'quamquam' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 7766 hits      Show next 500

1Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 18, 1; 4 (auctor fl. 1059)
Deinde vero cum tres numero essent, modico interfluente Euripo discretae, ex eo Trimitum, seu Trimitarum insulae nominari coeperunt; quamquam verius eas hoc vocabulo appellatas dixeris ab una earum principe, quam Tacitus Annal.
2Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 8; 10
qui quamquam tolerabili ratione motus videretur, reprehensione tamen non caruit: quia cuncti arbitrabantur cupiditatem liberorum coniugali fidei non debere praeponi.
3Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 102 (auctor fl.c.700)
Philosophus itaque ordinem illarum gentium diligente indagatione et nonnulla quaedam peregrina et incredibilia in multis assertionibus titulavit, quae nobis nimis laboriosa curiositate cursim ad duo puncta posuimus, caraxaturas et virgulas, necdum plene suorum librorum scidolas praenotatas a nobis redarguendo stilo, ne vim lectoribus pateatur sua sibi idem philosopho auctoritate prolata, quia si omnes adsertiones eius in cunctis codicibus quis audeat aut retenere aut credere, ista, quae a nobis in momento vel passim eius litteris in breviarium divulgavimus, ille ex parte gentilium litteras explanare nimio enigmate contentus, ex parte Grecas syllabas elicuit, magis immo ac magis Latina prosodia posuit, nullusque tam obscura illius valde audeat non a toto, sed a parte retenere, quae in unam degessimus titulationem, quamquam velut multis rivolis contique unam positam summatim explanationem tandem aliquando nimium taedium passus.
4Agatho papa, Epistolae, 87, 1192D
Nam si humanae non operatus est, nec locutus est: quamquam et dum humane locutus et operatus est, simul operabatur ut Deus.
5Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p0; 55 (auctor fl.c.400)
Quamquam non ignorem, inter professores inmodice coutrouersiarum quaestionem frequenter agitatam, necessariam studii exercitationem huius quoque partis existimaui.
6Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p2; 8 (auctor fl.c.400)
nam cum de rigore agatur, potest fieri ut ante motus sit terminus: ideoque haec secunda controuersia[m] prioris quoque controuersiae capax apparet; quamquam et sine prioris controuersiae interuentu[m] priuatim de rigore controuersia suscitari possit: nec enim omnibus locis agrorum, aut capientibus aut non capientibus, termini ponuntur.
7Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p3; 3 (auctor fl.c.400)
quamquam non era[n]t necessarium, cum ipsa loci natura talis esset, ut neque inferiorem uicinum admitteret in partem superiorem neque superiori descensum ullo modo praeberet.
8Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 164 (auctor fl.c.400)
haec plerumque interuentu longae obliuionis casu a priuatis optinentur, quamquam in tabulariis formae eorum plurimae extent.
9Agennius Urbicus, De controuersiis agrorum, p1, p4; 182 (auctor fl.c.400)
quamquam diuersa sint et longe inter se discernere debeant, prudentiam tamen eandem artifices habere debent et qui iudicaturi sunt et qui aduocationes sunt praestituri.
10Albericus Casinensis, Visio Alberici, 3; 4 (auctor fl.c.1250)
Cuius rei notitiam ego Guido, Casinensis cenobii monachus, nequaquam silentio tegere, verum ad multorum edificationem quamquam indocto stilo litteris tradere existimavi congruum, presertim cum id michi a quibusdam venerabilibus fratribus obedientie precepto imperatum sit.
11Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1, 120a, 24b, 5, 85a, 33b, 45c, 19a, 77c; 104 (auctor c.1200–1280)
(3) Praeterea, Aristoteles movet dubium contra primam causam, quae est ex evaporatione nutrimenti, sic dicens: | ‘Quamquam utique dubitet aliquis, quare post cibum fortissimus somnus fit, cum sit somniferum vinum et alia caliditatem habentia huiusmodi.
12Albertus Magnus, De homine, 1, 2, 3a; 19 (auctor c.1200–1280)
Sed contra: Augustinus in ix super genesim ad litteram : ‘Quamquam iam emissi de paradiso convenisse et genuisse commemorentur, tamen non video, quid prohibere potuerit, ut essent eis in paradiso honorabiles nuptiae et torus immaculatus hoc deo praestante fideliter iusteque viventibus eique oboedienter sancteque servientibus , ut sine ullo inquieto ardore libidinis, sine ullo labore ac dolore pariendi fetus ex eorum semine gignerentur ’.
13Albertus Monachus, Chronica, 3; 136 (auctor -1456)
Ffuerunt eciam inter eos spectabiles quidem, probi et honesti viri, sed et episcopi, puta Traiectensis et ceteri, quamquam communiter de plebeis terrarum et eciam de rybaldis collecti fuerunt.
14Albertus Monachus, Chronica, 6b; 6 (auctor -1456)
Siquidem predictus archiepiscopus Coloniensis una cum Treverensi archiepiscopo sacro concilio adherebant, alii autem Eugenio, qui dicto concilio repungnabant, quamquam dictus Eugenius dictum concilium suis auttenticis bullis bina vice confirmaverit et ante apostolatus assumpcionem iuramento se constrinxerit prefato concilio firmiter adherere et ad ipsum accedere, que omnia non implevit, ymmo ipsum concilium usque ad mortem impugnavit.
15Albertus Monachus, Chronica, 14a; 58 (auctor -1456)
Quamquam largus semper fuit et beneficus, tamen nunc, quicquid occurrisset, isti vel illi donavit, ut probabiliter timeretur, quod, in totum exinanito dominio, filius tandem rebus exageretur.
16Albertus Monachus, Chronica, 14a; 231 (auctor -1456)
In omnibus enim ad fidem, iusticiam et veritatem, bonos mores, ecclesie consuetudines antiquas et approbatas et aliis omnibus quibuscumque iustis et sanctis ad fidem qualitercumque pertinentibus pape et cardinalibus humiliter et promte semper obedivimus, obedimus et obediemus nec ad dexteram nec ad sinistram declinantes, quamquam passiones eorum et adinvenciones novitatum periculosarum, imperii lesionem, quin ymmo destruccionem, que tandem utique virgent in extremum malum rei publice, humiliacionem et deieccionem ecclesie, non approbemus.
17Albertus Monachus, Chronica, 173; 120 (auctor -1456)
Quam pecuniam pro terris aliis, civitatibus, urbibus, fluviis, villis, pascuis et huiusmodi ceteris cum iuribus suis, que marchiones emerant, melius pro marka situata dicti cruciferi persolventes Prussyam pleno iure possidere videntur , quamquam Poloni numquam ad huc ab eius impeticione quiescant.
18Albertus Monachus, Chronica, 212; 53 (auctor -1456)
Matheus quamquam senex et nobilis tamen milicie gladio non accinctus per propriam manum regis cingitur.
19Alcimus Avitus, Contra Eutychianam haeresim, 8, 22; 157 (auctor ca.450-518)
Nec aliquo angelicae manus auxilio, quamquam portari dicatur, indiguit: sed ferebat matris filium filius patris: ibat, quod deus erat; quod homo, ferebatur.
20Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 128 (auctor ca.450-518)
Quamquam nec illa vobis regionis suae subversio quasi incognita exaggerari debeat: cum pietatem vestram quaerentem ubique misericordiae aditus non lateat, ubi est miseriae locus.
21Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 130 (auctor ca.450-518)
Quamquam religiosae mentis intuitus contemplandis magis spiritalibus occupatus nec nimium de exterioris hominis caecitate perterritus eo temperamento hanc, quantum comperi, curam requirat, ut amatoribus potius suis satisfacere in huius studii necessitate contendat; simul et ne videatur per neglectae sanitatis culpam facultas in eo sacerdotalis officii reprehensibiliter minorata.
22Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 271 (auctor ca.450-518)
Vnde conicere pietas vestra potest, quamquam intento contradictori, tamen arbitro sapienti non invalida vel absque viribus visa, quibus intentionem suorum etsi non optat corrigi, desiderat fatigari.
23Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 9; 336 (auctor ca.450-518)
Quamquam etsi est adhuc apud nos de dono vestro, quod catholicae religionis debeat studio celebrari, etiam illud tamen convenit iustae devotionis intellegi, ut directis litterarii sermonis officiis alloquia illa captemus, quibus me pontificatus vester vel praesentem monitis docuit, vel absentem intercessionibus adquisivit.
24Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 162 (auctor ca.450-518)
Quamquam etiam me tacente interpellantis simplicitas, quae, ut pii domni dicatis non dubitarit operatione diffiteri, quid in eius consolatione voluerim, si Christum cogitat, poterit profiteri.
25Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 268 (auctor ca.450-518)
Quamquam ego censeam, quod post quamcumque nutationem gratia talium personarum ita sine augmento non redditur, sicut sine periculo non finitur.
26Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 294 (auctor ca.450-518)
Quamquam, ut supra iam fatus sum, non ex toto impunitus habeatur, quem gloria lacessit.
27Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 316 (auctor ca.450-518)
Vnde, si dignamini, comitante salutationis officio maximas grates referre praesumo, quod responsio mea apud principem habita et ad vos, ut indicastis, rumore perlata competens iudicium non ex meo ore, sed ex vestro amore promeruit; quamquam praecellentissimus princeps, cum sit ad inveniendum igneus, profluus ad dicendum, ita sensus scrutatur humanos, ut semper conventibus mitissimo pareat auditu.
28Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 347 (auctor ca.450-518)
Et quamquam cito moveri solitus tamen patienter haec tulerat filius sine pietate, maritus sine subole, pater sine herede.
29Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 4 (auctor ca.450-518)
Sed quia vos absentem dicere comperi, quamquam absens respondere curavi.
30Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 35 (auctor ca.450-518)
Meis potius adscribo peccatis, quod vos ad dispositionem piissimae voluntatis corporis inaequalitas impedivit, quamquam consueta dignatio oratione nos et oblatione comitata sit.
31Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 104 (auctor ca.450-518)
Quamquam quod adesse facilius potuerat, plus taedeat defuisse.
32Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 115 (auctor ca.450-518)
Et quamquam universis expetentibus ad honoris apicem sufficiat, si vos merentur adspicere, et nos tamen insinuent, quos praesumimus commendare.
33Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 194 (auctor ca.450-518)
Quamquam ecclesiae potior causa intermitti quaslibet terrarum posceret actiones.
34Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 205 (auctor ca.450-518)
Illud autem non solum rogo, sed per illam, quam a deo accepistis et mihi praestatis gratiam precor, ut, quamquam merito de indictae fidei firmitate securi nobis magis impenso cautelae vestrae munere simus, trepidationi nostrae et ignaviae consulatis neque plus cogitetis, quod universitas pro vobis devota supplicat, quam quod suspensa formidat.
35Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 216 (auctor ca.450-518)
Et quamquam istud famula vestra, prosapia mea, ex devotione persolverit, me tamen gratiae debitorem non magis parentalia debita quam beneficia mihi impensa fecerunt.
36Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 18; 247 (auctor ca.450-518)
Itaque quoniam divino vestroque munere et sacri apices et opportuni proveniunt, quamquam discrepat, orant augmentum regni vestri, quibus nova profertis; optant custodiam, quibus consueta servatis.
37Alcimus Avitus, Epistolae, 15; 20 (auctor ca.450-518)
Quamquam revera maiorem causam luctus sui reliquisse dixerim, si diem ultimum post recentia vota clausisset.
38Alcimus Avitus, Epistolae, 23; 35 (auctor ca.450-518)
Sic illa evangelii Cananitis, quamquam repulsa convicio, dari tamen catulis suis filiorum panem perseverantia petitionis elicuit.
39Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5a; 1 (auctor ca.450-518)
DICTA IN BASILICA SANCTAE MARIAE .................... Statueram dilectissimi et quantum arbitror tacentibus dico silentium, quod nuper egressus.................... festi sermone percellere, quamquam scirem.................... mihi de peritis auribus vindicta contingeret ....................Statuerat sanctus pontifex vester sollemnitati huic interesse.................... sed postquam per ducentenos Christo votivis don.................... sunt vel itineris intervalla vel temporis, aedis.................... ingressu, quo fundamenta non inspexeram dispositione perrupta non in laudem nullam editam, .................... admiratione nimiam, novitate stupidam, vox e .................... tisu luitura conpendia, ut intellegat factor ex .................... sui nec perorare nec fallere disponentem p . . ..r .................... ita et disputandi modum retinacula conlationi .................... diutius singula disseri, quam omnia potuerint .................... [3] hodie quam delectabilia tam inopinata cernenti de con ...... o fabricam suam non tam construxit perfectio repentina .................... Hierusalem illam, ut revelatio perhibet, cum muris domibusque in caelo conditam hucque translatam in locum perfectionis .................... quam crescere, cui non ego expensas vanitate am .................... adsentationem confingam in necessitatum multitudine, . . abundantia, gemitum penuria, gaudiorum .................... temporis brevitate saeerdotibus sanctis, fratribus piis ...................., quod sacrorum non tam pompa cupio constare, quamquam usitata sit causa dicendi in dedicationibus aedium, quanta fuerint ingenia fabricantum; sicque in venerabilibus .................... unus sermo debetur, in consecratione diversus.................... subterraneo cryptici sinus recessu turgens aula.................... spatio sui duplex eductum celsis amplitudinem.................... te transgreditur; edita stringuntur in conum.................... spatium, pars inferior fundamentis nititur superiect .................... que satisfactura dispositis illa populositatis fa .................... tamen isdem columnis pondus inpositum.................... eminentis opificii quam columnarum remotiora.................... ior in accuratione nobilitas Exemplum Papyri Parisinae f. 3 (Bignon. f. 74).
40Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5a; 2 (auctor ca.450-518)
Vsu famolante poenarum sedentem catenes errat fug que omnia idem petrus ad mistirium inmortalis trium[phi berrimus uerbo stabelitus praemio pendolus ligno u tam hic supplecaturus fedelis ex subiacentis templ ad praemium quam ipse dimerso in terram capeter † DICTA IN BASILICA SC̅AE MAR[IAE Statueram dilictissimi et quantum arbi[tror centibus dico silentium quod nuper egressus fisti sermone percellere quamquam scirem 1 mihi de peritis aurebns uindicta contingerit sc̅s pontifex uester sollemnitati huic interes sed postquam per ducentenos xp̅o uotiuis do[n sunt uel iteneris interualla uel temporis aed s ingressu quo fundamenta non inspexeram positione perrupta non in laudem nulla med[i admiratione nimiam nouitate stupedam uox e tisuluitura conpendia ut intellegat factor e[x sui nec perorare nec fallere disponentem p r ita et disputandi modum retinacola conlationi . . . diutius singola disseri quam omnia potu f. 3 (Bignon. f. 74).
41Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 13; 2 (auctor ca.450-518)
Namque cum formato de terra homini, si lecta recolimus, coniunx deesset et quamquam inexperti tamen solacii contubernium rudis animus flagitaret, ligatur Adam sensu, solvitur somno celebratoque huius similitudinis sacramento tam pressum novi soporis pondus incubuit, ut merito mortem significasse ex ipso immobili atque insensibili quiete videatur.
42Alcimus Avitus, Poemata, p1, 5; 146 (auctor ca.450-518)
Nec deus in vobis, quamquam formaverit ante, Iam plus iuris habet: teneat, quod condidit ipse; Quod docui, meum est; maior mihi portio restat.
43Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 16 (auctor ca.450-518)
Haec ubi respirans pervenit gaudia mater Ac tibi conlatum parvo conspexit in aevo Grande bonum, teneris dum virtus creditur annis, Teque reparturiens melius quam corporis alvo Spemque metumque inter, quamquam iam libera voti, Fert tamen adtonitas sic laeta, quod anxia curas Insinuans causam lacrimis, tum talia mandat: 'Ortu quarta quidem, sacro sed munere prima, Dulcis nata mihi, caelo quam carne fideque Bis genui Christoque rudem de ventre dicavi.
44Alcimus Avitus, Poemata, p1, 13; 71 (auctor ca.450-518)
Hos inter strepitus cunctis fugientibus illae Decernunt quamquam trepidae persistere matres, Pervigil ut sancto sic vivens cura sepulchro Serviat et voto praesens persolvat honorem.
45Alcimus Avitus, Poemata, p1, 201; 10 (auctor ca.450-518)
Quamquam quilibet acer ille doctusque sit, si religionis propositae stilum non minus fidei quam metri lege servaverit, vix aptus esse poemati queat; quippe cum licentia mentiendi, quae pictoribus ac poetis aeque conceditur, satis procul a causarum serietate pellenda sit.
46Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 66 (auctor ca.450-518)
Germinibus quamquam variis et gramine picta Et virides campos fontesque ac flumina monstrans, Illis foeda tamen species mundana putatur Post paradise tuam; totum cernentibus horret Vtque hominum mos est, plus, quod cessavit, amatur.
47Alcimus Avitus, Poemata, p1, 224; 127 (auctor ca.450-518)
At tu, praepollens hominum rerumque creator, Quamquam cuncta velis fidae constare saluti, Nulla tamen pateris nostrae dispendia mortis Nec quoquam pereunte tuis contingere damnum Divitiis poterit.
48Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 88 (auctor ca.450-518)
Ast alios celsam conpacto robore massam, Ignaros quamquam cladis causaeque latentis, Mirari novitas et formidare coegit.
49Alcimus Avitus, Poemata, p1, 236; 147 (auctor ca.450-518)
Non tamen obstructam penetrat vis inproba, quamquam Verberet et solidam fluctu feriente fatiget.
50Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 99 (auctor 640-709)
LVII. AQVILA. 'Armiger infausti Iovis et raptor Ganimidis' Quamquam pellaces cantarent carmine vates, Non fueram praepes, quo fertur Dardana proles, Sed magis in summis cicnos agitabo fugaces Arsantesque grues proturbo sub aetheris axe.
51Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 139 (auctor 640-709)
LXXII. COLOSVS. Omnia membra mihi plasmavit corporis auctor, Nec tamen ex isdem membrorum munia sumpsi, Pergere nec plantis oculis nec cernere possum, Quamquam nunc patulae constent sub fronte fenestrae.
52Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 204 (auctor 640-709)
Quamquam me turpem nascendi fecerit auctor, Editus ex alvo dum sumpsi munera vitae, Ecce tamen morti successit gloria formae, Letifer in fibras dum finis serpat apertas; Bratea non auri fulvis pretiosa metallis, Quamvis gemmarum constent ornata lucernis, Vincere, non quibunt falerarum floribus umquam.
53Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 82 (auctor 640-709)
Nequaquam scabrae incudis commoditas seu rigida tundentis mallei durities vel rubiginosae forcipis ac forficis tenacitas spreta despicitur, quamquam baltheus bullifer et diadema regni ac diversa ornamentorum gloria ex isdem praefatis ferri instrumentis confecta et fabricata praeferatur, neque teres lunaris globi circulus iacturam propriae pulchritudinis patitur, licet luculentus limpidissimi solis splendor triquadram mundi rotam clarius illustrare credatur.
54Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 175 (auctor 640-709)
XXV. CLEMENS, caelestis clavicularii primus successor et secundus Romanae ecclesiae dispensator, quamquam nonnulli Linum et Ancletum in pontificatus regmine nequiquam praeferant, quod caelibatus castimoniam, etiam antequam salutifero lavacri baptisterio mersus ab originali piaculo purgaretur, medullitus dilexerit, ipse propriis litterarum apicibus propalat dicens: Ego Clemens in urbe Roma natus a prima aetate pudicitiae studium gessi.
55Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 226; 239 (auctor 640-709)
QVID referam sanctae recordationis Athanasium, cuius rumigerula meritorum gloria et florigera pudicitiae praeconia quamquam specialiter apud Alexandriam et Aegiptum clarescerent, per totos tamen mundi cardines, ubi fides | catholica fructiferis palmitibus frondescit, longe lateque percrebruit.
56Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 36 (auctor 640-709)
Non ergo argenti squalescit spreta libella, Uncia bis senis quam pensat lancibus aequa, Quamvis auratis praecellat fibula bullis Amplius aut certe flavescant petala fulva; Nec lanterna tibi vilescat vitrea, virgo, Tergore vel raso et lignis compacta salignis Seu membranarum tenui velamine facta, Quamlibet aerata praecellat forte lucerna Aut furvas lichinus illustrans luce latebras; Pallida nec lunae spernuntur lumina noctu, Caerula dum fuscat tenebris nox saecula furvis, Plus licet ex centro Titan vibramina fundat, Cum nimbi fugiunt et fervet torridus aether; Nec putei laticem spernendum ducimus altum, Anthlia quem sursum solet exanthlare cisternis, Quamvis praecipua praecellant flumina fontis, Frigida quem gelidis progignit glarea limphis; Mergula nec penitus nigris contemnitur alis Ingluviem ventris squamosis piscibus implens Garrulus aut etiam vilescit graculus ater, Qui segetum glumas et laeti cespitis occas Depopulare studet carpens de messe maniplos, Quamquam versicolor flavescat penna pavonis Et teretes rutilent plus rubro murice cycli, Cuius formosa species et fulva venustas Omnia fabrorum porro molimina vincit; Sic caro, mirandum fatu, putrescere nescit, Ut referunt nobis veterum documenta virorum: Quod signum et species est virginitatis amandae, Quae calcare solet devota mente nefandas Spurcitias mundi spreta putridine carnis.
57Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 37 (auctor 640-709)
Punica neu granis temnuntur mala rotundis, Quae circum simplo cortex velamine cingit, Quamquam palmeti praecedant dulcia poma Nectaris et mellis mulsos imitantia gustus.
58Aldhelmus Schireburnensis, De virginitate, 350; 377 (auctor 640-709)
Tum nec sermonum stimulis cedebat acerbis Neu blanda flecti lenonum fraude valebat, Quamlibet ad tetrum traheretur fune lupanar Atque boves pariter trusissent restibus almam, Quamquam tortores assarent igne tenellam, In quo nigra picis necnon et pinguis olivi Flumina terrifico crepitabant torre pirarum, Ut magis horrorem sentiret virgo beata, Plurima dum flammis augerent pabula pagi.
59Alexander IV, Bulla canonizationis Sanctae Clarae Assisiensis, 2331; 47 (auctor c.1197-1261)
Nec aliquibus prorsus potuit induci suasibus ad consentiendum, quod suum monasterium proprias possessiones haberet, quamquam fel.
60Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 9; 164 (auctor -1271)
Unde beatus Iohannes papa, quem idem Theoderieus rex occidit, scribit in epistola ad episcopos Italiae, dicens inter cetera: Quamquam praedictus Theodericus rex haereticorum peste tactus intrinsecus et obvolutus extrinsecus vos et omnem regionem vestram minitetur perdere et gladio et igne consumi, nolite tamen propterea deficere etc.
61Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 19; 14 (auctor 1157-1217)
Nolenti similis quamquam uelit ipse uideri, Sic ut non lateat posse latere cupit.
62Alexander Nequam, Meditatio de Magdalena, p1, 4; 9 (auctor 1157-1217)
Quamquam et pallium dicere consueuerimus gratiam uerecundie.
63Alexander Nequam, Meditatio de Magdalena, p1, 15; 93 (auctor 1157-1217)
Quamquam autem sentiamus infugsionem gratie tanquam causam precedere peccatorum remissionem; uiris tamen auctoritatis magne uisum est contrarium.
64Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 1, 1, 51; 4 (auctor 1157-1217)
Equum est igitur ut corpus quod est templum spiritus sancti~ quamquam aliter multi sentiant; gloria multiplici uenustetur.
65Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 82; 15 (auctor 1157-1217)
quamquam tractatus elegantis subtilitas et modus loquendi contenderent profiteri
66Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 1, 29; 4 (auctor 1157-1217)
Quamquam dici queat hec esse uerba salomonis; per apostropham dirigentis sermonem ad mulierem fortem; sSet dum uerborum istorum seriem⸝ magdalene laudibus accomodamus.
67Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 13; 14 (auctor 1157-1217)
Moysen legimus acquieuisse consilio ietro; quamquam ad ipsum referri maiora; ordo iuris expostulet.
68Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 15; 47 (auctor 1157-1217)
quamquam ineffabilis dilecti benignitas nos semper preueniens; osculum oris sui preoptulerit dilecte.
69Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 18; 47 (auctor 1157-1217)
quamquam raptus eius Ioui ascribatur; forte ut monstruose libidinis flagito; patrocinium conferre uideatur sublimior actoritas.
70Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 21; 7 (auctor 1157-1217)
quamquam eidem sacrosanctam commendaret ecclesiam; matrem suam commendauit.
71Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 21; 206 (auctor 1157-1217)
Quamquam et dupplex uestis; gemina stola dici queat.
72Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 2, 24; 15 (auctor 1157-1217)
quamquam senile.
73Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 16; 67 (auctor 1157-1217)
quamquam a male sentientibus multum ponticitatis habere censeatur.
74Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 29; 66 (auctor 1157-1217)
Quamquam uero iuxta predictorum tenorem queat apte uersiculus presens referri ad sanctam uniuersalem ecclesiam; poterit tamen et commode intelligi de sancta unitate apostolorum.
75Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, p2, 2, 2; 20 (auctor 1157-1217)
quamquam in pondere; queant intelligi naturalis eleuatio rei et depressio secundum grauitatem aut leuitatem.
76Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 6, 1; 97 (auctor 1157-1217)
Quamquam minus instructi.
77Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 6, 2; 80 (auctor 1157-1217)
Quamquam alicui iudei possit sic distinguendum .
78Alexander Nequam, Tractatus super parabolas Salomonis, 1, 7, 8; 62 (auctor 1157-1217)
Quamquam hoc quod dicitur, expec tant mortem et non uenit, quasi effodientes thes aurum; intelligi.
79Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 2, 6; 3 (auctor -1143)
Quo audito, ille, quamquam super hoc pernimium aggravaretur, subditionem tamen civium accepturus, predictam arcem eis, pro nutu ipsorum, conservandam annuit.
80Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 2, 8; 2 (auctor -1143)
Unde factum est ut et ipse Ranulphus Comes ab eo, quamquam male consultus, penitus averteretur, modis omnibus nitens prepedire eum ne ducatus quiret conscendere apicem.
81Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 37; 1 (auctor -1143)
Qui dum Rome adhuc apud Regem commorarentur, audientes Regem Rogerium cum immenso militari pedestrique exercitu fretum farense iam transmeasse, petita a Rege atque accepta, quamquam non grata, licentia, quantocius ad propria redeunt.
82Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 62; 4 (auctor -1143)
Verum ille, quamquam de his omnibus plurimum aggravaretur, tamen ne suorum omnium amissionem incurreret, ad subiciendum se ei, prout ipse mandaverat, potius animatur.
83Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 6; 1 (auctor -1143)
Aversani heroes simulque universus populus, quamquam certificantibus quibusdam Regem vere vivum vereque venturum audissent, in tantam tamen devoluti sunt insaniam, ut oblitis que a Iohanne et Garino premoniti fuerant, sine ulla precedente repugnatione, abiecta Regis subditione eiusque contempto dominatu, principis dominio subderentur.
84Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0451B
Et quia in tam laudabili vita agnitus es, quamquam et ante plurimis et praestantibus viris referentibus multa praeclara et illustria de te sint audita, secundum dicta Salvatoris nostri unici Filii Dei: « Non potest civitas abscondi super montem posita, neque lucerna supra candelabrum missa (Matth. V, 14, 15); » tamen interior tua conversatio apertius manifestata, memoriam tui, sigillo caritatis Christi pectori meo arcius impressam, perpetua conglutinatione, si praesumo confiteri, mihi copulabit.
85Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 15; 31 (auctor 1460-1517)
haud aliter sententia dia Thaletis, Graecia quam Clario venerabilis imputat auro, Decidit e coelo, quamquam mens conscia recti Nil mortale sonans coelique infusa metallo, Iapetionides qualem finxisse Prometheus Dicitur exiguo commiscens aethera limo, Talis consiliis inter valet esse deorum.
86Amaseo Girolamo, Ad Cassandram Fidelem, 1, 2; 1 (auctor 1467-1517)
Est ignota mihi quamquam parnasia rupes, Vertice quae gemino sidera celsa ferit, Nec nos Aonides etiam coluere sorores, Oraque Gorgoneo nec maduere lacu, Nec mihi phocaicae laurus meruisse coronam Contigit et plectrum dicere, Phoebe, tuum; Nec mihi Cyrrhaeis licuit cantare sub antris; Nec tetigit mentem pieriusque calor.
87Amaseo Girolamo, Ad Cassandram Fidelem, 1, 2; 9 (auctor 1467-1517)
Haec etenim quamquam nil te perlecta iuvabunt Sunt, Cassandra, tibi, sunt nocitura nihil.
88Amaseo Girolamo, Ad Cassandram Fidelem, 1, 2; 21 (auctor 1467-1517)
Haec igitur sunt quae (quamquam natura negabat) Me cogere rudes scribere versiculos.
89Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 47, 4; 7 (auctor fl.366-384)
quamquam enim spiritales sint et caelestes potentiae, obprobrio tamen subiacent, si a creatore suo fuerint alienae, et nec membra erunt corporis, quae caput i suum non cognoscentes oberrant.
90Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 83, 6; 8 (auctor fl.366-384)
quamquam enim omnia possit deus, sed illud facit quod conuenit rationi, ut inreprehensibilis perseueret.
91Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 101, 3; 1 (auctor fl.366-384)
Quamquam Romanae ecclesiae diaconi modice iuuerecundiores uideantur, sedendi tamen dignitatem in ecclesia non praesumunt.
92Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 101, 4; 4 (auctor fl.366-384)
quicquid enim officialibus praestatur, augmentum fit potestati, sicut honor serui ad laudem proficit 'domini, quamquam apud iustum iudicem deum uni cuique hic honor maneat, qui creatus est singulis ecclesiarum officiis, ut qui diaconus est diaconii honorem per omnes ecclesias habeat - non enim qualiscumque honor est antistiti dei seruire, in ecclesia dumtaxat — et sacerdos totius honoris ecclesiastici dignus habeatur.
93Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 102, 2; 10 (auctor fl.366-384)
uetus uero lex, quamquam ad uindictam data sit, quibusdam tamen ignouit, ne omnino crudelis duceretur, sed in plures uindicauit, quia sensus eius ad ulciscendum promptus est.
94Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 106, 17; 2 (auctor fl.366-384)
patris enim ad filium uerba sunt dicentis: faciamus hominem ad imaginem et similitudinem nostram, quamquam in omni opere utriusque intellegatur persona, dicentis et obaudientis.
95Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 113, 1; 1 (auctor fl.366-384)
Quamquam omne, quod facit deus, rationabiliter et prouidenter factum credendum sit, melius tamen puto, si post fidem etiam causa facti possit aduerti, ut quod creditur non ignoretur.
96Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 114, 12; 7 (auctor fl.366-384)
nam quamquam omnes errarent sub uno fallaciae nomine, idolatriae unus quisque tamen iuxta mores suos et conuersationem ordinauit culturam, ut unus error diuersitatem haberet ex turpitudine et conuersatione auctorum.
97Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 114, 13; 2 (auctor fl.366-384)
quamquam non sine consilio illius ista inuenta sunt, inuentis tamen singulis aspersit quaedam praestigia, per quae inliceret homines ad errorem, et sic factum est ut per traducem antiquitatis commendaretur fallacia et excusaretur turpis inuentio.
98Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 116, 2; 1 (auctor fl.366-384)
Magna est igitur prouidentia erga genus humanum, ut iustitiam seruans sic ea quae iuste decreta erant solueret et hominem a morte erueret, quamquam non inmerito teneretur.
99Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 127, 36; 7 (auctor fl.366-384)
sunt, ad dei autem dignitatem quasi inlicita et inmunda sunt; quamquam enim bona sint, dei tamen personae non conpetunt.
100Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0185A (auctor 366-384)
(Vers. 4.) Gratias ago Deo meo semper pro vobis. Quamquam omnibus in Ecclesia scribat, sed ita significat, cum aliquando corripit, aliquando laudat, ut unusquisque cum epistola legitur, intelligat quid pro se, quid adversum se dicatur.
101Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0208C (auctor 366-384)
Quamquam enim omnia peccata carnalem hominem praestent, hoc tamen specialiter desiderium carnis est, quo cum corpore tradit gehennae; quia victa anima, sordibus maculata anima, libidine carnis fit caro; sicut et corpus recte gubernatum spiritale appellatur.
102Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0212C (auctor 366-384)
Quamquam enim christianus litigare non debeat, tamen si grave quid fuerit, et quod contemni non possit, causam ad Ecclesiam deferat; ne et damnum ad praesens, et offensionem forte incurrat.
103Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0216C (auctor 366-384)
Quibus tamen respondit bonum esse quidem mulierem non contingere, quamquam non illi illud simpliciter asserant.
104Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0217A (auctor 366-384)
Quamquam enim sine intermissione orandum sit, meditatio enim haec omni die facienda est; tamen ut orationi insistant, huic rei vacandum praecipit, interpositis temporibus ad Dominum promerendum; ut enim misereatur, mundius exorandus est.
105Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0225D (auctor 366-384)
Cum dicit superius, nubat, lege loquitur naturali; quamquam a Deo primae nuptiae sint, secundae vero permissae sunt.
106Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0250A (auctor 366-384)
Tamen specialiter erant prophetae et Scripturarum interpretes, et futura dicentes (Act. XXI, 11) , sicut erat Agabus, qui exitia et vincula huic Apostolo prophetavit futura Hierosolymis, et famem cecinit, quae facta est sub Claudio (Act. XI, 28) . Ideo quamquam sit melior apostolus; aliquando tamen eget prophetis.
107Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0304A (auctor 366-384)
Nam quoniam sensu bruta est omnis caro, idcirco nullam requiem hanc hahuisse vel habere in passione significat: animam autem, quamquam ipsa patiebatur in corpore; ex hac tamen parte requiem habere, qua sperat pro tribulationibus his, quae pro fide irrogantur a perfidis, daturum Deum mercedem.
108Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Ephesios, 17, 0385A (auctor 366-384)
aut quis hominum hanc poterit charitatem alicui exhibere; quamquam impar sit, ac per hoc supereminet humana commenta?
109Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Galatas, 17, 0340C (auctor 366-384)
Quamquam profutura data sit, nobis tamen peccantibus conversa est, ut fieret inimica; et coepit occidere, non vivificare.
110Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Philippenses, 17, 0407D (auctor 366-384)
Quamquam Dei gratiam extollat in omnibus, ad laudem tamen illorum proficit, quod dicit quia Deus illis concessit pati pro Christo; non enim concedit vel donat nisi amatoribus Christi.
111Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Philippenses, 17, 0414A (auctor 366-384)
Quamquam individua esset charitas Epaphroditi et plebis; tamen etiam ab Apostolo commendatur, ut amplius chariorem illum faciat: maxime propter hos, qui forte tam chari non essent circa eius affectum; in omni enim plebe diversitas est.
112Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Philippenses, 17, 0414C (auctor 366-384)
(Vers. 3, 4.) Nos enim sumus circumcisio, qui spiritu Deo servimus: et gloriamur in Christo Iesu, et non in carne fiduciam habemus; quamquam ego habeam fiduciam et in carne.
113Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0062B (auctor 366-384)
Nam diabolus, quem ab initio Scriptura peccare testatur (I Ioan. III, 8) , quamquam tyrannicae praesumptioni studeat, non tamen id ausus est profiteri, ut dicat: Ego sum Deus.
114Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0073A (auctor 366-384)
Quamquam multa sint, quae ad honorificentiam et meritum pertineant seminis Abrahae; hoc tamen solum aperte memorat, quia maximae laudis eorum est, ut Legem per quam addiscerent rectum a perverso distinguere, digni iudicarentur accipere; ut post hoc primum caetera qualia sint, possint intelligi.
115Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0111B (auctor 366-384)
Quamquam et ante legem mortem homini procuraverit, excepta prima causa Adae, post Legem tamen maiores ei poenas apud inferos, ubi mors secunda est, adinvenit.
116Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0161B (auctor 366-384)
Hic est enim impacificus, qui praetermissa voluntate Legis, suum ius sequitur; quamquam dicat David: Cum iis qui oderunt pacem, eram pacificus (Psal. CXIX, 7) . Sed hoc necessitatis erat propter potentiam personarum, ut vel obsequiis humilitatis vincatur, quem sic extollit superbia, ut mandata Legis spernat.
117Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Timotheum Secundam, 17, 0491D (auctor 366-384)
Insanus tamen Novatianus ut errori suo blandiatur, aliter hoc intelligendum tradit; ut domus magna totus mundus significari credatur, qui habet hominum diversitatem; cum constet Apostolum exemplo usum domus divitis et opulenti, quae quamvis copiosa sit, habeat tamen vasa lignea et fictilia: hoc modo et Ecclesia, quamquam sancta dicatur, habet tamen et vitiosos et prava sentientes, sicut superius memoravi.
118Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi [CSEL], 6; 6 (auctor 340-397)
et dominus Leuitis dicit, cum discipulis suis, hoc est apostolis dicit: si quis uult post me uenire, abneget se ipsum et tollat crucem suam et sequatur me, quamquam ad omnes iam dictum sit: uos autem genus electum, regale sacerdotium, gens sancta, populus in adoptionem.
119Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi [CSEL], 34; 4 (auctor 340-397)
erat enim ad torrentem Chorrad, quod est cognitio, ubi abundantiam profluentem diuinae cognitionis hauriret, ita fugiens saeculum, ut nec cibum corporis huius exquireret nisi quem aues detulissent ministrae, quamquam esca eius plerumque terrena non fuerit.
120Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 3, 1; 3 (auctor 340-397)
quamquam in imagine dei ambulet homo, tamen uane conturbatur; thensaurizat et ignorat cui congregat ea, et alibi: usquequo peccatores.
121Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 4, 24; 3 (auctor 340-397)
quamquam etsi addant quod dixerit domine, considerent quod quasi homo in morte positus hoc loquatur.
122Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 4, 26; 18 (auctor 340-397)
et si dispersi fuerint bellorum tumultu, eo ubi signa sua esse perspexerint quamquam longe positi reuertuntur.
123Ambrosius Mediolanensis, De Nabuthae [CSEL], 56; 2 (auctor 340-397)
quamquam nihil prosit audiri eam, quae etiam audita nil proficit.
124Ambrosius Mediolanensis, De Noe [CSEL], 26; 6 (auctor 340-397)
remansit Iudaeorum populus, licet uno pede claudus, quamquam et in ipsa lege claudicet.
125Ambrosius Mediolanensis, De Paradiso [CSEL], 48; 8 (auctor 340-397)
in eo igitur adiutorium bonum mulieris, quamquam etiam inferior dicatur adiutor, ut et in usu repperimus humano, quia dignitate potiores plerumque adiutorem menti mfenons adsciscunt.
126Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 1, 52, 1; 2 (auctor 340-397)
quamquam hoc ipsum uile sit aestimare quasi humani simile iudicii.
127Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 37, 49, 2; 2 (auctor 340-397)
sic enim et alibi: dum conuerteret dominus captiuitatem Sion, facti sumus sicut consolati , quamquam sanctus non in ostensione uerborum, sed in uirtute spiritus probari se uelit.
128Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 23, 1; 1 (auctor 340-397)
Et requieuit paulisper, ingemescens humanae condicionis aerumnam, quia dixerat: uerumtamen uniuer s a u finit , omnis homo uiuens, et post diapsalma resumpto spiritu ait: quamquam in imagine dei ambulet homo, tamen uane conturbabitur; thesaurizat, et ignorat at cui congr egat ea.
129Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 61, 6, 4; 3 (auctor 340-397)
quamquam ipsa subiectio non in specie quidem infirmitatis sit, sed in operatione uirtutis, dispensationis magis temporariae arbitra quam perpetuo 30 seruitio mancipata.
130Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 61, 7, 3; 3 (auctor 340-397)
nam cum proposuisset exemplum dicens: tu es sacerdos in aeternum secundum ordinem Melchisedech, subiecit idem Paulus: qui in diebus carnis preces et supplicationes adhibuit ei qui posset liberare eum de morte cum magna uoce et lacrimis et exauditus ab i 110 metu, quamquam esset filius, didicit ex his quae passus est oboedientiam et consummatus obtemperantibus sibi causa factus est salutis aeternae,
131Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 61, 10, 1; 2 (auctor 340-397)
haec utique quasi homo loquitur, quia in deo spem nostram debemus reponere, ne facile labamur; quamquam in eo quod locutusest: non mouebor amplius ostendat habere se diuinae insignia potestatis.
132Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 2, 91; 6 (auctor 340-397)
quo igitur magis opere, quo magis mysterio deus, quamquam deus in omnibus, quam hoc probatur, quando per totum mundum, qua generis humani condicio diffunditur, per separatarum diuortia tractusque regionum uno momento in uno corpore deus fraudem uetusti erroris aboleuit, gratiam regni caelestis effudit?
133Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 69; 3 (auctor 340-397)
quamquam uirtus subsidia non requirat et conmendatior sit conlatio pauperis quam diuitis liberalitas, tamen non eos qui habeant diuitias, sed eos qui uti his nesciant sententiae caelestis auctoritate condemnat.
134Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 69; 6 (auctor 340-397)
et quamquam tota aetate custodiae miserabilis sollicitas auara mens tendat excubias, quo nulla poena grauior est, successorum profutura conpendiis anxio timore seruare, tamen quoniam auaritiae studia et desideria congerendi inani quadam uoluptate pascuntur, qui consolationem uitae praesentis habuerunt remunerationem perpetuae perdiderunt.
135Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 5, 107; 5 (auctor 340-397)
non hic domini sermo de uestibus, quamquam plerosque mollioris cura uestis effeminet.
136Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 6, 71; 1 (auctor 340-397)
Ubique igitur mysterii ordo seruatur, ut prius per remissionem peccatorum uulneribus medicina tribuatur, postea alimonia mensae caelestis exuberet, quamquam nondum ualidioribus haec turba reficiatur alimentis neque Christi corpore et sanguine ieiuna solidioris fidei corda pascantur.
137Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 122; 7 (auctor 340-397)
unde non inmerito refutatur hic frater, qui dispensatorem caelestium gestiebat corruptibilibus occupare, cum inter fratres patrimonium non iudex medius, sed pietas debeat sequestra diuidere, quamquam inmortalitatis patrimonium, non pecuniae sit hominibus expetendum; frustra enim congregat opes qui se his nescit usurum, sicut ille qui cum repleta horrea nouis messibus rumperentur, exuberantium sibi fructuum receptacula praeparabat, cui congregaret ignarus.
138Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 137; 3 (auctor 340-397)
quamquam eadem mater quae socrus accipi possit; quae enim mater est filii socrus eius uxoris est, ut iuxta litteram quoque numeri non absurda sit ratio liquidoque clareat fidem uinculis nexam non esse naturae, quia licet officio pietatis obnoxii fide tamen liberi sunt.
139Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 141; 4 (auctor 340-397)
alterum animae spectat uigorem, alterum refert ad corporis sensum, quamquam inseparabilis adfectus conspiratione concordent, cum caro subiecta meliori salutaribus oboedit inperiis, non quo ia naturam animae subtilitate materiae transfusa demigret.
140Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 7, 210; 4 (auctor 340-397)
quamquam hoc quoque proficiat ad incentiua probitatis, si unusquisque conuersionem suam gratam fore credat coetibus angelorum, quorum aut adfectare patrocinium aut uereri debet offensam.
141Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 14; 1 (auctor 340-397)
nec alienum putamus, ut de fide quoque opinemur hunc esse tractatum, quam Lazarus abiectam de mensa diuitis colligit, cuius utique ulcera secundum litteram diues fastidiosus horreret nec inter pretiosas epulas unguentatosque conuiuas faetorem ulcerum lambentibus canibus sustineret, cui odor aeris et ipsa esset natura fastidio, quamquam insolentia et tumor diuitum indiciis conpetentibus exprimatur, quod ita condicionis inmemores humanae sint, ut tamquam supra naturam siti de miseriis pauperum incentiua suarum capiant uoluptatum, rideant inopem, insultent egenti et quorum misereri deceat his auferant.
142Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 68; 2 (auctor 340-397)
quamquam iam praemissum sit iudicem bonum esse domui Israhel, tamen alibi habes: quam bonus deus Israhel rectis corde!
143Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 1, 3, 1; 3 (auctor 340-397)
quamquam si diligenter discutias, et in Prouerbiis mystica pleraque repperies et in Canticis moralium suauitatem.
144Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 5, 41, 2; 4 (auctor 340-397)
denique alibi ipse dixit propheta: scis obprobrium meum, quamquam istud obprobrium Christi sit, quod non est uerum obprobrium, sed gloria dei; crux enim Christi Iudaeis scandalum, Graecis stultitia.
145Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 12, 11, 1; 2 (auctor 340-397)
sed quia et ipsum caelum praeterit, ideo non dixit 'in saecula' permanere, sed 'in saeculum', quamquam propterea praetereat, ut fiat nouum caelum, noua terra, nouum testamentum, ut facie ad faciem gloriam domini uidere possimus.
146Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 14, 21, 2; 4 (auctor 340-397)
ut uere quasi ex persona Ios/»ph dictum putemus quod hic ipse supra dixit: humiliatus sum, et saluum me fecit, quamquam, si consideremus quae iste tolerauit, ex persona sua eum dixisse repperiemus.
147Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1853C (auctor 340-397)
Quam institutionem secutus Salomon librum de Proverbiis scripsit, quo moralem locum uberius expressit, naturalem in Ecclesiaste, mysticum in Canticis canticorum: quamquam si diligenter discutias, et in Proverbiis mystica pleraque reperias, et in Canticis moralium suavitatem.
148Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0469A (auctor 340-397)
Habes et quartum, ut discedas magis, et vindictam Deo committas, quam tibi exigas; quamquam et hoc secundum legem magis dictum voluit videri.
149Ambrosius Mediolanensis, De benedictionibus patriarcharum, 14, 0674B (auctor 340-397)
3. Quamquam praeclara haec in hoc sint mysteria (Ibid., 13 et seq.) , quod sumens Ioseph filios suos quos susceperat in Aegypto, Ephraem ad dexteram suam, ad sinistram autem Israel patris sui: Manassen autem ad sinistram suam, ut ad dexteram esset Israel, applicuit eos ante patrem suum.
150Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1294D (auctor 340-397)
14. Plura loci huius tractatus exposcit, quibus possimus ostendere auctoritatem Patris, proprietatem Filii, Trinitatis totius unitatem: sed consolandi hodie, non tractandi partes recepi; quamquam abducere a moerore animum intentione tractandi consolationis sit usus.
151Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1302B (auctor 340-397)
Quamquam ita mutuus semper utrique nostrum insederit amor, ut interiore potius foveretur affectu, quam forensi blanditia divulgaretur; neque enim aliorum quaerebamus testimonium, qui tantam nostri gratiam tenebamus.
152Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1306B (auctor 340-397)
Et forte ad id locorum in schismate regionis illius Ecclesia erat; Lucifer enim se a nostra tunc temporis communione diviserat, et quamquam pro fide exsulasset, et fidei suae reliquisset haeredes; non putavit tamen fidem esse in schismate.
153Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1308B (auctor 340-397)
Ergo si libido atque iracundia reliquorum vitiorum educatrices sunt, iure castitatem atque clementiam dixerim quasdam virtutum parentes; quamquam pietas quoque ut omnium principatus bonorum, ita etiam seminarium virtutum est caeterarum.
154Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1311C (auctor 340-397)
Si de filio, non utique absurdum etiam de fratrum amissione talia posse memorari; quamquam si mihi fuisset filius, numquam eum amplius dilexissem.
155Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1313C (auctor 340-397)
75. Iam iam, frater animo meo charissime, quamquam tu immaturo decesseris obitu; beatus tamen, qui ista non sustines, nec amissum fratrem moerere compelleris, quem absentem diu ferre non poteras, sed recursu celeri revisebas.
156Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1314B (auctor 340-397)
Et quamquam istud familiare virginibus, quibus mollior sexus, tenerior affectus, contuitu communis fragilitatis in lacrymas etiam sine domestici sensu doloris exuberat; tamen cum maior causa moerendi est, finis moeroribus excluditur.
157Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2088D (auctor 340-397)
Haec mihi reputanti, quamquam omnia erepta sint, sola tamen terrori ac formidini sunt: nec mihi ipsi inferam, quae nec hostis poterit inferre: et illa paradisi eripiam, quae Romanus adhuc non potuit eripere.
158Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2148A (auctor 340-397)
In communi enim conditione universorum servire, quaedam libertas est: quoniam dignitate dominantium honestantur obsequia servorum: quamquam Romani servitutem non exigant auctores libertatis, quia non solum immitem regem necarunt, sed etiam superbum non passi sunt; et ideo augustum apud eos nomen est imperii, quod augeat suos, non quod alienos opprimat.
159Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0527A (auctor 340-397)
Quamquam autem illum humana doctrina indigere neget, quippe qui a Deo ipso fuerit institutus, addit tamen eumdem hac sua pietate viam sibi ad victoriam munire.
160Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0544D (auctor 340-397)
Quamquam etiam humanis testimoniis argumenta cedere soleant; argumentare tamen, haeretice, ut voles.
161Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0570B (auctor 340-397)
Quamquam cum dixerit: Omnia quae Pater habet, mea sunt (Ioan. XVI, 15) : sine dubio quia nihil excipitur, quam Pater habet, eamdem habet et Filius voluntatem.
162Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi, 14, 0572B (auctor 340-397)
Denique et Abrahae dictum est: Exi de terra tua, et de cognatione tua, et de domo patris tui (Gen. XII, 1) . Sed forte dicas: Levita non erat. Sed habebat in lumbis suis Levi, ut legimus ad Hebraeos scriptum (Hebr. VII, 10) . Et Dominus levitis dicit, cum discipulis suis, hoc est, apostolis dicit: Si quis vult post me venire, abneget semetipsum, et tollat crucem suam, et sequatur me (Luc. IX, 23) . Quamquam ad omnes iam dictum sit: Vos autem genus electum, regale sacerdotium, gens sancta, populus in adoptionem (I Petr. II, 9) . Venit plenitudo, reliquiae cessarunt.
163Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi, 14, 0585D (auctor 340-397)
Erat enim ad torrentem Chorrad, quod est cognitio, ubi abundantiam profluentem divinae cognitionis hauriret, ita fugiens saeculum, ut nec cibum corporis huius exquireret, nisi quem aves detulissent ministrae; quamquam esca eius plerumque terrena non fuerit.
164Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David, 14, 0821B (auctor 340-397)
Quamquam, etsi addant quod dixerit, Domine, considerent quod quasi homo in morte positus hoc loquatur.
165Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David, 14, 0837A (auctor 340-397)
Ipse quidem David pluribus locis de saeculi vanitate non tacuit, et inania esse quae putantur bona istius mundi, frequenter asseruit, et maxime in psalmo trigesimo octavo, in quo dicit: Verumtamen universa vanitas, omnis homo vivens (Psal. XXXVIII, 6) ; et quamquam in imaginem Dei ambulet homo, tamen vane conturbabitur, thesaurizat, et ignorat cui congregat ea.
166Ambrosius Mediolanensis, De Nabuthe Iezraelita, 14, 0748B (auctor 340-397)
Quamquam nihil prosit audiri eam, quae etiam audita nihil proficit.
167Ambrosius Mediolanensis, De Noe et Arca, 14, 0373A (auctor 340-397)
Remansit Iudaeorum populus, licet uno pede claudus: quamquam et in ipsa lege claudicet.
168Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0076A (auctor 340-397)
Quamquam etiam his duobus antiquior dixerit Iob: Salvum feci pauperem de manu potentis, et pupillum cui adiutor non erat, adiuvi.
169Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0136B (auctor 340-397)
Licet tibi silere in negotio duntaxat pecuniario; quamquam sit constantiae adesse aequitati.
170Ambrosius Mediolanensis, De paradiso, 14, 0298C (auctor 340-397)
In eo igitur adiutorium bonum mulieris, quamquam etiam inferior dicatur adiutor; ut et in usu reperimus humano, quia dignitate potiores plerumque adiutorem meriti inferioris adsciscunt.
171Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0746B (auctor 340-397)
Quamquam et illud non absurdum sit aestimare, quia pro maiestate divina eum latere nihil possit.
172Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0711D (auctor 340-397)
29. Quod si quis, quia omnia facta per Verbum Evangelista posuit, non excipit Spiritum sanctum (quamquam in Ioanne locutus Spiritus Dei, Omnia per ipsum facta sunt, dixerit, non omnia facti sumus; cum utique loqui in Evangelistis Spiritum Dei ipse Dominus ostenderit, dicens (Matth. XVI, 20) : Non enim vos eritis loquentes, sed Spiritus Patris vestri, qui loquitur in vobis ); tamen si quis, ut dixi, hoc loco non excipit Spiritum sanctum, sed inter omnia numerat; nec ibi ergo excipit Dei Filium, ubi Apostolus dixit: Nobis tamen unus Deus Pater ex quo omnia, et nos per illum (I Cor. VIII, 6) . Sed ut sciat quia inter omnia non est Filius, legat sequentia; nam cum dicit: Et unus Dominus Iesus, per quem omnia (Ibid.) ; ab omnibus utique excipit Dei Filium, qui excepit et Patrem.
173Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0722C (auctor 340-397)
Quamquam in aqua et Spiritu baptizamur, hunc tamen illi longe praestare; atque adeo non seiungendum a Patre et Filio.
174Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0725B (auctor 340-397)
87. Sed ne hoc secundum carnem dictum obiiciant; quamquam plus unus ille, quam omnes: de cuius carne exibat virtus, quae sanaret omnes: tamen sicut Dominus complet omnia, ita etiam et de Spiritu lectum est: Quoniam Spiritus Domini replevit orbem terrarum (Sap. I, 7) . Habes etiam de omnibus qui convenerant cum apostolis dictum quia, repleti sancto Spiritu, loquebantur verbum Dei cum fiducia (Act. IV, 31) . Vides quia et plenitudinem et fiduciam dat Spiritus sanctus; cuius operationem archangelus nuntiat Mariae, dicens: Spiritus sanctus superveniet in te (Luc. I, 35) . 88. Habes etiam in Evangelio quia angelus secundum tempus descendebat in natatoriam, et movebatur aqua: et qui prior descendisset in natatoriam, sanus fiebat (Ioan. V, 4) . Quid in hoc typo angelus, nisi descensionem sancti Spiritus nuntiabat, quae nostris futura temporibus, aquas sacerdotalibus invocata precibus consecraret?
175Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0739B (auctor 340-397)
153. Plerique tamen hoc loco Patrem volunt tantummodo per fontem significatum, quamquam videant quid Scriptura memoraverit: Apud te, inquit, fons vitae (Psal. XXXV, 10) , hoc est, apud Patrem Filius; quoniam Verbum apud Deum, quod erat in principio, et erat apud Deum.
176Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0740A (auctor 340-397)
156. [Alias cap. XX.[ Sed ne quis forte tamquam pusillitatem Spiritus redarguat, et hinc velit quamdam facere distantiam magnitudinis, quod aqua portio videatur esse fontis exigua: quamquam creaturarum exempla minime divinitati aptanda videantur; tamen ne quid ex hac quoque creaturae comparatione praeiudicent, discant non solum aquam, sed etiam flumen dictum Spiritum sanctum, secundum quod lectum est: Flumina de ventre eius fluent aquae vivae.
177Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0795B (auctor 340-397)
Quamquam si ipsa verba consideremus, quid aliud in Patre et Filio et Spiritu sancto, nisi eiusdem potestatis unitatem intelligere debemus?
178Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0801A (auctor 340-397)
103. Quamquam quid expressionem quaerimus vocis, ubi expressionem cernimus unitatis?
179Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0810A (auctor 340-397)
143. Quamquam nec hoc praetermiserit Apostolus, quin et Spiritum diceret adorandum.
180Ambrosius Mediolanensis, De viduis, 16, 0261C (auctor 340-397)
Quamquam cuiusce consilii sit iterum experiri velle frustra tentatam fecunditatem, aut subire, quam pertuleris, orbitatem?
181Ambrosius Mediolanensis, De virginibus, 16, 0206B (auctor 340-397)
Quamquam si verbis coelestibus credimus, nemo est qui reliquerit domum, aut parentes, aut fratres, aut uxorem, aut filios, propter regnum Dei, et non recipiat septies tantum in hoc tempore: in saeculo autem venturo vitam aeternam possidebit (Matth. XIX, 29) . Crede fidem tuam Deo: quae homini pecuniam credis, fenerare Christo.
182Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0949C (auctor 340-397)
Quamquam hoc ipsum vile sit aestimare quasi humani simile iudicii.
183Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1034C (auctor 340-397)
Sic enim et alibi: Dum converteret Dominus captivitatem Sion, facti sumus sicut consolati (Psal. CXXV, 1) . Quamquam sanctus non in ostensione verborum, sed in virtute spiritus probari se velit.
184Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1050C (auctor 340-397)
Et post diapsalma, resumpto spiritu, ait: Quamquam in imagine Dei ambulet homo; tamen vane conturbatur: thesaurizat, et ignorat cui congregat ea.
185Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1169A (auctor 340-397)
Illa subiicitur, quae tristis est; quia scriptum est: Tristis est anima mea usque ad mortem (Matth. XXVI, 38) . Illa subiicitur quae suscepta, non ex Deo Patre nata: quamquam ipsa subiectio non in specie quidem infirmitatis sit, sed in operatione virtutis; dispensationis magis temporariae arbitra, quam perpetuo servitio mancipata.
186Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1169C (auctor 340-397)
Quamquam esset Filius, didicit ex his quae passus est obedientiam: et consummatus obtemperantibus sibi causa factus est salutis aeternae: vocatus a Deo sacerdos secundum ordinem Melchisedech (Hebr. V, 6-10) . Nonne igitur evidenter clamavit Apostolus dicens obedientiam illam et humilitatem non divinitatis fuisse, sed carnis?
187Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1170D (auctor 340-397)
Haec utique quasi homo loquitur; quia in Deo spem nostram debemus reponere, no facile labamur: quamquam in eo quod locutus est: Non movebor amplius; ostendat habere se divinae insignia potestatis.
188Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0885D (auctor 340-397)
Servus igitur ex genere praeclaro, pauper ex patre divite, de amore ad odium, de gratia ad supplicium: rursus de carcere ad aulam, de reatu ad iudicium traductus; neque adversis fractus est, neque elevatus secundis (Gen. XLI, 39 et seq.). 24. Astipulatur etiam momentarias esse vices rerum etiam sancti David frequenter variatus status, qui despectus patri, pretiosus Deo; triumpho nobilis, invidia vilis (I Reg. XVI, 11 et seq.) , accitus ad ministerium regium, electus ad affinitatem (I Reg. XVIII, 2 et seq.) , postremo faciem et ora mutatus, exsul regni, fugitans parricidii, nunc sua offendicula deplorabat, et rursus aliena removebat, conciliato haerede nobilior, quam decolorato (II Reg. XII, 1 et seq.) Expertus igitur omnia, pulchre dixit: Bonum mihi quod humiliatus sum (Psal. CXVIII, 71) . 25. Quamquam hoc et ad eum possit referri, qui cum esset in Dei forma, facilis inclinare coelos; descendit tamen, et formam servi accipiens nostras portavit infirmitates (Phil. II, 6) : qui praevidens sanctos suos, non quasi rapinam sibi proprium honorem assumere; sed subiicere se aequalibus, et alios sibi anteferre, dixit: Bonum mihi est quod humiliatus sum.
189Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0894B (auctor 340-397)
Erit itaque inter plures, quamquam paucarum etiam in magnis urbibus hic usus medendi sit: erit, inquam, vel malevola, vel imperita, quam pudoris claustra praetereant, et per imperitiam integro.
190Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0942B (auctor 340-397)
Quamquam non esset ordinis neque rationis, ut proposita interrumperemus; responsumque esset a nobis ut damnarent Arii impietates, et de quibus vellent, ordine, locoque servato, eorum intentionibus responderemus: tamen acquievimus praeposterae voluntati.
191Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0997A (auctor 340-397)
Respondi, si a me peteret, quod meum esset, id est, fundum meum, argentum meum, quidvis huiusmodi meum, me non refragaturum; quamquam omnia quae mei sunt, essent pauperum: verum ea quae sunt divina, imperatoriae potestati non esse subiecta.
192Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1107C (auctor 340-397)
Qui nisi iam esset defunctus, timerem, Imperator, ne in eum tu vindicares, quamquam vindictam coelestem non evaserit, suo superstes haeredi.
193Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1110C (auctor 340-397)
26. Quamquam quantum est, Imperator, ut quaerendum aut vindicandum non putes, quod in hunc diem nemo quaesivit, nemo umquam vindicavit?
194Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1146B (auctor 340-397)
Quamquam in psalmo evidenter Dominum dixerit Patrem Filius: Viderunt me, et moverunt capita sua: adiuva me, Domine, Deus meus (Psal. CVIII, 25, 26) . Etenim secundum formam servi locutus, dominum vocavit, quem Patrem noverat, aequalis in Dei forma, servum secundum carnis substantiam se praedicans; servitus enim carnis, dominatus autem divinitatis est.
195Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1196C (auctor 340-397)
24 et 25. Quamquam multa genera sint animantium, quae amisso pari, concubitu indulgere nesciant, et tamquam solitariae vitae aevum exigant: plurima quoque herbis vescantur simplicibus, nec alias nisi fonte puro sitim restinguere noverint: canes quoque videas frequenter interdicto cibo temperare solitos; ut ieiuna fame ora suspendant, si imperetur abstinentia.
196Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1212C (auctor 340-397)
Quamquam id agere debemus, ne nos arbitrii nostri poeniteat, aut facti: prudentis est enim prospicere, ne frequenter eum poeniteat sui; numquam enim poenitere solius est Dei.
197Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1250A (auctor 340-397)
24. Quamquam si diligenter intendas, et illa sit ratio, quam iam cessare debuerit praeputii circumcisio; quia plenitudo gentium venit.
198Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1250D (auctor 340-397)
26. Ergo omnifariam claret etiam secundum litteram Legis, quamquam Lex spiritalis sit, et secundum ipsam tamen litteram ad circumcisionem teneri non potuisse nationum populos: sed ipsam circumcisionem in signo fuisse, donec plenitudo gentium intraret, et sic omnis Israel salvus fieret, circumcisus corde, non exigua membri unius parte.
199Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1273C (auctor 340-397)
Itaque huiusmodi cogitationibus etiam boni mores ab officio retrahuntur: quasi vero hoc solum sit in clerico, ut sumptum expediat suum, et non ut divinum sibi post mortem potius subsidium locet; quamquam ille post mortem abundet, qui tutus hic potuerit decernere adversum tot inimicorum insidias.
200Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 2, III; 218 (auctor 340-397)
Quo igitur magis opere, quo magis mysterio Deus (quamquam Deus in omnibus) quam hoc probatur; quando per totum mundum, qua generis humani conditio diffunditur, per separatarum divortia tractusque regionum, uno momento in uno corpore Deus fraudem vetusti erroris abolevit, gratiam regni coelestis effudit?
201Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 5, VI; 239 (auctor 340-397)
Quamquam virtus subsidia non requirat, et commendatior sit collatio pauperis, quam divitis liberalitas; tamen non eos qui habeant divitias, sed eos qui uti his nesciant, sententiae coelestis auctoritate condemnat.
202Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 5, VI; 242 (auctor 340-397)
Et quamquam tota aetate custodiae miserabilis sollicitas avara mens tendat excubias, quo nulla poena gravior est, successorum profutura compendiis anxio timore servare; tamen quoniam avaritiae studia, et desideria congerendi, inani quadam voluptate pascuntur: qui consolationem vitae praesentis habuerunt, remunerationem perpetuam perdiderunt.
203Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 5, VII; 133 (auctor 340-397)
107. Non hic Domini sermo de vestibus; quamquam plerosque mollioris cura vestis effeminet, qui quasi lanae onus ferre non possint, sericas vestes tectis per terram verrunt vestigiis, usuque faciunt ut amictus oneri sit.
204Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 6, IX; 41 (auctor 340-397)
71. Ubique igitur mysterii ordo servatur; ut prius per remissionem peccatorum vulneribus medicina tribuatur, postea alimonia mensae coelestis exuberet: quamquam nondum validioribus haec turba reficiatur alimentis, neque Christi corpore et sanguine ieiuna solidioris fidei corda pascantur.
205Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XII; 66 (auctor 340-397)
Unde non immerito refutatur hic frater, qui dispensatorem coelestium gestiebat corruptibilibus occupare; cum inter fratres patrimonium non iudex medius, sed pietas debeat sequestra dividere; quamquam immortalitatis patrimonium, non pecuniae, sit hominibus expetendum; frustra enim congregat opes, qui se his nescit usurum: sicut ille qui cum repleta horrea novis messibus rumperentur, exuberantium sibi fructuum receptacula praeparabat, cui congregaret ignarus (Vers. 27 et seq.).
206Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XII; 151 (auctor 340-397)
Quamquam eadem mater quae socrus accipi possit, quae enim mater est filii, socrus eius uxoris est; ut iuxta litteram quoque numeri non absurda sit ratio, liquidoque clareat fidem vinculis nexam non esse naturae, quo licet officio pietatis obnoxii, fide tamen liberi sunt.
207Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XII; 179 (auctor 340-397)
Alter animae spectat vigorem, alterum refert ad corporis sensum; quamquam in se separabilis affectus conspiratione concordent, cum caro subiecta meliori, salutaribus obedit imperiis: non quod in naturam animae subtilitate materiae transfusa demigret, sed quia deliciis abdicatis, ab omni defaecata labe vitiorum, coelestis conversationis tramitem obedientiae affectione gradiatur: iam non ut antea legi mentis repugnans, sed per legem mentis et spiritum vitae liberata a lege peccati; ut animae caro fiat appendix, non iam lena vitiorum, sed aemula quaedam et quasi pedissequa virtutis.
208Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 7, XV; 27 (auctor 340-397)
Quamquam hoc quoque proficiat ad incentiva probitatis, si unusquisque conversionem suam gratam fore credat coetibus angelorum, quorum aut affectare patrocinium, aut vereri debet offensam.
209Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 8, XVI; 85 (auctor 340-397)
14. (Vers. 20, 21.) Nec alienum putamus, ut de fide quoque opinemur hunc esse tractatum, quam Lazarus abiectam de mensa divitis collegit: cuius utique ulcera secundum litteram dives fastidiosus horreret, nec inter pretiosas epulas unguentatosque convivas fetorem ulcerum lambentibus canibus sustineret cui odor aeris, et ipsa esset natura fastidio: quamquam insolentia et tumor divitum indiciis competentibus exprimatur, quod ita conditionis immemores humanae sint, ut, tamquam supra naturam siti, de miseriis pauperum incentiva suarum capiant voluptatum, rideant inopem, insultent egenti, et quorum misereri deceat, his auferant.
210Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 8, XVIII; 96 (auctor 340-397)
Quamquam iam praemissum sit iudicem bonum esse domui Israel, tamen alibi habes: Quam bonus Deus Israel rectis corde (Ps.
211Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1200C (auctor 340-397)
3. Quam institutionem secutus Salomon, librum de Proverbiis scripsit, in quo moralem locum uberius expressit, naturalem in Ecclesiaste, mysticum in Canticis canticorum: quamquam si diligenter discutias, et in Proverbiis mystica pleraque reperies, et in Canticis moralium suavitatem.
212Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1265D (auctor 340-397)
Denique alibi ipse dixit Propheta: Scis opprobrium meum (Ps. LXVIII, 20) . Quamquam istud opprobrium Christi sit, quod non est verum opprobrium, sed gloria Dei; crux enim Christi Iudaeis scandalum, Graecis stultitia.
213Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1364A (auctor 340-397)
Sed quia et ipsum coelum praeterit, ideo non dixit in saecula permanere, sed in saeculum: quamquam praetereat, ut fiat novum coelum, et nova terra, novum testamentum; ut facie ad faciem gloriam Domini videre possimus.
214Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1399A (auctor 340-397)
Praelatio armavit fratres, humilitas conciliavit extraneos: praelatio concitavit germanos, humilitas regem subditum fecit; ut vere quasi ex persona Ioseph dictum putemus, quod hic ipse supra dixit: Humiliatus sum, et salvum me fecit (Psal. CXIV, 6) ; quamquam si consideremus quae iste toleravit, ex persona sua eum dixisse reperiemus.
215Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0132B (auctor 340-397)
Et quamquam lectionis serie possimus adstruere quod primo diem fecerit Dominus et noctem, quae sunt vices temporum; et secundo die firmamentum fecerit, quo discrevit aquam quae sub coelo est, et aquam quae super coelum; tamen satis est ad praesentem assertionem, quod in principio coelum fecerit, unde praerogativa generationis et causa; et terram fecerit, in qua esset generationis substantia.
216Ambrosius Mediolanensis, Hexaemeron, 14, 0256C (auctor 340-397)
39. Nunc quoniam et elephantos vides tibi subditos, et leones esse subiectos; nosce te ipsum, o homo, quod non, ut ferunt, Apollinis Pythii, sed Salomonis sancti est, qui ait: Nisi scias te formosa in mulieribus (Cant. I, 7) , quamquam multo antea Moyses in Deuteronomio scripserit: Attende tibi, o homo. Attende tibi (Deut., IV, 9) , ait lex. Et Propheta ait: Nisi scias te.
217Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, p1, 12; 23 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam prohibitores duritia bellorumque artibus antistabant, quibus nihil praeter moenium supererat adiumentum, collectus tamen ex potioribus numeris miles diuturnas ferre nequiens moras suburbana omnia circumibat diligenter inquirens, qua vi vel machinis posset patefactam irrumpere civitatem.
218Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 7 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam utilia moneret et necessaria, ventis tamen loquebatur incassum.
219Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 15, 5; 32 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ut bestiarii obiceremur intractabilibus feris, perpendentes tamen hoc bonum habere tristia accidentia, quod in locum suum secunda substituunt, mirabamur illam sententiam Tullianam ex internis veritatis ipsius promulgatam, quae est talis: "et quamquam optatissimum est perpetuo fortunam quam florentissimam permanere, illa tamen aequalitas vitae non tantum habet sensum, quantum cum ex miseris et perditis rebus ad meliorem statum fortuna revocatur.
220Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 4; 5 (auctor c.330–c.391)
Hoc metu solutus efficacissimus Caesar providebat constanti sollicitudine, ut militum diuturno labori quies succederet aliqua licet brevis, ad recreandas tamen sufficiens vires, quamquam ultima squalentes inopia terrae saepe vastitatae exigua quaedam victui congrua suggerebant.
221Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 16, 12; 69 (auctor c.330–c.391)
Spicula tamen verutaque missilia non cessabant ferrataeque arundines fundeb[...]antur, quamquam etiam comminus mucro feriebat contra mucronem, et loricae gladiis findebantur et vulnerati nondum effuso cruore ad audendum exsertius consurgebant.
222Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 19, 9; 3 (auctor c.330–c.391)
Vxor vero Craugasii, quae retinens pudorem inviolatum ut matrona nobilis colebatur, maerebat velut orbem alium sine marito visura, quamquam sperabat documentis praesentibus altiora.
223Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 3; 10 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam hoc per omne plenilunium semper eveniat, non semper deficit tamen.
224Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 7; 14 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam angustae calles difficiliorem aditum dabant ad muros aptatique arietes aegre promovebantur manualium saxorum sagittarumque metu arcente, nec ballistae tamen cessavere nec scorpiones, illae tela torquentes, hi lapides crebros, qualique simul ardentes pice et bitumine illiti, quorum assiduitate per proclive labentium machinae haerebant velut altis radicibus fixae, easque malleoli et faces iactae destinatius exurebant.
225Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 8; 5 (auctor c.330–c.391)
Quamquam eum haec dudum comperisse opinabatur relatu Decentii olim reversi et cubiculariorum recens de Galliis praegressorum, qui ad Caesaream aliqua portavere sollemnia.
226Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 20, 8; 6 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam non repugnanter nec arrogantibus verbis quidquam scripsit, ne videretur subito redundasse.
227Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 1; 4 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam haec laetifica sciret, velut fixa tamen firmitate consistens intra terminos Daciae se continebat sic quoque plurima pertimescens.
228Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 3; 16 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam haec, quae rettulimus, eius displicuere fautoribus, sequentia tamen severitatis recto vigore sunt gesta.
229Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 5; 1 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam a rudimentis pueritiae primis inclinatior erat erga numinum cultum paulatimque adolescens desiderio rei flagrabat, multa metuens tamen agitabat quaedam ad id pertinentia quantum fieri poterat occultissime.
230Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 10; 2 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam in disceptando aliquotiens erat intempestivus, quid quisque iurgantium coleret, tempore alieno interrogans, tamen nulla eius definitio litis a vero dissonans repperitur nec argui umquam potuit ob religionem vel quodcumque aliud ab aequitatis recto tramite deviasse.
231Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 14; 7 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam his paribusque de causis indignaretur, tacens tamen motumque in animi retinens potestate sollemnia celebrabat.
232Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 22, 16; 18 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam veteres cum his, quorum memini, floruere complures, tamen ne nunc quidem in eadem urbe doctrinae variae silent; nam et disciplinarum magistri quodammodo spirant et nudatur ibi geometrico radio, quidquid reconditum latet, nondumque apud eos penitus exaruit musica nec harmonica conticuit et recalet apud quosdam adhuc licet raros consideratio mundani motus et siderum doctique sunt alii numeros; pauci super his scientiam callent, quae fatorum vias ostendit.
233Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 23, 6; 95 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam pleraque sunt ibi deserta aquarum penuria, soli quaedam [...] sed Iasonion et Antiochia et Nisea sunt aliis notiora.
234Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 24, 6; 8 (auctor c.330–c.391)
Quo facto et naves incolumes sunt receptae et residuus miles, quamquam saxis et varietate telorum ex edito vexaretur, post concertationem acerrimam praealtas ripas et arduas supergressus stabat immobilis.
235Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 25, 2; 4 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ad momentum haesit stupore defixus, omni tamen superior metu ventura decretis caelestibus commendabat relictoque humi strato cubili adulta iam excitus nocte et numinibus per sacra depulsoria supplicans flagrantissimam facem cadenti similem visam aeris parte sulcata evanuisse existimavit horroreque perfusus est, ne ita aperte minax Martis apparuerit sidus.
236Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 26, 10; 17 (auctor c.330–c.391)
Exin cum superata luctibus ferocia deflagrasset, proscriptiones et exsilia et quae leviora quibusdam videntur, quamquam sint aspera, viri pertulere summates et, ut ditaretur alius, genere nobilis et forte meritis locupletior actus patrimonio praeceps trususque in exsilium consumebatur angore aut stipe precaria victitabat nec modus ullus exitialibus malis impositus, quam diu principem et proximos opum satietas cepit et caedis.
237Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 27, 7; 4 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam Valentinianus, homo propalam ferus, inter imperitandi exordia, ut asperitatis opinionem molliret, impetus truces retinere nonnumquam in potestate animi nitebatur, serpens tamen vitium et dilatum licentius erupit ad perniciem plurimorum, quod auxit ira acerbius effervescens.
238Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 28, 1; 29 (auctor c.330–c.391)
Amantius haruspex, ea tempestate prae ceteris notus, occultiore indicio proditus, quod ob prava quaedam implenda ad sacrificandum ab eodem esset ascitus Hymetio, inductusque in iudicium, quamquam incurvus sub eculeo staret, pertinaci negabat instantia.
239Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 2; 34 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam sint multa et varia, quae, ut levius interpretemur, egit asperrime, pauca tamen dici sufficiet, quae sunt nota pervulgata, ad aemulationem eorum commissa, quae facta sunt Romae.
240Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 29, 5; 49 (auctor c.330–c.391)
Quamquam igitur immite quoddam barbaricis concrepantibus tubis manipuli furentium imminebant ipsi quoque parmas genibus illidentes, tamen ut pugnator ille cautus et prudens militis paucitate diffisus audacter agmine quadrato incedens ad civitatem nomine Contensem flexit iter intrepidus, ubi captivos nostros Firmus ut in munimento abstruso locarat et celso; cunctisque receptis in proditores satellitesque memorati animadvertit acriter, ut solebat.
241Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 30, 5; 4 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam terrori cunctis erat, dum sperabatur, ut acer et vehemens mox iudices damnari iussurus, quorum perfidia vel secessione Pannoniarum nudatum est latus, cum illuc venisset, ita intepuit, ut neque in Gabinii regis inquireret necem neque inusta rei publicae vulnera, quo sinente vel agente segnius evenissent, curatius vestigaret eo videlicet more, quo erat severus in gregariis corrigendis, remissior erga maiores fortunas vel verbis asperioribus incessendas.
242Ammianus Marcellinus, Rerum gestarum libri qui supersunt, 31, 13; 32 (auctor c.330–c.391)
Constatque vix tertiam evasisse exercitus partem [...] annalibus praeter Cannensem pugnam ita ad internecionem res legitur gesta, quamquam Romani aliquotiens reflante Fortuna fallaciis lusi bellorum iniquitati cesserunt ad tempus et certamina multa fabulosae neniae flevere Graecorum.
243Ammianus Marcellinus, Res gestae, Val. 2, 12; 8 (auctor c.330–c.391)
Dona et annonas largitus quamquam aerarium publicum ex toto faeneum invenisset, suo labore recuperavit et opulentum fecit.
244Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 8; 11 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam utilia moneret et necessaria, ventis tamen loquebatur incassum.
245Ammianus Marcellinus, Res gestae, 15, 5, 23; 36 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ut bestiarii obiceremur intractabilibus feris, perpendentes tamen hoc bonum habere tristia accidentia, quod in locum suum secunda substituunt, mirabamur illam sententiam Tullianam, ex internis veritatis ipsius promulgatam, quae est talis: Et quamquam optatissimum est perpetuo fortunam quam florentissimam permanere, illa tamen aequalitas vitae non tantum habet sensum, quantum cum ex miseris et perditis rebus ad meliorem statum fortuna revocatur.
246Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 4, 4; 6 (auctor c.330–c.391)
Hoc metu solutus, efficacissimus Caesar providebat constanti sollicitudine, ut militum diuturno labori quies succederet aliqua licet brevis, ad recreandas tamen sufficiens vires, quamquam ultima squalentes inopia terrae, saepe vastitatae exigua quaedam victui congrua suggerebant.
247Ammianus Marcellinus, Res gestae, 16, 12, 46; 64 (auctor c.330–c.391)
Spicula tamen verrutaque missilia non cessabant, ferrataeque arundines fundebantur, quamquam etiam comminus mucro feriebat contra mucronem, et loricae gladiis findebantur, et vulnerati nondum effuso cruore ad audendum exsertius consurgebant.
248Ammianus Marcellinus, Res gestae, 19, 9, 3; 6 (auctor c.330–c.391)
Uxor vero Craugasii, quae retinens pudorem inviolatum, ut matrona nobilis colebatur, maerebat velut orbem alium sine marito visura, quamquam sperabat documentis praesentibus altiora.
249Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 3, 7; 11 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam hoc per omne plenilunium semper eveniat, non semper deficit tamen.
250Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 7, 10; 15 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam angustae calles difficiliorem aditum dabant ad muros, aptatique arietes aegre promovebantur, manualium saxorum, sagittarumque metu arcente, nec ballistae tamen cessavere nec scorpiones, illae tela torquentes, hi lapides crebros, qualique simul ardentes pice et bitumine illiti, quorum assiduitate per proclive labentium, machinae haerebant velut altis radicibus fixae, easque malleoli et faces iactae destinatius exurebant.
251Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 8, 4; 7 (auctor c.330–c.391)
Quamquam eum haec dudum comperisse opinabatur, relatu Decentii olim reversi, et cubiculariorum recens de Galliis praegressorum, qui ad Caesarem aliqua portavere sollemnia.
252Ammianus Marcellinus, Res gestae, 20, 8, 4; 8 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam nova referret, non repugnanter tamen nec arrogantibus verbis quicquam scripsit, ne videretur subito redundasse tumore.
253Ammianus Marcellinus, Res gestae, 21, 12, 14; 24 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam prohibitores duritia bellorumque artibus antistarent, quibus nihil praeter moenium supererat adiumentum, collectus tamen ex potioribus numeris miles, diuturnas ferre nequiens moras, suburbana omnia circumibat, diligenter inquirens, qua vi vel machinis posset patefactam irrumpere civitatem.
254Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 1, 3; 6 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam haec laetifica sciret, velut fixa tamen firmitate consistens, intra terminos Daciae se continebat, sic quoque plurima pertimescens.
255Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 3, 10; 17 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam haec quae retulimus, eius displicuere fautoribus, sequentia tamen severitatis recto vigore sunt gesta.
256Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 5, 1; 2 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam a rudimentis pueritiae primis, inclinatior erat erga numinum cultum, paulatimque adulescens, desiderio rei flagrabat, multa metuens tamen agitabat quaedam ad id pertinentia, quantum fieri poterat, occultissime.
257Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 10, 2; 3 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam in disceptando aliquotiens erat intempestivus, quid quisque iurgantium coleret, tempore alieno interrogans, tamen nulla eius definitio litis a vero dissonans reperitur, nec argui umquam potuit, ob religionem vel quodcumque aliud ab aequitatis recto tramite deviasse.
258Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 14, 3; 7 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam his paribusque de causis indignaretur, tacens tamen motumque in animi retinens potestate, sollemnia celebrabat.
