'sed' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 823244 hits      Show next 500

Nor id , p2, 10 found in
Nor id , p2, 12 found in
Nor id , p2, 16 found in
Nor id , p4, 8 found in
Nor id , p4, 14 found in
Nor id , p4, 18 found in
Nor id , p4, 20 found in
Nor id , p6, 5 found in
Nor id , p6, 21 found in
Nor id , p6, 31 found in
Nor id , p7, 6 found in
Nor id , p7, 18 found in
Nor id , p8, 5 found in
Nor id , p8, 12 found in
Nor id , p8, 20 found in
Nor id , p8, 21 found in
Nor id , p8, 23 found in
Nor id , p8, 28 found in
Nor id , p10, 6 found in
Nor id , p10, 14 found in
Nor id , p10, 36 found in
Nor id , p11, 14 found in
Nor id , p11, 15 found in
Nor id , p11, 23 found in
Nor id , p11, 24 found in
Nor id , p12, 9 found in
Nor id , p12, 11 found in
Nor id , p12, 26 found in
Nor id , p12, 38 found in
30A Teramensis archipresbyter, Epistolae, 1; 4
Sed cum in me nulla pateant falsitatis insignia, nec alicuius probabilis silogismi fallacia, multipliciter et assidue dolere compellor.
31A Teramensis archipresbyter, Epistolae, 1; 13
Sed aliquantulum consolationis intueor, quia ille, qui me huius ignominie violavit infamia, numquam cum aliquo potuit longe amicitie continuator existere.
32Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Postea vero convictus coram Nicolao papa et pluribus episcopis confessus est, etiam et iuravit, panem scilicet et vinum post consecrationem, non solum sacramentum, sed etiam verum corpus et sanguinem Christi esse; et sensualiter non solum sacramento, sed etiam veritate manibus sacerdotum tractari, et frangi, et fidelium dentibus atteri.
33Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Iste autem scholasticus sic exponit: « Vere quidem, ait, est, sed in sacramento [id est fractio, infra] tantum.
34Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
» Item ait: « Sane dici potest fractio illa et partitio, non in substantia corporis, sed in ipsa forma panis sacramentali fieri, ut vera fractio et partitio sit sibi, quae fit non in substantia, sed in sacramento, id est in specie.
35Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Ideoque illa Berengarii verba ita distinguenda sunt, ut sensualiter, non modo sacramento, sed in veritate dicatur corpus Christi tractari manibus sacerdotum, frangi quoque et atteri dentibus.
36Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Vere quidem, sed in sacramento tantum.
37Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Nam, sicut ille asserebat, « Omnia fiunt sed in sacramento tantum, » sic, et hic.
38Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
Ille vero correctus addidit sacramento et fractioni, attritioni etiam dentium, veritatem quam negabat: iste econtra in omnibus veritatem subtrahit, dum asserit omnia fieri, non in substantia, sed in specie visibili et forma panis et sacramento tantum.
39Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166; (auctor fl. 1130)
At sincera non est hoc in loco Walterii obiectio in Abaelardum, qui verum Christi corpus in Eucharistia admittebat, sed fractionem atque attritionem non in corpore ipso, sed in specie panis fieri asserebat.
40Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1341A (auctor fl. 1130)
Sed fortasse quis dicit tunc vere potuisse frangi corpus Domini, quia adhuc mortale erat: nunc non posse, quia iam est immortale.
41Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1342A (auctor fl. 1130)
Sed movet forte quem, quod non dixit, Corpus quod frangimus, sed panis quem frangimus.
42Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1343B (auctor fl. 1130)
Sed aliud est, cum de veritate cuiuslibet rei secundum proprietatem facti quaeritur; aliud, cum facti eiusdem mystica ratio allegorice discutitur.
43Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1343D (auctor fl. 1130)
Hic mihi forte insultatur ab illis qui noverunt Christum a dextris Patris sedere non utique dimidium aut debilem, sed totum integrum.
44Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344A (auctor fl. 1130)
Sed has angustias non patitur humana inopia: divinae autem potentiae metas praefigere non valet humana infirmitas, etsi conetur temeritas.
45Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344B (auctor fl. 1130)
Ecce tria, ut hoc iam non sit solum, sed quartum eorum quae ratio non comprehendit; fides tamen divinae potentiae concedit.
46Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344B (auctor fl. 1130)
At alii quidem unusquisque quid sentiat, videatur: mihi autem pium et bonum est sentire, quia illud corpus, quod magna illa et nimis incomprehensibilis sublimitas Deitatis suum proprium esse voluit, meffabili quadam ac singulari atque divina potentia non solum mortalia, sed etiam immortalia ac coelestia corpora longissime exceliat.
47Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344D (auctor fl. 1130)
Sed absit, ut evangelica atque apostolica falsa credantur!
48Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1344D (auctor fl. 1130)
Si quis tamen humile pusilli consilium non aspernatur, hoc divini corporis mysterium nullatenus ratione discutiat, sed evangelicae auctoritati sine dubitatione credat.
49Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345A (auctor fl. 1130)
Ita et de hoc quod modo habemus in manibus, non video quomodo unum idemque corpus et frangatur, et integrum maneat: sed tamen certissime credo.
50Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345B (auctor fl. 1130)
Non est, inquit Iesus, mortua puella, sed dormit.
51Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345C (auctor fl. 1130)
Sed neuter horum recipitur.
52Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345C (auctor fl. 1130)
Non est, inquit, Deus mortuorum, sed vinorum.
53Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345C (auctor fl. 1130)
Nota quod non dixit absolute vivunt, sed vivunt ei, scilicet non negans hominibus esse eos mortuos, sed Deo.
54Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345D (auctor fl. 1130)
Aeternitas enim cui, quae futura sunt, facta sunt; cui etiam omnium rerum consummatio iam nota est, cum sibi libet, non secundum eam instabilitatem de rebus loquitur, quam nunc de naturali sua mutabilitate patiuntur: sed, secundum eum statum, quem de immutabilitate Creatoris sui in aeternum mutuabuntur.
55Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345D (auctor fl. 1130)
Et puellam, quam non morti dimittere, sed vitae reddere disponebat, non immerito mortuam negat qui semel et simul omnia fecit, quae nec semel nec simul fieri temporis ratione permittuntur.
56Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1346C (auctor fl. 1130)
Illius vero corporis etiam fracti quaelibet particula non modo viva, sed etiam vita est, si quis fideliter accipit.
57Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1347A (auctor fl. 1130)
Nos vero cum discipulis cognoscamus Dominum in fractione panis Cogitaveram et illis aliqua respondere, qui dicunt ipsum corpus non frangi, sed in albedine eius et rotunditate aliquid factitari; sed recogitans ineptum esse in Evangelio Christi de albedine et rotunditate disputare, amaturis talia auribus dimovens, dialecticis aut certe pueris talia permisi, praesertim cum quivis facile videat albedinem seu rotunditatem ab ipso corpore, quod vel album vel rotundum est, separari non posse, ita ut ab ipso non fracto haec per se singulariter non frangantur.
58Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0461B (auctor c.945–1004)
Saepe contingit ut, dum nimius insurgentium calamitatum horror mentem fatigat, ipso horrore non ea quae dicere debuerat turbatus animus expediat, sed phantasmate cogitationum aliorsum raptus, quae tacenda erant dicat, ac, quod est consequens, quae dicenda taceat.
59Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0461C (auctor c.945–1004)
Semper enim summae tranquillitatis quietem diligit, qui veritatis arcanum ratiocinando disponere gessit: quapropter ab ipsis disciplinarum rudimentis, sicut cervus desiderat ad fontes aquarum (Psal. XLI, 1), ita desideravit anima mea laboriosum spiritalis philosophiae otium quod ad multorum utilitatem verterem in honestum negotium; sed, meis peccatis praepedientibus, eo relicto, quodammodo ad saeculi sollicitudinem sum reductus, qui sub cura pastoralis regiminis quotidie sustentor aqua angustiae et pane tribulationis (III Reg. XXII, 27): corrodit me canino dente aemulorum supplantatrix calliditas, circumlatrat adversariorum frequens acerbitas, nec aliud contra me immurmurant, nisi quod monachorum senatum salvum esse volui, nostrae reipublicae augmentum quaesivi, ac cavillationi insidiantium auctoritate qua valui contradixi, nec abscondi omnino misericordiam et veritatem a consilio multo.
60Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0462B (auctor c.945–1004)
Et primum de fide mea discutiendum exopto, sine qua salvus esse non potero, ut mea examinatione alii proficiant, vel mea obtestatione se in haeresim cecidisse cognoscant, a qua conentur quantocius erui: ne in ea usque ad mortem manendo fiant stipula diaboli; nam quicunque de Deo, de religione, de communi statu sanctae Ecclesiae aliter credit quam Christus docuit, aut sub sanctis apostolis catholica Ecclesia tenuit, suisque successoribus tenendum tradidit, non catholicus vel fidelis, sed plane haereticus existit.
61Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0463A (auctor c.945–1004)
Sciendum quippe est quod sacerdos quotidie inter missarum solemnia non pro haereticis vel schismaticis, sed pro orthodoxis tantum atque catholicae et apostolicae fidei cultoribus Deo supplicans intercedit, a qua nimirum supplicatione alienus existit qui in verbo vel opere se ab eorum unanimitate superbiendo dividit; qui vero se peccatis obnoxium vel fide dubium humiliter confitetur, portandus et corrigendus est non ut extraneus, sed ut frater, quia nec dum partem suam posuit cum hypocritis, praesertim cum et Petrus princeps Ecclesiae Deum negaverit, et Thomas in fide dubitaverit; siquidem ex utroque sexu fidelium tres ordines, ac si tres gradus, in sancta et universali Ecclesia esse novimus; quorum licet nullus sine peccato sit, tamen primus est bonus, secundus melior, tertius est optimus.
62Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0463B (auctor c.945–1004)
Sed quoniam horum graduum differentias proposui, et alium alio meliorem seu sanctiorem dicere ratum duxi, qualiter singuli in suo proposito exspectant praemium aeternae retributionis, vel qualiter sanctorum Patrum auctoritate de suo gradu in alterum promoveri possint, breviter expediendum credidi.
63Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0463C (auctor c.945–1004)
Ecce ratio: si inter eos sit quibus licet, nulla poena mulctatur, sed etiam digna praemio habetur, eo quod obediendo, castitate contenta sit quam Apostolus docuit; propterea autem adiectum est si inter eos sit quibus licitum est, quia sunt in utroque sexu qui se voto obligant ut, si virgines sunt, in virginitate permaneant; et, si virgines non sunt, spreta carnis copula in caelibatu perpetualiter vivant; est etiam cognatio vel propinquitas generis, a cuius carnali commistione prohibentur omnes qui sunt sub catholica fide.
64Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0464A (auctor c.945–1004)
De tertiis vero vel quartis nec non et pluribus nuptiis, non me legisse memini utrum a catholicis debeant celebrari; sed hoc absque ullo scrupulo occurrit: quod si hoc facinus grave est in feminis, multo gravius est si contingat in viris.
65Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0464B (auctor c.945–1004)
Sed his posthabitis, primo de virorum ordine, id est de laicis, dicendum est, quod alii sunt agricolae, alii agonistae: et agricolae quidem insudant agriculturae et diversis artibus in opere rustico, unde sustentatur totius Ecclesiae multitudo; agonistae vero, contenti stipendiis militiae, non se collidunt in utero matris suae, verum omni sagacite expugnant adversarios sanctae Dei Ecclesiae.
66Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0464C (auctor c.945–1004)
Κλῆρος etenim Graece, Latine dicitur sors, unde clerici ad sacrificandum vel ad ministrandum in sortem Dei adsciti studeant non carnaliter sed spiritualiter filios gignere, ut semper sint memores sortis sanctorum in lumine; nam ipsi quotidiana sollicitudine omnium Ecclesiarum suscepta (II Cor. II, 28) in activa vita laborant cum Martha quae turbatur erga plurima (Luc. X, 41).
67Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0465A (auctor c.945–1004)
Denique ex monachis presbyter ordinatus, vel ex clerico monachus factus sciat se non clericorum more ecclesiasticis officiis deservire, sed Gregoriani privilegii institutione missas celebret in congregatione.
68Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466B (auctor c.945–1004)
Et huiusmodi negotiatores subdola responsione solent astruere non se emere benedictionem qua percipitur gratia Spiritus sancti, sed res Ecclesiarum, vel possessiones episcopi, cum certum sit quod in catholica Ecclesia alterum altero carere non possit.
69Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0466C (auctor c.945–1004)
Unde vero processerit usus ut laici vendant episcopatus, satis demiror, cum beatus Ambrosius in sermone pastorali, flendo, potius quam ridendo, post multa subiungat: « Videas, inquiens, in Ecclesia passim quos non merita, sed pecuniae, ad episcopatus ordinem provexerunt: nugacem populum et indoctum, qui talem sibi adsciverunt sacerdotem.
70Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0467A (auctor c.945–1004)
Nec illud nos latet quod pro huiuscemodi episcopis, qui non pro vitae merito vel sapientiae doctrina, sed magis eliguntur pro pecuniarum summa maxima, discordiarum semen et detrimentum regno accrescat, teste Gregorio, in Epistola ad Theodebertum et Theodericum reges scripta: « Fertur, inquit, Simoniacam haeresim, quae prima contra Ecclesiam diabolica plantatione subrepsit, et in ipso ortu suo telo apostolicae ultionis percussa atque damnata est, in regni vestri finibus dominari; cum in sacerdotibus fides sit eligenda cum vita.
71Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0467D (auctor c.945–1004)
Sed concordia eorum in diversis officiis tanto sibi consulit, quanto unanimiter consulendo de communi utilitate sentit.
72Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468B (auctor c.945–1004)
Quorum versuum sensus quamvis referri possit ad Deum Patrem omnium Filiumque eius unigenitum, tamen nihil obest intelligi de terreno rege precari, ut iudicet populum non suo sed Dei iudicio, cui rationem redditurus est etiam de otioso verbo.
73Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468B (auctor c.945–1004)
Sed esto.
74Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468C (auctor c.945–1004)
quid in me singulariter commiserunt episcopi, ut eis saltem cogitatione obesse voluerim; praesertim cum non inimicum, sed fide et opere amicissimum graviora pericula pertulisse contigerit?
75Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0468D (auctor c.945–1004)
Quantulumcunque vos exacerbavit, exacerbando irritavit, irritando offendit, offendendo placare distulit, et pro talibus beneficiis miratur sibi impendi munuscula iustae recompensationis; nec sibi imputat quod promeruit, sed crimen transferre nititur in perniciem insontis: si enim nihil vos nocuisse putavit, dum nostra tulit, profecto nec dominos nostrarum rerum esse, nec defensores credidit; si autem credidit, vos mecum laesit, nec se laesisse ignoravit.
76Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0469B (auctor c.945–1004)
Novi enim quam austerus in Letaldo Miciacensi monacho fuerit, quem oblitus reverentiae sacerdotalis iniuriose et sine ullis legibus tractavit; qui si epistolam Gregorii ad Lupum abbatem legisset, profecto nunquam tantum facinus perpetrasset: « Quoniam multae, inquit, occasiones in deceptatione religiosarum personarum a pravis illic, ut dicitur, hominibus exquiruntur, presbyterum praedictae Ecclesiae nullomodo privandum deponendumque censemus, nisi causa specialiter criminis exigente; unde necesse est ut, si qua contra eum huiusmodi querela surrexerit, non solus episcopus civitatis causam examinet, sed adhibitis sibi coepiscopis suis subtili investigatione perquirat, quatenus, cunctis concorditer iudicantibus, canonicae districtionis censura aut reum ferire aut innocentem possit absolvere.
77Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0469D (auctor c.945–1004)
Sed nunquid publica invectio secretam indulgentiam sustulit, aut secreta invectio publicam indulgentiam ademit?
78Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470A (auctor c.945–1004)
o mores: Certe qui volunt exsequi in fabrateria mendacii cupiditates suas pravas, ipsi nituntur condere leges novas: sed Apostolus nobis consulens eis occurrit: Si quis vobis, inquiens, aliud annuntiaverit praeter id quod accepistis, anathema sit (Gal., I, 9).
79Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470C (auctor c.945–1004)
Porro quicunque fratri meo in me peccanti excommunicationem intorserit, non ille ei peccatum dimittit, sed ego in quem peccavit, a quo excommunicationis malo regnum vestrum purgate, serenissimi principes, quia vix est in eo aliquis hominum qui saltem idcirco excommunicatus non sit, quoniam in convivio vel pacis osculo excommunicato adhaesit.
80Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470D (auctor c.945–1004)
(TERENTIUS in Andria, Act. I, scen. v. 1.) De quorum animositate non multum moveor, dulce decus meum, Rodberte, quem atavis regibus editum divina pietas perduxit ad regni fastigium, si post Deum et sanctos eius vestro specialiter sustenter auxilio et consilio, cuius mentionem in quotidianis orationibus meis nunquam praetereo, tandem capitulatim subtexam huic indiculo quae maxime sunt corrigenda in vestro imperio, nec tamen haec verbis meis, sed authenticis sanctorum dictis, ut postmodum episcopos moveatis haec canonice emendare in suis conciliis.
81Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0471A (auctor c.945–1004)
Alii dicunt, ut arbitror, secundum Athanasium, « Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus, nec creatus, nec genitus, sed procedens: » alii vero tantum, « Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus nec creatus, sed procedens, » qui dum, id quod est, nec genitus subtrahunt, synodicam domni Gregorii se sequi credunt, ubi ita est scriptum: « Spiritus sanctus nec genitus est, nec ingenitus, sed tantum procedens.
82Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422A (auctor c.945–1004)
Unde quaedam venerabilis femina, Ildegardis nomine, super his obstupescens, cum Romam ire disponebat, lacrymabiliter expostulavit iure propinquitatis quatenus litteris nostris vobis commendaretur, quae peccatrix est et nobilis, non autem ideo nobilis quia peccatrix, sed ideo peccatrix quia nobilis: nam, lenocinante humani generis inimico, multa in saeculo saecularis mulier commisit, pro quibus poenitentiae remedium expetiit, et consilio bonorum virorum duo monasteria, unum canonicorum, alterum sanctimonialium ex propriis rebus et possessionibus construxit, in singulis quoque, novem ferme millibus a se invicem disparatis, tantos reditus delegavit, ut sufficere possint etiam plurimis quam sunt animae utriusque congregationis.
83Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0424A (auctor c.945–1004)
Et infra: Proinde his fraternitatem vestram hortamur affatibus, ut a monasterii molestia se sine aliqua excusatione contineat, et quae eis sunt diutius custodita, nullius occasionis tentet usurpatione convellere, sed cuncta illibate et sine aliqua studeat refragatione servare; et plus sibi in eodem monasterio, quam, praedecessoribus suis licuit, noverit non licere.
84Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0424D (auctor c.945–1004)
Dum iam albet nix capitis, cui gratias refero, quoniam me ad me reduxit, quandoquidem hominem esse innotuit, quem mutabilis fortunae casibus subditum et dixit et scripsit; ait enim Scriptura: Omnis homo mendax (Ps. CXV, 11); sed fortassis cum Propheta in exstasi hoc protulit, quod ego quoque benigne accepissem, nisi esset scriptum: Perdes omnes qui loquuntur mendacium (Ps. V, 7).
85Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425A (auctor c.945–1004)
Quod vero adiecit, sed sit, in illo est, meae fragilitatis modum considerans, hominibus quam Deo similis esse malui, abominatus superbiam illius qui fuit signaculum similitudinis Dei (Ezech. XXVIII, 12).
86Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427A (auctor c.945–1004)
Hic est de quo dixi: Post me venit vir qui ante factus est, quia prior me erat, et ego nesciebam eum, sed ut manifestetur Israel, propterea veni ego in aqua baptisans.
87Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427A (auctor c.945–1004)
Ipsi vos mihi testimonium perhibetis, quod dixerim: Ego non sum Christus, sed qui missus sum ante illum.
88Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427C (auctor c.945–1004)
Nec hoc silendum est quod una et aequalis progressio fit subnotationum: sed in canonibus numero aliquando intermisso, in singulis Evangeliis numerorum ordine rato; cavenda tamen est in his discordia in quibus nulla esse debet omnino diversitas; nam ut de Matthaeo loquar, qui principatum obtinet in praedictis canonibus, exceptis duobus a principio libri eius usque ad finem prima aera primi canonis ordinat tenorem; similiter secunda secundi, tertia tertii, sic de reliquis; unde falso existimatur scripta esse illa subnotatio, quae in textu Matthaei est LXXXVI, cum aera prima.
89Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0427D (auctor c.945–1004)
Idcirco quia, evolutis quamplurimis Evangeliorum voluminibus, nusquam inter LXX et XCVIII subnotationem, ulla in canone reperitur, quapropter eamdem Matthaei LXXXVI scilicet subnotationem, in sexto tantum canone apud Matthaeum reperire poteris, et nusquam alibi, ideoque non ibidem scribenda est aera prima, sed potius aera sexta, sicut unius antiqui voluminis series recensita innotuit.
90Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428C (auctor c.945–1004)
Tandem quia, venerabilis Pater, ex praedicti viri commentariis ista enodando transtuli, atque ea non praeiudicii sed iudicii censurae direxi, qui, illius benevoli fratris sagacitati satisfacere volens, me apud vos fuisse verbosum aut nimis garrulum pertimui, timendo plura dicere supersedi.
91Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0429C (auctor c.945–1004)
Haec idcirco tuae sanctitati scribo, similibus similia conferens, quia in Sancti Martini Maiori monasterio tibi satis admodum vicino talia facta rumor innotuit, quae tuis rationibus possunt imputari, non quod malevolis assensum praebueris, sed quod inauditum nefas tua irrefragabili auctoritate corrigere neglexisti; siquidem, percurrentibus legatis e diversis mundi partibus, amatores sacrae religionis iudices convenire oportuit, eorum sententia determinare obiectiones criminis, et utrum iudicio iusto repulsam meruerit qui dicitur reus ante conspectum divinae maiestatis.
92Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0429D (auctor c.945–1004)
Non enim ille sanctissimus et magnus papa Gregorius ita abbates pro recens ortis rumoribus tractari voluit, qui Lupo presbytero et abbati propter Siagrium Augustodunensem episcopum inter alia scribit, praecipiens ne solus episcopus civitatis praesumat iudicare causas accusati abbatis; sed, adhibitis quampluribus coepiscopis, in concilio audientiam deferat, ut omnium communi parique decreto aut innocens absolvatur aut reus condemnetur.
93Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0429D (auctor c.945–1004)
Idipsum etiam nostro privilegio inserendum credidi quod de sanctis manibus domni Gregorii nostra aetate papae sanctissimi sub auctoritate sancti Petri suscipere, quamvis indignus, emerui: quapropter, venerabilis in Christo, non declamatorie sed dispensatorie tibi persuadeo, quem plurimum diligo, ne credas subornatis testibus, ne credas derepente falsis fortasse criminationibus, quia et diabolus, ut bonos decipiat, aliquando in angelum lucis se transfigurat (II Cor.
94Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430B (auctor c.945–1004)
sed ipse nec accusavit, nec iudicavit.
95Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430B (auctor c.945–1004)
Videant igitur monachi Maiorianae congregationis quid in abbatem commiserint, quorum fuit regula silentio vitam degere, nulli detrahere, nullum odisse, obmutescere non solum a malis verum etiam a bonis, maledicentes non remaledicere, sed magis benedicere.
96Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430D (auctor c.945–1004)
Sed esto: conscius criminis praelatus [edit. praelibatus] obtunditur, furca dignus atque cruciatibus miserabilis obruitur.
97Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431C (auctor c.945–1004)
Recordentur suae professionis, et discant subditi praelatis obedire, non imperare; cum humilitatis subiectione a priore quidlibet requirere, non superbiendo eius imperiis contradicere: qui enim nituntur collum excutere de sub iugo regulae, seniorem conantur non obsecrare, sed increpare, scandalum ei, non pacem quaerere; conspirationi seu coniurationi semper satagunt inservire; nec metuunt poenas coniurantibus propositas, quas patiuntur desertores militiae vel rei maiestatis imperatoriae: nec ad hoc nostra procedit oratio, quo sanctorum virorum atque electorum iudicum velim subtrahere examini patrem qui dicitur incestus vel sacrilegus, sed filiorum pietati ac miserationi consulo, ne veluti Cham nuditatem patris detegant, imo potius aversis vultibus abscondant (Gen., II, 22 et 23).
98Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431D (auctor c.945–1004)
Quis enim ignorat quod ille postmodum paternam maledictionem in posteris sustinuit, et non fratrum servus, sed servus servorum fuit.
99Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Sed quid prodest utrum partem facti, an factum habeas, cum illum versiculum: Dimidium facti qui coepit, habet . . . . . (HORAT., Ep. I, 2, 40.) omnes laudent, omnes sapienter dictum existiment.
100Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Nec te iuvat illa quae est apud rhetores translatio criminis, aut transmutatum nomen facti, quando scelus quod in prostibulo perpetratum est cum uxore alicuius aliter vir, aliter reus nominat; alter enim de adulterio queritur, alter non adulterium, sed quod fecit in prostibulo, licuisse fatetur.
101Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Plurimos commissi gregis tuo morbo contaminasse diceris, lepra foedissimae contagionis perdidisse convinceris, nihil aliud dicens nisi quia fecisti, sed non perfecisti: ferro socium, imo filium, et eum qui te suae vitae tutorem elegerat, transfixisti; venenum ei porrexisti; ignem sacris aedibus iniecisti: si ferro transfixus evasit, si venenum potatum non exstinxit, si ignis non convaluit, te peccasse negas, et nihil tua interesse affirmas.
102Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432D (auctor c.945–1004)
Resipisce, resipisce, inquam, et ad te redi; atque, si obiectorum conscius es, noli abbates et monachos tecum infamare, quandoquidem non tu solus sed omnes tui ordinis tales esse creduntur.
103Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0433C (auctor c.945–1004)
Sed facti actio enuntiari iureiurando potest, ut definite vera vel falsa sit apud eum qui rem definite novit; promissio vero futurae actionis sicut definite sub scientia non cadit, ita iuramentum de promissis rebus ignoratur verum falsum ne definitive sit, nisi de his quae necessitas naturae trahit, ut Deum immortalem esse et hominem mori; si quidem definite verum est quod omne ortum occidet.
104Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434A (auctor c.945–1004)
Idcirco ibidem Moyses prosequitur quod propitiationem Domini ipsa illa mulier meretur, quae periurii noxam incurrisse putabatur; sed et obstetricibus Hebraeorum Deus bene fecisse legitur, quae mendacio suo necandos filiorum Israel pueros a morte servasse dictae sunt (Exod. I, 20).
105Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434A (auctor c.945–1004)
Hoc autem vetat diligere, ac si concedat invitum peierare, iuxta illud Apostoli: Non quod volo bonum, hoc ago, sed quod nolo malum, illud facio.
106Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434B (auctor c.945–1004)
Si autem quod nolo malum, hoc ago, non ego operor illud, sed quod habitat in me peccatum (Rom.
107Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434B (auctor c.945–1004)
Verumtamen veritas Evangelii non solum non omni, sed nec ullo mendacio utendum esse innotuit, ubi omne mendacium ex diabolo esse proposuit.
108Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0434D (auctor c.945–1004)
Sed pro tuenda salute corporis peccatum commissum non magnifacit miseratio humanae compassionis, iuxta illud comici: Pro magno peccato paululum supplicii satis est pati; (TERENT. in And., act. V, scen. III.) metus enim et pietas aequaliter flectunt animum iudicis ad misericordiam, qui trutina iusti examinis distinguat modum culpae levioris et gravioris; siquidem eiusdem legis capitula, quamvis sibi videantur contraria, nullus praeterit nisi transgressor legis, quem tamen aliquando metus vel pietas absolvit.
109Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435A (auctor c.945–1004)
Quaeritur quid magis observare debuerit, dum matrem caedi vidit; seu enim intraret, seu non intraret, capite puniendus erat: sed pietas praeiudicat, quae pro matris affectu cum utilitate et honestate accusatum purgat.
110Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0435B (auctor c.945–1004)
Caeterum quia nos de iuramento coepimus, dicendum est quod remota cupiditate neminem sponte delectet iurare; sed saepius a malo est iuramentum, ut ait Evangelium (Matth. V, 34).
111Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436A (auctor c.945–1004)
Si autem audientia subtrahitur, non iure sed crudelitate exhibita innocentia damnatur: nam, sicut maius peccatum fuit Iudae tradentis quam Pilati crucifigentis, ita maius peccatum est peierare cogentis quam eius qui innocens peierat timore mortis; quandoquidem Petrus, dum mori timuit, Vitam negavit.
112Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436C (auctor c.945–1004)
Alibi quoque scriptum est: Iuravit Dominus, et non poenitebit eum (Psal. CIX, 4), quoniam iuramentum, sed mendax tantum, sequitur poenitentiae remedium.
113Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436D (auctor c.945–1004)
Quapropter caveat quis ad sacramenta fidei nolentem compellere, ne damnationis compede se potius obliget quam illum quem violatae fidei reum existimat; nam veneni propinator et potator uterque moritur, sed ille in anima, iste violata corporis natura (Aug.
114Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440B (auctor c.945–1004)
non id idiotae faciunt, sed doctores Christianorum, rectores plebium, et ita, quodammodo obcaecati omnium radice malorum, pauperes Christi ad inopiam pertrahunt; quod procul dubio minime facerent, si illud divinae Scripturae vetitum perhorrescerent: Ne transgrediaris terminos quos posuerunt patres tui (Prov. XXII, XXVIII), non facies calumniam proximo tuo, nec vi opprimes eum (Levit. IX, 13).
115Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440D (auctor c.945–1004)
(Id. X, 1, 2.) Condunt quippe leges iniquas ut opprimant in iudicio pauperes, quoniam dotes ecclesiarum non ecclesiis, quarum dotes sunt, derelinquunt, ut inde pauperes Christi sustententur, sed suis militibus aut pro donativis erogant, aut vice beneficiorum dispertiunt, fingentes tegnam bonam saeculis inauditam, quod ipsae dotes non sint ecclesiarum sed potius altarium; cum maximum altare lapsum uno tremisse valeat restaurari; ecclesia vero vix quamplurimis solidorum impensis.
116Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0441A (auctor c.945–1004)
Altaria laicis in possessionem dantur, peccata populi non monachi vel clerici comedunt (Os. IV, 8), qui pro peccatis eiusdem populi apud Deum interveniunt; sed iudicio episcoporum oblationes ecclesiae plus equis et canibus laicorum prosunt, quam peregrinis, orphanis et viduis, aut restaurationi ecclesiarum: sua enim altaria esse astruunt, quae absque ullis auctoribus ab ecclesia secernunt, eo errore ducti quo detinebantur haeretici, qui unam personam Iesu Christi in duabus naturis conati sunt dividere in personarum pluralitate, contra illud, si enim cognovissent, nunquam Dominum gloriae crucifixissent (I Cor. XI, 8).
117Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442A (auctor c.945–1004)
Quod praevidens Bracharense concilium ait: Tertiam partem ex quacunque oblatione populi in ecclesiis parrochialibus episcopus non requirat, sed illa tertia pars pro luminaribus ecclesiae vel recuperatione servetur, et singulis annis episcopo exinde ratio fiat.
118Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0442D (auctor c.945–1004)
Quoniam in Canticis canticorum praecipimur capere vulpeculas quae demoliuntur vineas: nam flores apparuerunt in terra nostra (Cant. II, 15), divinae gratiae praerogativa quibus nutrimur, velut haeduli qui pascuntur in liliis (I ibid., 16), peccatorum nostrorum conscii sub magisterio et regula legislatoris Benedicti; qui etiam ingemiscimus, quoniam eorum ferinos rictus patimur, quos ab aliis passos graviora non ignoramus: nec in eos audent retorquere vindictam, sed in nos minimos nostramque innocentiam movent persecutionem, iuxta illud Maronis: Torva laena lupum sequitur, lupus ipse capellam, Florentem cytisum sequitur lasciva capella.
119Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0443A (auctor c.945–1004)
Sed capella aliquando lacrymosis questibus de ipsis faucibus lupi eripitur, tacendo vero ad mortem praeceps rapitur.
120Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0443B (auctor c.945–1004)
Nec id dico uti nonachus contra tuam professionem in aliquem manibus excedas, sed ut gladio divini verbi inferiusque prolatis sanctorum Patrum sententiis eum confodiens corrigas, qui, Christianae professionis immemor, satagit esse rerum extortor, legumque contortor, dum fundatoribus ecclesiarum aut haeredibus eorum nititur auferre quod eis competit; et ita tuam eiusque animam salvans salvabis.
121Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0443D (auctor c.945–1004)
Sed quoniam vitae termino citius occupatus [est], ne hoc onus in monasterio remaneret, fraternitati vestrae eadem nos scripsisse recolimus, et quia, ut comperimus, in huius rei hactenus correptione cessatum est, haec ad vos iterum pervidimus scripta dirigere.
122Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444A (auctor c.945–1004)
Sed ne vel per cuiuslibet monachi aut abbatis promotionem, onus aliquod fortasse sustineant, studendum nobis est ut, si quispiam abbatum aut monachorum ex quocunque monasterio ad clericatus officium vel ordinem sacrum accesserit, non illic aliquam habeat, ut diximus, ulterius potestatem, ne monasteria huius occasionis velamine ea quae prohibemus sustinere onera compellantur.
123Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444B (auctor c.945–1004)
Quae res nos vehementer afflixit, quia, si ita est, nil te ostendis de coelestibus cogitare, sed terrenam te conversationem habere significas, dum pro vindicta propriae iniuriae, quod sacris regulis prohibetur, maledictionem anathematis invexisti; unde de caetero omnino esto circumspectus atque sollicitus, et talia cuiquam pro defensione iniuriae tuae inferre denuo non praesumas: nam si tale aliquid feceris, in te scias postea vindicandum.
124Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0444D (auctor c.945–1004)
His ita perfectis, in Dei opere estote solliciti, et assiduae orationi operam date, ne non videatur magis vobis quaesita mentis in oratione securitas, sed male, quod absit!
125Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445A (auctor c.945–1004)
Abbatem vero eidem monasterio non alium, sed quem dignum moribus atque actuum disciplinae monachicae communi consensu congregatio tota poposcerit, ordinare te volumus.
126Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0445D (auctor c.945–1004)
Sed ne, ex ea quae magis emendanda est consuetudine, quisque illic quolibet tempore quidque molestiae praesumat inferre, necesse est ut haec quae inferius enumeranda curavimus, ita fraternitatis vestrae studio debeant custodiri, ut ex eis non possit ulterius inferendae inquietudinis occasio reperiri.
127Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446A (auctor c.945–1004)
Sed si qua forte causa inter Ravennatem et praefatum monasterium evenerit, et pacifice non potuerit ordinari, apud electos a partibus timentibus Deum, sine voluntaria dilatione, mediis sacrosanctis Evangeliis finiatur.
128Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446B (auctor c.945–1004)
Pariter autem custodiendum est ut, invito eiusdem monasterii abbate, ad ordinanda alia monasteria, aut ad ordines sacros, vel clericatus officium tolli exinde monachi non debeant; sed si abundantes fuerint qui ad celebrandas Deo laudes vel utilitates monasteriorum complendas sufficiant, abbas cum devotione de his qui superfuerint offerat quos dignos coram Deo putaverit.
129Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446C (auctor c.945–1004)
Observandum quoque est ut descriptio rerum aut cartarum eiusdem monasterii ab ecclesiasticis fieri non debeat, si quando res exigit; sed abbas loci cum abbatibus aliis rerum inventarium faciat.
130Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446C (auctor c.945–1004)
Praeterea, cum episcoporum adventus desideranter a monasteriis debeant exspectari, quia tamen hospitandi occasione praedictum monasterium temporibus decessoris vestri nobis fuisse nuntiatum est praegravatum, oportet ut hoc sanctitas vestra decenter debeat temperare, ut visitandi exhortandique gratia ad monasterium, quoties placuerit, ab eiusdem civitatis antistite accedatur: sed sic charitatis officium illic episcopus impleat, ut gravamen aliquod monasterium non incurrat.
131Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446D (auctor c.945–1004)
Vestram vero fraternitatem praedictus abbas non solum non metuit ad monasterium frequenter accedere, sed etiam desiderabiliter concupiscit, sciens quod per vos substantia monasterii omnino gravari non possit.
132Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0447B (auctor c.945–1004)
Proinde his fraternitatem vestram hortamur affatibus, ut, si ita est, ab eius se molestia sine aliqua excusatione contineat, et quae eis sunt diutius custodita, nullius occasionis tentet usurpatione convellere, sed cuncta illibate et sine aliqua studeat refragatione servare, et plus sibi in eodem monasterio, quam praedecessoribus suis licuit, noverit non licere.
133Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0447C (auctor c.945–1004)
» Item post pauca: « Indicaverunt etiam monachi monasterii castrum quod Scillacium dicitur, in solo iuris monasterii eorum esse fundatum, atque ob hoc habitantes illic factis libellis solatium singulis annis expendisse; persolvere sed postea contempsisse, et ab eadem se praesentatione supervacue suspendisse.
134Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448A (auctor c.945–1004)
Item aequitatis ius exigit ut hoc quod a praedecessoribus nostris cognita veritate est redditum, nostra debite denuo ecclesia tenere non debeat; ne, quod omnino contra religiosum constat esse propositum, non vera, sed imaginaria ac magis dolosa fuisse restitutio videatur.
135Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448B (auctor c.945–1004)
Si vero non a nostris, sed a quibusdam forsitan extraneis detinetur, strenua te agere sollicitudine volumus, ut in iure modis omnibus memorati debeat monasterii reformari, quatenus et ipsum quod suum est te sollicitante sine aliqua fatigatione recipiat, et alter de dispendio monasterii iniuste lucrum non habeat.
136Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448B (auctor c.945–1004)
» (ID., ibid., II, 39.) « De ecclesiasticis vero privilegiis quod vestra fraternitas scribit, hoc postposita dubitatione teneat, quia, sicut nostra defendimus, ita singulis quibusque ecclesiis sua iura servamus, nec cuilibet favente gratia ultra quam meretur impertior, nec ulli hoc quod sui iuris est, ambitu stimulante, derogabo; sed fratres meos per omnia honorare cupio, sicque studeo honores in oculos subvehi, dummodo non sit quod alteri iure ab altero possit opponi.
137Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0449A (auctor c.945–1004)
Cum piae desiderium voluntatis et laudandae devotionis intentio sacerdotalibus sit semper studiis adiuvanda, cura est sollicitudinis adhibenda, ut ea quae pro quiete religionis et conversationis sint ordinata, ne dissimulatione negligere, ne quadam valeat praesumptione perturbare; sed, sicut hoc quod ratio exigebat non aliter oportuit definiri, ita quod definitum est non debet violari.
138Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0449C (auctor c.945–1004)
Sed ut fraternitas vestra quae fuerint tempore illo decreta cognoscat, antedicti praedecessoris nostri scripta his praevidimus scriptis adiungi; quibus lectione percussis hortamur ut omnia sacerdotali, sicut decet, studio inviolata conserves, nihilque illic de vetitis, nihil permittas de illicitis.
139Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0449D (auctor c.945–1004)
Sit ergo ruinae suae dolore prostratus quisquis apostolicis voluerit contraire decretis, nec locum deinceps inter sacerdotes habeat; sed extorris a sancto ministerio fiat, ne de eius iudicio quisquam postea curam habeat, quoniam iam damnatus a sancta et apostolica Ecclesia eiusque auctoritate et propria inobedientia atque praesumptione a quoquam esse non dubitatur: quia maioris excommunicationis deiectione est exigendus, cui sanctae Ecclesiae commissa fuerit disciplina, qui non solum praelatae sanctae Ecclesiae iussionibus parere debuit, sed etiam alios ne praeterirent insinuare, sitque alienus a divinis et pontificalibus officiis, qui noluit praeceptis obtemperare apostolicis.
140Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450A (auctor c.945–1004)
» Dicta beati Hieronymi ad Iovinianum; qualis debeat eligi episcopus (Libro I adversus Iovinianum): « Non ait Apostolus: eligatur episcopus qui unam ducat uxorem et filios faciat; » sed « qui unam habuerit uxorem et filios in omni disciplina subditos.
141Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450A (auctor c.945–1004)
» Certe confiteris non posse esse episcopum qui in episcopatu faciat filios, alioquin, si deprehensus fuerit, non quasi vir tenebitur, sed quasi adulter damnabitur.
142Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450B (auctor c.945–1004)
Sed et hoc inferendum, si laicus et quicunque fidelis orare non potest nisi careat officio coniugali, sacerdoti cui semper pro populo offerenda sunt sacrificia semper orandum est: si semper orandum, ergo semper carendum matrimonio.
143Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450B (auctor c.945–1004)
Nam et in veteri lege qui pro populo hostias offerebant, non solum in domibus suis non erant, sed purificabantur ad tempus ab uxoribus separati, et vinum vel siceram non bibebant, quae solent libidinem provocare.
144Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0450D (auctor c.945–1004)
Sin autem lector secundas nuptias contraxerit, vel primas quidem, sed duxerit uxorem viduam vel disiunctam a marito, vel canonibus vel legibus sacris reprobatam, in alium gradum Ecclesiae non procedat.
145Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451A (auctor c.945–1004)
Sed si quocumque modo in maiorem gradum productus sit, reiiciatur ab eo, et priori restituatur.
146Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0451B (auctor c.945–1004)
Sed et si mulierem disiunctam a marito suo quem ipsa reliquit, uxorem quispiam habuerit, neque diaconus neque presbyter fieri potest.
147Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452A (auctor c.945–1004)
Sed et si officialis vel curialis conditionis sit, prohibetur episcopus fieri, nisi forte a tenera aetate in monasterio fuit.
148Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452A (auctor c.945–1004)
Sed neque ex laico statim ad episcopatum ascendere licet, neque clericatus honorem simulatum habuisse sufficit.
149Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452B (auctor c.945–1004)
Sin autem aliquis pecuniam dederit, eodemque modo episcopus creatus fuerit, non solum ipse, sed etiam qui consecravit eum inter episcopos non erit, sed pecuniae vel res datae consecrationis causa sacrosanctae Ecclesiae addicantur, sive episcopus, sive est qui dedit.
150Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Is autem qui accepit, non solum res amittat, sed etiam gradum atque honorem clericatus.
151Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Similiter autem et si laicus sit qui pecuniam vel res accepit, et ipsas amittat, et aliud tantum quantum accepit pecuniae nomine sanctae Ecclesiae praestare compellatur; sed et si magistratum gerat, in magistratu esse desinat, et in exsilio irrevocabili condemnabitur.
152Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0452C (auctor c.945–1004)
Sin autem aliquis presbyter vel diaconus constitutus pecunia data ad episcopatum pervenerit, non solum episcopus esse desinat, sed etiam priorem gradum presbyteratus vel diaconii amittat.
153Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453A (auctor c.945–1004)
» In concilio Carthaginensi: « Ut cum omnibus omnino clericis extraneae feminae non cohabitent, sed solae matres, aviae, materterae, amitae, sorores, et filiae fratrum vel sororum.
154Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453A (auctor c.945–1004)
» Item in eodem concilio: « Ut clerici continentes ad viduas vel virgines, nisi ex iussu et permissu episcoporum, non accedant, et hoc non soli faciant, sed cum clericis, aut cum his cum quibus episcopus iusserit.
155Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0453A (auctor c.945–1004)
Nec ipsi episcopi aut presbyteri soli habeant accessum ad huiusmodi feminas, sed aut ubi clerici praesentes sunt, aut graves aliqui Christiani.
156Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0454B (auctor c.945–1004)
» Non licere clericis ludicris et spectaculis interesse: « Oportet ministros altaris, vel quoslibet clericos spectaculis aliquibus quae aut in nuptiis aut in coenis exhibentur interesse, sed antequam cemelici ingrediantur, surgere eosdem convivio et abire debere.
157Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0454D (auctor c.945–1004)
» Praeterea cum de quorumdam clericorum quamvis erga uxores proprias incontinentia referretur, « placuit episcopos et presbyteros et diaconos secundum priora statuta etiam ab uxoribus continere: quod nisi fecerint, ab ecclesiastico removeantur officio; caeteros autem clericos ad hoc non cogi, sed secundum unius cuiusque Ecclesiae consuetudinem observari debere.
158Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455A (auctor c.945–1004)
Sobrium, pudicum, ornatum, hospitalem, docibilem, non obnoxium vino, non verberatorem, sed modestum; non litigiosum, non asperum, domum suam bene regentem, filios habentem subditos cum omni charitate: talem hominem, qui haec custodiat quae enumerat bona, creari debere dicit episcopum: haec enim signa sunt dignitatis episcopalis.
159Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455C (auctor c.945–1004)
Relegamus Regum libros, et inveniemus sacerdotem Abimelech de panibus propositionis noluisse prius dare D. D. et pueris eius, nisi interrogaret utrum mundi essent pueri a muliere, non utique aliena, sed coniuge?
160Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455D (auctor c.945–1004)
Quomodo itaque mansuetudo, patientia, sobrietas, moderatio, abstinentia lucri, hospitalitas quoque et benignitas praecipue esse debent in episcopo et inter cunctos laicos eminentia, sic et castitas propria et ita dixerim pudicitia sacerdotalis, ut non solum ab opere se immundo abstineat, sed etiam a iactu oculi et cogitationis errore mens Christi corpus confectura sit libera.
161Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0455D (auctor c.945–1004)
Sit quoque episcopus abstinens, non tantum, ut quidam putant, a libidine, ab uxoris complexu, sed ab omnibus animi perturbationibus, ne ad iracundiam concitetur, ne illum tristitia deiiciat, ne terror agitet, ne laetitia immoderata sustollat.
162Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0456C (auctor c.945–1004)
Huius autem sermo debet esse purus, simplex et aptus; cuius prae caeteris speciale officium est Scripturas legere, percurrere canones, exempla sanctorum imitari, vigiliis, ieiuniis, orationibus incumbere, cum fratribus habere pacem, nec quemquam ex membris suis despicere, nullum damnare nisi comprobatum, nullum excommunicare nisi discussum: quique ita humilitate pariter et auctoritate praestabit, ut nec per nimiam humilitatem suam subditorum vitia convalescere faciat, nec per immoderatam auctoritatem severitatis potestatem exerceat, sed tanto cautius erga commissos agat, quanto durius Christum iudicare formidat.
163Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
» Idem post pauca: « Vide, frater, quanta pudicitia exigatur in episcopo, ut si filii eius impudici fuerint, ipse episcopus esse non possit, et eodem vitio offendat Deum quo offendit et Heli pontifex qui corripuerat quidem filios, sed quia non abiecerat delinquentes, retrorsum cecidit, et mortuus est (I Reg. IV).
164Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457B (auctor c.945–1004)
Cernis igitur quod episcopus, presbyter, diaconus non ideo sint beati quia episcopi vel presbyteri sunt aut diaconi, sed si virtutes habuerint nominum suorum et officiorum: alioquin si diaconus sanctior episcopo suo fuerit, non ex eo quod in in feriori gradu est apud Christum deterior erit: ut Stephanus diaconus, qui primus martyrio coronatus est minor futurus in regno coelorum multis episcopis, et Timotheo ac Tito: quos ut subiicere non audeo, ita nec anteponere (I Tim. III, 2, 3).
165Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457D (auctor c.945–1004)
» Ambrosius in Epistolam ad Romanos: « Quanta felicitas non uxoris esse servum, sed Christi; non carni servire, sed spiritui!
166Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0457D (auctor c.945–1004)
Ac ne forsitan in eo quod supra dixerat: Servus vocatus es, non sit tibi curae, sed et si potes liber fieri magis utere (Ibid., 21), sugillasse continentiam videretur, et in famulatum tradidisse nos coniugum, infert sententiam quae omnem cavillationem amputet: Pretio magno empti estis; nolite fieri servi hominum (Ibid.
167Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0458B (auctor c.945–1004)
Quorum sententiam Dominus probans: Recte quidem, ait, sentitis, quod expediat homini ad coelorum regna tendenti non accipere uxorem; Sed difficilis est res, et Non omnes capiunt verbum istud, sed quibus datum est (Ibid., 11).
168Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0459A (auctor c.945–1004)
Aestimo quod qui uxorem habet, quandiu ad idipsum revertitur, non tentet eum Satanas, quia in carne seminat, et non in spiritu; qui autem in carne seminat, non ego, sed Apostolus loquitur quod metat corruptionem (Gal. VI, 8).
169Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0460C (auctor c.945–1004)
Haec autem omnia perficere voti erat, quando magnifica principis apostolorum membra supplex adii; sed Romanam Ecclesiam digno viduatam pastore, heu, proh dolor!
170Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0539A (auctor c.945–1004)
Sed postea incolumis ad Ecclesiam suam reversus praecepit ut duo presbyteri, et tres diaconi in omni loco Episcopum non desererent propter testimonium Ecclesiasticum.
171Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543A (auctor c.945–1004)
ANASTASIUS, natione Romanus, ex patre Maximo, sedit annis 3. diebus 10. Hic constituit ut quotiescunque Evangelia sancta recitarentur, sacerdotes non sederent, sed curvi starent, et ut nullus clericum transmarinum susciperet, nisi sui Episcopi chirographum designaret, quia eodem tempore Manichaei inventi sunt in urbe.
172Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543C (auctor c.945–1004)
Sed Eulalius, eo quod ordinatus fuisset in basilica Constantiniana, praesumpsit intrare urbem et baptizare: et celebravit Pascha in supradicta basilica.
173Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543C (auctor c.945–1004)
Quo defuncto clerus et populus petiit Eulalium revocari, sed ille reverti noluit.
174Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545A (auctor c.945–1004)
Quod audiens Simplicius praesul dissimulans non rescripsit Achatio, sed Petrum damnavit, expectans tempus poenitentiae.
175Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0545B (auctor c.945–1004)
Sed Mesenus non tacuit peccatum suum, et ob hoc concessum est ei tempus poenitentiae.
176Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0548A (auctor c.945–1004)
Cum vero Ioannes venerabilis Papa, et Senatores eius comites reverterentur a Constantinopoli, praedictus Rex haereticus cum grandi dolo et odio suscepit eos, quos etiam gladio voluit interficere, sed non ausus est metuens indignationem Iustini Augusti, quanquam permiserit in custodia afflictos [cruciari] cremari.
177Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0548C (auctor c.945–1004)
Fuitque dissensio in clero et senatu dies 28. Sed Dioscorus ipso anno 2. Idus Octobris defunctus est.
178Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0548C (auctor c.945–1004)
Sed ei nullus subscribere voluit.
179Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0549C (auctor c.945–1004)
Tandem ex praecepto Augusti accersito Anthemio, et discussione facta, nunquam voluit confiteri in doctrina catholicae responsionis, sed convicit eum Sanctus Papa Agapitus, et ob id ab omnibus Christianis est glorificatus.
180Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0549D (auctor c.945–1004)
Quocirca sacerdotes non subscripsere ante ordinationem eius secundum morem antiquum, sed postmodum.
181Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0550D (auctor c.945–1004)
Suscepta iussione Belesarius dixit: Ego quidem iussionem facio, sed ille qui interest in nece Silverii Papae, ipse reddat rationem de factis suis Domino IESU Christo.
182Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0551A (auctor c.945–1004)
Sed dum multi in eadem accusatione ne persisterent, timuit, fecitque Silverium ad se venire in palatium Pincis, et foris retineri omnem clerum.
183Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0552B (auctor c.945–1004)
Sed Vigilius magis desiderans mori, quam vivere, nullatenus voluit eis consentire, et dixit: Ut video, non me fecerunt venire ad se Iustinianus et Theodora, sed Diocletianus et Eleutheria.
184Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0553D (auctor c.945–1004)
Deinde simili modo Immingus et Bucellenus duces Francorum premebant Italiam, sed auxiliante Domino, et ipsi a Narsete interfecti sunt.
185Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0555D (auctor c.945–1004)
BONIFACIUS, natione Campanus, de civitate Neapoli, ex patre Ioanne, sedit annis 5. Hic constituit, ut testamentum valeat secundum iussionem Principis, et ut nullus trahatur de Ecclesia, nec praesumat acolythus reliquias Sanctorum Martyrum levare, nisi presbyter, et ut in Lateranis acolythus non baptizet cum diacono, sed subdiaconi sequentes.
186Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557C (auctor c.945–1004)
Sed rursus, cum more canis ad proprium impietatis vomitum repedasset, sanctissimus Theodorus convocavit universos sacerdotes, et clerum, ac in Ecclesia B. Petri Apostolorum Principis condemnavit eum sub vinculo anathematis.
187Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0557D (auctor c.945–1004)
MARTINUS, de civitate Tudertina provinciae Tusciae, sedit annis 6. mense 1. diebus 26. Huius temporibus Paulus Constantinopolitanae urbis Episcopus spiritu superbiae inflammatus, non solum verbis, sed etiam libris, sententiis nefandissimorum haereticorum catholicum dogma enervare studuit; definiens, nec unam, nec duas voluntates, aut operationes in Christo Domino confiteri.
188Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0558B (auctor c.945–1004)
Cuius iussis parens Olympius venit Romam, et invenit sanctam Romanam Ecclesiam in fide Catholica firmissimam, voluitque armatus cum exercitu schisma intromittere, sed prohibitus DEI virtute necesse habuit palam declinare a sua mala intentione.
189Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0559B (auctor c.945–1004)
Sed et Ecclesiam S. MARIAE ad Martyres tegulis aereis discooperuit, et cum aliis rebus in regiam urbem direxit.
190Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560C (auctor c.945–1004)
Quos dum suscepisset, commonuit, ut remittentes assertiones philosophicas, non furore, sed pacifica dispositione puram sanctorum Patrum, scripturarumque comprobatam fidem per Synodalia decreta satisfacerent, et inducias ad retractandum dedit, tribuens eis omnia, quae ad sustentationem sufficiebant in domo, quae appellatur Placidia.
191Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0560D (auctor c.945–1004)
in basilica, quae Trullus appellatur, sub regali cultu resedit Imperator, et cum eo Georgius patriarcha Constantinopolitanus, et Macarius Antiochenus, missique sedis Apostolicae cum Episcopis Orientalium partium, numero 150. Post haec intromiserunt libros, et tomos diversos, et Synodos, quas falsaverunt haeretici aestimantes, non propter veritatem, sed per mendacium superare, qui non duas, sed unam voluntatem et operationem dicebant in Christo; quod coram Principe et Synodo claruit.
192Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561B (auctor c.945–1004)
Sed Georgius sanctissimus Patriarcha sui erroris poenituit, et ita credere se, et praedicare professus est, sicut sedes Apostolica tradit.
193Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0562C (auctor c.945–1004)
Sed et ne Mauri quondam Episcopi anniversitas aut Agenda celebretur, nec non typum autocephaliae, quem sibi elicuerant ad amputanda scandala sedis Apostolicae restituerunt.
194Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0563A (auctor c.945–1004)
Sed et provincia Africae subiugata est Romano Imperio, ac restaurata.
195Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564A (auctor c.945–1004)
Cuius archidiaconus videns eumdem infirmari, cupiditate ductus aurum solvere noluit, sed scripsit Ravennae moranti Ioanni glorioso novo exarcho promittens dona, si factione illius ipse ad Pontificium eligeretur.
196Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564C (auctor c.945–1004)
Sed clanculo tamen non cessabat Ravennam mittere, persuadens Ioanni Patritio et exarcho Romam venire.
197Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0564D (auctor c.945–1004)
Verum beatissimus Pontifex penitus non acquievit, nec eosdem tomos suscipere, aut lectioni pandere passus fuit, sed ut invalidos respuit atque abiecit, eligens ante mori, quam novitatum erroribus consentire.
198Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0566C (auctor c.945–1004)
Sed hic humana fragilitate timidus hos nequaquam emendans Principi retransmisit, postquam non diu in hac vita perduravit, sed defunctus appositus est ad patres suos.
199Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0566D (auctor c.945–1004)
Hic ordinavit Felicem Archiepiscopum Ravennatem, qui secundum priorum suorum consuetudinem noluit facere cautiones, sed per potentiam iudicum exposuit, ut voluit.
200Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0567D (auctor c.945–1004)
Post menses autem tres lugubris nuntius supervenit dicens, Iustinianum orthodoxum, trucidatum, et Philippicum haereticum ad imperium promotum, cuius et sacram cum pravi dogmatis exaratione suscepit, sed cum Apostolicae Sedis Concilio respuit.
201Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0569A (auctor c.945–1004)
Sed Anastasii superata parte ipse verbum impunitatis expetiit, datoque sibi sacramento clericus factus atque presbyter est consecratus.
202Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0569C (auctor c.945–1004)
Illis interea diebus biennio Constantinopolis est a Sarracenis obsessa, sed DEO eis contrario, maxima illic parte eorum fame ac bello interempta Leone Principe annuente, confusi recesserunt.
203Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0570B (auctor c.945–1004)
Sed et castrum Narniae a Longobardis pervasum est, ac post aliquot dies, Basilius Dux, Iordanes Cartularius, Ioannes Subdiaconus cognomento Lurion consilium inierunt, ut Pontificem interficerent.
204Abbo Floriacensis, Praefatio commentarii in cyclum Victorii, 139, 0571A (auctor c.945–1004)
Cum enim ut filii patri servirent, liberaliter et sine invidia, non ad oculum, sed alter alteri in meo servitio praeferret, ingratus esse potui; si spretis eorum suggestionibus, apparuissem immemor accepti beneficii: qui ex quo illis praecordialiter adhaesi, semper mea commoda ex eorum comparavi commodis.
205Abbo Floriacensis, Praefatio commentarii in cyclum Victorii, 139, 0572A (auctor c.945–1004)
Sed Victorius usus praefatione, opera prologi abutitur, qui narrationis argumenta non primo elicit, licet multa proponat sequentis operis, quae imbuendis planiora singillatim facere decrevi.
206Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139; (auctor c.945–1004)
, p. 631; sed quia pars multo maxima hactenus erat inedita, eam hic trado.
207Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523B (auctor c.945–1004)
Nunc quia ita contigit per obedientiam, quae melior est victimis, non solum fratrum cum quibus moror imperiis deservire gestio, verum etiam quibusque huius insulae iuxta modulum meae parvitatis desidero prodesse, quoniam non sine divino constat moderamine gestum quod, sedatis fluctibus marinae tempestatis, ad id deveni exsilii cum mira tranquillitate tam vasti aequoris; ubi dum quibusdam studiorum occupationibus detineor, levior sit calamitatis miseria quam tolero, quandoquidem benevolentia eorum cum quibus habito ad id me compellit ut non solum pro posse velim fraternis necessitatibus succurrere, sed etiam ultra vires velle.
208Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523D (auctor c.945–1004)
Quo loco inoluit quia si cuiuslibet partis penultima syllaba desinat in correpta vocali, quae excipiatur a duobus consonantibus, quarum sit prior muta et sequens liquida sit, nunquam illa pars trisyllaba vel tetrasyllaba acuetur in penultima, sed mutato accentu potius in antepenultima, licet in medio utrumque fieri liceat, prout fuerit poetae voluntas.
209Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0524A (auctor c.945–1004)
Sed natura exemplorum penultimae longae sunt, sicut quidam volunt, qui putant ea derivari a verbis secundae coniugationis, a secunda scilicet persona imperativi modi quae est producta, ut teneo, tenes, tene, tenebrae; lateo, lates, late, latebrae.
210Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0524A (auctor c.945–1004)
Sed teste Donato falsum est quod praecedit; falsum ergo est et quod sequitur.
211Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0526D (auctor c.945–1004)
Virgilius in X: Turne sed infelix Teucros quid demoror armis, De eo quod est exhalo Lucanus in quarto: Exhalat nebulas quidquid concrescere primus.
212Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527B (auctor c.945–1004)
Et positione producuntur mordeo, morsus, findo, fissus; natura vero, caedo, caesus, fido, fisus, et alia plurima, quae idcirco proposui ut non solum scripto, sed etiam sono distinguatis, fisum et fissum, caesum et cessum, ferum et ferrum, pyrum et Pyrrhum, et si qua sunt similia; quia fortius sonat omnis consonans in medio unius partis repetita, quam cum est sola.
213Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0527D (auctor c.945–1004)
Sed t in eadem syllaba, praecedente consonante, sonat expresse ut fest, est, et nonunquam sine consonante causa differentiae, maxime dum sequitur vocalis in altera parte orationis.
214Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528A (auctor c.945–1004)
Sed tribus vocalibus, id est a, o, u, eas sequentibus, omnibus ferme notum est quod sonant in faucibus.
215Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528C (auctor c.945–1004)
Quod si post g idem quis fecerit, proponimus unde sit imperitia notabilis; et stultum est dicere pingue pro pinge, et lingue pro linge, et ut Servio placet in IX Aeneidos, ungue pro unge, unde et ungentum sine u dicit esse cum g; sicut et q tunc tantum pinguem sonum habeat, si ei v ante alteram vocalem adhaereat, qua amissa, g quidem permanet, sed q manere non valet; quin in c transit, statim ut u ante alteram vocalem perdiderit, ut sequor, secutus.
216Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0528D (auctor c.945–1004)
Sed k et q figura et nomine a c discrepant, cum sono vocis per a et u conveniant; h vero tantum metro utilis, semper absque ullo sono vocalibus praeponimus, ubi ascribenda videtur; et consonantibus, quibus apponenda est, postponitur, ut ab interiore spiritu pinguior proficiscatur.
217Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0529B (auctor c.945–1004)
Sed aspirationes bene vos, Angli, pervidere potestis; habent sonum vestrae litterae, et qui pro θ frequentius b scribitis, sicut pro digammate effertis l.
218Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0529C (auctor c.945–1004)
Horatius: Fecundi calices quem non facere disertum, Quod a cedo ita scribatur praeteritum, quomodo et a cado, videlicet cecidi, auctor est Priscianus, qui docet quod omnia verba quae crescunt in praeteritis, semper repetunt non solum primam consonantem, sed etiam primam vocalem primae syllabae.
219Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0529D (auctor c.945–1004)
Secundum analogiam cedo cecedi facere debuit, sed maiorum auctoritate tantum penultima diphthongus mutatur in productam i, manente priore syllaba correpta, quae antecrevit, sicut in omnibus eiusmodi praeteritis; de quibus in commune speculandum est, quod si componantur pro voluntate scriptorum, inveniuntur eadem antecrescentem syllabam servare vel perdere; nos tamen quid magis in usu sit debemus perspicere.
220Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0530D (auctor c.945–1004)
Sed tamen ille si animadvertisset in eodem libro genitivum myrmicoleontis, non negaret nomen appellativum desinere in on, cuius genitivus etiam simplicis more Graeco t assumit, ut leon, leontis.
221Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531A (auctor c.945–1004)
Sed cum in metro i corripiatur, in prosa tamen naturalem servat accentum, excepto uno nomine Alexandria, quod et Alexandrea facit, unde producta penultima dicimus psalmodia, melodia, ut saltem ex hoc Graeca esse intelligantur.
222Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Sed dicimus quod zeugma est, ut sit, meminerit testamenti sui quod locutus est, et caetera; et, meminerit servorum suorum fidelium.
223Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532B (auctor c.945–1004)
Comparationum gradum dicunt grammatici servire semper ablativo casui; sed in opusculis Augustini legi quod si rebus propositis eumdem casum comparativus iunxerit, extra ipsas res erit quod idem gradus intulerit, ut puta sint tres docti: si requiris quis eis doctior sit, quartum procul dubio tibi reddi cupis; sin per genitivum quis eorum sit doctior investigas, unum ex his tribus doctiorem scire desideras.
224Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532B (auctor c.945–1004)
Quocirca, ut idem doctor ait, cum nominentur tres virtutes, fides, spes, charitas, melius est dicere neutraliter, maior horum quam maior his est charitas, ut non quartum aliquid introducas, sed in rebus propositis quid maius sit secernas.
225Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532C (auctor c.945–1004)
IN DEI PALINODIA, quam composuit Hilarius Pictavensis episcopus, non iuxta quorumdam imperitorum errorem suscepistis, sed potius suscepturus legendum est: Tu ad liberandum suscepturus hominem.
226Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0532D (auctor c.945–1004)
In fide quoque catholica quam assertor veritatis edidit Athanasius, post multas persecutiones repertus per omnia orthodoxus, unus versiculus ita legendus est: Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus, nec creatus, nec genitus, sed procedens, licet multi pro simplicitate intellectus sui conentur abradere id quod est nec genitus, propterea quod apud alios catholicos saepe legitur Spiritus sanctus nec genitus, sed procedens, licet multi nec ingenitus, sed tantum procedens.
227Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533A (auctor c.945–1004)
Nam quod Pater non est factus nec creatus, commune est ei cum Filio et Spiritu sancto; quod vero non est genitus, commune est cum Spiritu sancto, sed non cum Filio; quod autem Filius est genitus, differt ab eo Pater et Spiritus.
228Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533B (auctor c.945–1004)
Sed si Spiritus sanctus non est genitus, ait aliquis, procul dubio est ingenitus.
229Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533C (auctor c.945–1004)
Similiter ergo dum dico Spiritum sanctum non esse genitum, quantum ad veritatem sufficit; sed ad ansam calumniae solvendam proficit, si nec genitum, nec ingenitum esse tractatus patefecerit: siquidem privatio exigit negationem; negatio vero privationem necessario nomine, quia non omne quod non videt caecum est, cum omne quod caecum est non videat: et non omne quod iustum non est iniustum est, cum omne quod iniustum est, necessario constet quod iustum non est.
230Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534B (auctor c.945–1004)
Cum itaque infra denarium, excepto septenario, omnes numeri aut gignant, aut gignantur, horum praescriptornm imparium primus gignit, sed non gignitur; secundus nec gignit, nec gignitur; tertius autem gignitur, sed non gignit: quorum singuli quibus conveniant personis nemo dubitat fidelis, maxime cum gentium philosophi propter supradictam causam septenarium Minervae attribuerint, et nos illi sapientiae, quam numerando constat, nunquam simplicem non esse.
231Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0534B (auctor c.945–1004)
Sed quia de his, ut mihi visum est, satis disserui in libellulo quem precibus fratrum coactus De numero, mensura et pondere, olim edidi super calculum Victorii, idcirco hic plura dicere supersedi, ne prolixitas charitativae epistolae fastidium ingereret lectoris ignaviae.
232Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0508C (auctor c.945–1004)
Cuius quaestionis ambiguum volens purgare, tu vastae peritiae sacrarium pro [reserans] exemplo adiecisti, quod multo magis audientium attonita corda concussit, quia sanctus Domini Cuthbertus, incomparabilis confessor et episcopus, non solum adhuc exspectat diem primae resurrectionis incorrupto corpore, sed etiam perfusus quodam blando tepore.
233Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0509C (auctor c.945–1004)
Ab ea autem parte qua sol vergitur in occasum, ipsa provincia reliquae insulae est continua, et ob id pervia; sed ne crebra irruptione hostium incursetur, aggere ad instar altioris muri fossa humo praemunitur.
234Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0509C (auctor c.945–1004)
Sed ut ad propositum revertamur, huic provinciae tam feroci [rex fuit], ex antiquorum saxonum nobili prosapia oriundus, a primaevo suae aetatis tempore cultor veracissimus fidei Christianae.
235Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0510B (auctor c.945–1004)
noli extolli, sed esto in illis quasi unus ex illis (Eccli. XXXII, 1).
236Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513A (auctor c.945–1004)
Tunc conversus ad eum qui, de conditione regni locuturus, ab impiissimo Inguar fuerat missus: « Madefactus, inquit, cruore meorum, mortis supplicio dignus exstiteras; sed, plane Christi mei exemplum secutus, nolo puras commaculare manus, qui pro eius nomine, si ita contigerit, libenter paratus sum vestris telis occumbere.
237Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0513C (auctor c.945–1004)
Sed esto, gravis est huius servitutis usus; at gravior ulceratio quae solet nasci ex huiusmodi infortunio.
238Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514D (auctor c.945–1004)
Ille quidem purus sceleris, in columna ad quam vinctus fuit, sanguinem non pro se, sed pro nobis [fundens], flagellorum suorum signa reliquit; iste pro adipiscenda gloria immarcessibili cruentato stipite similes poenas dedit.
239Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0515A (auctor c.945–1004)
Cuius corpus ita truncum et aculeis hirsutum relinquentes, cum suo auctore Dani, ministri diaboli, illud caput sanctum quod non impinguaverat peccatoris oleum, sed certi mysterii sacramentum, in silva, cui vocabulum est Hagdesdum, recedentes asportaverunt, ac inter densa veprium fruteta longius proiectum occuluerunt, id omni sagacitate elaborantes ne a Christianis, quos vix paucos reliquerant, sacratissimum corpus martyris cum capite pro tumulantium modulo honestae traderetur sepulturae.
240Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516C (auctor c.945–1004)
Quibus rebus permota eiusdem provinciae multitudo, non solum vulgi, sed etiam nobilium, in villa regia quae lingua Anglorum Bedricesgueord ( Beodricheswort ) dicitur, Latina vero (Beodries) Bedrici curtis vocatur, construxit permaximam miro ligneo tabulatu ecclesiam, ad quam eum, ut decebat, transtulit cum magna gloria.
241Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516D (auctor c.945–1004)
Sed, mirum dictu!
242Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0516D (auctor c.945–1004)
cum illud pretiosum corpus martyris putrefactum putaretur ob diuturnum spatium transacti temporis, ita sanum est repertum et incolume, ut non dicam caput redintegratum et compaginatum corpori, sed omnino in eo nihil vulneris, nihil cicatricis apparuerit.
243Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517B (auctor c.945–1004)
Sed et beatae memoriae Theodredus, eiusdem provinciae religiosus episcopus, qui propter meritorum praerogativam Bonus appellabatur, quod de incorruptione sancti regis diximus, tali ordine est expertus.
244Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517C (auctor c.945–1004)
Sicque disposito opere, cum singuli certatim insudant pro virium facultate, sanctus martyr eos ligat in ipso suo conamine, ut ne pedem loco possent movere, nec arreptum officium deserere; sed alius cum sua scala penderet sublimis in aere, alius palam incurvus fossor fieret, qui ad id operis furtivus venisset.
245Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517D (auctor c.945–1004)
Sed quid dicam?
246Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0519B (auctor c.945–1004)
Sed de hoc sancto martyre aestimari licet cuius sit sanctitatis in hac vita, cuius caro mortua praefert quoddam resurrectionis decus sine sui labe aliqua; quando quidem eos qui huiuscemodi munere donati sunt, extollant catholici Patres suae relationis indiculo, de singulari virginitatis adepto privilegio, dicentes quod iusta remuneratione etiam hic gaudent praeter morem de carnis incorruptione, qui eam usque ad mortem servaverunt, non sine iugis martyrii valida persecutione.
247Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0473A (auctor 1000)
Postquam divina providente clementia regni fastigium suscepistis, ad probationis emolumentum multa infortunia, occulto sed non iniusto Dei iudicio, perpessi estis.
248Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0473A (auctor 1000)
Nec id ab externis gentibus, sed a regni primoribus, ut vestri imperii primordia fermentarentur.
249Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0473A (auctor 1000)
Sed quia de omnibus vos eripuit omnipotens Dominus, recordamini bonitatis et pietatis Dei, recordamini praedecessorum vestrorum, bonorum regum; recordamini iudiciorum iustorum, ac semper habetote in animo parcere subiectis et debellare superbos.
250Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476B (auctor 1000)
Unde Theodosius et Valentinianus Augusti, libro nono legum, capitulo 34, Antiocho praeposito (Cod. Theod., lib. IX, tit. 45): « Pateant, inquiunt, summi Dei templa timentibus, nec sola altaria et oratorium templi circumiectum, quae [al., qui] ecclesias quadripartito intrinsecus parietum septu concludit, ad tuitionem confugientium sancimus esse proposita, sed usque ad extremas fores ecclesiae, quas oratum gestiens populus primas ingreditur, confugientibus aram salutis esse praecipimus; et aditum pariter templi, quem parietum descripsimus cinctu.
251Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476C (auctor 1000)
» INTERPRETATIO. Ecclesiae sunt loca Deo dicata, et ideo reos, qui ibidem compulsi timore confugerint, ita tueantur ut nullus locis sanctis ad direptionem rerum vim aut manus afferre praesumat; sed quidquid spatii vel in porticibus, vel in areis ad ecclesiam adiacentibus pertinet, velut interiora templi praecipimus custodiri, ut reos timoris necessitas non constringat circa altaria manere, et loca venerabilia polluantur.
252Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0476D (auctor 1000)
Defensores ecclesiarum qui dicuntur hodie, contra auctoritatem legum et canonum sibi defendunt quod fuerat iuris ecclesiarum, sicque violentiam clericis et monachis ingerendo, res ecclesiarum seu monasteriorum usufructuario diripiunt, colonos in paupertatem redigunt, possessiones ecclesiarum non augent, sed minuunt, et quorum defensores esse debuerant, eos vastant.
253Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477A (auctor 1000)
Patet rerum copia cunctis hostibus praedae, nec parant saltem vel verbis obviant, ut resistant, qui se putant non iam advocatos, sed dominos, dum post abscessum hostium consumunt quidquid fuerit residuum, iuxta illud propheticum: Residuum erucae comedit locusta, et residuum locustae comedit bruchus, etc.
254Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477C (auctor 1000)
Sed de externis quid loquor, et loquendo immoror, cum ad dispensationem reipublicae et utilitatem ecclesiarum tanta fuerit pietas ac prudentia Caroli, et filii eius Ludovici?
255Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0478C (auctor 1000)
Et unaquaeque non pro saecularis amicitiae gratia vel pretio, sed ad suam professionem pro sapientia vel vitae merito.
256Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479A (auctor 1000)
Sacrilegium quippe est, si violetur a gentibus regum suorum promissa fides, quia non solum in eis fit pacti transgressio, sed et in Deum quidem, in cuius nomine pollicetur ipsa promissio.
257Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479D (auctor 1000)
Proinde de his fraternitatem vestram hortamur affatibus, ut, si ita est, ab eius se molestia sine aliqua excusatione contineat, et quae ei sunt diutius custodita nullius occasionis tentet usurpatione convellere; sed cuncta illibate et sine ulla studeat refragatione servare, et plus sibi in eodem monasterio quam praedecessoribus suis licuit, noverit non licere.
258Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0480A (auctor 1000)
Sed unde hoc contingit, nisi ex nimia mansuetudine regis?
259Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0480B (auctor 1000)
Siquidem non de imperiali praecepto, sed de indiculis epistolarum suarum hoc Carolus proposuit edictum in libro IV capitul.
260Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481D (auctor 1000)
Sed ne incassum talia dicere videamur, exempla proponimus.
261Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482A (auctor 1000)
Qui excommunicatus missas celebravit; tamen post 7 annos poenitentia ductum suae sed restituit, et pallio donavit, accepto sacramento de interdictis super corpus sancti Apollinaris (lib. VII, epist. 82, ind. 2).
262Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482C (auctor 1000)
Sed hoc nusquam gentium didicimus, omnibus hominibus bonum naturae etiam male agendo amantibus.
263Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483B (auctor 1000)
Qui profecto nec ab uno damnari, nec uno iudicante poterunt honoris sui privilegiis exui, sed praesentati synodali iudicio, quod canon de illis praeceperit, definiri.
264Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483C (auctor 1000)
Non solum autem ea quae data sunt, vindicari praecipimus; sed et omnem cautionem, et omnem aliam qualemcunque actionem cessare sancimus, ut ille qui promissionem accepit, non solum cautionem reddere, sed et aliud, tantum quantum cautio continet, conveniat Ecclesiae dare.
265Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484A (auctor 1000)
» Item ex concilio Chalcedonensi, cap. 11: « Si quis episcopus per pecuniam fecerit ordinationem, et sub pretio redegerit gratiam quae non potest vendi, ordinaveritque per pecunias episcopum, aut presbyterum, aut diaconum, vel quemlibet ex his qui connumerantur in clero, aut promoverit per pecunias dispensatorem, vel quemquam qui subiectus est regulae, pro suo turpissimo lucri commodo, is qui hoc attentasse probatus fuerit, proprii gradus periculo subiacebit; et qui ordinatus est, nihil ex hac ordinatione vel promotione, quae est per negotiationem facta, proficiat; sed sit alienus a dignitate vel sollicitudine, quam pecuniis quaesivit.
266Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484A (auctor 1000)
Igitur sancimus, ut abbas sive archimandrita in singulis monasteriis praeponatur, non secundum gradum monachorum, sed quem cuncti monachi, vel melioris opinionis constituti elegerint, propositis sanctis evangeliis, dicentes quod non propter amicitiam vel gratiam, sed scientes eum fidei rectae et vitae castae, et administratione dignum et potentem ad monachorum disciplinam et omnem monasterii statum utiliter custodire, eum elegerint.
267Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484C (auctor 1000)
Sed ne ex ea quae magis emendanda est, consuetudine quisquam illic quolibet tempore quidquam molestiae praesumat inferre, necesse est ut haec quae inferius enumeranda curavimus, ita fraternitatis vestrae studio debeant custodiri, ut ex eis non possit ulterius inferendae inquietudinis occasio reperiri.
268Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0484D (auctor 1000)
Nullus igitur ultra audeat de redditibus, rebus, vel chartis dicti monasterii, vel de loco aliquo, qui ad eum pertinet, quocunque modo, qualibet excusatione minuere, nec immissiones dolosas aliquas facere, sed si qua forte causa inter Ravennatem ecclesiam et praefatum monasterium evenerit, et pacifice non potuerit ordinari, apud electos a partibus timentes Deum, sine voluntaria dilatione mediis sacrosanctis Evangeliis finiatur.
269Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485A (auctor 1000)
Pariter autem custodiendum est ut invito eiusdem monasterii abbate ad ordinanda alia monasteria, aut ad ordines sacros vel ad clericatus officium tolli exinde monachi non debeant, sed si abundantes fuerint, qui ad celebrandas Deo laudes, vel utilitates monasteriorum complendas suffecerint, abbas cum devotione de his qui supersunt, offerat, quos dignos eorum putaverit.
270Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485B (auctor 1000)
Observandum est quoque ut descriptio rerum aut chartarum eiusdem monasterii ab ecclesiasticis fieri non debeat, si quando res exigit, sed abbas loci cum abbatibus aliis rerum inventarium faciat.
271Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485C (auctor 1000)
Praeterea cum episcoporum adventus desideranter a monasteriis debeat exspectari, quia tamen hospitandi occasione praedictum monasterium temporibus decessoris vestri nobis fuisse nuntiatum est praegravatum: oportet, ut hoc sanctitas vestra decenter debeat temperare, ut visitandi exhortandique gratia ad monasterium, quoties placuerit, ab eiusdem civitatis antistite accedatur, sed sic charitatis officium illic episcopus impleat, ut gravamen aliquod monasterium non incurrat.
272Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485C (auctor 1000)
Vestram vero fraternitatem praedictus abbas non metuit ad monasterium frequenter accedere, sed etiam desiderabiliter concupiscit, sciens quod per vos substantia monasterii omnino gravari non possit.
273Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0486A (auctor 1000)
Sed ne vel pro cuiuslibet monachi aut abbatis promotione onus aliquod fortasse sustineant, studendum vobis est ut, si quispiam abbatum aut monachorum ex quocunque monasterio ad clericatus officium vel ordinem sacrum accesserit, non illic aliquam (ut diximus) habeat ulterius potestatem, ne monasteria huius occasionis velamine ea quae prohibemus sustinere onera compellantur.
274Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0486C (auctor 1000)
Unde necesse est, ut si qua contra eum huiusmodi querela surrexit, non solum episcopus civitatis causam examinet, sed adhibitis sibi coepiscopis subtili hoc investigatione perquirat quatenus cunctis concorditer iudicantibus iudicio canonicae districtionis censura aut reum ferire, aut innocentem possit absolvere.
275Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0488B (auctor 1000)
» Item, cap. 18: « Si quis introierit in monasterium, et post religiosam vestem recesserit, vel militaverit, vel simpliciter laicus factus fuerit, spolietur cingulo militari, et vita libera non potiatur, sed officio praesidis provinciae servire cogatur.
276Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0488D (auctor 1000)
Quapropter monemus eos qui ecclesiis praesunt, ut ultra talia non praesumant, sed hoc tantum sibi in monasteriis vindicent sacerdotes quod praecipiunt canones, id est, monachos ad conversationem sanctam praemonere, abbates ad aliqua [al., abbates, aliaque] officia instituere, atque extra regulam facta corrigere.
277Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490B (auctor 1000)
Ex constitutione 2, cap. 74 (Novell. 79, c. 1): « Si quis cum monachis vel sanctimonialibus habeat litigium, non audeat eos ad civilem iudicem accusare vel trahere, in archisterio vel monasterio constitutos; sed magis adeat civitatis episcopum.
278Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0490D (auctor 1000)
I): « Placuit ut episcopi quascunque ecclesias vel plebes, quas ad suam cathedram existimant pertinere, non ita repetierint ut causas suas episcopis iudicantibus agant, sed alio retinente irruerint, sive volentibus, sive nolentibus plebibus, causae suae detrimentum patiantur.
279Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491A (auctor 1000)
Et quicunque iam hoc fecerint, si nondum est inter episcopos finita contentio, sed adhuc contendunt, ille inde discedat, quem constiterit praetermissis iudicibus ecclesiasticis invasisse.
280Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491A (auctor 1000)
Sed sive habeat litteras, sive non habeat, conveniat eum qui tenet et eius litteras accipiat, ut appareat pacifice tenuisse ecclesiam ad se pertinentem.
281Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491C (auctor 1000)
Quod factum et in praeteritum displicet, et in futurum prohibetur; sed omnia, secundum constitutionem antiquam, ad episcopi ordinationem et potestatem pertineant.
282Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0491D (auctor 1000)
2): « Placuit ut nullus episcoporum suas dioeceses perambulans, praeter honorem cathedrae suae, id est duos solidos, aliquid aliud per ecclesias tollat, neque tertiam partem ex quacunque oblatione populi in ecclesiis parochialibus requirat; sed illa tertia pars pro luminaribus ecclesiae vel recuperatione servetur, et singulis annis episcopo exinde ratio fiat.
283Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0492B (auctor 1000)
Ipsis tamen haeredibus in eisdem rebus non liceat quasi iuris proprii potestatem praeferre, non rapinam, non fraudem ingerere, non violentiam quamcunque praesumere, sed solum in eo salutarem sollicitudinem adhibere, quod in nullam noxam operationis attingat, aut vel in multam, vel in aliquam partem salutaris merces assumat.
284Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0493C (auctor 1000)
Pro qua re constitutum est a praesenti concilio, episcopos ita dioeceses suas regere ut nihil ex earum iure praesumant auferre, sed, iuxta priorum auctoritatem conciliorum, tam de oblationibus quam de tributis ac fructibus tertiam consequantur.
285Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0493C (auctor 1000)
Noverint tamen conditores basilicarum, in rebus quas eidem ecclesiae conferunt nullam potestatem habere, sed, iuxta canonum instituta, sicut ecclesiam, ita et dotem eius ad ordinationem episcopi pertinere.
286Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494A (auctor 1000)
» SIMPLICIUS episcopus FLORENTINO, EQUITIO et SEVERO episcopis (Simpl. papae Decr. c. 2): « De reditibus ecclesiarum vel oblationibus fidelium quid deceat, nescienti nihil licere permittat; sed sola et ex his quanta portio remittatur, duae ecclesiasticis fabricis et erogationi peregrinorum et pauperum profuturae a Bonagro presbytero sub periculo sui ordinis ministrentur.
287Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494D (auctor 1000)
III, cap. 20: « Multorum querela hanc constitutionem exegit, qua cognovimus episcopos per parochias suas non sacerdotaliter, sed crudeliter desaevire; et, dum scriptum sit: Forma estote gregis, neque vi quasi dominantes in clero (I Petr. V, 3), exactiones dioecesi suae vel damna infligant.
288Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0495D (auctor 1000)
Sed illi per successionem generis eligebantur de sola tribu Levi, quibus Deus dicit: Sancti estote, quia ego sanctus sum (Lev. XIX, 2).
289Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496B (auctor 1000)
, tali nata] pollutione non solum parentum haereditatem nunquam accipiet, sed etiam in servitutem eius ecclesiae, de cuius sacerdotis vel ministri ignominia nati sunt, iure perenni permanebunt.
290Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0496C (auctor 1000)
Filii autem sacerdotum qui ante sacerdotium nati sunt, spectacula saecularia non exhibeant, sed nec spectent, licet hoc Christianis omnibus interdictum sit; et ubi blasphemiae sunt non accedant, sicut habes in concilio Carthaginensi, cap. 15. »
291Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0497B (auctor 1000)
Sed suggerendum est ut, si is qui est in regimine aegrotat, dispensator illi talis requiratur qui possit eius curam omnem agere, et locum eius in regimine ecclesiae, ipso non deposito, ac in custodia civitatis implere; ut neque Deus omnipotens offendatur, neque civitas inveniatur esse neglecta.
292Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498A (auctor 1000)
Sed hoc de illo dico, quem capitalia peccata non gravant.
293Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498A (auctor 1000)
Sed et secreta satisfactione solvi mortalia crimina non negamus, sed mutato prius saeculari habitu, ut religionis studio per vitae correctionem, et iugem, imo perpetuum luctum, miserante Deo, veniam consequatur, ita duntaxat ut contraria pro his quae poenitet, non [ al.
294Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498B (auctor 1000)
Sed si perceperit, non iudicanda.
295Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0498B (auctor 1000)
Menstrua enim consuetudo mulieribus non aliqua culpa est, videlicet quae naturaliter accidit; sed tamen quod natura ipsa vitiata est, ut etiam sine voluntatis studio videatur esse polluta, ex culpa venit vitium, in quo seipsam, qualis per iudicium facta sit humana natura, cognoscit, ut homo, qui culpam sponte perpetravit, reatum culpae portet invitus.
296Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499A (auctor 1000)
Sed lavandus est aqua, ut culpas cogitationis lacrymis abluat, et, nisi prius ignis tentationis recedat, reum se quasi ad vesperam recognoscat.
297Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499A (auctor 1000)
Sed est in eadem illusione valde necessaria discretio, quam subtiliter pensare debeas, ex qua re accidat menti dormientis.
298Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499C (auctor 1000)
Nam si adsunt alii qui implere ministerium valeant, illusio per crapulam facta a perceptione sacri mysterii prohibere non debet, sed ab immolatione sacri mysterii abstinere, ut arbitror, humiliter debet, si tamen dormientis mentem turpis imaginatio non concusserit.
299Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0499C (auctor 1000)
Qua in re unum ibi ostenditur, quod ipsa mens rea non sit tunc, sed suo iudicio libera, cum se, etsi dormienti corpore, nihil meminit vidisse, tamen in vigiliis corporis meminit in ingluviem cecidisse.
300Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0501C (auctor 1000)
Sed ille, ut secretorum non ignarus, ad ostensionem perditi discipuli, panem porrexit; nos vero, peccatorum nostrorum conscii, non ad ostensionem, sed ob commemorationem Christi, Eucharistiam praebeamus fratri.
301Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502A (auctor 1000)
52): « Quia igitur Stephanus episcopus in odio suo quaedam ficta, et de falsis se capitulis queritur accusatum, neque aliquid ordinabiliter factum, sed iniuste se asserit condemnatum, diligenter quaerendum est primum, si iudicium ordinabiliter est habitum, aut si alii accusatores et alii testes fuerint.
302Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0502B (auctor 1000)
Sed et de personis accusantium et testificantium subtiliter quaerendum est cuius conditionis cuiusve opinionis, aut ne inopes sint, aut ne forte aliquas contra episcopum inimicitias habuissent, et utrum testimonium ex auditu dixerint, aut certe specialiter se scire testati sint, vel si scriptis iudicatum est, et partibus praesentibus sententia recitata est.
303Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
Sed si qualis fuit in requisitione cura, talis fuisset in discussione subtilitas, nihil ex eo quod de eo dictum est, fuisset ambiguum; sed utrum verum, an esset compositum, patuisset, quia iam contra ipsum dudum in Sicilia apud reverendae memoriae fratrem nostrum Maximianum talis quaestio, ut cognovimus, mota est.
304Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503A (auctor 1000)
Sed quia causa ipsius subtili omnino investigatione quaesita est, inventus est innocens, qui fuerat accusatus in crimine.
305Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
13): « Alia quidem scripta ad fraternitatem tuam antea feceramus, sed et tempore quo homines tuos, quos ad nos misisti, relaxare voluimus, scripsisse te quibusdam nostris comperio, quod Veteranum presbyterum, atque Optatum defensorem tunc minime in causa transmiseritis; et idcirco ea quae cum ipsis acta sunt, non debere subsistere.
306Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0503D (auctor 1000)
Sed Thomas, ecclesiae tuae defensor, non hoc verbum a te dictum perhibuit.
307Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504A (auctor 1000)
Nam nos non solum tibi, sed etiam omnibus, quod iustum legitimumque fuerit, parati sumus, Deo iuvante, per omnia custodire, tantum ut tu, quod lege praecipitur, facere non omittas.
308Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504C (auctor 1000)
Sed ne quid videretur omissum, quod nostro potuisset cordi dubium remanere, ad beati Petri sacratissimum corpus fecimus sacramenta praebere.
309Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504C (auctor 1000)
Pro qua re gloria vestra praedictum virum cum omni charitate suscipiat, ac reverentiam ei, qualem sacerdoti decet, exhibeat: nec quaedam cordi remaneat de his, quae purgata sunt, dubietas; sed ita suprascripto vos episcopo devotissime oportet adhaerere in omnibus, ut congrue decenterque Deum in eius persona videamini, cuius minister est, honorare.
310Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0504D (auctor 1000)
Ex constitutione cap. 9: « Nullus episcopus cogatur ad iudicium venire dicendi testimonii causa, sed iudex ad episcopum mittat ministros suos, ut, propositis sanctis Evangelis, quod scit episcopus dicat, secundum hoc quod sacerdotibus honestum est.
311Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505B (auctor 1000)
Cap. 33. « Presbyter et diaconus in causa pecuniaria si falsum testimonium dixerint, in tormentis non subiiciantur, sed per tres annos separentur a divino ministerio, et monasterio tradantur.
312Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0505C (auctor 1000)
Si de iudicio ecclesiastico idem canonica causa emerserit, non magistratus, sed religiosus episcopus secundum sacros canones imponat negotio finem.
313Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506A (auctor 1000)
Augustinus, de verbis Domini, homilia 19: « Militare non est delictum, sed proptor praedam militare, peccatum est.
314Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506A (auctor 1000)
Nec rempublicam gerere criminosum est; sed ideo agere rempublicam ut rem familiarem potius augeas, videtur esse damnabile.
315Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506B (auctor 1000)
ait illis Ioannes: Neminem concutiatis, neque calumniam faciatis, sed contenti estote stipendiis vestris (Luc.
316Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506C (auctor 1000)
Non enim tantum de his militantibus Scriptura loquitur, qui armata militia detinentur, sed quisquis militiae suae cingulo utitur, dignitatis suae miles ascribitur.
317Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506D (auctor 1000)
Videmur, inquam, non militare, remissis ac fluentibus tunicis: sed habemus militiae nostrae cingulum, quo castimoniae interiora constringamus.
318Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0506D (auctor 1000)
Si enim non contentus stipendiis fuerit quae de altario Domino iubente consequitur, sed exercet mercimonium, intercessiones ad Dominum vendit, viduarum munera libenter amplectitur, hic negotiator magis potest videri quam clericus.
319Abbo Floriacensis Incertus, Fragmentum de S. Martiali, 139, 0580A
Nec choros laudantium sprevit, sed cum eisdem sancti Spiritus tunc suscepit charismata et linguas multifidas: quibus subnixus, tandem Petro comite pervenit Antiochiam, ac dehinc urbem Romae.
320Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0723D (auctor fl. 923)
Ergo nec positor quidem nuncupor, nec figmenta hic habentur; sed nostrae facultatis adsint praesidia.
321Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726A (auctor fl. 923)
Dactilici quidem versiculi trimetri praepositi causam enucleant sui, sed minime exauditi.
322Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726D (auctor fl. 923)
Haec tibi nempe litaverunt libamina saevi: Septies aerias centum praeter iuniores Quamplures numero naves numerante carentes, Extat eas moris vulgo barcas resonare; Quis adeo fartus Sequanae gurges fuit altus Usque duas modicumque super leugas fugiendo, Ut mirareris, fluvius cui se daret antro, Nil parens; abies quoniam velaverat illum Ac quercus ulmique simul, madidae sed et alni ( An. 885.) Urbem quo tetigere quidem Titane secundo, Egregii Sigefredus adit pastoris ad aulam, Solo rex verbo, sociis tamen imperitabat, Vertice flexo ad pontificem sic inchoat ore: « O Gozline, tibi gregibusque tuis miserere, Ne pereas, nostris faveas dictis, rogitamus; Indulge siquidem, tantum transire quaeamus!
323Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727A (auctor fl. 923)
Hanc urbem; tangemus eam numquam; sed honores Conservare tuos conemur, Odonis et omnes.
324Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727A (auctor fl. 923)
Haec contra Domini praesul fidissima iecit: « Urbs mandata fuit Karolo nobis basileo, Imperio cuius regitur totus prope kosmus Post Dominum, regem dominatoremque potentum, Excidium per eam regnum non quod paciatur, Sed quod salvetur per eam sedeatque serenum.
325Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727C (auctor fl. 923)
Hic vitae multis extrema dedere, sed acres Pluribus infigunt plagas, tandemque recedunt, Exanimes Danos secum multos referentes; Iam occidui medium vergebat ad ultima Tile Climatis australis quoque Apollo secutus Olimpho.
326Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727C (auctor fl. 923)
Nil prorsus species turris renitens erat adhuc Perfectae, fundamentis tantum bene structis Ac modicum ductis sursum factisque fenestris Gaudebat; belli sed eadem nocte peracti Altius haec circumductis crevit tabulatis; Lignea sescuplae siquidem superadditur arci.
327Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0728B (auctor fl. 923)
Sed quis fuit alter?
328Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729B (auctor fl. 923)
Fit rogus horribilis, fumusque teterrimus inde Nubila militibus miscet, succedit et umbris Scilicet arcs piceis, hora veluti diuturna, Nam tulit haec minime sufferre diu sibi notos, Sed nostri Dominus miserescens vertere iussit In sortem caecam populi nebulam generantis.
329Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0731C (auctor fl. 923)
Hic proceres multi fortesque viri renitebant; Antistes Gozlinus erat primas super omnes, Huic erat Ebolusque nepos Mavortius abba; Hic Rothbertus, Oddo, Ragenarius, Utto, Erilangus; Hi comites cuncti, sed nobilior fuit Odo, Qui totidem Danos perimit, quot spicula mittit.
330Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0734B (auctor fl. 923)
Dant pulchri iuvenes, sed et alba senectus, Merentes gemitus, matresque iubas laniando Terga dabant siccae, crinesque per arva revolvunt - Hae colafis nudata suis iam pectora tundunt.
331Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0736C (auctor fl. 923)
Fortunate tui quintus, Germane, parentis Accelerat reserare thorum; primo sed adempto Percutit hinc saxo proprium pectus, patientem A cathedra cogens animam decedere pestis, Quae nolens baratri tetigit caenacula tetri.
332Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0736D (auctor fl. 923)
Australis gestabat eum vertex, sed et arcem Quae tellure manet Sancti fundata boati.
333Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737A (auctor fl. 923)
Urbis inherebant dextris, alter sed et altri.. Mane quidem surgente Dani surgunt simul acres, Atque rates subeunt, armis onerant clipeisque, Transque natant Sequanam, turrim cinguntque misellam.
334Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0737D (auctor fl. 923)
Pila dabat rupesque simul celeresque cateias Plebs inimica Deo, pransura Plutonis in urna; Sed quia conflictus talis superare nequibat Militibus clamare: Fidem cepit, sed inanem, Ad nostram properare, viri, nolite timere!
335Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0738B (auctor fl. 923)
Quae lux haud eius, micuit sed crastina flatu.
336Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0740C (auctor fl. 923)
Hanc linquite sedem, Hic non stare diu nostrum manet, hinc sed abire!
337Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0741A (auctor fl. 923)
Denique rex dictus denas capiens argenti Sex libras nitidi nobis causa redeundi, Normannis sese cunctis comitantibus, optat Mel dulcis fluvii limfis conferre marinis, Qualiter osque freti caudam Sequanae rapit albam Equoreumque caput pennis quatitur Sequaninis Ostentare; sed his autem nolentibus, infit: Eia Dani, muros urbis lustrare potentes; Pergama circumquaque viri vestite valentes, Et scapulas arcu validisque honerate sagittis!
338Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0741A (auctor fl. 923)
Quisque ferat lapides, sed et undique tela ministret!
339Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0742C (auctor fl. 923)
Pectore carpenti requiem per nubila noctis Marcelli sanctis precibus necnon Clodoaldi Accipiens liquidam manibus benedicere limpham, Unde rigans urbem, graditur per menia circum; Huicque viro proprium promsit nomen, sed et urbi Spem spondens, faciem liquit se conspicientem.
340Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745A (auctor fl. 923)
Robore qui multus fuerat sed corpore parvus, Gesserit hoc miles quinis comitatus ab armis, Gerboldus, nusquam cuius petiit catapultae Sanguinei rostrum siccam sine fluminis unda.
341Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745A (auctor fl. 923)
Partibus ex aliis longe surgunt acriora Praelia, plangores clipeique cient galeaeque Stridores; nostri bellant, sed fortius illi.
342Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745A (auctor fl. 923)
Cana senecta gemit multum florensque iuventa; Plorabant monachi, lacrimatur clericus omnis, Aera voce tonant, luctus sed et ethra facessit.
343Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747B (auctor fl. 923)
Beisino huc adiens inter saevos comitatu Laesa nihil quodam, meritis sed tuta Beati Femina, post quaedam meruit lumen quoque caeca, Cuius ad accubitat puteus vestigia, cuius Qui potabit aquas, extemplo, febre laborans, Auxilio Sancti fidens capiet medicinam.
344Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0747D (auctor fl. 923)
Post regem regum sanctamque eius genetricem Rex meus ipse fuit, pastorque, comes quoque fortis; Hic ensis bisacutus adest meus, hic catapulta, Is clipeusque, patens murus, velox sed et arcus.
345Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0748A (auctor fl. 923)
Plectra revolvamus vocis post terga stuporum Foedere quo fragili fuerant infecta loquamur, Agmina Normannum Francis e finibus antra Ad sua nolentum descendere, sed Sequanina Immo fluenta cupiscentum, tua rursus adire, Quae argentum sibimet retinendo novalia monstrent, O Burgundia non; simulata cupido latebat; Quod sequitur cordi affuerat, sed hoc tamen ori.
346Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0749C (auctor fl. 923)
Minime Delius neque Febe Apportabat ei spatium, iuge sed sibi bellum Undique constat, eisque tamen per multa resistit.
347Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751B (auctor fl. 923)
Forte sed insurrexit eis, spreto aetheris arce Sole sub undivaga posito testudine ponti, Consul Ademarus, regi copulatus eidem Progenie, cuius memini.
348Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751B (auctor fl. 923)
Astra micant, primas vigilat, sed et avolat ipsa Regia mox consanguinitas de sanguine laeta.
349Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0755 (auctor fl. 923)
Amphytappa laon [laicorum tapete undique villose populorum] extat, badanola [lectus in itinere] necnon; Effipiam [ornamentum decorum valde amant vestem putam vel gumfañ claram potionem per linteum] diamant, stragulam pariterque propomam Agagula [lenocinatio] caelebs aginat [fugat] pecudes nec ablundam [pateam]. Effipia et stragula praetexta est [C. vestis] aulica cura [palatina]. Utitur anabola [ornamentum muliebre] mulier, set abutitur ipsa. Convenit invalidis apozima [aqua cum variis cocta condimentis] nec ne placenta [pultis]. Cleronome Codrus [nobilis rhetor vel poeta] maneas unaque disertus [sis]; Cum fisco [saccus testiculorum] teneas yppos [equos]: uxorius [servator uxoris] haud sis. Nomine limphatici [dementis] careas, crisostomus [os aureum habens] ut sis. Aposicrarus ades [minister secretorum adesto], aforismos [breves sermones] os tibi servet. Basileus [rex] constes [sis], abstemius [sobrius], antigraphusque [cancellarius scriptor], Cosmographus [mundi descriptor], solumque tui catasscopus [explorator] esto. Gimnus, ab inlicitis, ne sisque biotticus [secularis mundanus] actor. Acrizimum [panem leviter fermentatum] celebres [frequentes], oroscopus [horarum inspector] esque [praecor] didasclus [magister]. Inque thoro amphyballum habeas [birrum undique villosum] effebus et absit [inberbis]. Canterus sit habunde tibi, sed amasius absit [qui ob turpitudinem amatur]. Cerritus [fumosus iracundus] caveas fore, perifrasticus [circumlocutivus] atque. Abbachus [tabula putoria] manui, niteatque teologus [divinus sermo] ori. Baccaulum [feretrum] fauste [feliciter propter] videas te ferre cloacae [fossae]; Prodigus, obliquus [distortus], monotaimus [luscus], subdotus, haud sis. Ludibrium vites, baratrum [infernum s. vites], sectare tropheum [laudem victoriae] Amphyteatra [loca spectaculi ubi pugnant gladiatores] procul tibi stent, egilopia [vulnera oculorum] necnon; Nam scrupulum generant ΨΙΧΗ, vexantque pupillas.
350Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0757 (auctor fl. 923)
Scandito analogium, crisis [aurum] nitet ore docentis; Declina birotum, [currum duarum rotarum coronam] bravium capito ac cliotedrum [sectam plectibilem]. Culleum [vas pice oblinitum] habe, diametra scias, [medietatem sperae, horologium loca exilii] ergastula nesci. Apponas emistichium [dimidium versum], cum distica [II. versus] sculpes [scribes]. Enoforo liba [vasi vinario], lotium [urinam] laxare suesce. Dilige tu xenodochium [domus qua pauperes colliguntur], zelotipiaque odi [odia]. Hinc acitabula [vas quo fertur acetum] doma tuum seu congia [mensuras] stringat. Pomerium [locus vacuus] curti, pomaria [viridiaria s. sunt pomis] congrua malis. Fulgeat ecclesiis ostrum, longe sit oletum. [stercus humanum] Praedia quala [corbes] tibi statuant, agitent flabra flogra. [venti virgas, viridiaria] Eminus ut [longe] gorgon [serpentis proprium] fugiat, pota [bibe] diamoron. [morittium] Sperne platon olon [lutum totum], sinposia, quatinus odon [via] Te lustret; temeson [medius sons] vigeas, si non potes insons. Lar tibi [penus], quo nectar fraglet [redoleat], lucarque [pecunia de lucis] nec absit. Gallonis [mercennarii] memor esto tui, ambro timeto cieri [elluo luxuriosus dissipator vocat]. Mulio [custos mulorum] strabo tuus [uuekus] neque sit, neque agoson inermis [provisor equorum] Abbaso [domus infirma] quo fuerit, sit hirudo [sanguisuga] frequens [assidua] comitata. Disparet [disiungat] ac validos intercapedo citatim [intervallum agiliter], Si qua virago [femina virilis animi] tuum penetret [intrat], reminiscere, doma [tectum]. Bule [consilium sermo] tegat Christi mentem tibi, gausape [mantile] mensam. Entole [mandatum] te comat, regesque baben [torques aurea cum gemmis.] proceresque. Abdomen minime superet corpus mage teche [mandatum]. Uranei [celestis] neotericus [novus], atque neofitus [novus in fide] haud sis Dogmatis ac fidei, iugiter sed priscus ab olim.
351Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0759 (auctor fl. 923)
Quattuor immo tuum hec ut item [utinam] comitentur in aevum. Teche Dei, ieron [sacer], archonque [princeps], palinodianque [laus iterata et duplex]. Ancisus [Circumcisus] vivas, quin cardiacus moriare [cardian id est pulsum cordis patiens]. Ceruleas [nigras] vestes si gestas, posce colimbum [lavandariam]. Ducitur anguina [fune corda] limbus [navis] arcippio [arcus] nec non. Canterius [equus] antelis et postelis [que] equitatur. Aporiam [anxietatem] sed et atrophiam [tenuitatem corporis] patiaris, ut acam [amenitatem] Atervam [perpetuam] appodix [socia] tua mens sibi congregat [congreget] eius. Algemam [dolorem] mentis anquirunt [valde quaerunt] talia verum Aphatiam [inpassibilitatem] amendant [effugant], anteceniam [merendam] quoque largam Edificant; agapem [alienum laborem] suffert agape nimis apta [dilectio]. Nisibus aegidiam [capram] in giro secteris acutis. Agnatos [consanguineos, propinquos] teneas aregidiam [pluviam] quoque verb Anheles, hostis [daemonis] ne sis atratus [lugubris] in aslum [spolium]. Aulea [vela] ne angustent animam sceleris, set aprilax [calor]. Alluat aethereus, noxis ne apostata [transgressor] fias. Leva ancile [scutum] geras, dextra agoniamque [confidentiam alacritatem] fidei Auspicio a maneas [extra], apogeum [edificium sub terris, antrum annonam] aliquam ampliet [protrahat, protelet] altum. Armenum [velum] cordi tollas, arcisterium [monasterium id est singularitatem Dei servitii] addas. Architriclinus [princeps domus] amicalo [amicitiae aptum] amineum [album ornum] colit atque Huic malis etiam apofereta [vasa pomis ferendis apta] autumnus honustat. Antropus [homo] ast agamus [sine coniuge] caelibatum [castitatem] colat, et sic Argiripam [urbem] cernet, patriam [paternam] civesque beatos. Haud huic est apoplexia [mors subita] cure, sed et astu [astutia] Angustat nullos, amartetes [miseros] solet idem Antiquare, [ad statum revocare fugat] aginat venerem, anaboladia [amictorium lineum] portat. Albuneis [albidis] albent [splendent] pomis huic apofereta; Virtutes cunctae comitantur amiciter illum; Hunc non allidunt affurcillando [labefactendo concutiendo diaboli] sinistri. E baccho quoniam bittunt geniti bibiones [proficiscuntur mustiones qui nascuntur de vino], Platterat [stulte loquitur] amineo [vino albo] si constiterint et eidem Indignum referens brancho [gutture], prorsusque brutescit, Haud illa bittit [illuc it ambulat], quo quisquis honore bimetur [duplicetur] Burra [rufa nigra] probum [bonum], fateor, buteonem [iuvenem] qui arva bidentat [fodit]. Hic set et ingenuus similem retinent genituram.
352Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0761 (auctor fl. 923)
Noveris, lector sive auditor, quicunque es mediocris loquacitatis dives, sed latinitatis indiges, hoc opusculum tibi nudo nuditer factum, ut qui per obscura doctorum commenta et homilias non intelligis Evangelia, saltem huic libello ab illis mutuato intendas vel legendo, vel audiendo.
353Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0763C (auctor fl. 923)
Sed cum pastoralis curae sarcinam nos scelerum gravedine fessos immerito subesse comperimus, quam * imprudenter arripuimus quod non debuimus, ad hoc assurgere formidamus; timentes ne illud propheticum in nos retorqueri videatur, quod de reprobis pastoribus dicitur: « Mortificabant animas quae non moriuntur, et vivificabant animas quae non vivunt (Ezech. XIII, 19) . » Unde adeo necesse est, ut proprias primum continuis fletibus mundemus maculas criminis, deinde unumquemque vestrum pastorali sollicitudine admoneamus, ut qui hanc absolutionem adipisci desiderat introrsus redeat, oculos cordis ad conscientiam revolvat, et si illicita quaeque, a quibus nemo liber sit, admisit, sincerae confessionis recordatione et spiritu contribulato in ara cordis Domino hostiam immolet, et sese in omnibus corrigere satagat.
354Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0763D (auctor fl. 923)
Non enim cogitationum nostrarum intentiones, nisi qui « omnia scrutatur corda, et universas mentium cogitationes intelligit (I Par. XXVIII, 9) , » quislibet potest intueri. Omnes quidem ad captandae absolutionis effectum veniunt, sed non aequanimiter; alii namque in sordes peccatorum illapsi obstinato animo perseverant; alii quoque ea quae inique aliquando gesserunt, non solum perpetrare erubescunt, verum etiam fletibus amarissimis punire sollicitant.
355Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764A (auctor fl. 923)
De istis vero legitur: « Beatus homo qui semper est pavidus (Prov. XXVIII, 14) : » de illis quippe statim subsequitur: « Qui etiam mentis est durae, corruet in malum (Ibid.) . » Proinde paterna admonitione iubemus, ne quislibet converti ad Deum differat, cum ille dicat: « Nolo mortem peccatoris, sed ut convertatur et vivat (Ezech. XVIII, 23) . » Et: « In quacunque hora peccator conversus fuerit et ingemuerit, omnia peccata eius oblivioni tradentur (Ezech. XXXIII, 12-15) . » Hinc etiam ipse in Evangelio ait: « Gaudium erit in coelo super uno peccatore poenitentiam agente, quam super nonaginta iustis qui non indigent poenitentia (Luc. XV, 7) . » Cum autem, fratres charissimi, tot sanctarum Scripturarum exempla, pluraque alia mentis nostrae in intellectu tantam inferant consolationem, et converti ad Deum nolumus, quomodo ex peccatis veniam quaerimus?
356Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764A (auctor fl. 923)
Sed super aliam civitatem idem Dominus non pluit, dum plerisque animo obduratis gratiam suae visitationis subtrahit.
357Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0764C (auctor fl. 923)
Audistis enim quid Dominus cum ad praedicandum mitteret discipulos praeceperit eis, dicens: « In quamcunque domum intraveritis, ibi manete (Luc. IX, 4) : » « si autem ibi fuerit filius pacis, requiescet super eum pax vestra; sin autem, revertetur ad vos (Luc. X, 6) . » Ideoque, fratres, omni constantia procurate ne dispar, sed sicut in omnibus communis est gratia baptismatis, ita exstet et absolutionis, quia hodie, ut praemissum est, Pascha celebravit cum discipulis, et in crastinum gloriosam subiit mortem: et de hoste resurgendo a mortuis nos eripuit Iesus Christus Dominus noster.
358Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0766D (auctor fl. 923)
Sed quid fecit Dominus de Adam pro eo quod non custodivit obedientiam?
359Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767A (auctor fl. 923)
Similiter et nos episcopi propterea quia vos non custodistis obedientiam praeceptorum Dei, quae nos supra nominavimus, propterea eiecimus vos foras de ecclesia, et cantavimus post vos hoc quod Dominus post Adam cantavit, quando expulit eum de paradiso: « In sudore vultus tui vesceris pane tuo (Gen. III, 19) , » et reliqua. Sed quid fecit Adam postquam fuit eiectus de paradiso?
360Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0767C (auctor fl. 923)
» Et propterea vobis dicimus hoc, ut si non habetis adhuc illam poenitentiam factam, quae Deo placeat, ex vestra voluntate perficite illam: et si non potestis ieiunare, vel eleemosynas facere, quae liberent vestras animas de inferno, non debetis hoc attendere ut vos unquam non faciatis plus de poenitentia nisi quantum vobis fuerit commendatum, sed de vestra voluntate debetis plus facere, sicut faciebant sancti, qui portabant cilicia, et abstinebant a carne et a vino, et ieiunabant usque ad vesperam propter desiderium vitae aeternae; et unquam non fuit illis sanctis de sacerdotibus talis poenitentia commendata.
361Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769B (auctor fl. 923)
Ac propterea volumus vos confortari, et consolari et exhortari, ut non habeatis tristitiam, sed cum omni cura observare vestram poenitentiam.
362Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769C (auctor fl. 923)
Quia ebrietas nullum vitium excusat, sed omnia peccata generat, et est magnum et criminale peccatum.
363Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0769D (auctor fl. 923)
Vos etiam non observatis ieiunium, per quod debetis vincere diabolum, sed infringitis omne ieiunium, et a Deo commendatum et a nostra auctoritate iussum.
364Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0771C (auctor fl. 923)
Animadvertite vos Deicolae, quam inenarrabili tormento mortis stabilivit noster Dominus Ecclesiam Christianitatis, quam exosi iustitiam male dissipant, ac pro ea fundanda, sed et stabilienda per diversa mundi climata sustinuit Dominus Iesus Zabuli tentamenta, hominum opprobria, sputa, spineam coronam, tandem vero terribilem crucis necem, inque manibus ac pedibus clavos formidolosae molis; simulque sanctus in sancto Christus latere ultro lanceam suscepit.
365Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0773A (auctor fl. 923)
Itaque non voluptates carnis, nec deliciae, neque huius saeculi divitiae, nec honores plantaverunt Christianitatem per orbem, sed tristes mortes apostolorum eorumque doctrinis obtemperantium: primum tamen salutiferam, et Christi semper multiplicantis genimina totius sacrosanctae religionis a suo nomine ubique regnorum sole clarius effulgentis.
366Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0774C (auctor fl. 923)
Sed quid erit illis talia facientibus mala ecclesiis, earumque ministris Dei, atque vernaculis?
367Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0775C (auctor fl. 923)
Igitur Christianitas quae est Dei civitas, quae est sedes Dei, unde legitur, « Deus sedet super sedem sanctam suam (Psalm. XLVI, 9) , » non coepit de terra, sed de coelo descendit in suo gloriosissimo auctore Christo: quapropter Christianum nomen non est terrenum, catholica religio non est transitoria, sed perpetua: nec vilis est, sed charissima Christo tanquam sua caro, tanquam sua anima, quam morti tradidit pro christianitate quae est thronus eius, ecclesia eius templum eius est: « Templum, inquit Apostolus, sanctum est quod estis vos (I Cor. III, 17) » Christiani. Ostium autem et ianua et porta huius civitatis et templi est Christus Dominus et Deus noster.
368Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0777A (auctor fl. 923)
In climate vero septentrionali et occidentali gens Normannica, pariterque Danica, sed et impiissima Tungrorum natio; necnon crudeliores his omnibus gentibus nostri qui sunt falso nomine Christiani, non cessant omnibus horis plebem Christi occidere fame et frigore, scilicet manducando escas, et bibendo vestes pauperum.
369Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0777A (auctor fl. 923)
Huiusmodi plane praedones et rapaces propria sponte destruunt Christianitatem et deserunt, contemnentes habitare divini imperatoris civitatem, et propterea minus fiunt cives et domestici Dei, sed diaboli et titiones inferni.
370Abedoc Ethelwolfus, Adnotatio de synodis, 96, 1307D
Prima adnotatio Ancyranae, quae ante Nicaenam fertur fuisse, sed propter auctoritatem maiorem postponitur: in qua Patres XVIII statuerunt canones XXIV, quorum auctor maxime Vitalis Antiochenus episcopus existit.
371Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1315C
II. Si quis inferiore gradu positus monachus, III annis poeniteat: sed mensura gravetur panis.
372Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1316C
XIV. Offensus quis ab aliquo, debet hoc indicare abbati, non tamen accusantis, sed medentis affectu, et abbas decernat.
373Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1317A
XX. Qui viderit aliquem ex fratribus abbatis transgredi praecepta, debet abbatem non celare: sed ante admoneat peccantem, ut solus quod male agit confiteatur abbati, non tam delator, quam veritatis regulae exsecutor inveniatur.
374Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318C
Volens autem in somnis peccare, sed non potuit, XV psalmos.
375Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318C
Si autem peccaverit, sed non pollutus est, XXIIII; si sine voluntate pollutus, XV. V. Antiqui decrevere sancti ut episcopus pro capitalibus peccatis XXIIII annis poeniteat, presbyter XII, diaconus VII: sic virgo, lectorque et religiosus.
376Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1318D
Alia est poenitentia III annis, sed himina de cervisia vel lacte cum pane saleque: altera e duabus noctibus cum prandii ratione, et ordine XII horis noctium dierumque Deum supplicare debent.
377Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319B
Perfracta in pedicis crura vetat manducari, morticina esse confirmans carnem eo quod non fluxerit sanguis superior, qui custos et sedes animae erat, sed coagulatus est intra carnem, quamlibet extremitas sanguinis effusa sit per extremum quodlibet membrum, sanguis tamen crassior et solidior in quo anima sederat intra carnem coagulatus manet.
378Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319B
Itaque quod si non causa vulneris inlisi sedem animae turbaverit, non est sanguinis effusio, sed extremae partis offensio.
379Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319B
Cum enim prohibuit, non carnis coctio deerat, sed sanguinis effusio.
380Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319C
Sed quod generantur, ubi autem dubium est, non occidentur.
381Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1323C
Quod si antea infamiam portavit, indictis iuratoribus, sed causam laici ordine libret.
382Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1324B
LVI. Si quis clericus laicum ferierit, sed plagam laici ordine sine dubio reddat.
383Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1325A
Sin vero, sed fracta sunt ossa eorum, et sanguis foras non fluxit, refutanda sunt.
384Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326C
Arreum anni mensis in dolore magno, sed de quo non moritur quis iterata postmodum vita ad iudicium sacerdotis.
385Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1325D
V. Si autem clericus fuerit, et percusserit fratrem suum aut proximum, et sanguinem eius effuderit, unum est peccatum ut occiderit, sed non eadem poenitentia.
386Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1326A
IX. Si autem non deceperit aliquem, sed pro illecebroso amore dederat alicui, annum integrum cum pane et aqua poeniteat.
387Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311C
Clericus inter epulas cantans, fidem non aedificans, sed auribus tantum pruriens, excommunis sit.
388Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1312A
Clerici frequentandi extraneas mulieres non habeant potestatem, sed cum matre, vel thia filia, sorore, nepte tantum vivant, de quibus omnibus nefas est aliquid quam natura constituit suspicari.
389Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1312A
Clericus non comam nutriat, nec barbam, sed radat.
390Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1319D
Sed alii sana fide affirmant, ut omni anno decimas de vitalibus et mortalibus Deo demus, cum omni anno ipsius munera habeamus.
391Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320A
Similia quae sunt ut primitiva, primogenita autem animalium tantum; non solum hominum, sed animalium quae licita sunt immolari.
392Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1320C
Populus Israel debuerat constringui X mandatis legis, dum causa ipsorum percussit Deus Aegyptum X plagis, ideo decem mandata sunt, ubi sunt in lege praecepta quae Deus non praecipit, sed dixit Ietro socer Moysi eligere LXX principes, qui iudicarent populum cum Moysi.
393Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313A
Saepe enim dives cito muneribus corrumpit iudicem: pauper autem dum non habet quod offerat, non solum audiri contemnitur, sed contra veritatem opprimitur.
394Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1313B
Sed ut possessio levitica dedica sibi procul dubio habeatur sempiterna.
395Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1314A
Synodus: Qui contradixerit decreto principis in haeredem ordinando, non est Christianus, sed haereticus.
396Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1314C
Hibernenses dicunt: Sed Deo tuo gratulare nunc, quia tuae datae sunt tibi quatuor petitiones quas petisti.
397Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1281C
Hoc ergo solum in omnibus contendens, ne meo iudicio quae videbantur velut commendatitia describerentur, singulorum nomina, singulis testimoniis praescripta posui; ne velut incertum quis, quodque dicat, minus luceat: sed hoc lectorem non fallat, ut cum ad generales titulos quos necessario praeposuimus recurrat, numeros diligenter observet: e quibus observatis, quaestionem quam voluerit sine ulla cunctatione reperiet.
398Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1283B
Synodus ait: Nullus episcopus successorem in vita sua faciat, sed post obitum eius boni bonum eligant.
399Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284C
CAP. XXVI. - De eo quod non debet sacerdos existimare dona oblata, sua esse, sed ecclesiae.
400Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284D
Synodus dicit: Sacerdotes quibus ab aliis aliquid sive cum ecclesia sive sequestratim donatur, quia hoc ille qui donat pro redemptione animae, non pro commodo sacerdotis, probatur offerre, non quasi suum proprium, sed quasi dimissum ecclesiae computabunt: quia iustum est, ut sicut sacerdos habet ecclesiae dimissum, ita ecclesia habeat quod sacerdoti relinquitur.
401Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284D
Synodus: Cum diaconus ordinatur, solus episcopus qui eum benedicit manum super caput eius ponat, quia non ad sacerdotium, sed ad ministerium consecratur (Ex can. 4 concil. Carthag. IV).
402Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1286B
Synodus: Eleemosynae a spoliis aut a pretio mendacii non tam prosunt quam si non essent; sed tunc melius est dari quam inter propria his uti, ne et propria illicita.
403Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288B
In Vita monachorum: Quidam clericus in aliena ecclesia moriens illic sepultus est, propinquis vero eius corpus petentibus non est dimissum, sed obnixe retentum est.
404Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288C
Patricius ait (Proverbia S. Patricii, inter Opuscul., p. 49) : Non oportet iudices Ecclesiae habere timorem hominum, sed timorem Dei, quia timor Dei principium sapientiae est (Prov. I, 7) . Non oportet iudices Ecclesiae Dei habere sapientiam mundi: quia sapientia mundi stultitia est apud Deum (I Cor. III, 19) , sed sapientiam Dei habere.
405Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288C
Non oportet iudices Ecclesiae munera suscipere, quia munera excaecant oculos sapientium et mutant verba iustorum (Deut. XIX, 6) . Non oportet iudices Ecclesiae habere personam in iudicio, quia non est acceptio personarum apud Deum (Ephes. VI, 9) . Non oportet iudices Ecclesiae cautelam saecularem habere, sed exempla divina, quoniam non oportet servum Dei cautum esse, vel astutum.
406Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288D
Non oportet iudices Ecclesiae mendacium dicere, quia magnum crimen est mendacii; sed oportet iudices Ecclesiae rectum iudicium iudicare: quia in quocunque iudicio iudicaverint, iudicabitur de eis.
407Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289A
Synodus: Ne quisquam praesumat clericum apud saecularem iudicem episcopo non permittente pulsare: sed si pulsatus fuerit, non respondeat: non proponat, nec adeat criminale negotium in iudicio saeculari.
408Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289B
Cum rector esse vult in semetipso, nominis sui dignitatem non custodit: nomen enim regis hoc retinet, ut subiectis omnibus rectoris officium procuret: sed qualiter alios corrigere poterit, qui proprios mores, ne iniqui sint, non corrigit?
409Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289C
Terrarum fructus demit, servitia populi impedit, carorum mortes praeparat, hostium incursus in provincias concitat, undique bestias quadrupedum dilaceratione inquietat potestates aerias suscitat, terrarum fecunditatem marisque ministeria prohibet, fulmina succendit, arborum exurit flores, fructus immaturos deiicit; non solum praesentis imperii faciem suffuscat, sed etiam filios et nepotes, ne regni haereditatem obtineant, obscurat.
410Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1290D
Item eadem synodus: Si quis custodierit clavim domus, et fur suffoderit eam, et furatus fuerit depositum alicuius, non reddet is qui accepit, sed iurabit omnis domus illius: quanto magis, si cum pecunia sua furatum est.
411Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1291B
Synodus dicit: Non debet fraudare pater filium suum, sed largiri dona, et haereditatem dare debet.
412Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1293C
Synodus: Definitio incauta solvenda, nec praevaricatio sed temeritatis emendatio.
413Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295A
Synodus: Decernimus ut discat quod doceat, reformetur quod teneat, et sicut lucerna super candelabrum posita luceat, ut adversa vis ventorum irruens conceptam eruditionis flammam non exstinguat, sed augeat.
414Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295B
Synodus totius mundi, et Patricius decrevit (Ibid., p. 41) : Qui incipiens est, nullo modo praeesse liceat, sed sub manu abbatis catholici opus suum exerceat
415Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295C
CAP. XXXV. - De eo quod non dispersa esse debet Ecclesia per contumaciam, sed congreganda est ut oves in ovile.
416Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295D
Synodus Hibernensis: Si qua contumacia inter principem et nomen eius per discordiam aliquam orta sit: non reiiciat pastor gregem suum in dispersionem, nec oves pastorem fugiant, sed invicem pacificentur, dicentes: Introibo ad altare Dei mei (Psal. XLII, 4) . Gregorius Nazianzenus tractat hoc dicens: Ab altario non quislibet potestatem habet me repellere.
417Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295D
CAP. XXXVII. - De eo quod non debet princeps putare proprium quod sibi deponitur, sed Ecclesiae.
418Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1295D
Synodus: Pontifices vero quibus aut cum Ecclesia aut sequestratim donatur aliquid, hoc non quasi proprium, sed inter facultates Ecclesiae computabunt.
419Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1296C
Gildas ait: Qui veniunt ad vos de viliore loco ad perfectionem, quorum abbas ita degeneravit ab opere Dei ut mereatur ad mensam non recipi sanctorum, et fornicationis crimine non suspectionis, sed male videntis onerari, suscipite etiam sine ullo scrupulo monachos tales ad vos de flamma inferni confugientes, nequaquam illorum consulto abbate: illos vero quorum abbatem de mensa sanctorum propter infamiam non arcemus, non debemus illo nolente suscipere; quanto magis venientes de sanctis abbatibus et nullo alio modo suspectis, nisi quod habet pecora et vehicula, vel pro consuetudine patriae, vel sua infirmitate, quae minus laedunt habentes, si cum humilitate et patientia, quam aratra trahentes et sofosoria figentes terrae cum praesumptione et superbia.
420Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1297C
Non Isaac participationem mensae Abimelech, et Ochaz, et Phicol ducis militum negat; sed post cibum et potum iuraverunt sibi mutuo.
421Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1297C
CAP. VIII. - De eo quod non debet excommunicatus offerre, vel baptizare, sed solum orare.
422Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298A
Item: Quicunque clericus in bello aut in rixa mortalium et gentium ludis mortuus fuerit, neque oblatione, neque oratione postuletur pro eo, sed in manus incidat iudicis; sepultura tamen non privetur.
423Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298D
Synodus Hibernensis: Si vir eius tacuerit diebus, non retrahet quodcunque dedit; si vero non tacuerit, irritum erit eius testamentum praeter corporis sui rationem, et sagum et vaccam cum corpore suo si habuerit: ecclesiae, cui servierit, quandiu cum viro suo fuerit, ex consensu viri tertiam partem substantiae suae dabit, sed vir eius distribuet: caetera vero viri sui et filiorum eius erunt.
424Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1299C
Unde hoc sumptum est, quod episcopus VII gradus habet, et Ecclesia septiformis est: si vero non habuerint episcopos, sed parva sit ecclesia, anno et dimidio poeniteant.
425Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1299D
Eadem ait: Filius allatus servus est eiusdem, nisi depretiatur, nec noxa eius maculabit ecclesiam si protervus sit, si tamen inquantum valet corripuerit filius allatus ecclesiae: si intra C dies ab ea discesserit, nullam potestatem habebit, sed ad nutrientium ius pertinebit: si ecclesia pecuniam sumpserit a parentibus inquantumcumque nutrientium more parentum erit filius: si infans mortuus fuerit per negligentiam, VII annis poeniteant, quia Christum necaverunt.
426Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1300A
Patricius: Si quis acceperit permissionem pontificis, et collectum sit pretium captivi, non plus exigens quam necessitas poscit, si quid supra remanserit, ponat super altare, et indigentibus detur et captivis Item: Si quis colligit pecuniam sub nomine misericordiae, non audeat spoliare Ecclesiam Dei, sed reges et plebes, quibus melius est dare quam recondere.
427Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1300C
Sicut non venient delicta daemonum super Deum aut angelos eius; sic non venient delicta membrorum diaboli super membra Christi, id est super sanctos, nec monachorum fugientium ab Ecclesia; neque peregrinorum pessimorum, neque eorum qui iaciuntur super Ecclesia, id est collectorum malorum, nec cognationum mundialium; sed mundiales delicta aliorum mundialium, quae commiserunt in Ecclesia, Ecclesiae reddent: similiter mali fratris delictum non maculabit fratrem religiosum sive spiritualiter, sive mundialiter in delicto eius reddendo.
428Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301A
Synodus eadem: Si Ecclesia dederit cibum illi qui delictum fecerit, non veniet delictum mali hominis super Ecclesiam propter cibum datum ab Ecclesia malo homini, quia columba vera est; columba autem non suis tantum pullis ministrat, sed omnibus avibus aperientibus os suum: ita omnibus servit Ecclesia, Domino dicente: Estote perfecti sicut pater vester coelestis perfectus est: qui solem suum oriri facit super bonos et malos, super iustos et iniustos (Matth. V, 45) .
429Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301B
Synodus: Si quis ingressus fuerit locum, non ab infidelibus aut a laicis, sed ab Ecclesia fundatur ecclesia.
430Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301D
Si in eo plantaverit reliquias sanctorum, potest dare aliis clericis, sed tantum perfectis.
431Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1301D
Hibernensis synodus: Oportet ut princeps qui seipsum non dedit, aut sua, sed tantum servabit ecclesiae, si eiectus fuerit, aut voluerit abscedere, dimittat dimidium seminis in pecoribus ecclesiae, et quod ei datum relinquat intactum, nisi quod necessitas loci illius exegerit ab eo, et quod secum intulit tollat.
432Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302A
Si ipse dominatricem aut ministros conduxit, in sua parte erunt: si vero causa loci conduxit, cum parte loci exibunt: et omnes oblationes alienorum inter principem et ecclesiam dividentur in separatione: sed si princeps sacerdos catholicus sit, omnes hos labores quos ille fecit, et omnia loci ornamenta, loci erunt; et quidquid ipse laborantibus impenderit de substantia loci non reddet, exceptis rebus maximis et propriis, id est specialibus ecclesiae vasis.
433Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1302C
Et non solum omnis locus sanctus debet intus mundari, sed et eius termini qui consecrati sunt, mundi esse debent.
434Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1304A
Synodus Hibernensis: Si quis legitimam coniugem alicuius corrumpit, et superseminaverit semen, ut praegnans sit mulier, filius ille erit corporis a quo genitus est: sed tamen pretium filii dabit quantum iudices iudicaverint.
435Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1305B
Gildas ait: Britones toto mundo contrarii, moribus Romanis inimici, non solum in missa, sed etiam in tonsura cum Iudaeis umbrae futurorum servientes, quae veritati, Romani dicunt, quorum tonsura aure ad aurem tantum contingebat, pro excellentia ipsa magorum tonsura, qua sola frons anterior tegi solebat, priorum.
436Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306A
Theodorus ait: Porci qui sanguinem gustantes tetigerint, manducentur; sed si cadavera mortuorum lacerantes manducent, carnes eorum non licet comedi usquequo macerentur.
437Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306B
Pelles vero morticinorum ad calciamenta et lanam et cornua licent accipi; sed non in sanctum aliquid; tamen si casu porci comedant carnem morticinorum, aut sanguinem hominis, non abiiciendos credimus: nec gallinas aequali modo.
438Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1306C
Largus homo, si domum suam cum omnibus communem habet; pecora, quorum fructus et labor communia sunt omnium, nihil quaerentia nisi victum, et victus quo vivunt non hominis, sed Dei; servus domino suo fideliter serviens.
439Absalon Lundensis, Testamentum, 209, 0757 (auctor 1178-1201)
Habent hic igitur milites suum Maecenatem, habent etiam litterati suum, habent omnis ordinis cives, qui virtutibus student, quos, ut emergant iuvare, quantum potes, desideras non solum, sed ornatos et adiutos se plurimi testantur ac gloriantur.
440Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0013A (auctor fl. 1150)
Hodie, fratres dilectissimi, sermo politus et plenus devotionis suave murmuraret in cordibus vestris, qui adventum Salvatoris digna laude attolleret, sed ab hac expectatione persona loquentis vos retrahit, quam neque sensus copia, nec ulla commendat imago sanctitatis.
441Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0014B (auctor fl. 1150)
Suavis autem sonus fuit novitas miraculorum, operatio sanitatum, quando sanavit infirmos, et liberavit omnes oppressos a diabolo: sed adhuc suavior fuit vox illa eius praedicationis, per quam legem vitae scripsit in cordibus filiorum hominum, docendo eos vivere: eos inquam, qui immanitate scelerum involuti non sciebant vivere, sed potius vitam confundere.
442Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015A (auctor fl. 1150)
Iocundus vero sonus in resurrectione est inchoatus, sed in futuro consummabitur, quando filii adoptionis audient vocem Filii Dei dicentis: Venite, benedicti Patris mei (Matth. XXV) . Huius citharae sonum voluerunt audire omnes iusti, qui expectabant redemptionem Israel.
443Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015A (auctor fl. 1150)
Unde Daniel propheta computat annos et menses usque in id temporis quo consummetur praevaricatio, et deleatur iniquitas, et veniat iustitia sempiterna, et ungatur sanctus sanctorum (Dan. IX); Balaam quoque seipsum consolatur, in spe Christi nascituri dicens: Videbo sed non modo, intuebor sed non prope, orietur stella ex Iacob, et consurget virga de Israel (Num. XXIV) . Et Esaias prae nimio seipsum non capiens desiderio loquens ad filium dicit: Utinam dirumperes coelos et venires (Isa. LXIV) . David quoque longa fractus expectatione vocem clamoris extollens in coelum, Emitte, inquit, manum tuam de alto (Psal. CXLIII) , hoc est, filium tuum de paternitatis tuae gremio.
444Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015B (auctor fl. 1150)
Sed attende, homo qualem te invenit, quam durae addictum servituti, quam ingratum collatis beneficiis, et vix mirari sufficies, quod tam vilis res, et tam abiecta, talem ac tantum meruit redemptorem.
445Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0015C (auctor fl. 1150)
Sed ecce: Adam ubi es?
446Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0016C (auctor fl. 1150)
Liquore vero huius unguenti sanati sunt homines gratiae, quibus non solum Christus corporaliter est exhibitus, sed etiam sacramentis quae de latere eius effluxerunt, salubriter perfusi sunt, utpote baptismate ad sanctificationem, caeteris ad confirmationem.
447Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0016C (auctor fl. 1150)
Sed fracto alabastro, id est, Christi humanitate per passionem consummata, mulier peccatrix unguentum super caput Iesu effudit, quando Ecclesia prius peccatorum sordibus foedata, sed in sanguine Christi mundata, fidem Verbi incarnati Deo Patri obtulit.
448Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017A (auctor fl. 1150)
Qui ergo forte aliter redimere non potuit, potuit tamen liberare aliter, ut solo iussu, vel eo quo voluisset modo captivitatem tolleret, et repelleret invasorem (fuit enim alius modus Deo possibilis, sicut scriptum est (Matth. XIX) , sed haec possibilitas ad potentiam liberatoris magis respicit, quam ad aequitatem redemptionis: ut in redemptione intelligas et iustam satisfactionem delicti, et pretium captivitatis.
449Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017B (auctor fl. 1150)
Ista duo in formam vitae nobis proposuit, quia non satis erat libertatem reddere, nisi per vitae sanctitatem custodiretur: sed nec aliunde ad patriam pater reditus, nisi in conversatione humili et patientia tribulationum.
450Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017C (auctor fl. 1150)
Sed videmus multos Verbum incarnatum fide amplectentes, qui formam vitae eius imitari nolunt, quibus si ostendas loca clavorum, si mittant manus in latus eius, dicunt cum Thoma: Dominus meus et Deus meus (Ioan. XX) : si autem ad passiones eos invitaveris et humilitatem, dicunt Domino Deo: recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) . Comprobant hoc plurimi studentes divitiis et honoribus, sive scientiae potius quam conscientiae, non ut abiecti et humiles, sed potius ne tales reputentur: ut honorati videantur esse in seculo, et faciant sibi nomen iuxta nomen magnorum qui sunt in terra.
451Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017C (auctor fl. 1150)
Sed esto, pro voto tibi omnia respondeant, sis affluens divitiis, praeclarus scientia, praeditus honoribus, in his omnibus quaeso quid finaliter vis apprehendere, an salutem?
452Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017C (auctor fl. 1150)
Sed salus melius quaeritur paupertate quam divitiis, subiectione quam eminentia: et verum est illud Augustini verbum, quia frequenter indocti coelum rapiunt, et verba legis ponderantes cum litteris suis ad inferos descendunt.
453Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0017D (auctor fl. 1150)
Forte sublimis et magnus vis apparere, sed in omni labore tuo quo laboras sub sole, hoc assequi non poteris, quia semper meliores et sublimiores supra te aspicies, quorum comparatione quasi nanus inter gigantes reputaberis, et videberis in vanum deduxisse dies tuos, cum tamen nulla iactura gravior sit quam temporis.
454Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0018B (auctor fl. 1150)
Irriderent enim, ni fallor, retia Petri, scenofactoriam Pauli, zonam pelliceam Ioannis Baptistae, panem subcinericium Heliae, nuditatem Martini, sed et insaniam reputarent ipsum asellum Salvatoris.
455Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0018B (auctor fl. 1150)
Sed frequenter vasa figuli, quibus maiorem adhibet diligentiam, in contumeliam prodeunt, et ea quibus minus curae impenditur, fiunt in honorem et in meliores usus.
456Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0018C (auctor fl. 1150)
Nonne legisti, quia non gentem propter locum, sed locum propter gentem elegit Dominus? (II Mach. V.) Certe mulier in paradiso facta est, vir extra paradisum, tamen citius et amplius peccavit mulier quam vir.
457Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0018D (auctor fl. 1150)
Sed ventis irruentibus contrariis ipsa vela et caetera navis ornamenta quae ad portum ducere debuerant, fiunt causa naufragii, nisi provida hoc caveat diligentia gubernantis.
458Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Sed memoria pristinae conversationis redeunte quandoque incipiunt esse amatores seculi, appetere voluptates, honores ambire, contemnere paupertatem: et dum pauperes et despecti cum Christo videri metuunt, viam humilitatis cum Christo, qui est dux viae, pariter abiiciunt.
459Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Cui ille: Christus quidem bonus est, sed omnes qui sequuntur eum miseri sunt.
460Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019A (auctor fl. 1150)
Sed miserias impius ille nolens sustinere, ex illa hora coepit detestari et iurare quod non novisset hominem.
461Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019D (auctor fl. 1150)
Unde ipse incentor mali diabolus propter velocitatem huius suggestionis avi comparatur in tali tentatione, ut ibi: Posuerunt morticina servorum tuorum escas volatilibus coeli (Psal. LXXXVIII) . Ea quoque quae per indiscretionem fiunt, ex hoc quodammodo excusantur, quod fallunt iudicium rationis; videntur enim esse bona sed non sunt: ut si forte aliquis velit ieiunare aliis comedentibus, vel psallere aliis dormientibus et huiusmodi.
462Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020A (auctor fl. 1150)
Hoc iudicium non est servi, sed imperatoris.
463Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020D (auctor fl. 1150)
Sed illud loquor solstitium ineffabile, quando Dei Filius, sol iustitiae interminus et incomprehensibilis quodammodo se comprehensibilem fecit, et divinitatis suae maiestate quasi in unum globum collecta, in uterum virginis corporaliter se infudit.
464Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0021D (auctor fl. 1150)
Sed quid est quod sequitur: Non festinavit occumbere spatio diei unius.
465Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023D (auctor fl. 1150)
Sed de iumento quod in opus domini sui conduxerunt, quod denario diurno appreciaverunt, sic eis dispensare non licet, ut mercedem divini operis accipiant, et opus diei non perficiant.
466Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0025A (auctor fl. 1150)
Quarto, cum iam virtutes est adeptus, parum est ei abstinere a vitiis, sed per suavitatem divinae sapientiae incipit sapere ea quae Dei sunt, ut iocundum sit ei fabulari cum Deo, rimari coelestia, dicendo cum propheta: Mihi autem adhaerere Deo bonum est, ponere in domino Deo spem meam (Psal. LXXII) . Hae sunt quatuor rotae, quibus sacra pagina amatorem suum informat, et sursum evehit, docens eum offerre corpus suum hostiam sanctam, viventem, Deo placentem (Rom. XII) , et immaculatum se custodire ab hoc seculo (Iac. I) . De quibus in propheta dicitur: quia cum elevarentur animalia, elevabantur et rotae pariter iuxta ea (Ezech. I) . Quippe sancti viri non aliter per coelestia desideria ad Deum respiciunt, nisi hic virtutum quadriga eos fuerit persecuta.
467Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0025B (auctor fl. 1150)
Per tertium genus hominum qui a bello domi separantur, eo quod domos aedificent, significantur curiosi, plusquam oportet curis exterioribus intenti, quales sunt homines huius seculi, qui faciunt in mari viam, circumeunt terras, faciunt divitias et non in iudicio, terminum copulant ad terminum, tanquam ipsi soli habitaturi sint super terram (Isa. V) . Sed quid nobis de his qui foris sunt iudicare, qui hoc curiositatis malum in nobismetipsis invenimus, et tanto periculosius quo amplius aliorum facta vel dicta magis quam nostra discutimus.
468Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026B (auctor fl. 1150)
His tamen omnibus quae dixi, non damno zelum religionis, qui ab omnibus bonis et amandus et tenendus est, sed arguo et reprehendo livorem detractionis.
469Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026B (auctor fl. 1150)
Quia ergo, fratres dilectissimi, non coronatur nisi qui legitime certaverit (II Tim. II) , assumat formidolosus virtutem, carnalis pudicitiam, curiosus animi quietem: et conversationem bonam habentes in charitate Dei, et patientia Christi inimicis nostris spiritalibus obviemus, quos non strepitu armorum sed virtutibus et bonis operibus oportet repugnari.
470Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0026C (auctor fl. 1150)
Fortis quidem pugna sed magna victoriae reponuntur praemia ubi luctus in gaudium, labor in quietem, paupertas in affluentiam, miseria in iocunditatem, mortalitas in aeternitatem convertitur: ubi sancti regnant cum Deo, et agnus Dei cum illis.
471Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0027A (auctor fl. 1150)
Illam potius loquor diem, quando rorantibus coelis desuper illuxerunt coruscationes gratiae orbi terrae, et Dei Filius in carnis trabea apparens mortis foedere sublato pacem mundo intulit, non qualemcunque dico, sed eam ut (mirabile dictu) habitaret lupus cum agno, et delectaretur infans super foramine aspidis, et manum ablactatus mitteret in cavernam reguli (Isa. XI) . In illa die tam solemni tantum expectata erit germen Domini in magnificentia, etc.
472Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0027B (auctor fl. 1150)
Sed hoc dignum admiratione videbitur, quia non herbam, non plantam, non ramum denique vel arborem dicit fore in magnificentia, sed germen, quod non solum magnum non esse solet, sed mortui seminis vix erumpens germen modicum futuri fructus indicium.
473Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0027C (auctor fl. 1150)
Propterea germem istud alibi non solum monti, sed coagulato et pingui comparatur, coagulato propter humanitatis et Verbi unionem, pingui propter charismatum plenitudinem.
474Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0027D (auctor fl. 1150)
In hoc siquidem germen septiformis gratiae non tanquam gutta modica, sed tanquam fluvius ingens corporaliter descendit, a quo ad viros spiritales tanquam rivulus, et ab illis ad infima Ecclesiae membra tanquam stillicidium emanavit.
475Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028A (auctor fl. 1150)
Quam etiam donorum plenitudinem figurabat lecythus olei ille, qui replens omnia viduae vasa ipse non est imminutus: quin potius filios illius liberatos a creditoribus de sui superabundantia sustentavit, Sancta quippe Ecclesia iam olim vidua, utpote in qua Deus per infidelitatem extinctus fuerat Heliseo, hoc est, Deo patre benedicente lecythum oleo plenum (IV Reg. IV) , Christum videlicet septiformi perfusum gratia suscepit quo distillante gratiam in filios Ecclesiae, eosdem non solum ab exactore diabolo liberavit, sed etiam his qui in Dei filios adoptati fuerant, quo pie viverent de sua plenitudine copiosum gratiae munus infudit.
476Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028C (auctor fl. 1150)
Quod signum Propheta sibi imprecatur, cum dicit: Fac mecum signum in bono (Psal. LXXXV) . Sed sibi vult quod ille tam sublimis radix appellatur, cum radix inter omnes ramos arboris magis sit humilis?
477Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028C (auctor fl. 1150)
Sed Christus in hoc radici comparatur, quia sicut radix arborem, ita Christus alios sustentavit, non ab ipsis sustentatus est.
478Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028D (auctor fl. 1150)
Sed ecce signum nobis est in sublimitate, utinam etiam signum sit in sua humilitate. Omnis enim Christi actio (ut dicit Scriptura) nostra est instructio. Vos, inquit Christus, vocatis me magister et Domine, et bene dicitis. Sum etenim (Ioan. XIII) . Certe si ipse magister et nos discipuli sumus, in nostro studio eius disciplinam debemus imitari.
479Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029D (auctor fl. 1150)
Qua mediocritate contentus erat qui dixit: divitias et paupertates ne dederis mihi, sed tantum victui meo tribue necessaria (Prov. XXX) , Ista omnia in Christo magistro nostra fuisse scimus, dum legimus eum humilem et quietum (Matth. XI) , coelo semper meditatione intentum, et non solum mediocritate contentum, sed nec etiam habentem ubi reclinaret caput suum (Luc. IX) . Clamat nobis Apostolus: quoniam qui dicit se in Christo manere, debet sicut ille ambulavit et ipse ambulare (I Ioan II) . Nos quomodo eum imitamur? Sedit populus manducare et bibere, et surrexerunt ludere.
480Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030A (auctor fl. 1150)
Sed quomodo finem utilis consequitur, qui nulli proficit?
481Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030A (auctor fl. 1150)
quomodo finem honesti qui non suam tantum, sed etiam alterius opinionem semper laedit?
482Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0032A (auctor fl. 1150)
In Canticis quoque Spiritus sanctus significans vellus novitatis ait: Nigra sum sed formosa, filiae Ierusalem, sicut tabernacula Cedar (Cant. I) , sicut pellis Salomonis. Tabernaculis Cedar se comparat propter nigredinem vitiorum; pellibus Salomonis se comparat propter ornatum virtutum.
483Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033A (auctor fl. 1150)
Fugiamus ad dominum servi, ad redemptorem captivi, ad consolatorem miseri dicentes cum propheta: Recordare, Domine, quid acciderit nobis, intuere et respice opprobrium nostrum (Thren. V) , liberasti nos de Aegypto, et murmuravimus dicentes: Utinam mortui essemus in Aegypto cum sedebamus super ollas carnium (Exod. XVI) , dedisti nobis legem et diximus: Recede a nobis, scientiam viarum tuarum nolumus (Sap. III) , venis ad nos per gratiam ut solvas a peccatis, sed nos ingrati beneficiis dicimus: Quis est hic qui etiam peccata dimittat? (Luc. V.) Nil sine te possumus, et tamen te sequi tecum esse recusamus.
484Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0033D (auctor fl. 1150)
Si filius, inquit, nos liberaverit, tunc vere liberi erimus (Ioan. VIII) . Sed induratum est cor Pharaonis (Exod. VII) , nec dimittet nos nisi in angelo percutienti, nisi in manu forti.
485Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0034C (auctor fl. 1150)
Ut autem lex ista ab inquietatione sit libera, datur non in Aegypto, sed in eremo, id est in claustro, in sanctae religionis loco, ubi erepti ab hoc seculo psallunt spiritu, psallunt et mente, et scrutantes testimonia eius (I Cor. XIV) in lege Dei meditantur die ac nocte (Psal. CXVIII) . Iste autem descensus Dei ad hominem ubi legem accipit, fit in caligine, in tonitruo, in fulgure, et in igne.
486Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0035B (auctor fl. 1150)
Sed Mariae non est curae quod relinquit sororem suam solam ministrare.
487Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0036A (auctor fl. 1150)
Sed iam lege Domini in sancta professione accepta, tertius Dei descensus ad hominem, quem consolationis diximus, est necessarius, cuius eo magis egemus praesidio, quanto fortior est pugna cum adersario.
488Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0036B (auctor fl. 1150)
Ingerit se illa nimium amabilis spes sive copia divitiarum, occurrit crebra et vehementer importuna memoria litterarum, seculares illae et iocundae recreationes, sed et carnales infestant tentationes.
489Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037A (auctor fl. 1150)
Sed revocare gradum, superasque evadere ad auras, hic labor, hic gemitus.
490Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037A (auctor fl. 1150)
Sed et alter per catenam auream vitam sanctorum voluit significare, quae in terris constituta coelestibus tantum iungitur sancta meditatione, pia devotione, sicut dicit Apostolus: Nostra autem conversatio in coelis est (Philipp. III) . Et si enim viri religiosi in terra sint positi, virtutum tamen gradibus et bonis operibus quasi per catenam sunt connexi.
491Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037B (auctor fl. 1150)
Sed ipse qui in te loquitur, a te scire desiderat, an in hoc tuo desiderio finem constituas vanitatis, an cognitionem veritatis?
492Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037B (auctor fl. 1150)
Sed quid si vanitatem tibi finem ponis, erras et te ipsum decipis, cum illis deputandus, qui cum cognovissent Deum, non sicut Deum glorificaverunt, et ideo stulti facti sunt et defecerunt in vanitatibus suis (Rom. I) . Si autem per scientiam veritatem investigare conaris, in hoc etiam erras et teipsum decipis, et cum Pilato quaerens quid est veritas (Ioan. XVIII) , ipse tamen veritatem deprehendisti.
493Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037C (auctor fl. 1150)
Et Propheta: Beatus quem tu erudieris, Domine, et de lege tua docueris eum (Ioan. XIV) . Ipse enim quippe est qui docet hominem scientiam (Psal. XLIII) , non per inanem philosophiam aut in doctis humanae sapientiae verbis, sed in spiritu Dei (I Cor. I) , legem divinam scribit in libro cordis.
494Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037C (auctor fl. 1150)
Sed et si veram sapientiam, hoc est, sapientiam sanctam quaeris, melius hanc tibi revelabit exercitium orationis quam studium lectionis.
495Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037C (auctor fl. 1150)
Sed delectabit fortassis te facundia Tullii, sapientia Platonis, ingenium Aristotelis, qui sapientes nescios, et stultos peritos reddit.
496Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0037D (auctor fl. 1150)
Sed quae est conventio Christi ad Belial?
497Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0038C (auctor fl. 1150)
Descendere, inquit, faciam ad vos imbrem matutinum et serotinum: imbrem intellige non corporalem sed spiritalem, de quo Propheta: Descendet sicut pluvia in vellus (Psal. LXIV) . Et Isaias: Sicut imber descendit de coelo et inebriat terram, et infundit eam, sic erit verbum quod egreditur de ore meo (Isa. LV) . Imbrem Verbum Dei, Filium Virginis significare voluit, qui instar pluviae criminosos lavat, novellas plantationes in domo Dei educat, sitientes iustitiam (viros perfectos loquor) potat. Lavat igitur in compunctione, educat in provectione, potat in consummatione.
498Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0039A (auctor fl. 1150)
Et imber quidem talis est, sed ubi est eius descensus?
499Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0039C (auctor fl. 1150)
Et multi quidem infirmi in ea iacebant, utpote socrus Petri (Luc. IV) , filius reguli (Ioan. IV) , puer centurionis (Matth. VIII) , sed et multitudo magna languentium, caecorum, claudorum, aridorum (Ioan. IV) , desiderantium salutaris medici adventum.
500Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0039D (auctor fl. 1150)
Unde huius infirmariae ianuam recte dixerim beatam virginem Mariam: ipsa etenim est porta de qua propheta dicit: Porta haec clausa erit et non aperietur, et vir non transibit per eam, quia Dominus exercituum ingressus est per eam (Ezech. XLIV) . Sed quando, vel ubi introivit per hanc portam?