanctus procul dubio Spiritus nullo modo diceretur mitti, qui nequaquam incarnatus est.
127Adrianus I, Epistolae, 96, 1217A
Deus, qui dixit de tenebris lucem splendescere, qui eripuit nos de potestate tenebrarum (II Cor. IV) per incarnationem Filii sui veri luminis, in quo complacuit omnem plenitudinem deitatis habitare, et per eum renovare omnia, et in ipso pacificans per sanguinem crucis eius sive quae in coelis, sive quae in terris sunt (Coloss. I) , per multiplices divitas bonitatis suae, in faciem Ecclesiae suae respiciens, vestram praescitam et praedestinatam serenissimam et imperialem clementiam ad fidei nunc integritatem vocare dignatus est, ita ut omni falsitatis nubilo procul exploso per vos victricem faciat veritatem.
128Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1279B
Siquidem hic Photius, cum adhuc mundanus minister esset, genuinam quodammodo semper invidiam adversus fratrem et coepiscopum nostrum Ignatium Constantinopolitanum patriarcham in pectore gestans; et ad praesulatus culmen non gradatim, vel sensim conscendere, sed praecipitibus eo superstite passibus transilire gestiens, semetipsum ab eiusdem beatissimi praesulis communione fecit extraneum: et per hoc ab universali Ecclesia, quae ipsi beatissimo patriarchae communicabat, se reddidit prorsus exsortem, atque inter schismaticos procul dubio constitutus, contra sacros apostolicos canones saecularibus usus potestatibus, Ecclesiam Constantinopolitanam tyrannica et adulterina temeritate pervasit tandem, videlicet indebita usurpando, foras ostendens, quod intus prohibita concupiscendo, cordis antro gerebat, et simulationis velamine contegebat, nil esse profecto intelligi dans causam scissionis a patriarcha suo, vel desertae communionis a tota Ecclesia, nisi pessimos anhelitus ambiendi pontificatus infulas, et sublimioris obtinendi dignitatis et potestatis habenas; quibus nimirum deinceps abusus, et repente non mente sed habitu mutatus, exsilia et diversa discrimina, sed et mortes in Christi sacerdotes et caeteros fideles, tot ac tantas intulit, ut Diocletiani saevitiam imitari per omnia videretur.
129Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1280A
Post haec vero posuit in coelum os suum, et lingua eius transiit super terram, dum videlicet contra divinam ordinationem, coelitus in beati Petri principis apostolorum primatu dispositam, putridi gurgitis guttur aperuit, et adversus eiusdem regni coelestis clavigeri apostolicam sedem, et praecipuam ac summam dignitatem et potestatem, linguam suam more serpentis exacuit; vitam scilicet decessoris mei beatae recordationis papae Nicolai lacessere nullo modo metuens, nec nobis, qui eius vix digni famuli, ut non dicam sequaces, exstitimus, parcere utcunque consentiens, sed utrosque maledictis impetere, quantum in se fuit, et blasphemis inficere verbis existimans, falsitatis praestigia fingere conatus; et nescio quae Pythonica est somnia vel argumenta, compilando procul dubio, commentatus.
130Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1259C
Os apostolatus nostri, septiformis Spiritus gratia plenum, pro regni tui stabilitate felicitateque perpetua, sempiterna nempe vera animae salute, qua nunc et in aeternum beate securiterque fruaris, o inclyte rex Lothari, vicibus indefessis aperientes, excellentiam tuam paterno monemus affectu, et iure apostolico exhortamur, quatenus malorum hominum consiliis relictis, et mortiferis persuasionibus omnimodo spretis, aurem cordis tui coelesti, sane clavigero beato Petro in nobis loquenti aperias, omnique animositate et inclyta mundi dilectione procul abiecta, ea quae iustitiae ac rectitudini maxime congruunt praedicantes toto desiderio audias, evidentique perficias devotus affectu, quia non auditores, sed factores legis Deus fore iustos approbat.
131Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1259D
De quibus nos iterum rescribere nullatenus studeremus, nisi vos a iustitiae tramite per incentiva carnis procul dubio deviasse, bonumque coniunctionis legitimae vinculum dissolvisse, et ad illicitum ac pristinum stuprum incongruis reverti velle occasionibus agnosceremus.
132Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1261B
Sin vero quilibet vestrum ei aliquam fuerit molitus contrarietatem inferre, aut periculose praesumpserit nocere, sciat se a nobis perpetui anathematis vinculo esse procul dubio innodandum, et ab omni Christianorum consortio separandum; te autem, si talibus consensum praebueris, omnimodis excommunicandum.
133Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1263D
Nimirum cum etiam in ipsius Dominicae nativitatis principio coelestis exercitus militiae visae sint, quae clamarent: Gloria in excelsis Deo, et in terra pax hominibus bonae voluntatis (Luc. I) . Ubi profecto solerter intuendum est quia sicut tunc pastores, qui super gregem suum prae caeteris vigilaverunt, tanti tripudii videre prae caeteris gaudia meruerunt: ita nos tunc procul dubio coelestium bonorum laetitiam adipisci merebimur, si super oves Dominicas sollicite vigilemus: ne videlicet has vel per insidias odii seu discordiae vorax lupus invadat, vel per cupiditatem avidus ille leo deglutiat, qui docente apostolorum principe circuit quaerens quem devoret.
134Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1264D
Qui enim tangit ea quae fratris eius sunt, illa quae ipsius sunt tangit; et qui illum livore victus commovet, hunc procul dubio commovere dignoscitur.
135Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1271C
Tibique, frater Actarde, qui dira fatigatus, et diuturna captivitatis miseria quassatus, nec inter enses infidelium defecisti, quin etiam Dei providentia mirabiliter erutus et liberatus, circumquaque peregrinando procul a propria Ecclesia, procul a notis et proximis, propter eorumdem rabiem barbarorum, et continuam Britonum oppressionem, quibus, heu!
136Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1273D
Fortis enim domini bos ipso auctore consistit, et ideo plurimae segetes ei ad trituram procul dubio commiti debent.
137Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1283C
Tertio, quia Photius vir forensis, curialis, neophytus, invasor, atque adulter, nec non et anathemate condemnatus existens, nihil habuit se [f., quam se] sequentibus propinaverit. Photio certe, praesidente auctore, dictum est ab anathematizatis: Consecratus non solum non accipit Spiritum sanctum, sed et quod antea habuit flamen aufertur ab eo: verum quamvis hoc tyranni Photii dictum favore, ipseque super huiusmodi sententia delectatus, cum male a se promotis, ei consensum praebuerit, quamvis etiam non iis, de quibus hoc frustra dictum est valeat coaptari: quia tamen veraciter dictum est, eorum magis damnationi procul dubio congruit, qui ab anathematizato et damnato Photio, per impositionem manus, non lucrum, sed vulnus in capite susceperunt.
138Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1292A
Qui enim concutit fines, et sollicitat homines, qui sub moderamine quondam iam nominati regis erant, illa quae Dei sunt, et Ecclesiae utilitati conveniunt, concutit: et qui hunc avaritia victus commovet, magnum procul dubio Ecclesiae dispergit augmentum.
139Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1295D
Perfectae procul dubio charitatis est bonum, secundum Apostolum, gaudere cum gaudentibus, et flere cum flentibus (Rom. XII) . Unde quia Lotharius quondam rex vester divina de hoc saeculo iussione migravit, vos de obitu ipsius valde tristes effectos, et lugubri doloris ingentis amaritudine, utpote viros fideles, repletos esse cognoscimus, carnalique affectu eius nunc transitum flere: noster non minus apostolicus animus vobis compatiens et condolens, non solum pro aeterna illius requie atque salute, sed etiam pro praesenti consolatione vestra, pro pace, concordia, et unitate, quam vos ex toto corde sequi, et fideli omnino devotione amplecti ceu Christi membra nullam habentia maculam, quae instantem aut futuram mortis perniciem vobis possit inferre, incunctanter, ut oportet, flebilibus.
140Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1300A
Sed tantum apostolica monita contempsistis, quantum nec nostris epistolis respondistis, nec regem vestrum Carolum grave facinus incurrentem procul dubio doluistis.
141Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1302A
Memento quod Dominus tales per prophetam increpet dicens: Non ascendistis ex adverso, neque opposuistis murum pro domo Israel, ut staretis in praelio in die Domini (Ezech. XIII) . Quocirca ut ab invasione regni spiritalis filii nostri Ludovici principis rex vester iam tertio monitus procul recedat, insiste; ut amplius periurium non incurrat, invigila, et ut pro retro culpis peractis apostolatus nostri iaculis non feriaris, praecave.
142Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1302D
Sed tantum apostolica monita contempsistis, quantum nec nostris epistolis respondistis, nec regem vestrum Carolum grave facinus incurrentem procul dubio doluistis.
143Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1304A
Quia et illorum, quos deviare cognoscimus, tantum animarum pericula gemimus et dolemus, quantum pro omnibus illi, qui nos suo gregi praeesse dignatus est, rationes ponere procul dubio compellemur.
144Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1306D
Sollicitudine pastorali super tuae remorationis negotio liquidius perscrutantes, reperimus te sanctae sedis apostolicae promissa visitatione, ambitus propriae voluntatis, quo satis tergiversatorie uti diceris, tepidum reddidisse: et aut nunquam visitare sanctorum apostolorum limina voluisti; aut Dominum vota tua non audire credidisti; aut et Dominum cui vovisti, et nos a quibus vocari voluisti, procul dubio contempsisti.
145Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1317C
Quin potius studete eam de rebus vestris propriis, vel procul ab ea positis, vel tutis a paganis, ditare, continere, et extollere.
146Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1319A
Cum noverimus omne donum optimum, et omne datum perfectum desursum esse descendens a Patre luminum, procul dubio donum sapientiae diligimus divinitus tibi collatum.
147Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1427D
Pro aliis etiam eidem gloriosissimo filio nostro in eisdem litteris preces porreximus, quae si fuerint effectui mancipatae, noscuntur ad utilitatem et reparationem ipsius monasterii procul dubio pertinere.
148Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1538B
Praedictus itaque filius noster rex, exercitu reparato et collecta militum ac peditum multitudine, simul cum dilectis filiis nostris nobilibus viris T. Flandriae comite et Rainaldo de Sancto Walerico et suis, quos tunc ad partes illas ex insperato contigerat applicare, superbientium hostium rabiem truculentam invasit, et nonnullis eorum captis, nonnullis interfectis, de ipsis utique feliciter triumphando exercitum procul a praedictae civitatis obsidione fugavit.
149Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1402A
Qui bona ecclesiarum praesumunt invadere, et viros religiosos ac terras ipsorum duris et indebitis exactionibus aggravare, a praelatis Ecclesiae sunt propensius commonendi, ut et ipsi suarum possessionum fructus integre percipere possint, et qui ecclesias diripiendo iustitiam in peccatis videntur procul dubio declinare, pastorum exhortationibus corrigantur. Dilectus siquidem filius noster P[etrus] abbas Trenorciensis monasterii sua nobis narratione monstravit, quod nobilis vir G[irardus] comes Matisconensis ita terras ipsius et homines in eis commorantes indebitis et insolitis exactionibus aggravet, ut non solum de ipsis consuetum emolumentum habere non possit, verum etiam ipsarum possessionum amissionem cogatur saepius cogitare.
150Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1423D
Ecclesiam excrevit, ut culpa nimia procul dubio esse videatur, si malitia eius maneat impunita.
151Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1582B
Christianissime princeps, amplectimur, magnam infert cordi nostro laetitiam, quoties de actibus tuis ad nos talia perferuntur, quae ad salutem animae tuae noscuntur procul dubio pertinere.
152Adso Dervensis, Vita S. Bercharii, 137, 0680B (auctor c.910-c.992)
Qui licet pro lege carnis debitum solverit humanae conditionis, vivit tamen in gloria perpetuae exsultationis, nostris autem illic procul dubio miseriis praestantius, si ex corde rogatus fuerit, occurrere paratus, quanto nunc potentius illi summo atque invisibili spiritui cernitur esse coniunctus, per virtutem universa scientis ipse scius omnium ac exauditor effectus.
153Adso Dervensis, Vita S. Mansueti, 137, 0627D (auctor c.910-c.992)
Tunc ille, ut recens ab inferis prodiens emerserat umbris, ad nutum antistitis ora resolvens, atque a tenero pectore alta suspiria trahens, libere coepit edicere quid in inferno positus vel senserat vel vidisset; multa videlicet et innumerabilia tormentorum genera, inter tartaraeos ignes flammivomos vigere serpentes, immensas reorum multitudines diversis suppliciis mancipatos, ac miserorum spiritus inter flammas et frigora coarctatos stridore deficere, atque ex suo defectu ad rediviva iterum incendia renovari, ubi ad vitam nulla recuperatio, sed omnium bonorum oblivio, sola praesentium poenarum inenarrabilis cruciatio; ad quam ipse quoque rex et regina, omnesque qui praesentes aderant, procul dubio essent perventuri, nisi beati antistitis dictis et factis crederent, et Christianae fidei colla subiugarent, seque ipsum ad eadem poenarum loca deductum perpetuae damnationis tenebris fuisse deputatum, nisi beati confessoris Christi citius intercessio subvenisset, quae eum a malignis spiritibus atque ab infernalibus claustris eriperet, et ad superos revocaret.
154Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0695D (auctor 1110–1167)
In obsequiis vero vel blanditiis, suavis quaedam et honesta affabilitas adsit; assentatio vero vitiorum adiutrix procul amoveatur; quae non solum amico, sed nec libero quidem digna est.
155Aelredus Rievallensis, In adventu Domini, 184, 0822A (auctor 1110–1167)
Hic procul dubio pondere poenae, quod in onere Damasci describitur, se noverit opprimendum.
156Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0377B (auctor 1110–1167)
Praedicatoribus veritatis, ut diximus, vocis indicitur exaltatio ut ubique terrarum salus, quam operatus est Dominus in medio terrae, apostolis praedicantibus audiatur, et sic reminiscantur, et convertantur ad Dominum universi fines terrae (Psal. XXI) ; et in insulis, quae procul sunt, dicant, Salvator noster adveniet.
157Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0389A (auctor 1110–1167)
SERMO VIII. De eo quod scriptum est: « Vox multitudinis, » usque, « venientibus de terra procul. »
158Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0390C (auctor 1110–1167)
Quae sententia videtur verbis sequentibus repetita, cum ait: Dominus praecepit militiae belli: venientibus de terra procul (Isa. XIII) . Militiam belli reges vocat et gentes: illius utique belli, quo ad bellandum adversus confusionis civitatem, eiusque principes, aerias scilicet potestates, potentias regum, divitum gloriam, industriam sapientium, tandem autem fidem gentium excitavit.
159Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0390C (auctor 1110–1167)
Haec est illa militia quae venit a terra procul, ad eius differentiam, quae quasi de proximo venerat.
160Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0390C (auctor 1110–1167)
Unde convenienter ait: Venientibus de terra procul.
161Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354B (auctor 1110–1167)
Procul, inquit, et de ultimis finibus pretium eius (Prov. XXXI) .
162Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354C (auctor 1110–1167)
Procul autem, et de ultimis finibus pretium, huius mulieris.
163Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354C (auctor 1110–1167)
Si aurum cogitas, non est procul; si argentum, ne id quidem procul est; si mundi honores, si temporales dignitates, nec ista procul sunt, quia temporalia sunt.
164Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354C (auctor 1110–1167)
Pretium huius mulieris procul.
165Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354C (auctor 1110–1167)
Procul omnino, quia nec oculis cernitur, nec aure percipitur, nec faucibus sapit, nec naribus, nec manibus attrectatur.
166Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354C (auctor 1110–1167)
Hoc procul est.
167Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354D (auctor 1110–1167)
Procul, quantum coelum a terra, quantum mors a vita, quantum miseria a felicitate, quantum lux a caecitate.
168Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0354D (auctor 1110–1167)
Procul ergo, et de ultimis finibus pretium eius.
169Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0355A (auctor 1110–1167)
Quamvis anima sancta de corpore egressa, non modicam sortiatur beatitudinis portionem, tamen procul et de ultimis finibus pretium eius.
170Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0355B (auctor 1110–1167)
Procul et de ultimis finibus pretium eius.
171Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0355D (auctor 1110–1167)
Cum gratia sua mentem nostram visitat, quasi praesens est; cum ipsa gratia subtrahitur, quasi procul est.
172Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0516D (auctor 1110–1167)
Quae procul dubio non dicuntur, nisi his, quibus inest liberum arbitrium, quo possint velle hoc aut illud.
173Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0525B (auctor 1110–1167)
Ubicunque infra substiteris, tametsi altum, tametsi magnum, tametsi iucundum iudicetur, misera procul dubio remanebis.
174Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0596C (auctor 1110–1167)
Corpus enim hoc quoddam est instrumentum, quo ipsum exerceri habet, quod cum luteae qualitatis sit, innumerabilibus obnoxium passionibus, vim ferventis spiritus ferre non sustinens, nisi quodam moderamine actus exterior temperetur: infecto negotio procul dubio deficiet ac succumbet.
175Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0695D
Et venit vox de coelis: Et honorificavi iterum honorificabo (Luc. VII) . Nam et alio in loco idem ipse repetit: Ego a Patre exivi et veni (Ioan. XVII) . Utique si ipse erat Pater in persona qui et Filius, sic debuerat intimasse: Ego a me exivi et veni in hunc mundum, dum procul dubio alter sit qui exivit, et alius de quo exierit.
176Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0719B
Non ita in relativis vocabulis intelligendum est vel dicendum; quia dici non potest, Pater sibi Pater, vel Filius sibi Filius, vel Spiritus sanctus sibi Spiritus sanctus, sed haec relativa vocabula ad aliam procul dubio personam referri debent.
177Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0738B
Item idem in eodem libro (cap. 17) : « Pergant igitur virgines viam sublimitatis, pede humilitatis sequantur Christum, tenendo perseveranter quod voverunt ardenter: ita ut professi hac servata integritate, caeteris etiam moribus congruant, sine quibus procul dubio otiosa et inanis manet virginitas, » etc.
178Aeticus Ister, Cosmographia, 1a; 1 (auctor fl.c.700)
DE IPSA STATUA AC MASSA qualis species prima divisa fuit ab his omnibus vel quod diabolus procul dubium, qui decimam elevationem in cacumine in ea massa in initium ignis lumine claram eminentiam refulserat et qui primus in luce claruit id〈em〉que primus livorem superbiae ambiens a culmine altitudinis decedit.
179Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 199 (auctor fl.c.700)
Cautes procul electro rutilant, saxa licinio, clivi quinquin corruscant ligirio, insigne colorio croceo flavoque pyritro et radiante iacincto, ametisto et sardino nec non et carbunculo, cimbia onix et varia nitet caregalla ceruleisque lampadibus arenosa pergola, citimum nitrum, lomentum quippe commodum.
180Agapetus I, Epistolae, 66, 0054B
Quoniam igitur ex hac causa in multas domus eorum qui in excellentia sunt intrant, et indecentia faciunt, captivantes mulierculas quasdam peccatis coacervatis, quae variis ducuntur desideriis, et semper addiscunt, et nunquam ad cognitionem veritatis venire possunt: verum etiam in propriis domibus et suburbiis altaria et baptisteria erigunt in oppositum veri altaris et sancti fontis, et omnia simul contempserunt propter attributum eis patrocinium ab his qui in domo Domini et aliquo alio modo potentes sunt; nolite pati, beatissimi, non uti solita fiducia ad reformandum tantum malum: sed sicut prius contra Anthimum insurrexistis, et lupum qui conabatur cooperiri per pellem ovis, et transcendere ostium ecclesiasticorum ordinum, sanctionum et canonum, et qui latrocinanter mandram ovium transcenderat, pelle denudastis, et ipsummet demonstrastis, ac procul a mandra expulistis: sic et nunc iterum vigilate, et ostendite piissimo imperatori nostro quod nullum lucrum ei erit (ut inquit divinus Gregorius) studio reliquo suo circa Ecclesias, si tale malum in destructionem sanae fidei per ipsorum fiduciam praevalebit, et permittentur adhuc isti ad corruptionem Ecclesiae nidificare in domibus dominorum, et in propriis, et iniqua in ipsis facere.
181Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0895B
Convenit apostolicae moderationi pia religione pollentibus benevola compassione succurrere, et poscentium animos alacri devotione impertire; ex hoc enim lucri potissimum praemium apud conditorem omnium Deum procul dubio promeremur, dum venerabilia loca opportune ad meliorem fuerint statum sine dubio producta.
182Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0905D
Ex hoc enim lucri potissimum praemium apud conditorem omnium Deum procul dubio promeremur, quando venerabilia loca opportune ordinata ad meliorem fuerint sine dubio statum perducta.
183Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0907B
Ex hoc enim potissimum praemium a conditore omnium Deo procul dubio promeremur, quando venerabilia loca opportune ordinata ad meliorem fuerint sine dubio statum perducta.
184Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0908C
Ex hoc enim lucri potissimum praemium, a conditore omnium, Deo procul dubio promeremur, quando venerabilia loca opportune ordinata ad meliorem fuerint sine dubio statum perducta.
185Agapetus II, Epistolae et privilegia, 133, 0921B
Imo et ecclesiam unam in integro quae sancti Angeli, cum vineis seu terris circa se sive procul a se, et cum omnibus ad eas generaliter et in integro pertinentem, sicuti ad manibus vestris detinetis, sita patrimonii Appiae territorio Albanens.
186Agatho papa, Epistolae, 87, 1185A
Et perit in hoc procul dubio differentia naturalis, quam sanctae synodi, etiam post admirabilem unitionem, nobis in omnibus conservandam sanxerunt.
187Agatho papa, Epistolae, 87, 1189C
Et cum constantissimus orthodoxae fidei praedicator beatus Cyrillus dicit quia secundum quod erat Verbum, non timebat mortem, sed volebat usque ad finem dispensationem perficere, quia haec erat voluntas Patris, quae est secundum divinitatem et Filii, et habuisse eumdem ipsum Dominum nostrum Iesum Christum, secundum humanitatem, non moriendi voluntatem, id est, humanae vitae naturalem affectum, ostendit duas eum, divinam scilicet et humanam, procul dubio in se voluntates habere: unam scilicet, quod dispensationem volebat perficere, alteram, qua dicit nolle carnem naturaliter mori.
188Agatho papa, Epistolae, 87, 1196A
Ibi enim discretio esse cognoscitur, ubi differentia procul dubio demonstratur.
189Agatho papa, Epistolae, 87, 1196B
Si ergo secundum aliam operationem una est Patris et Filii et Spiritus sancti operatio, et secundum aliam nulla ratione Pater et Spiritus sanctus eidem naturali ratione communicant, duae procul dubio operationes in uno eodemque Domino nostro Iesu Christo vero Deo et perfecto, et homine vero et perfecto, dicendae sunt.
190Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p0; 9 (auctor fl.c.400)
custos est disciplina, nisi fallor, infantiae: quae cum ita naturalia ad notitiam mentis admittit[ur], [a]ut sint, in quae dirigi possi[n]t animus, alia procul et semotiore ratione[m] continet[ur]; ad quae cognoscenda ne uulgaribus abducamur opinionibus, ratio non deerit.
191Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0490A (auctor c.805–c.846)
II. Rubeus sepultum dicit « Probum in eo templo, quod a se conditum in Classensi oppido fuerat. . . . . . a mari haud procul.
192Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0627A (auctor c.805–c.846)
26: « Ticinensis, » inquit, « eo tempore civitas ultra tres annos obsidionem perferens se fortiter continuit, Langobardorum exercitu non procul iuxta eam ab Occidentali parte se continente.
193Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0627D (auctor c.805–c.846)
De ea re plura adiici possent contra Baronii sententiam ad annum 567 et 568, at procul nimis ab instituto evagaremur.
194Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0629D (auctor c.805–c.846)
Edicti characteres Peregrinus ipse profert huiusmodi: IIX anno regni sui, ind. 12 (legendum est procul dubio secunda), mense Novembri (producta videlicet usque ad Kal. Ianuarii, ut alias saepe), atque anno 77 post adventum regis Alboini.
195Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0692C (auctor c.805–c.846)
Et post dies octo, die Dominico ex utraque egressi sunt porta, et parvuli cum modica orbitella, sicut mos erat illorum, relicto ludo, irruentes inter se cum baculis sua capita fregerunt; alii vero se interficiebant procul manibus, et missili saxo; alii mugitu rumbolorum, territi per diversa fugiebant loca; alii vero hinc et inde induti iuvenilibus armis contra suos strages mittebant coaevos, et non erat ulla requies, undique vulgo cadentium gladio ex Pusterulae parte mortui sunt; alii namque semivivi relicti, et calidus fluebat sanguineus de pectore rivus; et alii erant, quorum ore aperto manabat roseus sanguis; multique ex corporis plaga largissimum fundebant cruorem, oreque terram mordente, spiritum exhalabant.
196Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0704A (auctor c.805–c.846)
Die vero quadam perveniente diluculo, antequam alas raperet quadriga submota humida nox, dum armati pelagus specularentur, procul in ponto intuentes, ecce maxima navis discurrens per vitrea rura, fortiterque sulcabat vitreos campos.
197Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0159D (auctor 769-840)
Quis enim fidelium ignorat quia nec nos debemus unquam, cum de abiectionis humilitate et peccati confessione loquimur, quae vera in omnibus procul dubio esse debent, Dominum nostrum Iesum Christum caeteris hominibus permiscere; nec vos debuistis pro eo quod Dominus Iesus Christus abiecta de se non sensit, et errasse se nunquam cognovit, caeteros homines ab humilitate abiectionis peccati confessione defendere in tantum, ut ex hoc probare velitis, sicut in vestris apparet litteris, nullum vere humilium abiecta de se sentire, nullum se peccatorem fateri debere.
198Agobardus Lugdunensis, Contra obiectiones Fredigisi abbatis, 104, 0174A (auctor 769-840)
XXII. Si quis autem ad haec obiiciendum putaverit illud, quod in Isaia, vel in Apocalypsi, nomen novum dicitur, quod procul dubio Christianum intelligitur; sciat sanctos doctores ita intellexisse, ut novum dicatur, propterea quia nuper dispersum, non quia nuper inventum; ac per hoc non novella vel nuper exorta est Christianorum religio, sed ab ipsa mundi origine descendens, eodem Christo doctore et institutore.
199Agobardus Lugdunensis, De insolentia Iudaeorum, 104, 0074A (auctor 769-840)
Et ideo cum procul dubio noverimus blasphematores et, ut ita dicam, maledictores esse Iudaeos Domini Dei Christi et fidelium eius Christianorum, non debemus eis coniungi participatione ciborum et potuum, iuxta modum duntaxat a sanctis Patribus et exemplis datum et verbis praeceptum.
200Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0140A (auctor 769-840)
Consideret qui haec dicit quantis modis receditur a domo et corpore David, et inveniet procul dubio valde congruere in hac re omnibus improbandis factis, sicut et doctores nostri senserunt.
201Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0142A (auctor 769-840)
Tamen quia Veritas ipsa dicit iterum: Ecce ego vobiscum sum omnibus diebus usque ad consummationem saeculi, procul dubio erunt semper in Ecclesia, cum quibus ille sit, eruntque fortissimi ac robustissimi pugnatores Dei, adversum quos ille qui nunc ligatus est in abysso, solutus, totis viribus permittetur belligerare, quos divina gratia idoneos reddet adversum tam immanem bestiam dimicare, et victores de ea existere.
202Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0144A (auctor 769-840)
» XVII. Consonanter quoque et beatus papa Anastasius de his docet (Decret., c. 7, 8), dicens: Nam et baptismum quod procul fit ab Ecclesia, sive ab adultero vel a fure fuerit datum, ad percipientem munus pervenit illibatum, quia vox illa quae sonuit per columbam, omnem maculam humanae pollutionis excludit, qua declaratur ac dicitur: Hic est qui baptizat in Spiritu sancto.
203Agobardus Lugdunensis, De privilegio et iure sacerdotii, 104, 0146A (auctor 769-840)
Sequentes, si eorum vita pietati subdita est, pietatisque doctoribus adhaerens, tendunt procul dubio ad finem praecepti, quod est charitas de corde puro, et conscientia bona, et fide non ficta.
204Agobardus Lugdunensis, Liber adversum dogma Felicis Urgellensis, 104, 0068D (auctor 769-840)
» Quia procul dubio qui nascitur, non adoptatur ei de quo natus est; et qui adoptatur, non de illo nascitur a quo adoptatus est: sed nisi natus, adoptari non potest.
205Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0261D (auctor 769-840)
Et cum certum sit Deum non habentem, qui vita est animarum, mortuum esse; procul dubio colligitur mortuorum esse mortificare, proximum velle non vivere.
206Agobardus Lugdunensis, Liber de correctione antiphonarii, 104, 0338B (auctor 769-840)
Ex quibus quamplurimi ab ineunte pueritia usque ad senectutis canitiem omnes dies vitae suae in parando et confirmando cantu expendunt; et totum tempus utilium et spiritalium studiorum, legendi videlicet, et divina eloquia perscrutandi, in istiusmodi occupatione consumunt; quodque animabus eorum procul dubio valde est noxium, ignari fidei suae, inscii Scripturarum sanctarum, et divinae intelligentiae inanes ac vacui, hoc solum sibi sufficere putant; et ob hoc, etiam ventosi et inflati incedunt, si sonum et vocem decantationis utcunque addiscare, et in numero cantorum deputari videantur. Quibus omnino (dum, sicut beatus Gregorius supra ait, Deum moribus stimulant, cum populum vocibus oblectent ) metuendum est ne etiam ipsa illa Dei increpatione feriantur, qua dicit: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me.
207Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0235A (auctor 769-840)
In quibus verbis evidenter apparet, quanta illius populi cura et diligentia esset erga domum Dei, et cuncti generis sacrificia vel donaria: qui non solum decimas, ac primitias, sed etiam tertiam partem sicli omni studio religionis ferventes curabant exsolvere; adimplentes procul dubio praeceptum legis, quae dicit: Cum voveris votum Domino Deo tuo, non tardabis reddere; quia requiret illum Dominus Deus tuus, et si moratus fueris, reputabitur tibi in peccatum.
208Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0236A (auctor 769-840)
Vehementer prorsus nomen Domini a talibus commaculatur; domusque eius, quae est Ecclesia, violenter praedatur, et mater fidelium exhonoratur; huius iniuria, procul dubio et Dei est.
209Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0240B (auctor 769-840)
Nam cum alicui homini de proprio thesauro aliquid furari procul dubio reatus sit, multo maior de publico, quod et leges saeculi sacrilegium vocaverunt.
210Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0241B (auctor 769-840)
Ubicunque enim catholici Ecclesiarum rectores pro Ecclesiarum utilitatibus cum Dei timore in eius nomine et honore conveniunt, quidquid consonanter sanctis Scripturis statuunt, nulli procul dubio spernenda, imo veneranda omnibus esse debent: quod illa quam maxime auctoritate fulcitur, quia bina per annos singulos concilia fieri et Romani pontifices decreverunt, et magna concilia sollicite commendarunt.
211Agobardus Lugdunensis, Liber de divina psalmodia, 104, 0327C (auctor 769-840)
Certe si quid sanum cogitare vellet, sufficeret ei ad omnem emendationem et silentium, quod sicut in diebus ad missas non nisi divina generaliter eloquia decantantur, ita et in noctibus ad sacras Deo vigilias exhibendas eadem procul dubio lex debeat observari.
212Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0156D (auctor 769-840)
Hoc si ad libitum miserrimorum horum hominum aliquando fieri posset, procul dubio mirandum non esset.
213Agobardus Lugdunensis, Liber de grandine et tonitruis, 104, 0157B (auctor 769-840)
Quicunque igitur fidem et spem suam partitus fuerit, ut ex parte credat in Deum, ex parte credat hominum esse quae Dei sunt, et ex parte speret in Deo, ex parte autem speret in homine, huius profecto fidem et spem divisam non accipit Deus; ac per hoc inter fideles censeri non potest; et quem partita fides et spes a numero fidelium secernit, vorago procul dubio infidelitatis absorbet; meritoque talis maledictum illud incurrit prophetae dicentis: Maledictus homo qui spem suam ponit in homine.
214Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0269B (auctor 769-840)
Procul dubio igitur apparet quod alius sit qui genuit, alius qui genitus est, alius qui de utroque procedit.
215Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0283B (auctor 769-840)
Nam si non esset, curreret; et procul dubio se audientes aedificaret in fide et gratiarum actione ad gloriam Dei.
216Agroecius, De orthographia, p. 75, l. 1 (auctor c.440-450)
procul et longe et prope significat.
217Agroecius, Ars de orthographia, p2; 101 (auctor c.440-450)
procul et longe et prope significat.
218Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0810C (auctor 950-1008)
» Huius iucundissimae affabilitatis auctorem non alium solitarius ille procul dubio suspicatus esse quam beatissimum Patrem Benedictum, ei pro posse ac scire gratiarum studuit munia recompensare.
219Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0810C (auctor 950-1008)
Ecce qualis ac quantus huius nostri protectoris circa devote ad eius sacrosanctum excubantes tumulum existat favor, hinc colligi valet, si ita praesens his quoque apparet ipsius consolatio qui procul remoto commanentes in solo, eius humiliter se dedunt obsequio.
220Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0832A (auctor 950-1008)
Tunc quibusdam nostri agminis viris adhuc procul a castro constitutis una cum praeposito Otherio, divinum apparuit prodigium.
221Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0839A (auctor 950-1008)
In ea inundatione Ligeris, quam plus solitam littoris accola, insolitam procul remotus sensit agricola, quid mirandi per meritum saepissime nominandi patroni nostri actum sit Benedicti, quia absentem me contigit fuisse, relatu seniorum cognitum memoriae adoriar tradere posterorum.
222Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0634B (auctor 950-1008)
Dordonia etiam, qui ex monte qui Dor dicitur, et est in finibus Arvernorum, duobus scaturiens fontibus, quorum uni nomen est Dor, alteri Donia, qui haud procul a monte ipso coniunguntur, in Garumnam influit.
223Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0646D (auctor 950-1008)
Quodam autem die, supradictos hostes praelio superatos fugientesque totis caedens viis, haud procul ab amne, cui Hister nomen est, castra constituit; et paucis suorum assumptis, speculatum hostes processit, cum, ecce quidam Avar, Xerxes nomine, itidem tentoria Theodorici exploraturus singularis adveniebat.
224Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0658C (auctor 950-1008)
Ita rex cum omni exercitu transmeans Pictavis pervenit, et haud procul a Basilica sancti Hilarii tentoria fixit, edictoque compescuit populum qui secum aderat, ne quid in ea provincia raperent, nec cibi quidem necessaria; cum ecce medio noctis silentio pharus ignea visa est egredi ab Ecclesia sancti Hilarii, ac super tabernaculum in quo rex quiescebat, protendit.
225Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0670C (auctor 950-1008)
Nec difficile fuit plurimos in amnem mergi, cum haud procul a littore res gereretur.
226Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0683C (auctor 950-1008)
Est denique illud castrum in campi planitie muris firmissimis circumdatum, turribus triginta tribus honestatum, terras habens fertiles, per quas a meridie Oscarus haud procul a muro fluit, piscibus dives.
227Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0713B (auctor 950-1008)
Propter hoc rex ira commotus, equos eorum et cuncta quae habebant abstulit et ipsos in duobus monasteriis a se procul divisis poenitentiam agere constituit, mandans propriis iudicibus circum ea loca constitutis ut eos cum summa armatorum cautela custodirent, ne forte elaberentur.
228Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0742A (auctor 950-1008)
Prostratis autem illis ad orationem, flenteque praecipue sene, qui se tanto ingemiscebat privatum patrocinio, apparuerunt particulae haud procul positae.
229Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0743B (auctor 950-1008)
Ea urbs in cacumine praecelsi montis trans Garumnam sita est, procul caeteris remotis montibus.
230Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0750A (auctor 950-1008)
Qui per duas fere hebdomadas poenis affectus, tandem professus est ipsam tunicam in civitate Zaphat, procul a Hierosolymis, in arca marmorea positam esse.
231Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0755C (auctor 950-1008)
Theodebertus itaque ac Theodoricus conceptam iam dudum contra Clotarium patruelem suum rixam tandem parturiunt, et, adnitente avia Brunechilde, super fluvium Arvenna, nec procul a Doromello vico, cum eo praelio confligunt.
232Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0757C (auctor 950-1008)
Verum, si placet, nos duo singularis ineamus certamina pugnae, procul suspensa armatorum multitudine et rei eventum exspectante.
233Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0758C (auctor 950-1008)
Tandem cum exercitu Theodoricus profectus, apud Cariciacum castra posuit, paratus in crastinum cum fratre congredi; qui haud procul cum valida Austrasiorum consederat manu.
234Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0770D (auctor 950-1008)
Nam quicunque eas obsceno volebat attactu contingere, fetoris repulsus immanitate, procul recedebat, cum exsecratione dicens omnes Longobardas fetidas esse.
235Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0774D (auctor 950-1008)
Anno XLII regnante Clotario, Dagobertus, omni ornatu cultuque regio fultus, iussu patris Clippiacum, haud procul Parisius, venit.
236Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0783B (auctor 950-1008)
Quod Dagobertus volens effecit, omnes qui noluerunt baptisma suscipere procul a finibus eliminans Franciae.
237Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0783D (auctor 950-1008)
Cumque uterque exercitus procul a se invicem castra posuisset, nocte, quae diem belli praecedebat, subito in castris Graecorum quinquaginta duo millia pugnatorum exanimata in stratis reperta sunt.
238Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0790C (auctor 950-1008)
Porro inclytus rex Francorum Dagobertus, annis XVI gloriosa functus regni administratione, Spinogilo villa super flumen Sequanae sita, haud procul a Parisius constitutus, profluvio ventris laborare coepit.
239Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0791C (auctor 950-1008)
Quod cum facere maturato curassem, apparuerunt subito haud procul in pelago deformes truculenta facie daemones, vinctum regem Dagobertum per spatia maris agitantes, inflictisque insuper verberibus ad Vulcania loca trahentes.
240Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0794D (auctor 950-1008)
E quibus Ramelenus et Amalgarius, cum sibi obsequentibus, Flaucato in acie auxilium tulere, caetera multitudine procul stante, ac eventum belli praestolante.
241Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0858B (auctor 950-1008)
Hoc de nobis, procul dubio profitentes nequaquam gloriam santi Patris nostris laudibus eo propagari quo eam promulgavit dulcis eloquentia huius praesulis. Qui videlicet beatus papa (S. Gregorius), uti Ioannes, maioris eius Vitae descriptor, testatur, missis Anglorum genti praedicatoribus, huius mansuetissimi legislatoris institutionem, post sanctum evangelium, praecipue observandum tradidit.
242Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0861B (auctor 950-1008)
Post eum Paulus sacri coenobii Cassinensis monachus, in Historia Romana libro decimo sexto, taliter huius sancti Patris nostri facit mentionem: « His ipsis temporibus, procul dubio quibus Belisarius patricius Vandalos in Africa bello domuit, apud Castrum Cassinum, post solitariam vitam, sancto degens coenobio, stupendis beatissimus Pater Benedictus, nec minus futurorum praescius, radiabat virtutibus.
243Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0862C (auctor 950-1008)
Fert alimenta Corax digitis oblata malignis; Dira procul iussus, fert alimenta Corax.
244Aimoinus Floriacensis, Sermo in festivitatibus S. Benedicti, 139, 0863B (auctor 950-1008)
Exitiale malum capitis decussit honorem, Id procul imperiis, exitiale malum.
245Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0396C (auctor 950-1008)
- In illis sane diebus, in monasterio sancti Dionysii, haud procul a Parisius, concilium aggregatum est quam plurimum episcoporum.
246Aimoinus Sangermanensis, De miraculis S. Germani, 126, 1042A (auctor fl. 800)
Nam qui gesta virtutesque eorum qui iam cum Domino in coelesti regnant Hierusalem audire renuit, ipse procul dubio sibi testis exsistit, quia nondum ad illorum perfecte suspirat consortium.
247Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1012A (auctor fl. 800)
Deinde in consequentibus agit de cella seu monasterio S. Vincentii prope Hispalim his versibus: Cella procul bidui spatio Ab populi manet hospitio.
248Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1016B (auctor fl. 800)
At ubi in se recollectus virtutem agnovit Altissimi, hospitem, utpote gentilitatis ritu ferocem, blando ne paveat demulcet affatu, ignem procul dubio a se accensum fuisse pronuntians.
249Aimoinus Sangermanensis, De translatione S. Vincentii Martyris, 126, 1022C (auctor fl. 800)
Quae dum simul incederent, audierunt in terram procul remotam delatum fuisse.
250Aimoinus Sangermanensis, De translatione SS. martyrum, 115, 0956B (auctor fl. 800)
Cumque, facta oratione, ipsa ab altari procul stetisset, innuit nato veluti surdo propius accedere, et candelam voti quam manu ferebat, ad altare sanctis offerre.
251Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0484C (auctor 1152-1167)
Haud procul aberat locus, densis adhuc spinarum vepriumque frutetis abundans, sed nunc longe mutatus ab illo.
252Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0497D (auctor 1152-1167)
Ut enim illas memoremus provincias, ex quibus monumenta certiora superesse noscuntur, et in ecclesia Orientali, et apud soles occiduos Hibernorum, et a meridie in remotis finibus Hispaniarum, et ab aquilone in insulis quae procul sunt Daciae Sueciaeque, celeberrima eius opinio fuit.
253Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0576B (auctor 1128-1203)
His animadversis mens sese accinget ad illa, Quae minime fiunt, sed sunt, velut ipsa Platonis Verba canunt; iamque a sensu nihil expetet, ipsas Naturas rerum expendens, speciesque: deinde Angelicos pervecta gradus, ascendet Olympum; Nec mortale tuens, sed iam divinitus atra Nube procul pulsa radiant: lumine cernet, Effectusque pii laeta inspectabit amoris.
254Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0550A (auctor 1128-1203)
Tunc loca pertransit Saturno proxima; caute Decipit illa senem, gressum secludit, et illi Se procul absentat fugiens, callemque remotum Intrat, ut illius queat expugnare furorem.
255Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0176A (auctor 1128-1203)
Unde ad insinuandum quantum et cui, dictum est: Dispersit, dedit pauperibus (Psal. CXI) , ubi scilicet in aperto ad aliorum instructionem, procul tamen omni humana laude remota.
256Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0602C (auctor 1128-1203)
Procul dubio per effectum et causam dicitur Deus bonus, sive bonitas, quia ab eo omne bonum procedit, et ipse efficit omne bonum.
257Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0704C (auctor 1128-1203)
Spiritus levat, ne iaceamus in infimis; caro aggravat, ne extollamur ex summis; sed, non levante spiritu, caro nos tentaret et procul dubio tentatione sua nos ad ima deiiceret.
258Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0865D (auctor 1128-1203)
Milvus semper studet insidiari pullis; istae ergo mulieres alas habent quasi alas milvi, quia actiones earum procul dubio milvo sunt similes, quia insidiantur semper vitae parvulorum.
259Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0886A (auctor 1128-1203)
Omne autem quod suspenditur procul dubio ab imis elevatur.
260Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0888A (auctor 1128-1203)
Telas quoque araneae texere est pro huius mundi concupiscentia quaelibet operari; quae de nulla stabilitate sunt, ea procul dubio ventus vitae mortalis rapit.
261Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0924B (auctor 1128-1203)
Telas quoque araneae texere est pro huius mundi concupiscentia quaelibet operari; quae de nulla stabilitate solidata sunt, ea procul dubio ventus mortalis vitae rapit, quod autem dicitur: Qui comederit de ovis eorum morietur, quia, qui immundorum spirituum consilia recepit, vitam in se animae occidit.
262Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 1007B (auctor 1128-1203)
Sed antiquus hostis cum quosdam qui interioribus sacramentis deservire videbantur, ad saecularia negotia pertrahit, eius procul dubio viscera in terram fundit, quia illos in rebus infimis conculcat, qui prius in occultis ac spiritualibus latebant.
263Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0750C (auctor 1128-1203)
Dicitur angelus; unde Iob: Nunc dormiens silerem, et somno meo quiescerem, cum regibus et consulibus terrae, quia nisi homo peccasset cum angelis quiesceret; angeli recte consules vocantur qui spirituali reipublicae consulunt, dum nos sibi ad regnum aeternum socios iungunt, quia, ipsis nuntiantibus, voluntatem Conditoris agnoscimus, et in eis procul dubio consultum ab hac angustia nostrae tribulationis invenimus.
264Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0778B (auctor 1128-1203)
Dicitur principale vitium, unde Iob de sancto viro sub equi appellatione dicit: Procul odoratur bellum, exhortationem ducum, et ululatum exercitus.
265Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0073D (auctor 1128-1203)
procul dubio sciebat, quod sancti angeli beata Dei visione fruantur, et per amorem ipsius et desideria non ignorent.
266Alanus de Insulis, Elucidatio in Cantica canticorum, 210, 0083D (auctor 1128-1203)
O tu, aquilo, id est tu daemon, qui cuncta quae perflare poteris frigida reddis; surge, id est procul recede ab horto meo.
267Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0584B (auctor 1128-1203)
Non possunt habitare simul, contraria cum sint Mors et vita: procul dissidet haec ab ea: Sic duo sunt quae non possunt habitare cor unum, Huius amor mundi vanus; amorque Dei.
268Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 21; 6 (auctor 1128-1203)
regibus et infinitis milibus bellatorum, qui Britanniam ueniebant, uel delere penitus, uel sue ditioni submittere – eo quod Arturus multa regna multasque prouintias Romane olim potestati subiectas suo subiugasset imperio et tributum a Iulio Cesare Britonibus impositum soluere recusaret, – in quadam ualle, haud procul a monasterio Albe Ripe, quadam uidelicet Cisterciensis ordinis abbatia, in territorio Lingonensi, prelio fudit atque peremit corpusque Lucii Rome remisit, mandans Britones Romanis non aliud debere tributum.
269Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 4, 38; 19 (auctor 1128-1203)
Hinc Sillei canes latrare finguntur, dum procul nauigantes undarum fremore terrentur, quas sorbente uoragine collidit estus.
270Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 15; 8 (auctor 1128-1203)
Denique cum Edgarus fortissimus Anglie rex, cum tanta pace populum suum gubernare disponeret, ut etiam rapaces quasque bestias a finibus patrie procul arceret, imposuit Walouo Kambrie regi tributum .
271Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 6, 33; 13 (auctor 1128-1203)
Hinc Sillei canes latrare finguntur, dum procul nauigantes undarum fremore terrentur, quas sorbente uoragine collidit estus.
272Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1478D (auctor fl. 1150)
Et procul dubio, ut credimus, reverentiae vestrae et honestati non modicum conferet, si manifestis appareat indiciis, quod iniuria filiis illata patri omnino displiceat.
273Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1481A (auctor fl. 1150)
Nunc autem occasione tantum rotulae Wintoniae possessionem nostram antiquam ad te niteris revocare: in quo procul dubio, quantum in te est, statum Anglicanae Ecclesiae exempli pernicie omnino subvertis, quia si omnia iura illius antiquitatis iuxta rotulam illam debeant ad pristinum statum revocari, necesse erit munimenta, privilegia totius Anglicanae Ecclesiae a sua stabilitate turbari.
274Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1482C (auctor fl. 1150)
Sed procul dubio ipsum ruborem vicit affectio, qua astringimur vobis et vestris contra omnem fortunam assistere, ne per nos videatur stetisse quo minus paternitati vestrae debitus honor ubique integer permaneat.
275Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1483A (auctor fl. 1150)
Ex earum procul dubio sinceritate duo mihi humilitatis ac patientiae promanarunt documenta.
276Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0392C (auctor 1095-1125)
Hungari vero quidam perversae mentis videntes procul Valteri absentiam et illius exercitus, manus sedecim illis iniecerunt; quos armis, vestibus, auro et argento spoliaverunt, et sic nudi et vacui abire permissi sunt.
277Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0394B (auctor 1095-1125)
Ad haec Godefridus quidam cognomen habens Burel, de Stampis civitate ortus, magister et signifer ducentorum peditum, qui et ipse pedes erat, fortis viribus, intuens fugam adversariorum procul a moenibus, muros scala, quam forte ibidem reperit, transvolat.
278Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0399D (auctor 1095-1125)
Ut autem ventum est Constantinopolim, exercitus Petri iussus est procul a civitate hospitari, quibus emendi licentia pleniter concessa est.
279Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0418C (auctor 1095-1125)
» Quod benigne dux annuit, si tales darentur obsides, quibus credere possit de vita et salute sua; et sic procul dubio ad eum descendens, libenter sibi et viva voce et ore ad os loqueretur.
280Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0430B (auctor 1095-1125)
Turci vero, et universi custodes praesidii, circa lacum tumultum populi, et principum tam matutinos conventus intelligentes, ad moenia versus fluvium concurrunt, multum de noviter adductis navibus admirati, quas procul dubio suas aestimassent, nisi quod suae adhuc altero in littore iuxta muros est moenia catenatae ferro et seris stare videbantur.
281Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0430C (auctor 1095-1125)
In hac Turcorum defensione et reluctatione, quidam miles illorum ferocissimi animi et cordis non parce desudabat arcu et iaculis, et (quod dictu mirabile est) in vulnere sibi illato diffisus vitae, procul abiecto clypeo, manifeste opposuit pectus telis cunctorum, et rupea saxa in medium vulgus ambabus manibus torquebat.
282Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0443B (auctor 1095-1125)
» Hac spe bonae et blandae promissionis cives et Turci illecti, Tankrado penitus ignorante, foedus et amicitiam cum Baldewino firmaverunt, et sine mora vexillum Tankradi de culmine turris est amotum, et procul a moenibus in loco palustri viliter eiectum; Baldewini vero signum in eiusdem turris apice promotum est.
283Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0454B (auctor 1095-1125)
Egressi a montanis et regione Maresch praedicti principes cum omnibus sequacibus legionibus, compererunt a quibusdam Christianis Syriae sibi occurrentibus civitatem Arthesiam non procul abesse rebus necessariis vitae locupletem, sed a Turcis possessam.
284Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0457A (auctor 1095-1125)
In hac omnes hostes Christiani nominis, Turcos, Sarracenos, Arabes e montanis Romaniae et ex omni parte a facie nostra fugientes, convenisse procul dubio cognovimus.
285Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0460B (auctor 1095-1125)
Nec mirum, cum numerus tanti exercitus sexcentis millibus virorum pugnatorum ab universis procul dubio computetur, absque sexu femineo et pueris sequentibus, quorum millia plurima esse videbantur.
286Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0464D (auctor 1095-1125)
Tandem tam abominabili et sceleratissima plurimorum commistione abusam ad moenia deducentes, capitali sententia peremerunt; caput vero illius continuo mangenellis suis imponentes, una cum capite archidiaconi procul a muris in medios proiecerunt campos.
287Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0495A (auctor 1095-1125)
Verum equorum defectione eos fuisse retardatos procul dubio credat, quos aliquando pestilentia, aut diuturna fame, aut interdum fallaci Turcorum sagitta amiserunt.
288Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0499A (auctor 1095-1125)
Dux vero Godefridus, ut aiunt qui adfuerunt, quindecim marcas argenti pro carnibus vilissimi cameli expendit; pro capra procul dubio dapifer eius Baldricus tres marcas venditori dedisse perhibetur.
289Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0502A (auctor 1095-1125)
» Cui protinus praedictus peregrinus ait: « Non levitate aut gratis huius viae credatis fuisse exordium, sed a Deo, cui nihil impossibile est, dispositum; et procul dubio inter martyres Christi in aula coeli noveris esse computatos, ascriptos et feliciter coronatos quicunque in hac via morte praeoccupati fuerint, qui in nomine Iesu exsules facti, puro et integro corde in dilectione Dei perseveraverint, et sine avaritia, furto, adulterio, fornicatione se continuerint.
290Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0504B (auctor 1095-1125)
Procul dubio enim si fugam inieritis prae timore inimicorum, Corbahan et omnis multitudo illius vos persequentur; et nequaquam manus illorum effug etis, cum primum fama vestrae fugae ad aures eorum pervenerit.
291Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0504D (auctor 1095-1125)
Tandem post plurimam sagittarum grandinem, Turcos procul ab amne remeantes quidam robusti pectoris miles, adhuc sui equi fidens virtute, et sociorum vires post tergum sequi existimans, immoderato cursu persequitur: sed nemine sociorum ad auxilium sequi praesumente, duo atrocissimi equites ex globo in faciem peregrini equos laxis frenis reiiciunt, et in fugam reditum veloci equorum urgent levitate, remensis eadem via ad socios novalibus: cui in impetu et offensione pedis equus humi totus corruit, et sic fere in extremo vitae suae constitutus est.
292Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0518C (auctor 1095-1125)
Credite procul dubio quod si hodie remanseritis, nec opem nobis ad id negotium tuleritis, hostes vestri erimus, nec ad ullam causam ad vos pertinentem ultra pes noster movebitur.
293Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0530B (auctor 1095-1125)
Legatis vero comitis Reymundi auditis, et periculo ac formidine, quae ex multitudine gentilium supervenire dicebatur, unanimiter dux caeterique comprimores consultum vadunt, omniumque cor et lingua in hanc erigitur sententiam: « Magnus Christianorum exercitus, cum adhuc integer esset simul et indivisus Antiochiae, vix ab innumeris gentilium nationibus et armis est defensatus: nunc autem partim Antiochiae est relictus, partim in hac obsidione Gybel, partim ad Archas est divisus, partim ad expugnanda hostium praesidia et urbes migravit: sic vires nostrorum imminutae, nequaquam stare poterunt nunc adversus tot millia gentilium, ut nobis ex relatione comitis Reymundi innotuit; sed si, casu adversante, nostrorum virtus apud Archas attrita fuerit, idem sperare procul dubio nos certum est.
294Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0532A (auctor 1095-1125)
CAP. XXXVII. - Obsidio ab Archas solvitur, principes procul ab urbe Tripolis figunt tentoria; calamellos mellitos per plana repertos suxit populus.
295Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0532B (auctor 1095-1125)
Ubi procul a civitate universi tabernacula sua extenderunt, ne frugibus terrae et vineis habitatorum urbis tantus noceret exercitus.
296Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0532C (auctor 1095-1125)
Hac de causa procul ab urbe resedit exercitus et omnis primatus, donec viderent quo pacto et foedere vel donorum oblatione placarentur, et invicem amicitia firmarentur.
297Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0534B (auctor 1095-1125)
Hanc itaque civitatem procul dubio in ultionem suorum Christiani obsidione compressissent; sed desiderio eundi Ierusalem aversi sunt.
298Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0535C (auctor 1095-1125)
Comes vero Reymundus, Robertus Northmannorum princeps, post illos interposita eiusdem fluminis amplissima palude, procul abhinc in eodem flumine castra posuerunt.
299Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0536C (auctor 1095-1125)
Dicebant enim hoc portentum non malum omen Christianis esse adfuturum, sed lunae defectionem sanguineamque eius obscuritatem interitum Sarracenorum procul dubio ostendere.
300Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0545C (auctor 1095-1125)
Unde quia tot creberrimos lapidum ictus sustinere non poterant, et machinae protectio defecerat, procul a moenibus machina reducta est, nec ultra inventus, qui hanc iterato ascenderet, ac cives impugnando lacesseret.
301Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0547C (auctor 1095-1125)
Adhaec fratres praenominati, Ludolfus et Engelbertus, videntes Sarracenos otio torpere et manus a defensione continere, atque ex utroque latere moenium procul absistere propter mangenarum caeterorumque impetum, sine mora, sicuti muro erant propiores, a secundo coenaculo, in quo manebant, porrectis arboribus et in moenia missis, primum in urbem cum virtute armorum descenderunt, universis murorum custodibus in fugam versis.
302Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0554B (auctor 1095-1125)
Huius vero ducis electio et promotio nequaquam humana voluntate facta fuisse credatur; sed totum Dei ordinatione et gratia factum, cum procul dubio ex visione cuiusdam boni et veridici militis didicerimus, ante decem annos huius viae hunc a Deo electum et constitutum ductorem, principem atque praeceptorem Christiani exercitus, ut prae omnibus primatibus actu, victoria et consiliis beatiorem, et fide ac veritate integriorem.
303Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0558D (auctor 1095-1125)
Praefectus autem civitatis Rametis videns populum in tibiis, citharis, musicarumque sonis, ac voce exsultationis iucundari et psallere, tanquam ad epulas omnium deliciarum invitati essent, admiratus est vehementer, et ducem super his sciscitatur, dicens: « Miror, et sufficienter mirari nequeo, unde populus hic in tanta laetitia in voce exsultationis glorietur, quasi ad convivium iturus, cum hodie mors illi praesens sit, et praesens martyrium universos praestoletur, et varius sit eventus belli; atque multa nunc et intolerabilis virtus ad versariorum congregata, non procul hinc castra sua locaverit.
304Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0559A (auctor 1095-1125)
Hoc vero signum sanctae crucis quo munimur et sanctificamur, procul dubio spirituale nobis scutum est contra iacula inimicorum, et in eodem sperantes, tutius adversus pericula cuncta stare audemus.
305Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0562B (auctor 1095-1125)
Nulli vero Christianorum viri nominati illic ceciderunt, praeter paucos pedestris vulgi, ut procul dubio a veridicis fratribus compertum est.
306Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0564D (auctor 1095-1125)
Sic igitur secure et pacifice loca haec transeuntes, pauca quidem arma habentes, sed palmas in signum victoriae manibus portantes, in regionem civitatis Gybel frugibus et vineis opulentissimam declinaverunt: ubi procul a moenibus urbis propter loca rivis et pascuis commoda, aperta camporum planitie, tabernacula extendentes, duobus diebus bonis uberrimis terrae illius delectati sunt.
307Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0567C (auctor 1095-1125)
Boemundus ergo videns se auxilio destitutum, viresque suas nimium attenuatas, et quod fideles Christi ac principes bello et vi armorum eum amovere conspirassent, vespere coelos terrasque obumbrante, ab obsidione murorum procul cum omni manu sua secessit, et confratrum voluntati, nescio amore an timore, nolens volensque, obtemperavit.
308Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0568A (auctor 1095-1125)
Boemundum enim procul abstitisse, et abhinc usque ad dimidium milliare consedisse, eis nuntiatum est.
309Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0580D (auctor 1095-1125)
Dicebat enim: Vides, o frater charissime Tankrade, quomodo dux Venetorum cum tota manu sua bello victus et fatigatus abscessit, nec ultra vires adhibet; sui quoque perterriti, iam classem usque in medium maris procul a civitate reduxerunt.
310Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0586C (auctor 1095-1125)
Hoc dicto viam per diem insistens, nocte imminente ad radicem difficilium montium hospitandi gratia pernoctavit: ubi nuntiatum est illi, omnes procul dubio illic convenisse adversarios ad prohibendum transitum, et in crastino ad committendum praelium.
311Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0586D (auctor 1095-1125)
Has inter proficiscendum comperiens non procul abesse, media die flagrante, armis, loricis, galeis induuntur; lanceis vero strictis et vexillis erectis, obviam per angustas fauces gentilibus turmis contendunt, diu cum illis praelia conserentes in locis arctissimis.
312Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0602B (auctor 1095-1125)
Verumtamen rex perscipiens se non posse vitare periculum, nec effugere inimicos haud procul absistentes, quinque acies ordinavit tam ex manu militum quam peditum.
313Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0605A (auctor 1095-1125)
Ubi lorica ferrea et veste ostrea exutus est, quae revera et procul dubio tota tabe et sanguine hostium inebriata fuisse, ibidem visa est.
314Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0623B (auctor 1095-1125)
Plurima autem millia Alemannorum, Francorum, Wasconum, qui procul erant a montanis, illic exstincta fuisse referuntur.
315Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0628D (auctor 1095-1125)
Conradus vero audacia et viribus incomparabilis, gladio praecipuas Sarracenorum strages exercuit, quoad omnes admirati qui aderant et exterriti, procul ab eo absistentes, continuerunt manus suas, rogantes eum ut cessaret a caede horribili, et eorum dextras susciperet pro vivendi gratia, et sic in regis Babyloniae deditionem redderetur donec placata regis ira tam famosus et mirabilis miles in oculis eius gratiam inveniret, et post vincula praemia mereretur.
316Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0629C (auctor 1095-1125)
Christiani vero arbitrantes verum, et regis caput et crura procul ostentari, nimia desperatione correpti sunt cum omnibus rebus suis egredi, sibi invicem consulentes, et sic navigio liberari.
317Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0634D (auctor 1095-1125)
Iam enim tres ab urbe exierant Sarraceni, quod caeteros prorsus latuit, ut sibi regem placarent et parcere animae suae impetrarent, omnem casum et defectionem fortium virorum et civium illi referentes, et universos interius adeo metu concussos ut si semel adhuc valide urbem impugnarent, procul dubio portis apertis, in manu regis traderetur.
318Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0636B (auctor 1095-1125)
Mox venatoriae artis obliti, Otho Altaspata, Albertus de Blandraz et caeteri, qui cum rege venationi intererant, licet lorica, scuto, lancea inermes, sed tantum gladio accincti et pharetra procul omni timore mortis ablato, equos calcaribus urgent, et recto vestigio Sarracenos persequentes, forte iam visos, sagittis et gladiis eductis, subito incurrerunt, et atrociter hinc et hinc praelium commiserunt.
319Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0643D (auctor 1095-1125)
Si vero ad me et ad servitutem meorum et amicitiam animadverteris, pecuniam imperatoris recusaveris, et quantum devovi, licet minus talenti, a me receperis, certus sis amicitiae cunctorum confratrum meorum; et militare obsequium eorum in omnibus negotiis tuis procul dubio crede semper tibi in omni fide et subiectione paratum: nam sic foederati utrinque et amici sub iureiurando facti, non solum ipsum Solymanum qui sic adversum te extollitur et inflatur, et te calumniari meditatur, in virtute tua et nostra facile expugnabimus, terram vero, quam possidet, eo expugnato et expulso, subiugabimus; sed etiam imperatoris regnum et terras, quantocius decreveris, nostrae ditioni subiiciemus.
320Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0647D (auctor 1095-1125)
Qui eius verba consolatoria intelligentes, et eum virum esse grandis fiduciae et audaciae, per muros et moenia diffusi universi urbis cives et milites, hostes excipiebant ac procul repellebant, seras quoque et portas omni solertia munire non differebant.
321Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0652B (auctor 1095-1125)
Quorum adventum rex ut persensit, et procul dubio iam eos appropiasse, direxit legationem domino patriarchae in Ierusalem, ut sine mora convocata manu fidelium, ad augendas vires et opem contra inimicos properaret.
322Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0655B (auctor 1095-1125)
Hunc enim ut rex et universi de coetu Christianorum viderunt sanguine madentem, Arnolfum procul dubio armis Ascalonitarum incaute cecidisse retulerunt.
323Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0660A (auctor 1095-1125)
Qui cum defensore suo quodam, Baldewino nomine, perterriti, omnes vires et apparatus regis Babyloniae adesse arbitrantes, sine mora in equis celerrimis octo equites urbem egressi sunt, ac Iaphet introeuntes, nuntiaverunt Rotgero de castello Resset, qui urbi Iaphet praeerat, et caeteris conchristianis quomodo Ascalonitae et tota virtus Babyloniae campestria urbis Rames occupassent, et procul dubio sine intermissione ad urbis Iaphet moenia properare.
324Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0676C (auctor 1095-1125)
His rex auditis, habito cum suis consilio, sic in haec verba respondit: Si aurum et argentum vel aliqua pretiosa pro salute et redemptione Gervasii quaereretis, supra centum millia byzantiorum a nobis assequi procul dubio possetis.
325Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0682B (auctor 1095-1125)
Sed mulier quaedam, quae a Christianis in prima apprehensione civitatis capta graviter torquebatur pro danda pecunia, tandem nimium anxiata, et in articulo mortis posita, in hunc modum tortoribus suis locuta est: Si vitae meae parcere velletis, et a poenis, quibus me vexatis, manus continentes, me liberam a catenis exire permitteretis, saluti vestrae et confratrum vestrorum procul dubio consulerem; et tale quid vobis propalarem, unde vita vestra incolumis persisteret, quae post modicum vobis securis in dolo et mira arte exstinguetur.
326Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0701B (auctor 1095-1125)
His vero praemissis, milites civitatis Sur ad quingentos egressi, peregrinos procul ab urbe transeuntes, ad trucidandum et captivandum insecuti sunt multa vociferatione et tubarum strepitu ad perterrendos illos intonantes.
327Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0702D (auctor 1095-1125)
In ipsa denique nave, in qua praedicta matrona manere decreverat, malus auro purissimo tectus, procul radios ad solis claritatem exerebat, et utraque navis cornua auro et argento fabrili opere vestita, spectaculo admirationis omnibus erant ea intuentibus.
328Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0707A (auctor 1095-1125)
Rotgerus et Baldewinus hoc audientes, plurimum de reditu regis turbati sunt, eo quod procul iam abiens revocari non posset.
329Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0710A (auctor 1095-1125)
Universi enim inhabitatores civitatis, repente audita fama tam proximi adventus regis, omnis defensionis et rerum suarum obliti, fugaeque tantum intenti, procul ab urbe recesserunt, solum de vita et salute curantes.
330Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0714C (auctor 1095-1125)
Willhelmus totidem in suo cuneo ordinatis equitibus, galea et lorica indutis, sinistra ex parte procul positus remansit, ut vires auxiliatrices sociis bellum insistentibus conferret.
331Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 2; 14 (auctor -1246)
Inde etiam Tullius dixit: « Ira procul absit, cum qua nichil recte fieri, nichil considerari potest ».
332Albertanus Brixiensis, Liber de doctrina dicendi et tacendi, 6; 33 (auctor -1246)
Et Cassiodorus dixit: « Hec est regalis procul dubio virtus, tardius in verba prorumpere et celerius necessaria sentire ».
333Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
14 Set qui pugnabant deforis videntes ista fieri Amissa gente maxima procul cessere miseri.
334Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 2, 3, 2, 32a, 20b, 18c, 66a, 7, 24a, 59b, 29c, 8b, 112a, 71b, 3, 39a, 10b, 18c, 27d, 3; 49 (auctor c.1200–1280)
Accidens autem sive incursus est ‘de his quae procul sunt’ tempore vel loco et quorum notitia ‘supra nostram videtur esse prudentiam’, ut dicit Philosophus, sicut est de navali bello futuro, vel de regnis subvertendis, vel de toto statu mundi futuro, sicut in somnio Nabuchodonosor .
335Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, 3, 1; 1 (auctor -1286)
Ut futuris omnibus cupientibus nobilium predecessorum virorum strenuis actibus informari, prout res hystorialiter se habuerunt omnes et singule, procul dubio veritas innotescat, presens opusculum cum delectatione multimoda factum extat.
336Albertus Monachus, Chronica, 6b; 50 (auctor -1456)
Statuunt igitur aliam dietam ad instans festum sancti Michaelis celebrandam in Nuremberga de anno eodem, scilicet MCCCCLIIII., in qua altissimus coadunare dignetur corda fidelium in conveniendo principes in unum et reges, ut serviant Domino inimicos crucis fortiter de finibus nostris procul potenti manu repellendo, quod ipse donare dignetur.
337Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 135 (auctor ca.450-518)
Procul dubio enim mendacii genus foret, si quod a se gestum non fuerit, credi a suis velit, et putaretur factum a Christo, quod non licet facere Christiano.
338Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 154 (auctor ca.450-518)
Recede procul, Eutyches, cum praestigiis, quas animo concepisti.
339Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 157 (auctor ca.450-518)
Minus enim procul dubio salva observatione apparet effectus.
340Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 225 (auctor ca.450-518)
cum uos religiose fratri plus in affectu adque honore debentibus spiritalis officii huius conuersus etiamsi non popuscisset aegrotus quidpe cum sacerdotis germani iure uel adortationem nouitas quaereret etiamsi consolatione anxietas non aegereproinde laborem iusta fatigatione susceptum prorsus excusare desistete ne uideamini adhunc adri piendi uel definiendi ambiguetate peccasse, iam uerotaliter dignas pro transmisso munere gratias agam uotis me magis sentio inuenire quam litteris; illud quoque ut de heremo talia proferri posse dicatis elegantia quadam disideria hominum ad locum uestrae cohabitationis adtrahetis quo procul dubio personae uestrae sullicitudine institutione doctrina etiamsi Iiuentaesint eremus fieret paradisus quapropter pro sella quam transmisistis cathedre uicissitudine inpraecans quaeso ut nutan tem scolam cari communis eugendi et non minimum quantum ad statum suum adtenet praesule uiduatam spiritali solatio et sacerdotali magisterio foueatis neque illud ad inpendenda caretate uos retraat quod simplecitates magis uti arbitror quam abusio nis animo minus digne ab eis cura uestre ordinationis ambitur ut ad maiora ut pres tante deo cupimus gubernacula prouiendi et ad duplecanda quinque talenta de duobus addetis adsurgentis probati in secundo gradu fedelis et maxemus ha[nc secreti conscientia feratis ad populus ut quo in aliis fraterna dissinsio .. potuissit ac herimum facere in uobis studuerit paterna dilixio mon[a]tirium contenere.
341Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 229 (auctor ca.450-518)
Illud quoque ut de heremo talia proferri posse dicatis, elegantia quadam desideria hominum ad locum vestrae cohabitationis adtrahitis, quo procul dubio personae vestrae sollicitudine, institutione, doctrina, etiamsi in veritate sit heremus, fieret paradisus.
342Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 399 (auctor ca.450-518)
Aut si ego certus forem huiusmodi me animadversione plectendum, ipse procul dubio scripta porrigerem, quae iusto rarius exarassem.
343Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 98 (auctor ca.450-518)
Quia cum magistris etiam procul positis ultro deceat praerogare doctrinam, curandum est soliditati corporis, ut semper prosperitatem capitis sui membra cognoscant.
344Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 136 (auctor ca.450-518)
Nam unde est, quod, cum pro magna parte a conterminis suis Thracibus, Dardanis, Hillyriis cognita eorum perversitate deserantur, procul positos ignorantiae spe, fraudibus aut variis artibus nituntur adlicere, nisi ut lucem quam ipsi non habent, in aliis quoque impia contagione commaculent?
345Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 323 (auctor ca.450-518)
Haec ita replico, ut, quicquid est, quod in causa dei placeat, vobis procul dubio faciam adscribendum.
346Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 4; 5 (auctor ca.450-518)
At ego inquam: paternitatem filius loquitur, omnipotentiam creatura testatur: de substantiae autem intimo si nemo novit filium nisi pater neque patrem quis novit nisi filius, ubi aequalis est consilio alternante notitia, una est procul dubio in substantiae perfectione natura.
347Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 113; 38 (auctor ca.450-518)
Pastor nobis procul dubio ille est bonus, qui relictis nonaginta novem ovibus unam vagantem non despexit inquirere.
348Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 113; 113 (auctor ca.450-518)
quas inutiles satis imperitasque procul dubio perdidit, quotiens sic profudit.
349Alcimus Avitus, Poemata, p1, 201; 10 (auctor ca.450-518)
Quamquam quilibet acer ille doctusque sit, si religionis propositae stilum non minus fidei quam metri lege servaverit, vix aptus esse poemati queat; quippe cum licentia mentiendi, quae pictoribus ac poetis aeque conceditur, satis procul a causarum serietate pellenda sit.
350Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 85 (auctor ca.450-518)
E quarum medio sublimi sede locatum Haut procul (hoc certe censetur, nam procul inde.
351Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 91 (auctor ca.450-518)
Haut procul adtentum contemplans hunc operantem Nonne piger quisquam lucri taedensque laboris Insanire putet, cura quod solus inani Aestuet et rebus nolit pereuntibus uti?
352Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0105A (auctor 730-804)
» Et post pauca idem Pater in eadem homilia: « Recedant procul, atque in tenebras suas recedant [Edit., eant] haereticarum monstra opinionum et insanarum sacrilegia falsitatum: Nos exsultans in laude Dei coelestium multitudo, et instructi ab angelis docuere pastores, ut cognitis naturae utriusque documentis et Verbum in Christo homine, et Christum hominem adoremus in Verbo.
353Alcuinus, Carmina, 101, 0816C (auctor 730-804)
» Nuntius his dictis subito discessit ab illo, Cui vigor affatim venas decurrit in omnes, Pulsa procul fugiens et desperatio fibras Liquerat.
354Alcuinus, Carmina, 101, 0817C (auctor 730-804)
Qui prompto gaudens respondit episcopus ore: « Foeda procul fugiat primum cultura deorum, Nec pecorum sanguis falsis plus fumet in aris, Nec calidis omen fibris perquirat aruspex, Nec cantus volucrum servet vanissimus augur, Omnia sternantur fundo simulacra deorum.
355Alcuinus, Carmina, 101, 0822B (auctor 730-804)
Mirantur cuncti stupidis hinc inde loquelis, Incolumem subito cernentes corpore toto, Ossibus et nervis, nec non et mente vigentem; Inquirunt subitae causam mirando salutis, Qui respondit ovans: « Ut venit virgo locellum Portans, et pedibus tetigit haec atria, statim Discessere procul, qui me torquere solebant Daemones, ut fugiunt veniente luce tenebrae.
356Alcuinus, Carmina, 101, 0833A (auctor 730-804)
» Nec gens clarorum genitrix haec nostra virorum, Quos genuit, soli sibimet tunc ipsa tenebat Intra forte sui concludens viscera regni, Sed procul ex illis multos trans aequora misit, Gentibus ut reliquis praeferrent semina vitae.
357Alcuinus, Carmina, 101, 0834B (auctor 730-804)
Nunc namque revertere Musam Urbis ad Euboricae fas est, procul unde recessit, Pontifices summos; seriemque relinquere regum, Qui post Aldfridum variarunt tempora regni, Imperio functum denis simul atque novenis Orbibus annorum, qui post sub tempore pacis Appositus patribus suprema sorte quievit.
358Alcuinus, Carmina, 101, 0727B (auctor 730-804)
Sit procul luxus, procul omnis honor, Atque phantasma speciesque pulchra, Mens sed inermis valeat supernos Cernere cives.
359Alcuinus, Carmina, 101, 0740A (auctor 730-804)
Ita suis meritis iam tecta sacrata tuetur, Ut procul effugiat hostis ab aede sua.
360Alcuinus, Carmina, 101, 0740B (auctor 730-804)
Hoc altare pater praesul Hilarius ornat, Notus in orbe procul doctor ubique pius, Hac magnis Victor meritis memoratur in ara, Inclyta praeclarus miles in arma potens.
361Alcuinus, Carmina, 101, 0734C (auctor 730-804)
Tempora Baptistae decurrens usque Ioannis, Sanctus Evangelii hinc celebratur honor; In quo tecta diu sacrorum gesta librorum, In Christi adventu iam reserata patent, Et, veniente Deo praeclarae lucis in orbem, Umbrarum tenebrae mox abiere procul: Hinc quadriga Dei, cherubin comitante, refulget Quae Christi in mundum tempora sacra sonat; Matthaeus, Marcus, Lucas simul atque Ioannes, Scribentes Christi gesta sacrata Dei.
362Alcuinus, Carmina, 101, 0764C (auctor 730-804)
Quem pythonissa procax clamavit voce proterva, Spiritus abscessit, Paulo purgante puellam, In vacuasque procul fugiens evanuit auras.
363Alcuinus, Carmina, 101, 0772C (auctor 730-804)
Hanc regat omnipotens Michael angelus aram, Per quem victus erat perfidus ille draco, Et procul eiectus celso de culmine coeli Qui culpare cupit semper in ore pios.
364Alcuinus, Carmina, 101, 0778C (auctor 730-804)
Notus in orbe procul, meritorum laude venustus, Virtutum titulis nomen amoris habens.
365Alcuinus, Carmina, 101, 0779D (auctor 730-804)
Sancte Pater, patriae praeclari et culmen honoris, Dignus in urbe sacra, doctus in orbe procul.
366Alcuinus, Carmina, 101, 0791A (auctor 730-804)
Theophylacte Pater, sophiae tu doctor honestus, Laudibus egregiis clarus in orbe procul.
367Alcuinus, Carmina, 101, 0794A (auctor 730-804)
Rustica turba tuo habitet sub tegmine nunquam; Sit procul e tecto rustica turba tuo.
368Alcuinus, Carmina, 101, 0800A (auctor 730-804)
Corpore Fulradus tumulo requiescit in isto, Notus in orbe procul, noster in orbe Pater.
369Alcuinus, Carmina, 101, 0809A (auctor 730-804)
Plurima pro lacrymis sternuntur millia morte Ezechiae regis pestiferi populi, Huic quoque ter quinos clemens Deus addidit annos, Pro prece, quam moriens fundit ab ore Deo; Vobis nota canam, fratres, quae fecerat olim Ecclesiae nostrae pontificalis apex: Praesulis egregii precibus se flamma retorsit Ledani quondam, Bebban ab urbe procul.
370Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0669A (auctor 730-804)
Nisi enim prius relinquamus vitia, et pompis [Ms., pompae] saeculi renuntiantes expeditos nos ad adventum Christi praeparaverimus, non possumus dicere: Osculetur me osculo oris sui (Cant. I, 1) . Haud procul ab hoc ordine doctrinarum, et philosophi sectatores suos erudiunt, ut primum ethicam doceant, deinde physicam interpretentur, et quem in his profecisse perspexerint, ad theologicam usque perducant.
371Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0675A (auctor 730-804)
Quanto magis quis sapientiam fuerit consecutus, tanto plus indignatur subiacere [Ms., subiicere] se vitiis, et procul esse a virtutibus quas requirit: dolet ignorantiam, dum quaerit scientiam.
372Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1029B (auctor 730-804)
Sed quo fugiam, ut illos declinem, illos calcem sub pedibus, et procul pellam a serenitate iucundi intuitus?
373Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1035B (auctor 730-804)
Tunc enim homo procul positus a vanitate, plenius in veritate tenetur, quando in corde eius quidquid est Deus, reliquis cunctis ab intuitu dimotis pacifico, et pie creditur et sancte cogitatur.
374Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1036B (auctor 730-804)
Et rursum nisi tu Trinitas unus procul dubio Deus esses, nequaquam diceretur voce tua: Audi Israel, Dominus Deus tuus, Deus unus est (Deut. VI, 4) . Ergo nisi tu Deus Pater ipse, et Filius Verbum tuum Iesus Christus ipse esset, et donum vestrum Spiritus sanctus ipse esset, non legeremus in litteris veritatis: Misit Deus Filium suum (Gal. IV, 4) . Nec tu Unigenite diceres de Spiritu sancto: Quem mittet Pater in nomine meo (Ioan. XIV, 26); et: Quem ego mittam vobis a Patre (Ioan. XV, 26); et alibi: Ego et Pater unum sumus (Ioan. X, 30); et: Qui videt me, videt et Patrem: ego in Patre et Pater in me (Ioan. XIV, 9) ; et: Pater in me manens, ipse facit opera (Ioan. V, 10) . Quid enim his verbis aliud nisi trinum et unum Deum doces nos credere, tu magister veritatis, in cuius pectore reconditi sunt omnes thesauri sapientiae et scientiae? Dicis quoque: Mea doctrina non est mea (Ioan. VII, 16); et: Sermonem, quem audistis, non est meus (Ioan. XIV, 24) . Res mira! Dic, rogo, Verbum Patris.
375Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1037B (auctor 730-804)
Haec denique coelestibus erudita disciplinis credit, confitetur et docet unam procul dubio substantiam et tres personas, sciens omnia quae ad fidei regulam pertinent.
376Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1040B (auctor 730-804)
Nam tua divina substantia semper caruit ac caret materia, licet non careat forma, quam dum imprimis quasi sigillum rebus singulis, eas sine tui augmenti aut detrimenti mutabilitate procul dubio a te facis differri.
377Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1041C (auctor 730-804)
Cum ergo pervenerimus ad te, cessabunt procul dubio multa ista quae dicimus, et manebis unus omnia in omnibus, et sine fine dicemus unum, laudantes te unum, et in te facti etiam nos unum; videntes te iugiter sine fine incorruptibilem, summe inseparabilem, vereque immutabilem Trinitatem; et in te omnia scientes, et omne gaudium in te perpetualiter mansurum habentes ab omni sanati languore et in illam immortalitatis gloriam transformati, cum venerit visio haec, quae danda facie ad faciem promittitur, quando palam nobis de cunctis annuntiabitur mysteriis, et fidei species, atque spei res succedent, tunc clarius certiusque scientes intuebimur nihil creatum aut serviens in te, Trinitas una.
378Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1055D (auctor 730-804)
Spiritus vero sanctus absque dubio idem est quod Pater et Filius, sed non idem [F. deest qui Pater et Filius], quia sicut Pater Filii Pater est, et Filius Patris Filius est, ita quoque Spiritus sanctus, qui est tertia in sancta Trinitate persona, non nisi Patris et Filii Spiritus est: ac per hoc Pater et Filius unum sunt, quia quidquid habet Pater, procul dubio habet et Filius.
379Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1057B (auctor 730-804)
Siquidem de mediatore Dei et hominum, vero perfectoque homine, Christo Iesu Domino Deo et salvatore nostro nihilominus recta credere, et vera sentire, ad aeternam procul dubio pertinet salutem.
380Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1059A (auctor 730-804)
VIII. Huius namque Domini nostri Iesu Christi mater beata Maria procul dubio et virgo genuit, et post partum virgo permansit.
381Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1070A (auctor 730-804)
XXIII. Ex toto igitur corde meo et dulcissimo amore, quo refecta est anima mea super integritate fidei, per gratiam Dei credo, procul pulsis cunctis errorum tenebris, et semper credere me fateor.
382Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1074A (auctor 730-804)
Haec est quidem de sanis; de infirmis vero hoc sentio, sperans de iustissima pietate Dei, quod si quis eorum in ultimo vitae spiritu admissorum poeniteat, et peccata sua publica satisfactione lamentationis, coram cunctis, qui ibi adstant, prodat, poenitentia eius recipitur procul dubio ab illo qui cor contritum et humiliatum non spernit (Psal. L. 19) , et mortem non vult peccatorum (Ezech. III, 11) , etiam [F., etiamsi] continuo vita exceditur; propositum enim Dei, quo decrevit salvare quod perierat, stat immobile.
383Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1074C (auctor 730-804)
In sola itaque carne credo me resurgere, in quo procul dubio moriturus sum.
384Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1075A (auctor 730-804)
» Fuerunt quidam catholici, qui eos, anima in corpore manente, immutandos ad incorruptionem, et hoc eis reputari pro resurrectione ex mortuis, quod mortalitatem deponant immutatione, non morte, crediderunt; nos autem credimus omnes, qui in carne vivunt, procul dubio morituros.
385Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1085B (auctor 730-804)
Haec est procul dubio vita illa, quae dicitur aeterna, quam credimus, speramus, exspectamus, et ad quam pervenire desideramus, quia dum sumus in corpore, peregrinamur a Domino.
386Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1091D (auctor 730-804)
Si manducatur vita, hoc, quod non moritur, procul dubio manducatur.
387Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0250C (auctor 730-804)
Ego, gloria Deo Iesu, nunquam in barathrum Arii delapsus sum; sed tu vel Arius esse probaberis, vel tuam damnare sententiam cogeris; qui asseris Filium Dei unicum, unigenitum, uniusque procul dubio personae, adoptivum esse.
388Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0256C (auctor 730-804)
Procul dubio humanitas baptizari potuit, non divinitas: eumque qui sine peccato venit, et flagella pro nostris sustinuit peccatis, unigenitum nominare non timuit.
389Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0263D (auctor 730-804)
Perspicuum procul dubio est, te non intelligere quae legis, atque ideo non credere, sicut debes.
390Alcuinus, Contra Elipandum, 101, 0268A (auctor 730-804)
» Verbum quoque promeretur praesentis temporis posuisti, quasi nunc filius hominis meritis suis per Filium Dei in Filio Dei esse promeretur: quod procul dubio sancta et catholica fides fortissime contradicit, ut ullis meritis praecedentibus meruisset homo assumptus a Verbo Dei, ut Filius Dei esset, sicut solius tantummodo beati Augustini testimonio probandum esse satis aestimo.
391Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0158B (auctor 730-804)
Nam si in ista, quae spiritalis est, nobiscum non communicat, procul dubio neque in illa quae carnalis est.
392Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0163A (auctor 730-804)
» Huius duplicis paternitatis, Dei scilicet et Patris, et David regis in Christo Iesu in superioribus secundum opportunitatem procul dubio disputationis responsum habes: nisi forte hoc addendum esse videatur, quod nusquam in Scripturis sanctis invenies scriptum, David de Christo dixisse: Tu es Filius meus dilectus, quomodo Deum Patrem legimus super Christo vocem emittere dicendo: Tu es Filius meus dilectus, in quo mihi bene complacui (Matth. III, 17) . Sed illum, quem paterna vox Filium suum dilectum testata est, hunc eumdem David prophetico spiritu Dominum suum dixisse legitur.
393Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0212A (auctor 730-804)
» Qua fronte adoptionem in carne Christi creditis, in qua etiam tantus doctor et tam probabilis universis ubique fidelibus, procul dubio proprietatem filii asseruit?
394Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0212B (auctor 730-804)
Quaecunque vero in Virginis partu et nativitate Christi gesta esse evangelica narrat historia, omnia divinae potentiae miraculis et investigabili humanis mentibus dispensatione gesta esse procul dubio credenda sunt.
395Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0052D (auctor 730-804)
Quamvis caro sit non spiritus, non tamen carnalibus subiacet [Al., subiacebit] vitiis, de quibus Apostolus ait: Quia caro et sanguis regnum Dei non possidebunt (I Cor. XV, 50) . Procul erit ab eis omnis infirmitas, omnis deformitas, omnis tarditas, omnis corruptio, omnis egestas, omnis indigentia, et si quid aliud [quod illud] summi regis non decet regnum in quo resurrectionis et promissionis filii aequales erunt angelis Dei (Matth. XXII, 30) . Ergo quidquid de corporibus vivis, vel post mortem de cadaveribus periit, humanosque effugit visus, simul cum eo, quod in sepulcris remansit, in spiritalis corporis novitatem [Al., novitate], ex animalis corporis vetustate mutatum, resurget incorruptione atque immortalitate vestitum.
396Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0016A (auctor 730-804)
Quia eiusdem substantiae Filius [et Spiritus sanctus], procul dubio, et Filius Deus, et Spiritus sanctus Deus.
397Alcuinus, De fide S. Trinitatis, 101, 0017B (auctor 730-804)
Non ita in relativis vocabulis intelligendum est vel dicendum; quia dici non potest, Pater sibi Pater, vel Filius sibi Filius, vel Spiritus sanctus sibi Spiritus sanctus; sed haec relativa vocabula ad aliam procul dubio personam referri debent.
398Alcuinus, De incarnatione Christi, 101, 0275B (auctor 730-804)
Tanta excellentia humanae facta est naturae in Christo, ut in unam perpetuae divinitatis personam elevata sit: et totum quidquid in illo magnae pietatis sacramento gestum est, procul dubio hoc unus idemque Deus Dei Filius fecit.
399Alcuinus, De incarnatione Christi, 101, 0280D (auctor 730-804)
Nam: Ego autem constitutus sum rex ab eo super Sion montem sanctum eius (Ibid. 6) , et, postula a me, et dabo tibi gentes, ad magnum pietatis sacramentum, quod per dispensationem carnis apparuit in mundo, perspicue advertitur procul dubio pertinere]. « Quis est, inquit Ambrosius, ille proprius Dei Filius, nisi cui voce paterna dictum est: Filius meus es tu, ego hodie genui te?
400Alcuinus, De incarnatione Christi, 101, 0291C (auctor 730-804)
Hoc solum vobis restat remedii, ut tota mentis alacritate relinquatis infidelitatem illius Nestorii atque vestram, quae procul dubio ex unius radicis impietate processit.
401Alcuinus, De incarnatione Christi, 101, 0295A (auctor 730-804)
Procul dubio omnis carnalis cogitatio a cordibus vestris funditus repellenda est, si veritatem divinae humanaeque generationis in Christo Dei Filio cognoscere vultis.
402Alcuinus, De incarnatione Christi, 101, 0298B (auctor 730-804)
Procul dubio alius spiritus per te praedicat Christum adoptivum filium et nuncupativum Deum: alius vero per apostolos Christum Dei virtutem et Dei sapientiam, Deum verum et proprium Dei Filium; quorum praedicationi nos toto corde consentimus, nil omnino eorum addentes vel minuentes sacratissimae doctrinae, vel universali symbolo, vel ecclesiasticae consuetudini; sed nosmetipsos intra terminos paternae traditionis, et catholicae fidei veritatem firmiter statuentes, quidquid in illorum sanctissimis legitur litteris, sine dubitatione credimus et fiducialiter praedicamus; scientes certissime quod laudanda sunt mysteria Dei, non ratione discutienda: quia incomprehensibilia sunt iudicia eius, et ininvestigabiles viae eius.
403Alcuinus, De processione Spiritus Sancti, 101, 0075D (auctor 730-804)
Nam sanctum quoque Spiritum, qui cum sit coaequalis Patri et Filio, non tamen incarnatus est; idem se Filius mittere perhibet dicens: Cum venerit Paracletus, quem ego mitto vobis a Patre (Ioan. XV, 26); si enim mitti solummodo incarnari deberet intelligi, sanctus procul dubio Spiritus nullo modo diceretur mitti, qui nequaquam incarnatus est.
404Alcuinus, De processione Spiritus Sancti, 101, 0081D (auctor 730-804)
Nam si propriis loqueretur, non solum a Patre alienus, sed et fallax et deceptor procul dubio haberetur, quoniam, ut ait Filius, Omnis qui loquitur mendacium, de propriis loquitur (Ioan. VIII, 44) , et ideo hic verum loquitur, quia non de proprio, id est, non a semetipso, sed de Patris, et Filii, quae loquenda sunt, loquitur.
405Alcuinus, De rhetorica et virtutibus, 101, 0940A (auctor 730-804)
- ALB. Aperta erit, si utaris significantibus et propriis verbis, et usitatis sine ambiguo, non nimis procul ductis translationibus, nec interposito hyperbato [Mss., hyperbaton]? CAR. Quomodo facunda?
406Alcuinus, De usu Psalmorum, 101, 0504A (auctor 730-804)
Risus otiosus, carnalis laetitia, dissolutio et oblectatio, tua virtute procul pellatur a nobis.
407Alcuinus, De virtutibus et vitiis, 101, 0614D (auctor 730-804)
Primum [Al., Primo] omnium quaerendum homini est quae sit vera scientia veraque sapientia: quia sapientia huius mundi stultitia est apud Deum (I Cor. III, 19) . Scientia vera est a diaboli servitio, quod sunt peccata, recedere; et sapientia perfecta est Deum colere secundum mandatorum illius veritatem: quia in his duobus [Al., add., mandatis] vita beata acquiritur, sicut Psalmista ait: Diverte a malo et fac bonum (Psal. XXXIII, 15) . Non enim sufficit cuiquam mala non facere, nisi etiam et bona faciat: nec bona facere, nisi etiam et mala non committat [Al. et mala amittat]. Omnis ergo qui sic sapiens est, procul dubio beatus erit in aeternum; beata siquidem [vita] est cognitio divinitatis; cognitio [vero] divinitatis virtus boni operis est: virtus boni operis fructus est aeternae beatitudinis.
408Alcuinus, De virtutibus et vitiis, 101, 0632B (auctor 730-804)
Si autem accepisti, quid gloriaris, quasi non receperis (I Cor. IV, 7) ? Qui aliquod donum Dei quod meruit, in suam laudem convertit, procul dubio virtutem in vitium transfert, et bonum quod fecit, in peccatum.
409Alcuinus, Epistola, 101, 0301B (auctor 730-804)
Hoc quoque Hieronymo proferente legebam: Amicus diu quaeritur, vix invenitur, difficile servatur; nec non, Apostolo testante, sollicita mente considero, qui dixit: Impossibile est sine fide placere Deo (Hebr. XI, 6) . Etiam omnis amicitia, quae inter homines custodiri solet sine fide, procul dubio inanis est, vel magis nulla.
410Alcuinus, Epistola, 101, 0304A (auctor 730-804)
Si dicit, verum: inferendum est: Ergo totus filius Virginis unus est Deus, et verus: quia si verum et nuncupativum genuit Deum, procul dubio duos genuit deos, unum verum, et alterum nuncupativum.
411Alcuinus, Epistolae, 100, 0380C (auctor 730-804)
Ideo difficilior in apostolica auctoritate sensus vos procul dubio saepius fatigare habet; sed tenete nunc in manus vel Vitas Patrum, vel miracula sanctorum, quorum in dialogis beati Gregorii, doctoris nostri, multa inveniuntur lucidissima exarata eloquentia, et sententiis sanctae Scripturae semper confirmata.
412Alcuinus, Epistolae, 100, 0420A (auctor 730-804)
Immortalis enim illa dicitur natura quae mori non potest, non tamen semper immutabilis, id est, quae mutari non possit: sicut anima humana, quae immortalis creata est, sed immutabilis procul dubio non est, quia de peiore in melius, vel de meliori in peius, et de peiore in peius vel de meliore in melius mutari potest, sicut dictum est: Ibunt sancti de virtute in virtutem (Psal. LXXXIII, 8) .
413Alcuinus, Epistolae, 100, 0434D (auctor 730-804)
Nam qui posset non mori si nollet, [procul dubio] quia voluit, mortuus est.
414Alcuinus, Epistolae, 100, 0481D (auctor 730-804)
Obsecro te, dilectissime fili, per terrorem illius iudicii, quod omnes subire cogimur, ut ab hac die, qua hanc perlegas paginulam, intimo dolore dictatam, pura charitate conscriptam, sancta fide sigillatam, constanti animo incipias catenam huius diabolicae suggestionis et impiae consensionis disrumpere, et procul a te abiicere, quatenus puras et liberas manus ad Dominum Deum tuum levare valeas (I Tim. II, 8) , qui praesto est tibi, de longinqua regione revertenti, occurrere, si tu non tardaveris surgere et dicere: Pater, peccavi in coelum et coram te, ideo non sum dignus vocari filius tuus (Luc. XV, 21) .
415Alcuinus, Epistolae, 100, 0510A (auctor 730-804)
Tantum haec absint a cogitationibus procul nostris, et ille tunc animis prope erit nostris.
416Alcuinus, Epistolae, 100, 0162A (auctor 730-804)
Semper pietatis vestrae religionem, ex quo scire potui, amavi, magnamque in vestrae unanimitatis orationibus habens fiduciam: et modo, licet corpore procul positus, animo tamen inter vos semper assistens, quia latitudo charitatis nulla dividitur longinquitate, nullis clauditur terminis: sed quo magis ardet in pectoris antro, eo latius flammam suavissimi ardoris spargere assuescit.
417Alcuinus, Epistolae, 100, 0246B (auctor 730-804)
Hanc vero pestiferam saeculi cupiditatem a tuo animo, charissime fili, miserante Deo, adiuvante gratia procul expelle; quatenus tranquilla pace in spe suavitatis, et in fide veritatis, et charitatis perfectione Deo Christo servire valeas, habens saeculum tanquam non habeas.
418Alcuinus, Epistolae, 100, 0248B (auctor 730-804)
Quantas in hoc exsilio tuis doctrinis ab iniquitate revocas, et in viam veritatis reducis, procul dubio tantas recipies mercedes in die illa.