259Ammianus Marcellinus, Res gestae, 22, 16, 17; 20 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam veteres cum his quorum memini floruere complures, tamen ne nunc quidem in eadem urbe doctrinae variae silent; nam et disciplinarum magistri quodam modo spirant, et nudatur ibi geometrico radio quicquid reconditum latet, nondumque apud eos penitus exaruit musica, nec harmonia conticuit, et recalet apud quosdam adhuc (licet raros ), consideratio mundani motus et siderum, doctique sunt alii numeros; pauci super his scientiam callent, quae fatorum vias ostendit.
260Ammianus Marcellinus, Res gestae, 23, 6, 54; 97 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam pleraque sunt ibi deserta soli aquarum penuria, quaedam tamen habent oppida; sed Iasonion et Antiochia et Nigaea sunt aliis notiora.
261Ammianus Marcellinus, Res gestae, 24, 6, 6; 9 (auctor c.330–c.391)
Quo facto et naves incolumes sunt receptae, et residuus miles, quamquam saxis et varietate telorum ex edito vexaretur, post concertationem acerrimam, praealtas ripas et arduas supergressus, stabat immobilis.
262Ammianus Marcellinus, Res gestae, 25, 2, 4; 6 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam ad momentum haesit stupore defixus, omni tamen superior metu, ventura decretis caelestibus commendabat, relictoque humi strato cubili, adulta iam excitus nocte, et numinibus per sacra depulsoria supplicans, flagrantissimam facem cadenti similem visam, aeris parte sulcata, evanuisse existimavit, horroreque perfusus est, ne ita aperte minax Martis apparuerit sidus.
263Ammianus Marcellinus, Res gestae, 26, 10, 14; 19 (auctor c.330–c.391)
Exin cum superata luctibus ferocia deflagrasset, proscriptiones et exsilia et quae leviora quibusdam videntur, quamquam sint aspera, viri pertulere summates, et (ut ditaretur alius) genere nobilis, et forte meritis locupletior, actus patrimonio praeceps, trususque in exsilium consumebatur angore, aut stipe precaria victitabat, nec modus ullus exitialibus malis impositus, quam diu principem et proximos opum satietas cepit et caedis.
264Ammianus Marcellinus, Res gestae, 27, 7, 4; 5 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam Valentinianus, homo propalam ferus, inter imperitandi exordia, ut asperitatis opinionem molliret, impetus truces retinere non numquam in potestate animi nitebatur, serpens tamen vitium et dilatum, paulatim licentius erupit ad perniciem plurimorum, quod auxit ira acerbius effervescens.
265Ammianus Marcellinus, Res gestae, 28, 1, 19; 31 (auctor c.330–c.391)
Amantius haruspex, ea tempestate prae ceteris notus, occultiore indicio proditus, quod ob prava quaedam implenda, ad sacrificandum ab eodem esset adscitus Hymetio, inductusque in iudicium, quamquam incurvus sub eculeo staret, pertinaci negabat instantia.
266Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 2, 24; 34 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam sint multa et varia, quae (ut levius interpretemur) egit asperrime: pauca tamen dici sufficiet, quae sunt nota ac pervulgata, ad aemulationem eorum commissa, quae facta sunt Romae.
267Ammianus Marcellinus, Res gestae, 29, 5, 39; 51 (auctor c.330–c.391)
Quamquam igitur immite quiddam barbaricis concrepantibus tubis, manipuli furentium imminebant, ipsi quoque parmas genibus illidentes, tamen ut pugnator ille cautus et prudens, militis paucitate diffisus, audacter agmine quadrato incedens, ad civitatem nomine Contensem flexit iter intrepidus, ubi captivos nostros Firmus ut in munimento abstruso locarat et celso; cunctisque receptis, in proditores satellitesque memorati animadvertit acriter (ut solebat).
268Ammianus Marcellinus, Res gestae, 30, 5, 3; 5 (auctor c.330–c.391)
Et quamquam terrori cunctis erat dum sperabatur, ut acer et vehemens, mox iudices damnari iussurus, quorum perfidia vel secessione Pannoniarum nudatum est latus: cum illuc venisset, ita intepuit, ut neque in Gabinii regis inquireret necem, necque inusta rei publicae vulnera, quo sinente vel agente segnius evenissent, curatius vestigaret: eo videlicet more, quo erat severus in gregariis corrigendis, remissior erga maiores fortunas vel verbis asperioribus incessendas.
269Ammianus Marcellinus, Res gestae, 31, 13, 19; 34 (auctor c.330–c.391)
Nec ulla annalibus praeter Cannensem pugnam ita ad internecionem res legitur gesta, quamquam Romani aliquotiens reflante Fortuna fallaciis lusi, bellorum iniquitati cesserunt ad tempus, et certamina multa fabulosae naeniae flevere Graecorum.
270Ammonio Andrea, Carmina, 1, 4; 5 (auctor 1478-1517)
Ventos comprime ceteros Antris, Hippotade, tuis, Solum emitte Favonium Qui spargat genitalios Omnis divitis Angliae Tractus nectare proprio, Quo fecundet humum ac levi Semper flamine murmuret, Et perfundat odoribus Late suavibus omnia, Ut Panchaia divite Quamquam se efferat arbore Nidusque alitis unicae Anglis invideat plagis.
271Anastasius I, Epistolae et decreta, 20, 0065B
» In epistola 78, ad Pammachium et Marcellam, Theophilo Alexandrino, quod Origenem haereticum declarasset, laudato, de hac epistola ita loquitur: « Quamquam celebri sermone vulgatum sit, beatum quoque papam Anastasium eodem fervore, quia eodem spiritu est, latitantes in suis foveis haereticos persecutum; eiusque litterae doceant damnatum in Occidente, quod in Oriente damnatum est.
272Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 275; 4 (auctor -c.846)
Vespere quamquam etenim, tamen orsa fidesque manusque, Scribere feliciter nostratum Pontificale, Agnelli lepidi, patriarcharum istud opusclum, Tempore, apostolicus Gregorius alta salubris Solvendi et contra almifici quo numina Petri Compte habet, et sceptra imperii augustus tenet almus, Armipotens, satus Magno Karolo, Lodovicus, Pacificus, natusque suus Lotharius acer, Belliger, Itala regna tenens Romaque potitus, Regibus et populis lectus solio imperiali; Archiepiscopus almus ovans Petronacis agitque Quoque Ravennatis clerum ecclesiae populumque.
273Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 275; 8 (auctor -c.846)
Euge satus cretusque nimis de stirpe superba, Euge Ravenna dedit quantum nullique secundum: Formosum facie, verbo rutilum, ore loquacem, Corporis exiguum membris, sed mente capacem, Quam magnum sensum, quamquam de corpore paulum.
274Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 84; 4 (auctor 1470-1535)
Quamquam saevit hiems, veris habentur opes.
275Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 159; 6 (auctor 1470-1535)
Illum etiam, est quamquam saepe reversus, habes.
276Anonymi, Ars Bobiensis, p. 6, l. 15 (auctor c.450)
sed haec omnia, quamquam species sunt nominum, absolute tamen nomina dicuntur et singulis rebus personisue praeposita sunt.
277Anonymi, Ars Bobiensis, p. 31, l. 23 (auctor c.450)
sunt quaedam nomina tota in declinatione et singularia et pluralia monoptota, in quibus et communia trium generum sunt, ut nequam, frugi, nugas, pondo (quamquam unum pondo non dici sciamus, sed in libram referri: duo enim pondo et tria pondo et deinceps obseruamus; id quoque obseruabimus, ut, quotiens de neutro loquamur, correpte dicamus duo milia παρὰ τὸ δύο: in accentu enim longo duo homines, ambo homines, ambae mulieres dicimus), nihili; hoc subus τὸ συοβόσκιον (unde subulcus συοβοσκός), bubus βουκόλιον (bubulcus βουκόλος).
278Anonymi, Ars Bobiensis, p. 41, l. 25 (auctor c.450)
non est refutanda eorum sententia, qui dixerunt in quibusdam pronominibus uocatiuum non posse cadere, cum etiam paene in omnibus pronominibus non debeat esse uocatiuus, sed nos non quod refragamur rationi uocatiuum adiecimus, sed quoniam contextum declinationis habere uoluimus inseruimus, quamquam non solum uocatiuum non inuenimus, uerum etiam in quibusdam casus deficere uidemus.
279Anonymi, Ars Bobiensis, p. 50, l. 1 (auctor c.450)
a littera finiuntur uerba imperatiuo modo quae sunt primae coniugationis, ut ex uerbo amo amas fit imperatiuus ama; e producta finiuntur uerba imperatiuo modo quae secundae coniugationis sunt, ut ex uerbo doceo doces fit imperatiuus doce; e correpta finiuntur uerba imperatiuo modo quae sunt tertiae coniugationis, ut ex uerbo scribo scribis fit imperatiuus scribe; i littera finiuntur uerba imperatiuo modo quae sunt quartae coniugationis, ut ex uerbo munio munis fit imperatiuus muni; item in o quod solum est et secundae tantum personae, ut cedo; c haec tria: dic duc fac (omnia uerba tertiae coniugationis siue declinationis in secunda persona instantis imperatiui per e litteram terminantur exceptis his tribus: dic duc fac; sed facio, si praepositionem acceperit, redit ad regulam, uelut inficio infice, adficio adfice, conficio confice; nec enim dicimus duce face dice, quamquam ueteres ita extulerunt); r ex corruptis: ex uerbo fero fers fer facit, aufer; s item ex corruptis: ex uerbo adsum ades.
280Anonymi, Ars Bobiensis, p. 11, l. 5 (auctor c.450)
nam neutralia in us terminata omnia tertiae declinationis sunt, uelut pecus pecoris, nemus nemoris, exceptis his tribus, pelagus uirus uulgus, quae corrupta sunt et singulariter tantum declinantur ut secundae declinationis, uelut hoc pelagus huius pelagi et uirus uiri et uulgus uulgi, quamquam multi extulerunt uulgus masculini, ut Vergilius in uulgum ambiguas.
281Anonymi, Ars Bobiensis, p. 11, l. 24 (auctor c.450)
si qua autem masculina nominatiuo producuntur, haec omnia quartae sunt declinationis, ut hic senatus huius senatus, quamquam ueteres omnia quartae declinationis ut secundae extulerunt, ut Sallustius nam duobus senati decretis, et Terentius quaesti gratia et nihil tumulti.
282Anonymi, Ars Bobiensis, p. 16, l. 10 (auctor c.450)
si qua autem flexa accentu reperiuntur, haec in suo remanent statu et Graecam declinationem secuntur, uelut hic Eumenes huius Eumenus, Euprepes Euprepus, quamquam quidam Euprepes Euprepetis, Eumenes Eumenetis declinari uoluerunt.
283Anonymi, Ars Bobiensis, p. 16, l. 14 (auctor c.450)
excipiuntur haec: a masculinis quidem locuples et heres (crescunt enim genetiuo), item a femininis pubes fides † pleps Ceres, quamquam fides et pubes duplicem significationem habent et idcirco diuersum genetiuum faciunt.
284Anonymi, Ars Bobiensis, p. 22, l. 14 (auctor c.450)
in omnibus quae genetiuo crescunt non inuenies plus una syllaba crescere praeter pauca, ex quibus quae suggesta memoria sunt inseruimus: iecur iecineris (quidam dicunt et hoc iocinus iocinoris), supellex supellectilis, praeceps praecipitis (quamquam alii dicunt in nominatiuo haec supellectilis et hic praecipes huius praecipitis); in his quaedam ablatiuum per i litteram obseruabimus, quae etiam, cum de ablatiuo adnotaremus ibi quae i litteram habent, excepimus.
285Anonymi, Ars Bobiensis, p. 25, l. 5 (auctor c.450)
huius tamen quintae declinationis nomina quae ante es productam et puram habent i litteram, haec omnia et feminina sunt et correpta, uelut dies materies luxuries; excipitur autem quies, quod genetiuo casu crescit: quietis enim facit et fit tertii ordinis, quamquam conpositum ex eo requies seruat suam regulam et requiei facit, sicut Vergilius: requiem spatiumque furoris; sin autem adiecta non fuerit littera i, in is facit genetiuum et fit tertiae declinationis, uelut nubes nubis, caedes caedis.
286Anonymi, De dubiis nominibus, p. 801, l. 668 (opus c.600)
Quirites generis masculini; singulari numero caret, quamquam Maecenas dixit Quiritem; sed non recipitur.
287Anonymus, Appendix Vergiliana, p5; 83 (opus ante 100)
has adeo voces atque haec lamenta per auras fluctibus in mediis questu volvebat inani, ad caelum infelix ardentia lumina tendens, lumina, nam teneras arcebant vincula palmas: «supprimite o paulum turbati flamina venti, dum queror et divos (quamquam nil testibus illis profeci) extrema moriens tamen alloquor hora.
288Anonymus, Carmina saec. XIII, 1, 29; 3 (auctor fl.ca.1290)
Paullatim accenditur ignis Non subito magnus: patrios defendere fines Quamquam animis cunctis, salis est iactura creandi Magna nimis Patavis: ipsi fecere periclum Nempe sibi: cessit vario pudor ille timori.
289Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 339 (opus 1468)
At stultus doctor quamquam uidet omnia uicta.
290Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 378 (opus 1468)
Protinus urbe noua discedunt: clamque per alpes Tramite non uno repetunt sua limina m.. Sed quamquam celeres patriam conantur adire.
291Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 449 (opus 1468)
Caetera sed didicit ueris a testibus olim: Quamquam non possunt iam publica gesta latere: Quae populo referente manent: semperque manebunt.
292Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 1 (opus c.1350)
Nestora non latuit, quamquam discumberet, ingens Rixa.
293Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 12 (opus c.1350)
Ut primas traxere, gradatim cetera classis Pone subit: quamquam spatiosum, litus Achivae Non erat usque capax classis, nec continet omnes Ambitus populos, haerent angustius; illic Impositae basibus complerant litora prorae, Extremos aditus facili quo turba meatu Pergeret; iniectae replerunt aggere terrae.
294Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 42 (opus c.1350)
Iam referam, modo nulla mihi ducis ira vel atrox Invidia obstiterit: dictis parere necesse est, Et meliora sequi; quamquam minor omnibus aevo, Sum genus illustris ceu vos et glorior esse.
295Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 48 (opus c.1350)
Ibimus in pugnam, confecti vulnere quamquam, Ibimus: urget opus.
296Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 94 (opus c.1350)
Haec ubi rescivit genitor deus arsit in iram, Excitus somno, caelique per atria divos Praecipitabat atrox, et me furialibus unum Vestigare minis; caeli de culmine summo Praecipitem in medio pelagi per inane rotasset, Ni mi Nox, hominum domitrix divumque, fuisset Praesidio; fugiens iram Iovis usque petivi Noctis opem: quamquam ulcisci foret anxius, iram Continuit, veritus tenebrosae numina Noctis, Ne gravius saevire deum contingeret aequo.
297Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 134 (opus c.1350)
Iuppiter ast illi, qui cogit in aethere nubes: "Non est, Iuno, oculos modo quod vereare deorum Aut hominum: ex auro nebulam super usque tegentem Effundam quo nemo deum, nec lumineus sol, Perspicuum quamquam et late penetrabile sidus, Aspiciet".
298Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 148 (opus c.1350)
Non reor, armorum quamquam virtute superbit, Hectora Priamiden totum modo robur Achivum Expectare.
299Anonymus, Iliados liber XIV Latine redditus, 1; 151 (opus c.1350)
Ductores primi Diomedes, divus Ulixes Atridesque Agamemnon, quamquam viribus hausti Vulneribus, totas cogunt in proelia vires Disponuntque acies, clipeos atque arma per omnes Partiti, maiora capit qui fortius audet.
300Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, I; 1143 (opus c.400?)
Vnde Iuvenalis ‘ubi quamquam diruta servat ignem Troianum et Vestam colit Alba minorem’: illuc enim sacra Vestae a Troianis translata sunt.
301Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 1086 (opus c.400?)
QVAMQVAM (ADR) id est quamquam primo impetu ruentis belli defecerint, tamen muniunt civitates.
302Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, II; 1115 (opus c.400?)
CVM (RV1) quamquam.
303Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, IV; 764 (opus c.400?)
(aA) Dicit autem sitim, quae talis erat, ut ipsa non satiaretur, cum viscera cuncta essent satiata; (A) Statius ‘torrens quamquam expleta sitis bibitur tamen’.
304Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, VI; 1115 (opus c.400?)
(V2) Pavet artem quamquam exercent et morte instruit artes eius, dum ab aliquo sumitur cerebrum, ab altero viscera ad exercendas artes.
305Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 1; 262 (opus c.400)
QVAMQVAM C. F. ἀνακόλουθον secundum; ‘quamquam’ praeposuit et non subiunxit ‘tamen’.
306Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 2, 2; 388 (opus c.400)
PRIMO TERRORE RVENTES id est quamquam ad prima bella cessurae sint, tamen muniunt civitates.
307Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p1, 1, 634; 541 (opus c.400)
NON FANDA TIMEMVS haec quamquam nefanda sint, non timemus.
308Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 112; 123 (opus c.400)
TAMEN EXIT INIRAM quamquam irae non paretur.
309Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p5, 265; 322 (opus c.400)
PVGNACES PARTI deest ‘quamquam’.
310Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 668; 627 (opus c.400)
‘Priuatum mori’ dixit propter illud ‘quamquam plebeio tectus amictu’.
311Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p7, 5a, 691; 657 (opus c.400)
VISVM EST COMMITTERE QVEMQVAM TAM S • C • M • non placuit tam crudele cuiquam, quamquam tibi uisum est in ipsis tempestatibus nauigare.
312Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 23; 27 (opus c.400)
NATVRAM SEDEMQVE LOCI quae est in omni re semper inuicta: humanus labor quamquam mirabilia et magna extruat, tamen ea sunt quae uel uetustate uel bello diruantur.
313Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 267; 194 (opus c.400)
SERAMQ • SIBI PARAT V • R • ita Pompeius infatigabilis fuit, quamquam sero moriturus.
314Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 724; 567 (opus c.400)
MORTIS INIQVE quamquam iniqua est.
315Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 38; 45 (opus c.400)
INIVSSVSQ • PVER qui quamquam excusaretur aetate, tamen fleret adfectu.
316Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 466; 439 (opus c.400)
NEC LIBVIT MVTARE L • T • et quamquam agnouissent, non tamen cohorruerunt contra suos armatos insistere.
317Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p9, 637; 559 (opus c.400)
ROMANVS CAMPISQ • V • C • T • ut quamquam tantae nationes interierint in hoc proelio, maior tamen fluxus sanguinis de Romanis extiterit.
318Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 570; 492 (opus c.400)
Vis enim erat et circa sensus omnium, ut quamquam intelligerent mortem Pompei omnes, tamen euanescerent nec retinerent.
319Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p10, 578; 495 (opus c.400)
HOC MAGIS INPATIENS S • E • D • M • ut quamquam semper amore nollet a marito discedere, plus tamen modo periculi causa.
320Anonymus, De Physiognomonia liber, 11; 5 (opus c.375)
Parua etenim haec magna sunt et effectus uehementes habent, quamquam ita pleraque obscura sint ut non oculis interdum, sed uix animo comprehendantur et ex accidentibus potius quam ex semet intelligantur.
321Anonymus, De Physiognomonia liber, 89; 3 (opus c.375)
Quoniam igitur et signa membrorum et significationes ipsae signorum propemodum expositae atque enumeratae sunt tamquam prima elementa, ut supra diximus, litterarum, nunc concipiamus atque constituamus species aliquas ex pluribus, sicut ex litteris syllabae constituuntur, ut informati a paucis exemplis tam Aristotelis quam Polemonis etiam per nosmet ipsos interpretari ac sociare signa ualeamus et de moribus hominum instructi esse possimus, quamquam et superius nonnulla huiusmodi habeantur exempla.
322Anonymus, Epistola Alexandri ad Aristotelem, p1; 2
Quamquam in te consumata prudentia nullumque adiutorium expostulet ratio doctrinae quae a te et tuo saeculo ac futuris temporibus conveniat, tamen, ut mea gesta cognosceres quae diligis et ne quid inusitatum haberes, ea quae in India vidi per summos labores ac pericula Macedonum scribenda tibi putavi.
323Anonymus, Epistola Alexandri ad Aristotelem, p1; 25
Vbi cum fertilissimarum regionum admirarer felicitatem, quodam gaudio digna cognoveram loca, quamquam praedixerant nobis incolae regionis eius, ne serpentes et rabida ferarum genera incideremus quae plurima in his vallibus et campis silvisque ac montibus habitabant, nemorum saxorumque latebris occulta.
324Anonymus, Epistola Alexandri ad Aristotelem, p1; 74
Orabam Macedones, ne adversis casibus cederent neve deficerent, quamquam et ipsorum dura esset patientia.
325Anonymus, Itinerarium Alexandri, 2; 2 (opus c.340)
Quamquam scio maiora longe felicioraque, quae profecto sint uobis exempla de maximis Constantinis patre uel fratre, certe quae priora sunt tempore, etiamsi meritis secunda tu feceris, ipsos illis, si quis functis est sensus, uoto accessuros existimo.
326Anonymus, Itinerarium Alexandri, 3; 2 (opus c.340)
Quoniam quantum ingenio minor, tantum hoc uoto Varrone sum potior, uti uel inde quamquam corporis liber, animi tamen uobis militem uiribus.
327Anonymus, Itinerarium Alexandri, 48; 2 (opus c.340)
Sed his loco magis quam exemplo fidentibus ipse utramque urbem quamuis impigre obluctatas, Baziphara siue Hora, nullo negotio transiens capit, quamquam Bazipharae uiri contemptu paucorum aduenas irruissent.
328Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis codicum Cluniacensis 498 et Ambrosiani C 29, 3; 2
Gaius Marius consul cum praecepisset senatui curam gerere consules debere ne quid caperet res publica detrimenti, quamquam de Gaio Glaucia nihil esset nominatim decretum, praetorem tamen eum interemit nec exspectavit ut tunc eum, cum se magistratu abdicaret, occideret.
329Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p2; 108
Quamquam enim non occidebat, tamen sententiam dicit de capite civium Romanorum.
330Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p3; 159
"Prodidisti amicum tuum, inimicum meum mihi; quamquam res est grata, tamen tibi non probata.
331Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p5; 79
" Quamquam, cui sunt inauditae cum Deiotaro querelae?
332Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, p6; 191
Quamquam quos magis debemus ad exempla proferre quam comicos?
333Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, 2; 22
Quamquam isti qui Catilinam Massiliam.
334Anonymus, Scholia in orationes Ciceronis Gronouiana codicis Voss. lat. Q 138, 3; 46
Quamquam haec omnia, Quirites.
335Anonymus, Tractatus de adtributis personae et negotio (siue Commentarius in Ciceronis de Inuentione), p2; 50 (opus c.500)
DE CONSECVTIONE. In superioribus duobus attributis negotio negotium omne teneri diximus; tertium, quod est adiunctum negotio, ueluti extra esse praecepimus, sed naturaliter cohaerere [extra ipsam ὑπόθεσιν] aut ab oratore adsumi; quamquam et ea, quae extra sunt, naturaliter ab oratore sumantur.
336Anonymus, De Sodoma [CSEL], p1; 29
is tunc pro porta residens — uix moenia adibant caelicolae — quamquam diuinos nescius ultro aduocat, adpellat, patrio ueneratur honore hospitioque uocat longe stabulare parantes.
337Anonymus, Carmen de gestis Frederici I. imperatoris in Lombardia, 1; 99
Hinc igitur graviter turbatus rex Fredericus, Quamquam tardari videat, quod mente gerebat, Scilicet ut Romam peteret caperetque coronam Et regi nomen sibi iungeret imperiale, Obsidione tamen iuvat expugnare superbam, Auxilio fretam Terdonam Mediolani.
338Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 2b; 3
Videntes igitur Sarraceni domum Dei, lei refectiq<ue cibo et> vino, castro <quamquam inclusi, ceperunt> cogitare quid .....facere deberent.... ut se liberarent.
339Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 14; 7
Haec igitur quadam die deduci illic se fecerat a quibusdam viris, que ostendit illis sepulturam Vualtharii, que ante ignorabatur, sicut ab antenatis audierat, quamquam enim nulla feminarum olim appropinquare in illo loco audebat.
340Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 27a; 3
Quamquam foret extima, adiutus divino aminiculo, iam redintegratur ut foret prestantior cunctis.
341Anonymus, De Gallica Petri Damiani profectione et eius ultramontano itinere, 1; 110
Hoc namque nostrorum famulorum ora testantur, quos non edinis, non ovinis, sed vulpinis pellibus texit; quamquam mea, ut dicitur, inpediente fortuna tenacem Galliae morem in me solo servavit.
342Anonymus, De Gallica Petri Damiani profectione et eius ultramontano itinere, 1; 235
De quo quidem consilio suae paternitatis amor in me nasci vel potius, ut puto, cepit augeri, quamquam hactenus nec ad mei vel alicuius notitiam amor ipse pervenerit.
343Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 51
Normanni vero responderunt plus sibi ad praesens bellum, quam fugam inhonestam placere, ac Graecis quamquam fama probitatis Normannorum maximum timorem incuteret; tamen eorum paucitate, et sua multitudine confisi, armis parant contendere.
344Anonymus, Sermo de beato Fulgentio episcopo, 1; 61
Cumque circumstantes, quamquam eum uidere nequissent, respondissent: «Amen», illico globus niuis, in quo Dei pontifex loquebatur, euanuit, et terra ita sicca remansit, quasi antea nullus humus super eam extitisset.
345Anonymus, Annales Hildesheimenses, 32, 1019; 258 (opus 1137)
Illud vero quamquam sit cunctis Christi fidelibus notum, vera experientia relationum tamen ob eius sanctitatis testimonium hic continetur inscriptum.
346Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCCXIII; 4
Quas qui nosse voluerit, in supradictis quinque civitatibus invenire poterit, quamquam et in archivo palatii exemplaria illarum habeantur.
347Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCCXX; 6
Quorum unus de Italia per Alpes Noricas, alter per Carantanorum provinciam, tertius per Baioariam et Pannoniam superiorem intravit: et duo quidem, id est dexter ac sinister, tardius ingressi sunt, eo quod unus Alpium transitu hostium manu resistente prohibebatur, alter et longitudine itineris et Dravo flumine, quod traiciendum erat, impediebatur; medius autem, qui per Carantanos intrabat, quamquam in tribus locis ei resisteretur, feliciore usus fortuna ter hoste superato, Dravo etiam transmisso celerius ad destinata loca pervenit.
348Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCXLVII; 1
a Frater Carlomanni et Pippini, nomine Grifo, Pippino fratri suo subiectus esse nolens, quamquam sub illo honorifice viveret, collecta manu in Saxoniam profugit collecto que Saxonum exercitu super fluvium Ovacra in loco, qui dicitur Orheim, consedit.
349Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCLVI; 1
Heistulfus rex Langobardorum, quamquam anno superiore obsides dedisset et de reddenda sanctae Romanae ecclesiae iustitia tam se quam optimates suos iureiurando obstrinxisset, nihil de promissis opere complevit.
350Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCLXI; 1
Waifarius dux, quamquam obsides dedisset, sacramenta iurasset, satius tamen ratus, si de inlato sibi anno superiore bello ultionem exigeret, exercitum suum, qui Francorum possessiones popularetur, usque ad Cabillonem civitatem fecit accedere.
351Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCXCV; 1
Quamquam Saxones aestate praeterita et obsides dedissent et, secundum quod iussi erant, sacramenta iurassent, rex tamen illorum perfidiae non inmemor conventum generalem trans Rhenum in Villa Cuffesstein, quae super Moenum contra Mogontiacum urbem sita est, more solemni habuit atque inde cum exercitu Saxoniam ingressus pene totam populando peragravit.
352Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 228
Duabus igitur partibus sic distributis et sub sygilli inpressione reconditis, voluit, ut tercia pars in usu cottidiano versaretur, quamquam in fine vite sue in eiusmodi opus expensa fuerit.
353Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurdenses antiqui, 3; 78
Assidebant ergo cum rege et archiepiscopo Mogontino Herimannus Babenbergensis episcopus, Hecel Hildenesheimensis episcopus, Eppo Citicensis episcopus, Benno Osenbruggensis episcopus; qui non ad discutiendam iuxta aecclesiasticas leges causam fuerant evocati, sed ut id quod rex volebat arte dictionis et sententiarum pondere, postremo quaqua possent ratione et consilio optinerent, quamquam plerique eorum id quod rex moliebatur vehementissime improbarent.
354Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurdenses antiqui, 3; 124
Illi quamquam laborem hunc in irritum cessurum haut dubie scirent, tamen, quia molestus eis erat, facturos se quod rogabantur promiserunt, statimque missis legatis mandaverunt principibus Saxoniae, ut sibi proxima ebdomada post epiphaniam, sicut et antea fecerant VIIII. Kal.
355Anonymus, Annales Sancti Petri Erphesfurtenses breves et maiores, 49; 281
Quem per solitaria loca, que vulgo 'beide' dicuntur, cum paucis decedentem imperator cum suis e vestigio insequitur; fecissetque satis votis, eundem scilicet apprehendendo, si locorum difficultas non obstitisset; quippe huic loca nota, et quamquam angusta, sue tamen paucitati aditu facilia, regi vero minus nota sueque multitudini, quoniam et aquosa, omnino inaccessibilia.
356Anonymus, Carmen de gestis Frederici I imperatoris in Lombardia, 2; 99 (opus c.1165)
Hinc igitur graviter turbatus rex Fredericus, Quamquam tardari videat, quod mente gerebat, Scilicet ut Romam peteret caperetque coronam Et regi nomen sibi lungeret imperiale, Obsidione tamen iuvat expugnare superbam, Auxilio fretam Terdonam Mediolani.
357Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 4, 3, 8; 1
Preterea Romualt eiusque sodales prisco caecati errore, quamquam mirabiliter eos Omnipotens de laqueis inimicorum suorum per famuli sui preces eripuisset, palam se solum Deum secundum beatissimi Barbati predicationem colere fatebantur, et in abditis viperae simulacrum ad suam perniciem adorabant.
358Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 4, 556; 1
[Incipit prologus.] Sicut evidentissime fidelium relatione comperimus de celeberrimo sanctissimi patris Barbati more vel meritis, quamquam indignus ad tam eximii presulis exponendas laudes atque omnibus philosophiae deterior sectatoribus, annuente mentium scrutatore, qui non philosophandi sed simplicibus verbis suos discipulos euangelizandi sacra misteria sanexit, inculto licet sermone, tamen ad proferendam gloriam , quae caelitus in beatissimo Barbato effulsit, propero devotissimus enarrare.
359Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 393, 10; 4
Quamquam ex ministerio, quod miseratione superna regimus, quicquid provide deliberando peragere absque obstaculo conveniat, illa cupimus persequi, quae non ad lesionem cuiusquam, verum potius ad munitatem respitiant, et illa satagere, unde ex potestate divinitus concessa non supplicia sed premia sperentur.
360Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 5, 1; 15
Nam et introrsus binas presulum gestat sedes ad instar duorum testamentorum, quamquam una sit, quae gubernat et regit reliqua, ut capite reguntur artus diversi.
361Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 5, 4; 20
Insula Salvatoris vocabulo cognominata, quae a Neapolim vix duodecim abest stadiis, quamquam multis retro annis a monachis in cellis consistentibus in propria singulari voluptate incoleretur, illic frequenter properans, crebra exortatione illos ammonens, unum super illis vice pastoris in coenobio degentibus abbatem constituit, qui eos regulari sub districtione foveret, ad quorum cotidianos sumptus ecclesiam beatae Luciae martiris in perpetuum concessit abendam cum omnibus rebus suis.
362Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 398, 24, 8; 15
Mox nepos eius, qui suffectus in tyrannide fuerat, cum illo ingenti, quamquam discordi, exercitu ad propria remeans, multa ex eo naufragio amisit.
363Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 467, 18; 3
Monachi vero, quamquam nudi, tamen incolumes ad suum confugerunt castellum.
364Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 546, 4; 2
Oratione vero completa, coepit eos reverendae memoriae iam dictus pater verbis suasoriis admonere, ut secum ad monasterium reverterentur et aliquandiu apud eum remorati propositum institutionis suae videndo et operando addiscerent, et tum demum, quo eos Dominus vellet vocare, properarent; et ut verbis illius utar: 'Audite', inquit, 'o filii, consilium meum: ad monasterium cui deservio revertimini mecum; et propter ardorem vestri desiderii, quamquam extra usum monasterii, intrinsecus vos recipiam, ut simul cum fratribus edatis, simul dormiatis, siraul orationi vacetis simulque ad opus manuum exeatis, ut his exercitiis probati sciatis, quibus modis propositum monachi adimplere valeatis'.
365Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 546, 15; 2
Sed horum aspicientes fervorem, cogit nos gemitus aliquid dicere de nostrae conversationis tempore; et quamquam me ipsum primo ferire loquendo pertimescam, tamen ea, in quibus iaceo et mihi similes iacere eognoseo, enarrare vitia, sublato pudore, non erubescam.
366Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 566, 4; 1
His ita peractis, idem sanctissimus pater, ex altissima prosapia humilis et vilis pro Deo factus, virtutibus et sapientia preditus, omnibus largus, sibi parcus et modicus, quamquam cunctis preesset, omnibus tamen se abiectiorem ostentabat, memorans illud Domini dictum: 'Filius hominis non venit ministrari, sed ministrare'; et: 'Quanto magnus es, humilia te in omnibus'.
367Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 356
X. dicit glosa: Terribile fulmen cum diris turbinibus sub pedibus Aureliani imperatoris ruit, ostendens, quid faceret tantus ultor Deus, nisi paciens esset; quamquam intra VIa menses tres imperator es occisi sunt, Aurelianus et Tacitus et Florianus].
368Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 2a; 169 (opus 1202)
Philippus rex, quamquam etate iuvenis, potentia tamen clarus et pietate precellens, domi miliciaque optimus, largitate serenus et omnium virtutum insigniis precipuus, a palatino de Wittinlingisbach crudeliter et proh dolor!
369Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 413 (opus 1202)
Nam a multis prudentibus duodecies centum milia hominum promiscui sexus estimata sunt convenisse ad memoriam sancte vidue Elisabeth, cuius glorificum corpus ad capsam auream est translatum auctoritate summi pontificis, qui hoc negocium tribus episcopis conmisit, videlicet Moguntino, Trevirensi et Hildesemensi, quamquam ibi multi alii episcopi et principes affuissent.
370Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 12; 187 (opus 1202)
At Thetonici milites, quamquam fessi transalpinassent, turpe Longobardis cedere existimantes, armis et animis freti, pauci contra infinitam multitudinem procedunt et ab hora diei tertia usque fere nonam viriliter resistunt.
371Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 17; 39
Ac domino abbate suoque conventu humilime ipsis insistentibus, quatenus pro amore sancti Petri eo iure et libertate, que egregiis, sacris et autenticis privilegiis confirmata, quamquam simile sepius fuerit attemptatum, hactenus tamen perdurasset, perfrui se sinerent et gaudere, ipso eciam domino abbate etatis sue gravedinem respici supplicante: consules nil his moti, ad tantam sunt fecem oblivionis iusticie devoluti, ut Gotefridus dictus de Northusen stomachanti voce tumultuando garriret, futurum asserens, quod non solum domuncule supradicte, verum eciam omnes officine et ipsum monasterium cogerentur exactionibus subiacere.
372Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 17; 69
Deo autem gracias, qui naviculam Erphordensem inter tot tantarumque miseriarum tempestuosam procellam sua misericordia conservavit, cum utique et ab his, qui cum domino episcopo Maguntino advenerant et intra urbem ficta pace et amara, ut post patuit, intencione commanebant, nec non ab aliis extra urbem constitutis contra ipsam multipliciter fuerit machinatum, quamquam monasteria eiusdem civitatis et nonnulli civium in bonis suis extra urbem sitis dampna gravia pertulerunt, inter que monasterium sancti Petri ad CCC talenta dampnum noscitur incurrisse.
373Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 517 (opus 1487)
Illis temporibus fuit tanta copia victualium, vini et annone, quod nullius fuit reputationis, et in tantum .. quod non curabant, quamquam clerus, milites et rustici agricole nichil valuerunt.
374Anonymus, Conquestio Heinrici IV imperatoris, 24; 77
Sum velud orbatus, quamquam vivat mihi natus.
375Anonymus, Dialogus de pontificatu, 1; 277
Ego quidem quamquam et apostoli dextras sibi invicem legantur dedisse, de crimine tamen perduellionis et reatu fictae conspirationis securam Deo teste gero conscientiam.
376Anonymus, Dialogus de pontificatu, 1; 335
Et quamquam prima sedes non sit a quoquam iudicanda, quae caput et cardo a Domino et non ab alio constituta est, ego tamen coepiscopos meos, qui sedes patriarchales obtinent potius ad iudicandum admitto, quorum constat Constantinopolitanum episcopum habuisse primatus honorem post Romanum episcopum pro eo, quod sit nova Roma, si non per heresim et scisma se ab unitate et subiectione sanctae Romanae aecclesiae precidisset.
377Anonymus, Disputatio vel defensio Paschalis papae, 33; 37
Ducentorum quadraginta episcoporum sub primo Nicolao pontifice capite [XXII ex] octava sinodo universali habita a quinque patriarchis cum patribus: Promotiones et consecrationes episcoporum, concordans prioribus conciliis electione ac decreto episcoporum fieri, hec sancta universalis synodus definivit et statuit atque iure promulgavit neminem laicorum principum vel potentum semet inserere electioni vel promotioni patriarche vel metropolite aut cuiuslibet episcopi, ne videlicet inordinata hinc et incongrua fiat confusio vel contentio; presertim cum nullam in talibus potestatem quamquam laicorum potestativorum habere conveniat.
378Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 2 (opus c.1050)
Nam quia sic vixi, possedi nomen aselli, Cuius raucisonum querens vitare ruditum, Quamquam sit serum, meditabor scindere saccum, Vt iuga torporis pellant rudimenta laboris, Incipiens versus, quos rarus denegat usus.
379Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 131 (opus c.1050)
Exilit ille lupus, somno vinoque sepultus, Convocat armigeros pugnandi iure remotos, Sperat belligeros solo torpore peritos; Arcem conscendit, hostes quo cernere possit; Visis expavit, reparatus viribus infit: 'O famuli fortes, animosas cernite gentes; Vnus eis animus, quamquam non unica virtus, Perdere nos gliscunt ac morti tradere querunt; Quid datis auxilii rabiose obsistere genti?
380Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 193 (opus c.1050)
Summus preco domus, quamquam meus ille patrinus', – Est lupus hic dictus, pastoribus usque perosus, – 'Pre foribus curtis, ne turbet viscera regis, Sane ducatur, sed et unguibus excorietur.
381Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 268 (opus c.1050)
Ius est hoc modicis, semet preponere celsis, Corpore qui parvo peragunt contraria magno: Quamquam forma minor, verum prudentia maior, Viribus imbelles, astu tamen acre rebelles, Artibus expugnant, cum robore membra fatiscant.
382Anonymus, Ecbasis cuiusdam captivi per tropologiam, 1; 406 (opus c.1050)
' Tunc versuta dolis de tanto munere regis Tristatur facie, quamquam letetur ad omne.
383Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p2, 259; 50
Et arguitur quod non per illud De pe(nitencia), distinctione VII, „Quamquam": Si quis positus in ultima neccessitate egritudinis voluerit accipere penitenciam, et accipit et mox reconciliatur et hinc vadit: fateor vobis, non illi negamus quod petit.
384Anonymus, Gesta abbatum Fontanellensium, 11, 15; 18
Quamquam ipse praedium quoddam eis largiri dispositum haberet.
385Anonymus, Gesta abbatum Fontanellensium, 11, 16; 22
Erat enim praefatus Gervoldus, quamquam aliarum litterarum non nimium gnarus, cantilenae tamen artis peritus vocisque excellentia ac suavitate non egenus.
386Anonymus, Historia Wambae regis, 6; 60
Illi semper defensionem tui quamquam periculo sui quaerebant; tu econtra non sine perditione tui eversionis contra illos praeparas munimenta.
387Anonymus, Historia Wambae regis, 501; 16
Nam eundem virum quamquam divinitus abinceps et per hanelantia plevium vota et per eorum obsequentia regali cultu iam circumdederant magna officia, ungi se tamen per sacerdotis manus ante non passus est, quam sedem adiret regiae urbis atque solium peteret paternae antiquitatis, in qua sibi oportunum esset et sacrae unctionis vexilla suscipere et longe positorum consensus ob praeelectionem sui patientissime sustinere, scilicet ne, citata regni ambitione permotus, usurpasse potius vel furasse quam percepisse a Domino signum tantae gloriae putaretur.