419Alcuinus, Epistolae, 100, 0390C (auctor 730-804)
Quapropter superfluum est aliquid inde scribere, nisi hoc tantum dicere, ut omnis corporis mei dignitas recessit, et saecularis delectatio procul aufugit.
420Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0742A (auctor 730-804)
Sed procul dubio maxime divinitatem Domini nostri Iesu Christi, qua Patri est aequalis, intendit declarare, eamque praecipue suo Evangelio, quantum inter homines sufficere credidit, commendare curavit.
421Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0746B (auctor 730-804)
Sed et animalis quicunque est homo, non percipit ea quae sunt Spiritus Dei (I Cor. II, 14) . Unde bene cum dixisset: Et vita erat lux hominum, subiunxit et de his qui, ab humanae conditionis honore procul recedentes, comparati sunt iumentis insipientibus, et similes facti sunt illis, atque ideo recte veritatis luce privantur.
422Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0757D (auctor 730-804)
Et in sanctos enim eius spiritus descendit: verum quandiu sunt in corpore, peccato carere nequeunt, quia coelestium contemplationi semper oculum mentis intendere non sufficiunt; sed saepius hunc ad terrenae curam conversationis inflectunt: in eorum procul dubio cordibus Spiritus aliquando venit, aliquando recedit.
423Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0801C (auctor 730-804)
« Qui enim salutem quaerebat pro filio, procul dubio credebat: neque enim ab eo quaereret salutem, quem non crederet Salvatorem.
424Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0801D (auctor 730-804)
Si enim perfecte credidisset, procul dubio sciret quia non esset locus, ubi non esset Deus.
425Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0809C (auctor 730-804)
» Talis cogitatio procul a pectoribus Christianis expellenda est.
426Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0836A (auctor 730-804)
Hoc est ergo manducare illam escam et illum bibere potum, in Christo manere, et illum manentem in se habere: ac per hoc, qui non manet in Christo, et in quo non manet Christus, procul dubio nec manducat spiritaliter eius carnem, licet carnaliter et visibiliter premat [dentibus] sacramentum corporis et sanguinis Christi; sed magis tantae rei sacramentum ad iudicium sibi manducat et bibit, quia immundus praesumpsit ad Christi accedere sacramenta, quae alius [Aug., quae aliquis] non digne sumit, nisi qui mundus est, de quibus dicitur: Beati mundo corde, quoniam ipsi Deum videbunt (Matth. V, 8) . VERS. 58. - Sicut misit me, inquit, vivens Pater, et ego vivo propter Patrem.
427Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0865C (auctor 730-804)
Nihil enim aliud videtur dixisse, nisi eos post passionem suam cognituros quid esset [Aug., quis esset]. Procul dubio ergo videbat ibi aliquos quos ipse [noverat, quos ipse] cum caeteris sanctis suis ante mundi constitutionem praesciendo elegerat, post passionem suam esse credituros.
428Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0885B (auctor 730-804)
His vero cum doctrinis suis procul expulsis, videamus quo nos pastor bonus vocat.
429Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0957C (auctor 730-804)
Si ergo talia petendo perstiteritis, talia petendo procul dubio quae petitis accipietis, si mores menti concordant petentis; parum enim utilitatis affert bene orando superna quaerere, qui non desistit perverse vivendo infimis implicari. (VERS. 25.) Haec in proverbiis locutus sum vobis.
430Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0964C (auctor 730-804)
Quod procul dubio non diceret, nisi secundum hoc diceret, quod Filius aequalis est Patri, sicut in alio loco dicit: Ego et Pater unum sumus (Ioan. X, 30) ; non secundum id quod homo est: nam secundum hoc dixit: Pater maior me est (Ioan. XIV, 28); sed quoniam una eademque persona est Deus et homo, intelligimus hominem in eo quod rogat: intelligimus autem Deum in eo quod unum sunt, et ipse et ille quem rogat. Sequitur: (VERS. 12) Cum essem cum eis, ego servabam eos in nomine tuo.
431Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0536B (auctor 730-804)
162. Qui sunt expediti, de quibus dictum est: Numeravit expeditos vernaculos suos (Gen. XIV, 14) ? - Resp. Expeditos dixit [iuvenes] ad bellum promptos, et qui non fuerunt uxorati, de quibus in sequentibus dicit: Exceptis his quae comederunt iuvenes (vers. 24). Inter. 163. Et persecutus est usque ad Dan. (vers. 14) . Qui locus est Dan? - Resp. Dan Phoenices oppidum est, quod nunc Paneas dicitur, ubi unus de fontibus Iordanis oritur, qui dicitur Dan; alter vero Ior: et his duobus fontibus, qui haud procul a se distant, in unum rivulum foederatis, Iordanis appellatur: et sicut ex duobus fontibus unus fluvius, ita ex nominibus una appellatio procreatur.
432Alcuinus, Liber sacramentorum, 101, 0447B (auctor 730-804)
Quod odis in me, procul fac a me, et in tua voluntate intende in me.
433Alcuinus, Liber sacramentorum, 101, 0447D (auctor 730-804)
Quae optamus, tribuat; et quae pavemus, procul repellat; ut cum universitate fidelium vovendo, et reddendo Deo sacrificium laudis, ad fructum iustitiae pervenire possimus, concedente clementia divinitatis eius.
434Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1018B (auctor 730-804)
Si enim mundi sumus, munda nobis est creatura; si autem immundi et infideles, sunt [Hier., fiunt] etiam nobis universa communia; sive per inhabitantem in cordibus nostris haeresin, sive per conscientiam delictorum. (VERS. 16.) Confitentur, inquit, se nosse Deum, factis autem negant, cum sint abominati et incredibiles, et ad omne opus bonum reprobi; secundum illud, quod in Isaia dicit: Populus hic labiis me honorat, cor autem eorum longe est a me (Isaiae XXIX, 13) . Quomodo igitur labiis quis honorat et corde procul recedit, ita quis Deum sermone confitens, operibus negat: negans autem Deum operibus, confessione simulata, recte execrabilis et profanus est; et nulla veritatis ratione persuasus inobediens, et incredulus recte appellatur.
435Alcuinus, Super III epistolas Pauli, 100, 1034A (auctor 730-804)
Figura [Chrys., character] quippe alter est ab eo, cuius efferat [Chrys., enuntiat] formam. Alter autem non in omnibus, sed secundam personam [Chrys., secundum substantiam]; nam et hic figura aequalitatis omnino praebet indicium ad illud cuius figura ostenditur, et suspicionem vel pravae dissimilitudinis procul dubio non accepit [Chrys., non recipit]. » Hic enim figuram dixit, quod alio loco formam nominat, ubi ait: Qui cum in forma Dei esset, etc.
436Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0714B (auctor 730-804)
Multorum donec fidei pia flamma reluxit, Ex nox caeca procul illa decessit ab urbe [Mab., illo . . . orbe], Quotidieque ruunt idolorum fana profana, Et populi Christus resonabat in ore fidelis.
437Alcuinus Incertus, De divinis officiis, 101, 1224C
Qui, si priusquam regenerentur, transierint, procul dubio a regno Christi alieni existunt.
438Alcuinus Incertus, Dubia alia, 101, 1163B
Ante pedes regis totas expande camoenas Dicito multoties: Salve, rex optime, salve: Tu mihi protector, tutor, defensor adesto, Invida ne valeat me carpere lingua nocendo, Paulini, Petri, Albrici, Samuhelis, Ionae, Vel quicunque velit mea rodere viscera morsu, Te terrente procul fugiat, discedat inanis.
439Aldegati Marcantonio, Cynthia, 1, 20; 14 (auctor fl.c.1450)
Taurum bis Ganges, Taurum bis vidit: ab illa Quam procul a domina sum miser ipse mea!
440Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 42; 9 (auctor fl.c.1450)
Lex datur haec illis, vexat quos igne Cupido: Sint ut ab humana conditione procul.
441Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 43; 14 (auctor fl.c.1450)
Este procul lites, procul hinc discordia sese Amoveat, procul hinc improba fama ruat.
442Aldhelmus Schireburnensis, De aris B. Mariae, 89, 0292C (auctor 640-709)
Spiritus abscessit, Paulo purgante, puellam, In vacuasque procul fugiens evanuit auras, Ephebum puerum lustrantem Tartara mortis Suscitat in proprias anima penetrante medullas.
443Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0112B (auctor 640-709)
Quamobrem primo importunus gastrimargiae draco, qui pestiferum praevaricationis virus rudibus florulentae telluris colonis de venenosa fauce lethaliter evomuit, frugalitatis abstinentia explodatur; ad extremum vero truculentus superbiae natrix, qui beatam coeli familiam et almae civitatis municipes lugubriter conturbavit, de latebrosis animae nostrae recessibus et clandestinis praecordiorum latibulis eliminatus, procul divino terrore traditur [Bodl., trudatur]. Quemadmodum Hebraeorum phalanx duodecies quinquagenis expeditionum millibus, et peditum turmis procedens, avido Pharaonis exercitu Rubri maris gurgitibus submerso, et profundis pelagi flustris suffocato, per quem gastrimargia figuratur, septem gentes Chananaeorum, quae septenos vitiorum cuneos typice obumbrant, crebra internecionis strage ambronis orci faucibus tradidit, terramque repromissionis, quandiu Decalogi sanctionibus non refragabatur, duodecim tribubus, sorte territorii dirempta, feliciter incoluit, sicque paternae generationis prosapia per atavos et tritavos futurae posteritatis nepotibus et pronepotibus legitimae haereditatis iure perpetuo possidendam dereliquit.
444Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0116D (auctor 640-709)
Deinceps a vero agonotheta cursum certaminis contemplante fidenter patientiae palmam praestolante [Bodl., praestolantes], quam procul dubio finito agonis tempore tunc percipere merebitur, qui nunc pro virginitate servanda nequaquam lassescere videbitur, ut, devictis aemulorum hostibus, dulcem melodiam hymnista modulaturus proclamet et apostolicae iubilationis tripudio carmen triumphale gratulabundus decantet: Bonum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi.
445Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0122A (auctor 640-709)
Sed fas divinum vetat catholicae fidei sequipedas plus quidpiam quam canonicae veritatis censura promulgat credere, et caetera apocryphorum deliramenta velut horrisona verborum tonitrua penitus abdicare et procul eliminare, orthodoxorum Patrum scita scriptis decretalibus sanxerunt.
446Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0125A (auctor 640-709)
Procerum frondentis pini stipitem vetitis paganorum caeremoniis deputatum, quamvis obliqua reclinem curvatura crebri accolarum bipennes certatim succiderint [Bodl., succiderent], intrepidus nutabundum aspexit, et fragore horrisono cassabundum contempsit pellaces Anatolii nebulonis praestigias, quas lividorum fraudulenta aemulorum factio mille nocendi artibus armata ostenso fallacis pepli ludibrio audacter ingerebat, praepollente meritorum gratia, funditus fatescere, et procul ut ridiculosum phantasma evanescere fecit, priscorum delubra paganorum a cementario politissimis compacta petris, rubrisque tegularum imbricibus tecta, mortalium diffidens adminiculo, et angelorum fretus suffragio, quia [Bodl., qui] hastati et scutati famulo Dei praesidium laturi venisse leguntur, solo tenus diruta quassavit, evertit, destruxit.
447Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0139B (auctor 640-709)
XXXVIII. Tempore scelestissimi Iuliani, qui ab ecclesiastico clericatus gradu discedens, et a recto religionis tramite errabundis anfractibus exorbitans, ritu gentilium lugubriter apostare [Bodl., apostatare] coeperat, fuit quidam apud Thebaidam vitae venerabilis, Apollonius nomine, qui anno aetatis quinto decimo vastae solitudinis secreta penetrans et mortalium contubernia subterfugiens delituisse fertur haud procul a veterrimo delubro, in quo Redemptor noster ingressus, quem nefanda Antipatri proles insectabatur, omnes simulacrorum toraciclas ad solum cernuas diruit, secundum praesagum Esaiae vaticinium: Ecce Dominus sedet super nubem levem, et veniet in Aegyptum, et commovebuntur manufacta Aegyptiorum a facie eius, et cadent in terram.
448Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0150B (auctor 640-709)
Etenim tam furva frontis effigies sibi soli patentibus oculorum orbibus delitescit et caeteris sodalibus ac lictoribus patescit, cumque palatii vestibulum caccabatus, irrumpere enixo conamine niteretur, ut imperatori de irrogata vernarum calumnia flebili singultu querimoniam ederet, alii lentis viminibus caedentes, alii palmis, et pugillis colaphizantes, nonnulli ut atrum nebulonis phantasma exsufflantes in faciem procul eliminant: ductus itaque ad domum suam suorum manibus vernarum lamentantis clientelae strepitu lugubriter excipitur, autumnans [Bodl. autumans] incassum, quod a Christi tirunculis magica praestigiae necromantia ludificaretur, velut contritus coluber linguis trisulcis sibilans, rursus sublime tribunal scandit, ut sanctas virgines propriis exutas cycladibus obscenae cupiditatis spurcitia succensus et petulantis lasciviae facibus inflammatus, luxuriosis obtutibus contemplaretur, sed peplorum amicula sceleratis manibus membratim detracta nequaquam a sanctis artubus spoliari valuerunt.
449Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0152A (auctor 640-709)
Quibus sancta Victoria, si converterentur ad Deum, relictis deorum statunculis et abdicatis delubrorum lupercalibus, ultronea spopondit se virulenta spumantis basilisci spiracula procul pulsaturam et urbem incolumitati pristinae reddituram.
450Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginitatis, 89, 0153D (auctor 640-709)
David quoque opinatissimus regum, sub ipso pubertatis tirocinio illibata virginitate praeditus antequam copula matrimonii et connubii nexibus nodaretur, nonne argutis fibrarum fidibus limphaticum mitigabat, et impensa sospitatis gratia freneticum curavit, dira procul tetrorum explosa spirituum vesania, quique etiam aetate tenellus lacertis invalidus [Bodl., validus] frementium mandibulas leonum discerpsisse, dirorumque rictus ursorum frustatim confregisse, et enormem Allophilorum gigantem crista cassidis ac thorace indutum, orceis et phala- armatum aereaque umbonis parma protectum, saxis tantum teretibus et fundibulo fretus singulariter congrediens obtruncasse describitur.
451Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0255D (auctor 640-709)
Vidit nempe procul quod sic Athanasius illos Tingeret infantes baptismi gurgite mersos, Ceu foret antistes sacrato more dicatus.
452Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0258D (auctor 640-709)
Tum iussu patris convivia larga puellae, Deliciasque ferunt, epulas luxusque culinae, Vestibus ornatae variis, et fronte venusta, Talibus ut pompis miles mollesceret audax, Ferrea quis crebro cedunt praecordia virum; Sed tamen, armatus Christi testudine, tiro, Oscula virgineis despexit lubrica labris, Nec penetrare sinit stuprorum spicula pectus; Sed procul excussit iaculatas fraude sagittas.
453Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0265A (auctor 640-709)
Nam pagana procul vulgi cultura manebat, Qua stetit antiquo delubrum more dicatum: Inde sacerdotes crebro simulacra ferentes, Bacchantum ritu longis anfractibus errant.
454Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0277B (auctor 640-709)
Egreditur tandem infelix gurgustia linquens, Quem scelerum socii nequeunt cognoscere fronte, Sed procul abscedunt vasto crepitante tumultu, Linquentes larvam, furvum phantasma putabant.
455Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0277C (auctor 640-709)
Quo viso proceres, densa stipante corona, Cum colaphis caedunt, et lento vimine flagri, Ut procul effugeret facies larvata nefandi.
456Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0278B (auctor 640-709)
Namque petunt pariter basternis praedia nota, Quae procul in Tusciae felices parte regebant; Sed rursus Romam sponsis prodentibus ambae, Militibus missis, propere ducuntur ad urbem, Squalores pariter passurae carceris atros.
457Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0279C (auctor 640-709)
Nuntius e coelo pennatus labitur alto, Flammeus aspectu, niveo candore coruscus, Sceptrinum vimen dextra gestabat in alma; Ambas alloquitur tali cum voce puellas: Nunc procul a vestro pallorem pellite vultu, Pectore nec pavido quatiens timor ilia pulset, Dum vobis thalamus paradisi sede locatur, In quo perpetui nunquam consortia sponsi Deficient penitus, sed gaudia longa manebunt, Si vos virginitas comes indefessa tuetur.
458Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0280A (auctor 640-709)
Quod dum sponderent concordi voce catervae, Illico squamigerum proturbat virgo chelydrum, Et procul in vacuas iussit reptare salebras.
459Aldhelmus Schireburnensis, De laudibus virginum, 89, 0280B (auctor 640-709)
Sic virgo felix, aethrali freta triumpho, Ingentem explodit sancta virtute colubrum, Ut nunquam ulterius serpens irrumperet antrum, Sed procul abscedens incultis exsulat arvis, Iusserat ut gypsam verbo terrente migrare, Civibus impendens expulso natrice palmam.
460Aldhelmus Schireburnensis, De octo principalibus vitiis, 89, 0281A (auctor 640-709)
Digestis igitur sanctorum laudibus almis: Quorum rumores sub coeli culmine flagrant, Restat, ut ingentes depromant carmina pugnas Ex vitiis procedentes, virtutibus atque, Virginibus Christi quae coeli regna negabunt, Florida lucifluae claudentes limina portae, Ni virtute Dei procul elimata [Par eliminata] fatiscant, Et fugiant furvas Christo trudente sub umbras.
461Aldhelmus Schireburnensis, De octo principalibus vitiis, 89, 0288B (auctor 640-709)
Cum sit digestus sanctorum sexus uterque Alta supernorum qui scandunt arva polorum, Octonusque simul peccati calculus atri Expositus gracili verborum clave patenter, Quem Deus a nostri detrudat pectoris antro, Et procul, in furvas emigret luce tenebras.
462Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0178D (auctor 640-709)
At vero praedictus vates Mantuanus alibi ita refert: At tuba terribilem sonitum procul aere canoro.
463Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0179B (auctor 640-709)
Posset itaque versus etiam ex dactylis sex constare si moderno tempore metrici non refutarent, veluti versus ille est: Interea tenero mihi bucula pascere gramine; et alibi At tuba terribilem sonitum procul excitat horrida.
464Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0180C (auctor 640-709)
- M. Unius tantum schematis sorte gratulatur, sine quo aliorum schematum speciebus funditus carere cognoscitur: quae Graece monoschemus versus vocatur, cum praeter ultimum pedem caeteri omnes dactylica fungantur scansione, ut: Nos procul inde fugam trepidi celebrare recepto.
465Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0220D (auctor 640-709)
- M. Thesis procul dubio quatuor temporum curricula gubernat, et arsis duorum.
466Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0228B (auctor 640-709)
- M. Epitriti quidem praedictarum legibus divisionum minime gubernantur; et quia penultima epitriti primi syllaba acuitur, in arsi procul dubio colliguntur tempora terna, et in thesi quaterna.
467Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0228D (auctor 640-709)
Quod si subiunctivo modo dixeris censuerint, palluerint, canuerint, procul dubio non epitrito sed choriambo copulantur.
468Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0197C (auctor 640-709)
Palmula quae remis succurrit panda per undas: Auscultare procul quae latrant inguina circum.
469Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0202D (auctor 640-709)
- M. Quoties finalis syllaba corripitur, procul dubio pyrrhichius generatur, ut: Malo manere niger: minus ultima fata verebor.
470Aldhelmus Schireburnensis, Carmina ecclesiastica, 19, 16; 4 (auctor 640-709)
Quem pithonissa procax clamavit voce proterva: Spiritus abscessit Paulo purgante puellam In vacuasque procul fugiens evanuit auras.
471Aldhelmus Schireburnensis, Chartae Aldhelmianae, p1; 41 (auctor 640-709)
Ea, quae religiosae conversationis intuitu monachis, servis Dei, pro libera vivendi facultate conferuntur, non pro illecebrarum licentia, sed pro sedulitate bene conversandi et divinis servitiis se ipsos singulari desiderio mancipandi procul dubio a praesulibus atque cultoribus Deo decretae Christianae religionis indulgentur, ut nexu humanae conditionis exuti, dum ab omni munere saecularium functionum efficiuntur immunes, sicut professionis eorum regula protestatur, Deo penitus vacent et eius solius sint intenti servitio, pro cuius maiestatis reverentia non solum ab oneribus temporalium ditionum sunt liberi, sed etiam amore religionis maximo honore sunt digni.
472Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 297 (auctor 640-709)
At vero praedictus vates Mantuanus alibi ita refert: At tuba terribilem sonitum procul aere canoro; Sedulius et monoscemo versu inter cetera sic ait: Laudat et egregiae tribuit sua vota rapinae; eodem modo Prosper in epigrammatibus cecinit dicens Recta volens animus sapiens et amator honesti.
473Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 304 (auctor 640-709)
Posset itaque versus etiam ex dactilis sex constare, si moderno tempore metrici non refutarent, veluti versus ille est Interea tenero mihi bucula pascere gramine et alibi At tuba terribilem sonitum procul excitat horrida.
474Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, p1; 330 (auctor 640-709)
Unius tantum scematis sorte gratulatur, sine quo aliorum scematum speciebus funditus carere cognoscitur; quae graece monoscemus versus vocatur, cum praeter ultimum pedem ceteri omnes dactilica fungantur scansione ut Nos procul inde fugam trepidi celebrare recepto; item primus versus decimi libri Panditur interea domus omnipotentis Olimpi et in duodecimo Turn lapis ipse viri vacuum per inane volutus et in georgicis Ille volat simul arva fuga simul aequora verrens.
475Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 201 (auctor 640-709)
Pignora nunc pavidi referunt ululantia nautae, Tonsis dum trudunt classes et caerula findunt Vastos verrentes fluctus grassante procella, Palmula qua remis succurrit panda per undas, Auscultare procul, quae latrant inguina circum.
476Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 46 (auctor 640-709)
Quoties finalis sillaba corripitur, procul dubio pirrichius generatur ut Malo manere niger; minus ultima fata verebor vel Nec gero magna simul, sed congero multa vicissim et iterum Nolo sepulcra pati, scio me submergere terrae; si vero eadem sillaba producitur, iambus certissime procreatur, ut Vergilius Ascraeumque cano Romana per oppida carmen; | scanditur enim: Ascrae.
477Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 278 (auctor 640-709)
X Thesis procul dubio .
478Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 381 (auctor 640-709)
X Epitriti quidem praedictarum legibus divisionum minime gubernantur et quia | paenultima epitriti primi sillaba acuitur, in arsi procul dubio colliguntur tempora terna et in thesi quaterna.
479Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1a; 387 (auctor 640-709)
Sic et a ceteris coniugationibus, sed tempore praeterito perfecto, si secundae coniugationis fuerint, ut palleo palluerunt, censeo censuerunt, caneo canuerunt, torpeo torpuerunt, horruerunt, terruerunt, floruerunt, arcuerunt, marcuerunt, languerunt; quod si subiunctivo modo dixeris: censuerint, palluerint, canuerint, procul dubio non epitrito, sed coriambo copulantur.
480Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 98 (auctor 640-709)
Quamobrem primo importunus gastrimargiae draco, qui pestiferum praevaricationis virus rudibus florulentae telluris colonis de venenosa fauce letaliter evomuit, frugalitatis abstinentia explodatur, ad extremum vero truculentus superbiae natrix, qui beatam caeli familiam et almae civitatis municipes lugubriter conturbavit, de latebrosis animae nostrae recessibus et clandistinis praecordiorum latibulis eliminatus procul divino terrore trudatur, quemammodum Ebreorum falanx duodecies quinquagenis expeditionum milibus et peditum turmis procedens, avido Pharaonis exercitu rubri maris gurgitibus summerso et profundis pelagi flustris suffocato, per quem gastrimargia figuratur.
481Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 135 (auctor 640-709)
Ergo cum divina indulgentia concordet humana diligentia et, quod fideli prece instanter poscimus, congruis quoque operum affectibus concurramus, deinceps a vero agonitheta cursum certaminis contemplante fidenter patientiae palmam praestulantes, quam procul dubio finito agonis tempore tunc percipere merebitur, qui nunc pro virginitate servanda nequaquam lassescere videbitur, ut devictis aemulorum hostibus dulcem melodiam ymnista modulaturus proclamet et apostolicae iubilationis tripudio carmen triumphale gratulabundus decantet: Bonum certamen certavi, cursum consummavi, fidem servavi; de cetera reposita est mihi corona iustitiae, quam reddet mihi dominus in illa die iustus iudex.
482Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 172 (auctor 640-709)
Sed fas divinum vetat catholicae fidei sequipedas plus quippiam, quam canonicae veritatis censura promulgat, credere et cetera apocriforum deleramenta velut horrisona verborum tonitrua penitus abdicare et procul eliminare orthodoxorum patrum scita scriptis decretalibus sanxerunt.
483Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 199 (auctor 640-709)
Pellaces Anatolii nebulonis praestigias, quas lividorum fraudulenta aemulorum factio mille nocendi artibus armata ostenso fallacis pepli ludibrio audacter | ingerebat, praepollente meritorum gratia funditus fatescere et procul ut ridiculosum fantasma evanescere fecit.
484Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 335 (auctor 640-709)
XXXVIII. TEMPORE scelestissimi Iuliani, qui ab ec|clesiastico clericatus gradu discedens et a recto religionis tramite errabundis anfractibus exorbitans ritu gentilium lugubriter apostatare coeperat, fuit quidam apud Thebaidam vir vitae venerabilis, Apollonius nomine, qui anno aetatis quinto decimo vastae solitudinis secreta penetrans et mortalium contubernia subterfugiens delituisse fertur haud procul a veterrimo delubro, in quo redemptor noster ingressus, quem nefanda Antipatris proles insectabatur, omnes simulacrorum toracidas ad solum cernuas diruit, secundum praesagum Esaiae vaticinium: Ecce dominus sedet super nubem levem et veniet in Aegiptum et commovebuntur manufacta Aegiptiorum a facie eius et cadent in terram.
485Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 420 (auctor 640-709)
Etenim tam furva frontis effigies sibi soli patentibus oculorum orbibus delitescit et ceteris sodalibus ac lictoribus patescit, cumque palatii vestibulum caccabatus irrumpere enixo conamine niteretur, ut imperatori de irrogata bernarum calumnia flebili singultu querimoniam ederet, alii lentis viminibus caedentes, alii palmis et pugillis colafizantes, nonnulli ut atrum nebulonis fantasma exsufflantes in faciem procul eliminant.
486Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 439 (auctor 640-709)
Quibus sancta Victoria, si converterentur ad Deum relictis deorum statunculis et abdicatis dilubrorum Lupercalibus, ultronea spopondit, se virulenta spumantis basilisci spiracula procul pulsuram et urbem incolomitati reddituram.
487Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 457 (auctor 640-709)
David quoque opinatissimus regum sub ipso pubertatis tirocinio illibata virginitate praeditus antequam copula matrimonii et conubii nexu nodaretur, nonne argutis fibrarum fidibus liniphaticum mitigabat et impensa sospitatis gratia freneticum curavit dira procul tetrorum explosa spirituum vesania?
488Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 197 (auctor 640-709)
Vidit nempe procul, quod sic Athanasius illo Tingeret infantes baptismi gurgite mersos, Ceu foret antistes sacrato more dicatus.
489Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 236 (auctor 640-709)
Sed tamen armatus Christi testudine tiro Oscula virgineis dispexit lubrica labris Nec penetrare sinit stuprorum spicula pectus, Sed procul excussit iaculatas fraude sagittas: Non, sicut cecinit sponsali carmine vatis, Mellea tunc roseis haerescunt labra labellis, Dulcia sed Christi lentescunt labra labellis.
490Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 313 (auctor 640-709)
Nam pagana procul vulgi cultura manebat, Qua stetit antiquo dilubrum more dicatum; Inde sacerdotes crebro simulacra ferentes Bacchantum ritu longis anfractibus errant.
491Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 463 (auctor 640-709)
Quem scelerum socii nequeunt cognoscere fronte, Sed procul abscedunt vasto crepitante tumultu: Linquentes larvam furvum fantasma putabant.
492Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 465 (auctor 640-709)
Tum petit Augusti demens suffragia questu, Vindicet ut flagris bernarum crimina sontum; Quo viso proceres densa stipante corona Cum colaphis caedunt et lento vimine flagri, Ut procul effugeret facies larvata nefandi.
493Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 476 (auctor 640-709)
Namque petunt pariter basternis praedia nota, Quae procul in Tusciae felices parte regebant; Sed rursus Romam sponsis prodentibus ambae Missis militibus propere ducuntur ad urbem Squalores pariter passurae carceris atros.
494Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 488 (auctor 640-709)
Nuntius e caelo pinnatus labitur alto: Flammeus aspectu, niveo candore coruscus Sceptrinum vimen dextra gestabat in alma; Ambas alloquitur tali cum voce puellas: 'Nunc procul a vestro pallorem pellite vultu, Pectore nec pavido quatiens timor ilia pulset, Dum vobis thalamus paradisi sede locatur, In quo perpetui numquam consortia sponsi Deficient, penitus sed gaudia longa manebunt, Si vos virginitas comes indefessa tuetur!
495Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 493 (auctor 640-709)
Quod dum sponderent concordi voce catervae, Ilico squamigerum proturbat virgo celydrum Et procul in vacuas iussit reptare salebras; Mox draco crudelis sermonum pondere pressus Deserit obscurum squamosa pelle tigillum.
496Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 494 (auctor 640-709)
Sic virgo felix aethrali freta triumpho Ingentem explodit sancta virtute colubrum, Ut numquam ulterius serpens irrumperet antrum; Sed procul abscedens incultis exulat arvis, Iusserat ut gypsam verbo terrente migrare Civibus impendens expulso natrice palmam.
497Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 503 (auctor 640-709)
Digestis igitur sanctorum laudibus almis, Quorum rumores sub caeli culmine flagrant, Restat, ut ingentes depromant carmina pugnas Ex vitiis procedentes, virtutibus atque Virginibus Christi quae caeli regna negabunt Florida lucifluae claudent et limina portae, Ni virtute Dei procul eliminata fatescant Et fUgiant furvas Christo trudente sub umbras.
498Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 577 (auctor 640-709)
Cum sit digestus sanctorum sexus uterque, Alta supernorum qui scandunt arva polorum, Octenusque simul peccati calculus atri Expositus gracili verborum clave patenter, Quem Deus a nostri detrudat pectoris antro Et procul in furvas emigret luce latebras, Nunc in fine precor prosam metrumque legentes, Hoc opus ut cuncti rimentur mente benigna, Dum patulis lustrent textum sub fronte fenestris, Quod geminum constat discretis forte libellis, Ut mihi cum precibus peccati vincla resolvant Et pretium libri pendant oramine crebro, Quatenus, aethereum qui servat regmine regnum Principio vel calce carens et temporis expers, Cui dedit et dempsit nil mundi longa vetustas, Arbiter aeternum mihi iam miserescat in aevum.
499Aleandro Gerolamo, Mocenica, 1; 7 (auctor 1574-1629)
Quem Iuppiter altis Ut procul aspexit soliis, occurrit et illum Accepit, laetusque manum complexus inhaesit.
500Aleandro Gerolamo, Mocenica, 1; 81 (auctor 1574-1629)
Mox simul atque alii comites stant agmine magno, Prima movet gressum corpus nudata Libido, Procedunt discincta sinus mox Otia laeta, Post sequitur nudata genu, succincta papillas, Semper et ore rubro petulans Lascivia ridens, Et iunctim ambrosio perfusa liquore Voluptas; Tum Curae expertes somni et temerarius Error Et Levitas rationis egens raucaeque rogando Excubiae Rixaeque leves et Gaudia laeta, Luxus iners, variisque caput redimita corollis Ebrietas, miseros et alens Spes anxia amantes; Nec procul hinc blandaeque Preces Lacrymaeque tenellae Pallorque et grati Amplexus Nutusque loquaces; Atque simul formosus Hymen (cui mollia curae Coniugia), evinctus frondosis tempora sertis.