388Anonymus, Historia Wambae regis, 501; 73
Neque enim cum feminis, sed cum viris nobis certandum est, quamquam notissimum maneat nec Francos Gothis aliquando posse resistere nec Gallos sine nostris aliquid virtutis magnae perficere.
389Anonymus, Historia Wambae regis, 501; 250
Non illas ultore gladio perdam; non hodie cuiusquam sanguinem fundam nec quandoque vitam extinguam, quamquam talium offensa impunita non transeat'.
390Anonymus, Passiones Leudegarii Augustodunensis, 282; 181
Et quamquam aecclesia pertullisset de transitoriis rebus dispendium, nullum exinde permisit Dominus abduci captivum.
391Anonymus, Passiones Leudegarii Augustodunensis, 323; 6
Tamen, in quo agnita eius mihi vita fuit, et multorum relatione comperi, quamquam rustico sermone, vobis imperantibus, edire non distuli.
392Anonymus, Titulorum Gallicanorum maximam partem Lugdunensium et Viennensium liber, 183, 194; 4 (opus c.500)
Stemmate sublimes quamquam, sed moribus ortum Vicerunt probi nobilitate sua.
393Anonymus, Vita abbatum Acaunensium versio altera, 329, 4; 1
Pertractatis ergo, qui potissimum de abbatibus monarchiam ipsius actionis assumeret, vir electione dignissimus Imnemodus, cui opere, quamquam suum monasterium propter periculum congregationis sibi commissae nollet relinquere.
394Anonymus, Vita abbatum Acaunensium, 174, 4; 1
Pertractatis ergo, qui potissimum de abbatibus monarchiam ipsius actionis adsumeret, vir electione dignissimus Hymnemodus huic opere, quamquam suum monasterium propter periculum congregationis sibi commissae nollet relinquere, nullatenus obviavit, ea conditione opus tam praecipuum se pollicens suscepturum, si sibi vir sanctitate consimilis de Insula Barbara abba Ambrosius iungeretur.
395Anonymus, Vita Apollinaris episcopi Valentinensis, 197; 78
Cumque inter patentes ianuas, inserto lumine, videre cuncta posse me credidi, quamquam magna claritate terrerer, tamen quanto fulgor magis creverat, tanto miraculum evidencius noscebatur.
396Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 10; 30
Et quamquam ego infelix sim, Dominus autem semper est, illi vos commendo ipsique curam vestri committo.
397Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 581; 304
Quibus silentio ita locutus est: 'Quamquam sciam, vos regem metuere Theodobertum, hoc scitote, quod regnum ipsius nuper aufertur, sed actenus citius interimitur.
398Anonymus, Vita Aridii abbatis Lemovicini, 581; 338
Iam vero, ut spero, etsi rustico sensu sermonem prolixum duximus, quamquam eius meritis digna praeconia nullatenus narrare sufficeremus; nunc vero audientium aedificationem dignum esse puto, iam quippe et legentium, si quom odo ex hac vita ad Dominum migravit, paucis verbis explicare, adiuvante domino nostro Iesu Christo, qui vivit et regnat in unitate Spiritus sancti per omnia saecula saeculorum.
399Anonymus, Vita Audoini episcopi Rotomagensis, 553; 1
Sanctorum vita virorum quamquam sit gloriosa in exemplis, ad narrandum plerumque surgit difficilis: dum mens bruta hominis nequaquam fulgit oraculis, ad explicandum ignava sistit et inutilis, hortaturque pia voluntas; mentem vero illius trahit devotio, sed sensus tardus nimium premit voluntatis arbitrium.
400Anonymus, Vita Boniti episcopi Arverni, 26; 57
Nam ego ea quae oculis vidi aut a probatis viris didici, quamquam simplici atque inculto, meo eliciam stilo.
401Anonymus, Vita Boniti episcopi Arverni, 119; 1
Cum dies sanctae theophaniae imminerent, et vigiliarum iam sollemnia celebrarentur, imperii vestri nostrae imponentes signitie, o beatissimi patres Adelfi et Euteri, cur beati sacerdotis et confessoris Boniti praetermissa acta haberentur luce clariora, cum antistitum huius sedis confessorumque Elidii et Galli luculento sint stilo prolata, et haec dicentes iussistis, ut quamquam simplici et inculto sermone, meo eliciam stilo.
402Anonymus, Vita Condedi anachoretae Belcinnacensis, 646, 5; 2
Est etenim aptissimus locus omnis generis animalibus nutriendis, quamquam et aliorum compendiorum in multis probetur utillimus.
403Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 25, 6; 11
Unde etiam cum a multis deortaretur, dicebat: 'Tu', inquid, 'domine Iesu, qui omnia nosti, priusquam fiant, tu scis, quod nisi manifestatum ostenderis mihi corpus huius testis tui, qui propter nomen sanctum tuum passus est, quamquam sim indignus, numquam tamen plebis huius episcopatum geram, sed exul potius ab hac provintia procul secedam, ubi ut dignum est inter bestias moriar'.
404Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 25, 33; 2
Iam enim, ut spero, etsi sensu rustico prolixum produximus sermonem, quamquam meritis eius digna praeconia nullatenus narrare sufficerimus, nunc ergo dignum puto ob audientium aedificationem, quo ordine ex hac vita migraverit, paucis explicare.
405Anonymus, Vita Eligii episcopi Noviomagensis, 663; 6
Quamvis ergo et nos tantae rei narratione minus simus idonei, in dignum que videatur tam laudatae historiae exiguum pusillumque fieri auctorem, tamen, quoniam et mihi olim voti est et fratrum caritas eadem frequenter exposcit, si Dei iuverit favor, quae mihi conperta sunt quaeque ad memoriam Dominus reduxerit, quamquam inperito digeram stilo, non leporem sermonis inquirens, sed sancti simplicem vitam simplici sermone, ipsius animatus precibus, enarrare temptabo, eiusque vitae cursum, licet sermone inculto, ingenti tamen amoris obtentu ferre conabor in publicum: ut cuius est vitae cum Christo memoria, gloria relatu caelebretur in mundo, breveque vitae spatium aeterna memoria conpenset in saeculum atque in hominum ore dulci commemoratione vivat in terris, qui cum suppremis beate vivit in caelis.
406Anonymus, Vita Erhardi, 8; 8
Quapropter, ne aut piae voluntati non obtemperans aut non devotus vel maxime contrarius iudicer, postposito pudore ignorantiae, quamquam vires ultra meas, pensum tamen reddere conor oboedientiae, adhortantibus me tuis etiam virtutibus, quibus, carne domita, valentior abundat in te spiritus.
407Anonymus, Vita Erhardi, 10; 42
Mundo enim mortuum, quamquam adhuc spirabile gerens corpusculum, castitate virgo, sacerdos ordine, paupertate monachus, professione confessor, laboribus martyr, legatione apostolus, mundicia carnis angelus, nullius gradus detrimentum passus est, se ipsum negligens, aliis previdens; quae sua sunt non quesivit, sed quae alius.
408Anonymus, Vita Erhardi, 20; 41
Haec nos de ea strictim, quamquam plura digna vel memoratu vel memoria dicere potuerimus; nam quae Deus celare voluit, et nos celare volumus, sed nec ad haec dicenda nos stilum acuimus.
409Anonymus, Vita Filiberti, 583; 4
Quapropter ego infimus intellectu vel opere, imperante domno venerabili Choschino sanctae agminis Gemeticensium patre, quamquam indignus invoco clementiam Christi, ut ad discribendam vitam beatissimi Filiberti ipse sensum meum erudiat, qui bruta labia asinae fecit loqui, quam cordis gressu claudicans propheta sedebat.
410Anonymus, Vita Frodoberti abbatis Cellensis, 16; 30
Nichil ille cunctatus, exceptum onus ferebat aequanimiter, quamquam ita lapidis pondere gravaretur, ut vix alternis passibus promoveret incessum.
411Anonymus, Vita Frodoberti abbatis Cellensis, 16; 45
Et quamquam plurimi nobilium regionis sanctitati eius familiarissime cohererent, ineptum tamen duxit a quoquam eorum partem agri vel praedii postulare, non sibi solum, sed etiam posteris consulens, ne religiosa fraternitas, quam ipse in sacro habitu aggregare cupiebat, a quolibet secularium pro loco suae habitationis quiddam inquietudinis vel molestiae pateretur.
412Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 7; 20
Mittebant propere legatos, qui stimulum animo novi regis adicerent et adderent oleum camino, qui pro se, sed contra se, fidem et opem perpetuam iurarent, quamquam dudum se tam filio quam patri numquam obtemperaturos coniurassent.
413Anonymus, Vita Heinrici IV imperatoris, 13; 40
Sed nec tumulum deserebant, ibi vigiliis, lacrimis et orationibus vacabant, plangendo recitantes et recitando plangentes, quaenam opera misericordiae fecisset in se, quamquam mors eius plangenda non fuit, quam bona vita praecessit, qui fidem rectam, spem firmam, compunctionem cordis amaram in extremis suis tenuit, quem nec de pudendis admissis publicam agere confessionem puduit, qui tota cordis aviditate dominici corporis cibum sumpsit.
414Anonymus, Vita Liutbirgae virginis, p1, 30; 2 (opus c.870)
Contigit una dierum iam advesperascente die prope cellulamclausaeillammulieremcasu properantem ad eum, ut vidit Liutbirg, vocavit eam dicens: Dilecta filia, en opus, ame quod vides inceptum, mecum peragere modo non obmittas, quia tibi proficuus vero labor fuerit, quicquid in divino servitio tui operis expendere habueris, quamquam omne sit bonum, quod aliqua utilitate laboratur.
415Anonymus, Vita Mathildis reginae, 147; 49 (opus c.1002)
Quamquam autem nobis sit incognitum, quem de hiis velint eligere generum, adimplebimus tamen vestri votum; et si dei aderit voluntas, nostra de parte non tardamus nuptias, quia excellentia vestri generis crebro insonuit auribus nostris; et hoc non est minima pars federis, quod ipse ad nos iter direxistis.
416Anonymus, Vita Odiliae abbatissae Hohenburgensis, 37; 11
Quae quamquam lege coniugali ligata foret, tamen elemosinis et ceteris iustitiae operibus dedita necnon sanctarum paginas scripturarum libenter audiens, Deo studebat inlibatum exhibere servitium, memor illius apostolici, quo dicitur: Qui habent uxores, tamquam non habentes, et reliqua.
417Anonymus, Vita Ottonis Babenbergensis episcopi, 13; 94
Neque enim ex his quippiam volebat ipse contingere, quamquam illic inter alia vasa aurea et argentea plurima haberentur.
418Anonymus, Vita Ottonis Babenbergensis episcopi, 80; 1
Sicut in superiori huius operis parte prefatus sum, non mihi omnia, quae de venerabili viro Ottone episcopo comperi, sed ea tantum, quae vel notissima sunt, stilo explicare propositum est, quamquam ex his plurima studio brevitatis omiserim.
419Anonymus, Vita patrum Iurensium Romani Lupicini Eugendi, 131; 6
Et quamquam non decoloret virtutum amplitudinem sermonis angustia, tamen karitatis vestrae suffragari mihi suffragia posco, ut, si laus vitaque digna venerabilium abbatum nequit forsitan ab imperito, ut convenit, reserari, dum per se affatim rutilat, garrulitatis nostrae ore nequeat deturpari.
420Anonymus, Vita Rimberti, 11; LXXXVI
Quamquam igitur, sicut nunc diximus, sanctus pontifex non libenter aliis, pro offensa eorum vitanda, de successuro sibi aliquid referre voluisset, ne suum tamen pene in omnibus conscium hac gratia in fine defraudaret, triduo ante obitus sui diem aperuit secretum suum viro Dei Rimberto, quod post se deberet ad pontificatus apicem promoveri.
421Anonymus, Vita Rimberti, 23; LXXXVI
Et quamquam languoris inmanitas corporeis viribus defectum ingereret, animo tamen semper invictus, apostolicam praetendebat fortitudinem, de qua dicit: Quando enim infirmor, tunc potens sum.
422Anonymus, Vita Sigiramni abbatis Longoretensis, 606; 6
Verum, quia in hoc labore sanctorum virorum imperiis parere non distuli, eam quamquam viciose prolatam susceperim, Domino largiente, efficaciter, prout potui, non inpolitam reliqui.
423Anonymus, Vita Trudonis confessoris Hasbaniensis, 24; 11
Illi igitur non meae exiguitatis dicta dispiciant, dum manifestum sit illis, me Domino detulisse quod valui, quamquam digne non rependi quod debui.
424Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, p1, 25; 3
Quod fani cultores cernentes, Meroveum adprehendunt diuque fustibus caesum conlesumque ictibus in Hiram fluvium dimergere conantur; sed monachum unda non audebat recipere, quamquam ille prorsus tali pro causa mori paratus esset.
425Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, 16, 2; 6
Hanc Scottorum gens incolit, gens quamquam absque reliquorum gentium legebus, tamen in christiani vigoris dogmate florens, omnium vicinarum gentium fide praepollet.
426Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, 16, 3; 19
At ille pavido quamquam, tamen sagaci e pectore, ne inoboediens magistro appareret, non cenodoxiae actus vitio, sed magistro parendo vice versa obiecta sibi elucubrabat, memor illius psalmographi praeconii: Aperi os tuum, et ego adimplebo illud.
427Anonymus, Vitae Columbani abbatis discipulorumque eius, 61; 4
Si enim me in hoc opere nequaquam indignum iudicassem, olim iam ad ea texenda temerario quamvis conatu adgressus fuissem, quamquam me et per triennium Oceani per ora vehit et Scarbea lintris abacta ascoque Scaldeus molles secando vias madefacit saepe et lenta palus Elnonis plantas ob venerabilis Amandi pontificis ferendum suffragium, qui his constitutus in locis veteris Sicambrorum errores euangelico mucrone coercet.
428Anonymus, Vitae Landiberti episcopi Traiectensis, 353; 5
Igitur sancti ac beatissemi antestitis Landiberti, adiuvante superna gratia, quamquam imperito sermoni et absque prolixitate tendendum, cum gracia Dei explendum curamus.
429Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p1, 1; 5
Hoc agmen virgineum sequitur contio sanctarum viduarum et fidelium coniugatarum, quae quamquam centesimum fructum non reportent, tamen sexagesimo et tricesimo fructu gaudent et cum sanctis omnibus cumnumerantur et aeterna felicitate digne remunerantur.
430Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 9; 13
At ubi surgendi horam media faceret nox, quamquam antea totum implesset cursum, quae adhuc nec soporem senserat, iam parata, de stratu ad Domini servitium gaudens surgebat, ut cum fidutia diceret: Media nocte surgebam ad confitendum tibi, Domine.
431Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 11; 3
Quamquam ibi in corpore iam non esset, ad invocationem quoque nominis sui benigna adfuit.
432Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 16; 2
Quamquam eum carnalis oculus non intueretur, spiritalis mens intenta sedulis precibus contemplabatur.
433Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p3, 10, 16; 18
Quamquam illa cum Rege caeli gloriaret, unde eis subvenire posset, hoc donum caeleste provitrix obtima, gubernatrix bona, ut oves non usquequaque relinqueret, precium mundi de pignore Christi, quam de longinqua regione expetiit, ad honorem loci et salvationem populi suo in monasterio dimisit.
434Anonymus, Vitae sanctorum generis regii, p6; 316
Sed quamquam; illud considerare libeat, quod ab ipsis sanctis feminis actum est, summopere tamen nobis ad sanctam matrem domnam Balthildem, que nostris effulsit temporibus, nec non et ad eius merita gloriosa, que ipsi ab ea gesta novimus et vidimus, recurrendum est.
435Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 3, 7; 2 (auctor fl.ca.1150)
Hoc nos eo separavimus a recto, non quod hae quattuor partes, quae subiciuntur sub vocabulum recti, hanc honestatis commemorationem dare non soleant; sed quamquam ex recto laudabile nascitur, tamen in dicendo seorsum tractandum est hoc ab illo: neque enim solum laudis causa rectum sequi convenit, sed si laus consequitur, duplicatur rectei adpetendi voluntas.
436Anonymus, Rhetorica ad Herennium, 3, 32; 3 (auctor fl.ca.1150)
Sed quamquam facile est ei, qui paulo plura noverit, quamvis multos et idoneos locos conparare, tamen si qui satis idoneos invenire se non putabit, ipse sibi constituat quam volet multos licebit.
437Anonymus Rapularius, Rapularius, p4; 51
Codice De episcopis et clericis lege Quamquam.
438Anonymus Rapularius, Rapularius, p4; 302
Quamquam non minus deiecti quam elati animi est veluti racionis expertem, non pro racione, sed pro libito agere, nec iudicio agi, sed appetitui.
439Anonymus Rapularius, Rapularius, 100; 15
C 30 Cura est deo de omnibus, quamquam speciali modo de racionalibus.
440Anonymus Rapularius, Rapularius, 100; 1293
Quamquam enim utrumque in utroque sit, prevalet tamen in veteri timor, amor in novo, quia ibi servitur, hic libertas ab apostolis predicatur.
441Anonymus Valesianus, Excerpta Valesiana pars posterior, p1, 12; 8 (auctor fl.c.540)
Dona et annonas largitus, exhibens ludos circensium et amphitheatrum, quamquam aerarium publicum ex toto faeneum invenisset, suo labore recuperavit et opulentum fecit.
442Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 1, 12; 9 (auctor fl.1054)
Oportunitas igitur tui loci, quamquam ibi caeteri sint moderatissimi, te deditum esse Veneri non invalidam subpeditat copiam argumenti.
443Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 1, 13; 16 (auctor fl.1054)
Quamquam igitur una affliccione affligamini, quia tamen dispari, non estis conferendi, vel cuius adhuc aetas quasi in primis annis viget, non est illi conferenda, que iam fere aret.
444Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 1, 16; 4 (auctor fl.1054)
Quamquam nil profuerat, docta enim manus €hec sibi adquisierat.
445Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 1, 16; 14 (auctor fl.1054)
Quamquam in eiusdem propositionis conversa consecucione sit firmum et credibile nulla extrinsecus egens approbacione, ut quae modo sequebatur, nunc antecedat, et quam modo posuimus in assumptione, nunc versa vice ponamus in conclusione; ut, si vera est: delectet vagacio illa, vera sit et: non esse cognita ista.
446Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 1, 17; 24 (auctor fl.1054)
– Tractaturus etiam exemplum racionis premii premonuit, quamquam illud exemplum in senatu agatur, tamen iudiciale habendum, quia de homine probando vel improbando constituitur, cum ob eandem racionem potius videatur demonstrativum, cuius finem dixerat aliquem probare vel improbare.
447Anselmus de Bisatis, Rhetorimachia, p5, 3, 6; 20 (auctor fl.1054)
Sed quia preclaram illam naturam quam tibi deus concessit libera adhuc voluntate depravasti, quamquam necessario pecces, non tamen ex necessitate caepisti, cum, nisi descenderes ad infima, quod tunc quippe fuerat inter possibilia, adhuc quidem esses in libertate illa.
448Antonius Hispalensis, Disquisitio, 136, 0948B
Sequererque tuam in hac parte sententiam, nisi scirem amorem interdum caecutire; quamquam te tam caeco iudicio liberum faciunt integritas vitae tuae et amor veri, qui semper tuis intimis haesit sensibus ab adolescentia.
449Aphthonius, De metris omnibus, p. 35, l. 22 (auctor c.350)
ex quibus sex uidentur aperti; de septimo etiam nunc tractemus: si correpta per se uocalis littera sequentem i habeat inter duas uocales constitutam, ut Troiaque nunc stares, hic enim o litterae uocali correptae infertur i littera pro duabus consonantibus accipienda, quamquam et geminata i scribere iubeamur, ut proiiecit fluuio penitusque in nubila fugit.
450Aphthonius, De metris omnibus, p. 36, l. 27 (auctor c.350)
nam sub illa coniunctione longae quae sunt huius modi, utriusque uocalis nomen incurrunt, et in collisione spatium temporis ipsa pronuntiandi celeritate consumitur: quamquam non nulli quasi finalem syllabam propter indifferentiam, quae in metris omnibus competit, tradant, super quo plerique ambigunt in isto dumtaxat syllabarum communium priuilegio.
451Aphthonius, De metris omnibus, p. 47, l. 8 (auctor c.350)
quamquam in his non numquam syllaba pro integro pede in ultima dumtaxat uersus parte accepta propriam impleat thesin.
452Aphthonius, De metris omnibus, p. 57, l. 25 (auctor c.350)
igitur κατὰ στίχον sunt quae eodem metro constant, ut metrum epicum Homeri et Maronis nostri, uel quod ex trimetris et tetrametris continuis subsistit aut colis aut commatibus eiusdem metri; systematica autem, quae ex plurimis metris neque ex uno uersu aut eodem colo uel commate continentur, ut sunt epodoe et quae apud lyricos inuenimus, quae syzygiis gradiuntur; mixta autem, quae partim sunt κατὰ στίχον partim ex trimetro et tetrametro mixta, quamquam non {in} uno uersu semper sensus expleatur, ut in elegia uel epodis: nam neque per se uersus hexameter sine sequente pentametro elegiacum metrum implebit, neque in epodis singuli uersus sine clausulis suis et adsequellis audiri poterunt epodoe, quae similiter κατὰ δίστιχον fiunt.
453Aphthonius, De metris omnibus, p. 83, l. 28 (auctor c.350)
quamquam Terentianus, non paenitendus inter ceteros artis metricae auctor, sedulo refragetur.
454Aphthonius, De metris omnibus, p. 108, l. 23 (auctor c.350)
sane quia superius δεξιὸν μέτρον diximus, quamquam id et in prototypis ostenderimus, tamen scias inter dextros ac sinistros uersus hanc haberi differentiam, ut dextri sint qui in tertia uel quinta sede trisyllabon habuerint pedem, sinistri autem qui disyllabum in secunda uel quarta regione.
455Aphthonius, De metris omnibus, p. 160, l. 9 (auctor c.350)
quamquam hoc idem omnis animi passio parili motu instinctuque percita uel potissimum adfectet, ut se ad metrorum caerimonias, sicut plerumque cernimus, conferat, licet sciam non numquam etiam citra adfectum et impulsiones huius modi metrorum facetias sponte nos ac simplici uoluntate sectari.
456Apuleius, De Deo Socratis, 3; 6 (auctor c.125–c.180)
In qua praecipuum animal homines sumus, quamquam plerique se incuria uerae disciplinae ita omnibus erroribus ac piacularibus deprauauerint, sceleribus inbuerint et prope exesa mansuetudine generis sui inmane efferarint, ut possit uideri nullum animal in terris homine postremius.
457Apuleius, De Deo Socratis, 15; 4 (auctor c.125–c.180)
Eum nostra lingua, ut ego interpretor, haud sciam an bono, certe quidem meo periculo poteris Genium uocare, quod is deus, qui est animus sui cuique, quamquam sit inmortalis, tamen quodam modo cum homine gignitur, ut eae preces, quibus Genium et genua precantur, coniunctionem nostram nexumque uideantur mihi obtestari, corpus atque animum duobus nominibus conprehendentes, quorum communio et copulatio sumus.
458Apuleius, Apologia, 3; 8 (auctor c.125–c.180)
est enim pudentis animi et uerecundi, ut mea opinio fert, uel falsas uituperationes grauari, cum etiam hi, qui sibi delicti alicuius conscii sunt, tamen, cum male audiunt, impendio commoueantur et obirascantur, quamquam, exinde ut male facere coeperunt, consueuerint male audire, quod, si a ceteris silentium est, tamen ipsi sibimet conscii sunt posse se merito increpari; enimuero bonus et innoxius quisque rudis et imperitas auris ad male audiendum habens et laudis assuetudine contumeliae insolens multo tanta ex animo laborat ea sibi immerito dici, quae ipse possit aliis uere obiectare.
459Apuleius, Apologia, 43, 26; 1 (auctor c.125–c.180)
Haec et alia apud plerosque de magiis et pueris lego equidem, sed dubius sententiae sum, dicamne fieri posse an negem, quamquam Platoni credam inter deos atque homines natura et loco medias quasdam diuorum potestates intersitas, easque diuinationes cunctas et magorum miracula gubernare; quin et illud mecum reputo posse animum humanum, praesertim puerilem et simplicem, seu carminum auocamento siue odorum delenimento soporari et ad obliuionem praesentium externari et paulisper remota corporis memoria redigi ac redire ad naturam suam, quae est immortalis scilicet et diuina, atque ita uelut quodam sopore futura rerum praesagare.
460Apuleius, Apologia, 46, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
quod quamquam dissimulare potui, tamen ut omnia, ita hoc quoque ultro prouoco.
461Apuleius, Apologia, 57, 26; 3 (auctor c.125–c.180)
idque se ait Crassus, quamquam in eo tempore uel Alexandreae fuerit, tamen taedae fumo et auium plumis comperisse.
462Apuleius, Apologia, 59, 26; 7 (auctor c.125–c.180)
quaere a nomenclatoribus tuis, Maxime, quamquam est ille cauponibus quam nomenclatoribus notior, tamen, inquam, interroga, an hic Iunium Crassum Oeensem uiderint; non negabunt.
463Apuleius, Apologia, 60, 26; 6 (auctor c.125–c.180)
denique quamquam sunt insolita audacia et importuna impudentia praediti tamen testimonio Crassi, cuius oboluisse faecem uidebant, — nec ipsi ausi sunt perlegere nec quicquam eo niti.
464Apuleius, Apologia, 74, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
confiteor enim, quod mihi obiectum est, eum, postquam uxorem duxerit, a compecti fide desciuisse ac derepente animi mutatum quod antea nimio studio festinarat pari pertinacia prohibitum isse, denique ne matrimonium nostrum coalesceret, quiduis pati, quiduis facere paratum fuisse, quamquam omnis illa tam foeda animi mutatio et suscepta contra matrem simultas non ipsi uitio uortenda sit, sed socero eius eccilli Herennio Rufino, qui unum neminem in terris uiliorem se aut improbiorem aut inquinatiorem reliquit.
465Apuleius, Apologia, 79, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
quamquam, etsi destrictius magum me dixisset, posset uideri excusabunda se filio uim meam quam uoluntatem suam causari maluisse.
466Apuleius, Apologia, 90, 26; 5 (auctor c.125–c.180)
haec ego quamquam possim merito dicere, tamen uobis condono nec satis mihi duco, si me omnium quae insimulastis abunde purgaui, nisi nusquam passus sum uel exiguam suspicionem magiae consistere.
467Apuleius, Apologia, 92, 26; 4 (auctor c.125–c.180)
quamquam quis omnium uel exigue rerum peritus culpare auderet, si mulier uidua et mediocri forma, at non aetate mediocri, nubere uolens longa dote et molli condicione inuitasset iuuenem neque corpore neque animo neque fortuna paenitendum?
468Apuleius, Apologia, 97, 26; 2 (auctor c.125–c.180)
potius testamentum illud recens tui fratris quamquam inperfectum tamen proferri cuperem, in quo mei officiosissime et honestissime meminit.
469Apuleius, Florida, 9; 40 (auctor c.125–c.180)
nam etiam eo tempore, quo prouinciam circumibas, manente nobis Honorino minus sensimus absentiam tuam, quamquam te magis desideraremus; paterna in filio aequitas, senilis in iuuene auctoritas prudentia, consularis in legato auctoritas, prorsus omnis uirtutes tuas ita effingit ac repraesentat, ut medius fidius admirabilior esset in iuuene quam in te parta laus, nisi eam tu talem dedisses.
470Apuleius, Metamorphoses, 1, 6; 3 (auctor c.125–c.180)
Hunc talem, quamquam necessarium et summe cognitum, tamen dubia mente propius accessi.
471Apuleius, Metamorphoses, 2, 30; 4 (auctor c.125–c.180)
Hic utpote vivus quidem sed tum sopore mortuus, quod eodem mecum vocabulo nuncupatur ad suum nomen ignarus exsurgit et in exanimis umbrae modum ultroneus gradiens, quamquam foribus cubiculi diligenter occlusis, per quoddam foramen pro-sectis naso prius ac mox auribus vicariam pro me lanie-nam sustentavit: utque fallaciae reliqua convenissent ceram in modum prosectarum formatam aurium ei applicant examussim nasoque ipsius similem comparant.
472Apuleius, Metamorphoses, 3, 2; 2 (auctor c.125–c.180)
Ac dum primum angiportum insistimus, statim civitas omnis in publicum effusa mira densitate nos insequitur, et quamquam capite in terram, immo ad ipsos inferos iam deiecto maestus incederem, obliquato tamen aspectu rem admirationis maximae conspicio; nam inter tot milia populi circumstrepentis nemo prorsum, qui non risu dirumperetur, aderat.
473Apuleius, Metamorphoses, 3, 9; 12 (auctor c.125–c.180)
Quamquam enim iam in peculio Proserpinae et Orci familia numeratus, subito in contrariam faciem obstupefactus haesi nec possum novae illius imaginis rationem idoneis verbis expedire: nam cadavera illa iugulatorum hominum erant tres utres inflati variisque secti foraminibus et, ut vespertinum proelium meum recordabar, his locis hiantes, quibus latrones illos vulneraveram.
474Apuleius, Metamorphoses, 3, 19; 2 (auctor c.125–c.180)
Sed ut ex animo tibi volens omne delictum, quo me tantis angoribus implicasti, remittam, praesta quod summis votis expostulo et dominam tuam, cum aliquid huius divinae disciplinae molitur, ostende, cum deos invocat, certe cum reformatur, ut videam: sum namque coram magiae noscendae ardentissimus cupitor, quamquam mihi nec ipsa tu videare rerum rudis vel expers.
475Apuleius, Metamorphoses, 3, 26; 1 (auctor c.125–c.180)
Sic illa maerebat, ego vero quamquam perfectus asinus et pro Lucio iumentum sensum tamen retinebam humanum.
476Apuleius, Metamorphoses, 4, 12; 4 (auctor c.125–c.180)
Quod eum strenue quidem sed satis improvide conantem senile illud facinus quamquam invalido, repentino tamen et inopinato pulsu, nutantem ac pendulum et in prospectu alioquin attonitum praeceps inegit; qui praeter altitudinem nimiam super quendam etiam vastissimum lapidem propter iacentem reddens, perfracta diffissaque crate costarum rivos sanguinis vomens imitus, narratisque nobis quae gesta sunt, non diu cruciatus vitam evasit: quem prioris exemplo sepulturae traditum bonum secutorem Lamacho dedimus.
477Apuleius, Metamorphoses, 4, 20; 1 (auctor c.125–c.180)
Tunc ego, sensim gliscente adhuc illo tumultu, retrogradi fuga domo facesso sed plane Thrasyleonem mire canibus repugnantem, latens pone ianuam ipse, prospicio: quamquam enim vitae metas ultimas obiret, non tamen sui nostrique vel pristinae virtutis oblitus iam faucibus ipsis hiantis Cerberi reluctabat: scaenam denique quam sponte sumpserat cum anima retinens, nunc fugiens, nunc resistens, variis corporis sui schemis ac motibus tandem domo prolapsus est.
478Apuleius, Metamorphoses, 4, 22; 4 (auctor c.125–c.180)
Nec me tamen instanter ac fortiter manducantem vel somnus imminens impedire potuit; et quamquam prius, cum essem Lucius, unico vel secundo pane contentus mensa decederem, tunc ventri tam profundo serviens iam ferme tertium qualum rumigabam.
479Apuleius, Metamorphoses, 4, 23; 4 (auctor c.125–c.180)
Parentes autem tui de tanto suarum divitiarum cumulo, quamquam satis cupidi, tamen sine mora parabunt scilicet idoneam sui sanguinis redemptionem.
480Apuleius, Metamorphoses, 4, 25; 1 (auctor c.125–c.180)
marcentes oculos demisit ad soporem; at commodum conniverat nec diu, cum repente lymphatico ritu somno recussa est longeque vehementius afflictare sese et pectus etiam palmis infestis tundere et faciem illam luculentam verberare incipit, et aniculae quamquam instantissime causas novi et instaurati maeroris requirenti sic assuspirans altius infit: Em nunc certe, nunc maxime funditus perii, nunc spei salutiferae renuntiavi: laqueus aut gladius aut certe praecipitium procul dubio capessendum est.
481Apuleius, Metamorphoses, 4, 30; 6 (auctor c.125–c.180)
Hunc, quamquam genuina licentia procacem, verbis quoque insuper stimulat et perducit ad illam civitatem et Psychen — hoc enim
482Apuleius, Metamorphoses, 4, 32; 5 (auctor c.125–c.180)
Sed Apollo, quamquam Graecus et Ionicus, propter Milesiae conditorem sic Latina sorte respondit:
483Apuleius, Metamorphoses, 6, 5; 1 (auctor c.125–c.180)
Isto quoque fortunae naufragio Psyche perterrita nec indipisci iam maritum volatilem quiens, tota spe salutis deposita, sic ipsa suas cogitationes consuluit: Iam quae possunt alia meis aerumnis temptari vel adhiberi subsidia, cui nec dearum quidem quamquam volentium potuerunt prodesse suffragia?
484Apuleius, Metamorphoses, 6, 9; 9 (auctor c.125–c.180)
Quamquam inepta ego frustra filium dicam: impares enim nuptiae, et praetera in villa sine; testibus, et patre non consentiente factae legitimae non possunt videri, ac per hoc spurius iste nascetur, si tamen partum omnino perferre te patiemur.
485Apuleius, Metamorphoses, 6, 26; 3 (auctor c.125–c.180)
Alius iterum: Certe ego cum primum sarcinas istas quamquam invitus pertulerit, protinus eum vulturiis gratissimum pabulum futurum praecipitabo.
486Apuleius, Metamorphoses, 7, 3; 5 (auctor c.125–c.180)
Et verbum quidem praecedens semel ac saepius immodice clamitavi, sequens vero nullo pacto disserere potui, sed in prima remansi voce, et identidem boavi Non, non, quamquam nimia rotunditate pendulas vibrassem labias.
487Apuleius, Metamorphoses, 7, 8; 2 (auctor c.125–c.180)
Nec ab illa tamen paterna gloria vel mea virtute descivi, quamquam semitrepidus iuxta mucrones Martios constitutus, sed habitus alieni fallacia tectus, villas seu castella solus aggrediens, viaticulum mihi corrasi, et diloricatis statim pannulis in medium duo milia profudit aureorum, et En inquit Istam sportulam, immo vero dotem collegio vestro libens meque vobis ducem fidissimum, si tamen non recusatis, offero, brevi temporis spatio lapideam istam domum vestram facturus auream.
488Apuleius, Metamorphoses, 9, 11; 5 (auctor c.125–c.180)
Nec tamen sagacitatis ac prudentiae meae prorsus oblitus facilem me tirocinio disciplinae praebui sed, quamquam frequenter, cum inter homines agerem, machinas similiter circumrotari vidissem, tamen, ut expers et ignarus operis, stupore mentito defixus haerebam, quod enim rebar ut minus aptum et huiusmodi ministerio satis inutilem me ad alium quempiam, utique leviorem laborem legatum iri, vel otiosum certe cibatum iri.
489Apuleius, Metamorphoses, 9, 12; 3 (auctor c.125–c.180)
At ego quamquam eximie fatigatus et refectione virium vehementer indiguus et prorsus fame perditus, tamen familiari curiositate attonitus et satis anxius, postposito cibo qui copiosus aderat, inoptabilis officinae disciplinam cum delectatione quadam arbitrabar.
490Apuleius, Metamorphoses, 9, 15; 4 (auctor c.125–c.180)
At ego, quamquam graviter suscensens errori Fotidis, quae me dum avem fabricat, perfecit asinum, isto tamen vel unico solacio aerumnabilis deformitatis meae recreabar, quod auribus grandissimis praeditus cuncta longule etiam dissita facillime sentiebam.
491Apuleius, Metamorphoses, 9, 21; 2 (auctor c.125–c.180)
Sed ecce per plateam dum Barbarus vultu turgido subductisque superciliis incedit iratus ac pone eum Myrmex vinculis obrutus, non quidem coram noxae prehensus, conscientia tamen pessima permixtus, lacrimis uberibus ac postremis lamentationibus inefficacem commovet miserationem, opportune Philesitherus occurrens, quamquam diverso quodam negotio destinatos, rei pentina tamen facie permotus, non enim deterritus, recolens festinationis suae delictum et cetera consequenter suspicatus sagaciter, extemplo sumpta familiari constantia, dimotis servulis invadit cum summo clamore Myrmecem pugnisque malas eius dementer obtundens, At te inquit Nequissimum et periurum caput, dominus iste tuus et cuncta caeli numina, quae deierando temere devorasti, pessimum pessime perduint, qui de balneis soleas hesterna die mihi furatus es.
492Apuleius, Metamorphoses, 10, 4; 1 (auctor c.125–c.180)
Repentino malo perturbatus adulescens quamquam tale facinus protinus exhorruisset, non tamen negationis intempestiva severitate putavit exasperandum, sed cautae promissionis dilatione leniendum.
493Apuleius, Metamorphoses, 10, 14; 3 (auctor c.125–c.180)
At ubi fiducia latendi pleniore capta partes opimas quasque devorabam et iucundiora eligens abligurribam dulcia, suspicio noni exilis fratrum pupugit animos et quamquam de me nihil etiam tum tale crederent, tamen cotidiani damni studiose vestigabant reum Illi vero postremo etiam mutuo sese rapinae turpissimae criminabantur, iamque curam diligentiorem et acriorem custodelam et dinumerationem adhibebant partium.
494Apuleius, Metamorphoses, 10, 16; 4 (auctor c.125–c.180)
At ego, quamquam iam bellule suffarcinatus, gratiosum commendatioremque me tamen ei facere cupiens esurienter exhibitas escas appetebam: nam et quid potissimum abhorreret asino excogitantes scrupulose, ad explorandam mansuetudinem id offerebant mihi, carnes lasere infectas, altilia pipere inspersa, pisces exotico iure perfusos.
495Apuleius, Metamorphoses, 10, 22; 2 (auctor c.125–c.180)
Sed angebar plane non exili metui reputans quemadmodum tantis tamque magnis cruribus possem delicatam matronam inscendere, vel tam lucida tamque tenera et lacte ac melle confecta membra duris ungulis complecti, labiasque modicas ambrosio rore purpurantes tam amplo ore tamque enormi et saxeis dentibus deformi saviari, novissime quo pacto, quamquam ex unguiculis perpruriscens, mulier tam vastum genitale susciperet: heu me qui dirupta nobili femina bestiis obiectus munus instructurus sim mei domini!
496Apuleius, Metamorphoses, 11, 14; 2 (auctor c.125–c.180)
Sed sacerdos, utcumque divino monitu cogniti ab origine cunctis cladibus meis, quamquam et ipse i insigni permotus miraculo, nutu significato prius praecipit tegendo mihi linteam dari laciniam: nam me cum primum nefasto tegmine despoliaverat asinus, compressis in artum femiuibus et superstrictis accurate manibus, quantum nudo licebat, velamento me naturali probe muniveram.
497Apuleius, Metamorphoses, 11, 19; 3 (auctor c.125–c.180)
At ego,quamquam cupienti voluntate praeditus,tamen religiosa formidine retardabar, quod enim sedulo percontaveram difficile religionis obsequium et castimoniorum abstinentiam satis arduam cautoque circumspectu vitam, quae multis casibus subiacet, esse muniendam.
498Apuleius, Metamorphoses, 11, 19; 4 (auctor c.125–c.180)
Haec identidem mecum reputans nescioquo modo, quamquam festinans, differebam.
499Apuleius, Metamorphoses, 11, 21; 5 (auctor c.125–c.180)
Nam et inferum claustra et salutis tutelam in deae manu posita, ipsamque traditionem ad instar voluntariae mortis et precariae salutis celebrari, quippe cum transactis vitae temporibus iam in ipso finitae lucis limine constitutos, quis tamen tuto possint magna religionis committi silentia, numen deae soleat elicere et sua providentia quodam modo renatos ad novae reponere rursus salutis curricula Ergo igitur me quoque oportere caeleste sustinere praeceptum, quamquam praecipua evidentique magni numinis dignatione iamdudum felici ministerio nuncupatum destinatumque, nec secus quam cultores ceteri cibis profanis ac nefariis iam nunc temperare, quo rectius ad arcana purissimae religionis secreta pervaderem.
500Apuleius, Metamorphoses, 11, 27; 3 (auctor c.125–c.180)
Quamquam enim connexa, immo vero inunita ratio numinis religionisque esset, tamen teletae discrimen interesse maximum: prohinc me quoque peti magno etiam deo famulum sentire deberem.