'sui' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 92515 hits      Show next 500

Nor id , p8, 32 found in
Nor id , p11, 12 found in
3Abbaudus abbas, De fractione corporis Christi, 166, 1345D (auctor fl. 1130)
Aeternitas enim cui, quae futura sunt, facta sunt; cui etiam omnium rerum consummatio iam nota est, cum sibi libet, non secundum eam instabilitatem de rebus loquitur, quam nunc de naturali sua mutabilitate patiuntur: sed, secundum eum statum, quem de immutabilitate Creatoris sui in aeternum mutuabuntur.
4Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470B (auctor c.945–1004)
Aut sine authentica degradatione presbyter vel episcopus cessabit ab officii sui munere?
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0422C (auctor c.945–1004)
Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO sui illius memor Floriacensium rector ABBO. Experimento didici quod qui apponat scientiam, apponit dolorem (Eccle. I, 18).
6Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0425D (auctor c.945–1004)
Quam quaestionem expediendo ei ad plenum satisfacere nequivi, partim ob difficultatem sui, partim quia nec locus nec tempus sufficiebat negotio huiusmodi; nunc vero, occasionem nactus, explicabo quomodo se habeat congeries numerorum in praedictis canonibus, exposita prius ratione qua in singulis Evangeliorum libris sunt tripliciter praefixi numeri, quorum alii capitula, alii aeras, alii subnotationes designant, communes scilicet et proprias, et capitula quidem nec non aerae ex minio hoc videntur differre, quod capitula exprimuntur maiore charactere, aerae vero nusquam denarium excedunt, nec infra denarium ex ordine se sequuntur, nisi contingat.
7Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0428B (auctor c.945–1004)
Post eumdem quoque Ammonium Eusebius Caesariensis libros Evangeliorum ut fuerant remanere permisit, et eorum concordam numerorum ratione distinxit, quam Evangeliorum canones appellavit; quem secutus Hieronymus divinae legis interpres et de graeco fecit esse latinum, atque, eorumdem canonum ordinatio qualiter intelligenda sit, ita scripsit ad Damasum: Sciendum est, inquiens, ne quis ignarum ex similitudine numerorum error involvat, quod, sicut in subnotatione canonum distinctorum, in canone quolibet tres evangelistae bis vel ter, vel quater aut etiam amplius eumdem numerum per ordinem habuerunt adnotatum, et quartus e contrario discrepantes, quod id quod tres illi in eo loco semel dixerint, quartus toties in corpore voluminis sui ponat, quoties diversi numeri in eius canone positi sunt, contra praedictorum numerorum continuatas similitudines.
8Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0429B (auctor c.945–1004)
Sub ovina pelle lupi ad monasterii asylum confugiunt, subselliis se pro latibulis abscondunt, et, ubi tempus male faciendi invenerint, malefaciunt, simpliciores fratres falsis circumventionibus sollicitant, lenocinio blandae perditionis incautos decipiunt, et corruptos veneno suae iniquitatis praecipitant in labyrinthum sui erroris; melioribus se detrahunt, crimina auditu horribilia confingunt; quorum Deus venter est, et gloria in confusione (Phil., III, 19): quia nimirum, terrena sapientes, non gustaverunt quam suavis est Dominus et Christus eius, sub quo vivimus, movemur et sumus (Act., XVII, 28).
9Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430C (auctor c.945–1004)
Quis contemplativae vitae sectatores, qui pedes illius cum Maria lacrymis rigare debuerant, et infra septa sui claustri tribunal conscientiae conscendere, sua et aliena peccata non detegere vel publicare, imo potius deflere; quis, inquam, docuit homines proscribere?
10Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0430D (auctor c.945–1004)
At fortassis ille quondam noster Fredericus bonorum aemulus fratrum, insidiator pessimus, huiusmodi apud vos scholas instituit; quatenus, sicut ab Ario, Ariani; a Gnatone, Gnatonici; ita sui discipuli a Frederico, Fredericiani!
11Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0436A (auctor c.945–1004)
Attamen iuravit, ait aliquis, licet defendi possit non iurasse qui non oravit iure, quandoquidem ad sui defensionem atque ad abluenda crimina dat locum iuridicialis clementia et lex divina.
12Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0439D (auctor c.945–1004)
Locus in quo habitamus dicitur Miciacus, quem sanctissimi viri, scilicet beatus Euspicius et nepos eius venerabilis Maximinus regio munere Clodovei primi Christiani Francorum regis fundaverunt, et alii quamplurimi deinde proprio beneficio construxerunt; et idem praefatus locus in tantum floruit olim in spirituali et temporali bono, ut CXL monachi ibidem congregati Deo assidue famularentur; in tantum postmodum dissipatus pervasione malorum, ut nullus [ibi] vivere potuerit monachus; gratia autem Christi iuvante, paulatim nunc, quasi quidam redivivus aeger a longa aegritudine convalescens, ita idem locus a vilitate suae deiectionis resurgere aggreditur per eleemosynas bonorum virorum ac mulierum, ex quibus haec bona mulier est domna Regina nomine, quae multa praedicto loco pro salute sua, et pro remedio animarum videlicet sui mariti et filiorum suorum iam defunctorum, Deo et sanctis ibidem venerans obtulit.
13Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440B (auctor c.945–1004)
Saepe contingit ut veritate odium crescat: quod sapientis animus patientissime tolerat, dum rei negotium utilem et honestum finem praetendit; pro quo illud sustinet, atque sustinendo pro mimicis clementer orat: quod te fecisse non abnego, qui pro iniustitia quam pateris ad Deum clamas de profundis, et quibuscumque potes pro modulo tuae possibilitatis declamatoriae contradicis; inimicos sustines, quos amicos habere debueras, quoniam sui propositi obliviscuntur Christiani qui ad inimicitias erumpunt, dum agros non suos demetunt, aliena invadunt, stipendia servorum Dei diripiunt.
14Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0440C (auctor c.945–1004)
Et Dominus per Moysen prophetam: Vae iniquo qui transfert terminum proximi sui!
15Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0446C (auctor c.945–1004)
Quoties autem pro utilitate monasterii sui ad pontificem Romanum abbas venire vel transmittere forte voluerit, ei modis omnibus liceat.
16Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0448B (auctor c.945–1004)
» (ID., ibid., II, 39.) « De ecclesiasticis vero privilegiis quod vestra fraternitas scribit, hoc postposita dubitatione teneat, quia, sicut nostra defendimus, ita singulis quibusque ecclesiis sua iura servamus, nec cuilibet favente gratia ultra quam meretur impertior, nec ulli hoc quod sui iuris est, ambitu stimulante, derogabo; sed fratres meos per omnia honorare cupio, sicque studeo honores in oculos subvehi, dummodo non sit quod alteri iure ab altero possit opponi.
17Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0543A (auctor c.945–1004)
ANASTASIUS, natione Romanus, ex patre Maximo, sedit annis 3. diebus 10. Hic constituit ut quotiescunque Evangelia sancta recitarentur, sacerdotes non sederent, sed curvi starent, et ut nullus clericum transmarinum susciperet, nisi sui Episcopi chirographum designaret, quia eodem tempore Manichaei inventi sunt in urbe.
18Abbo Floriacensis, Excerptum de vitis Romanorum pontificum, 139, 0561B (auctor c.945–1004)
Sed Georgius sanctissimus Patriarcha sui erroris poenituit, et ita credere se, et praedicare professus est, sicut sedes Apostolica tradit.
19Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Solet quaestio fieri in libro Machabaeorum quae constructio sit, et meminerit testamenti sui quod locutus est ad Abraham, Isaac, et Iacob servorum suorum fidelium; quasi dicere debuisset, ad Abraham et caeteros suos fideles servos.
20Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0531D (auctor c.945–1004)
Sed dicimus quod zeugma est, ut sit, meminerit testamenti sui quod locutus est, et caetera; et, meminerit servorum suorum fidelium.
21Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0533A (auctor c.945–1004)
In fide quoque catholica quam assertor veritatis edidit Athanasius, post multas persecutiones repertus per omnia orthodoxus, unus versiculus ita legendus est: Spiritus sanctus a Patre et Filio non factus, nec creatus, nec genitus, sed procedens, licet multi pro simplicitate intellectus sui conentur abradere id quod est nec genitus, propterea quod apud alios catholicos saepe legitur Spiritus sanctus nec genitus, sed procedens, licet multi nec ingenitus, sed tantum procedens.
22Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0507D (auctor c.945–1004)
Quorum petitioni cum pro sui reverentia nollem contradicere; posthabitis aliquantulum saecularium litterarum studiis, quasi ad interiorem animae philosophiam me contuli, dum eius, qui vere philosophatus est in throno regni, virtutes scribere proposui: maxime tamen eas quae post eius obitum saeculi inauditae factae sunt: quibus nemo crederet, nisi eas tuae assertiones irrefragabilis auctoritas roborasset.
23Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0514D (auctor c.945–1004)
Talique exitu crucis mortificationem, quam iugiter in suo corpore rex pertulit, Christi Domini sui secutus vestigia consummavit.
24Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0515B (auctor c.945–1004)
Quamobrem quantulacunque reddita Ecclesiis pace coeperunt Christiani de latibulis consurgere, diligenti inquisitione satagentes ut caput sui regis et martyris inventum corpori unirent, et iuxta suam facultatem condigno honore reconderent.
25Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0515B (auctor c.945–1004)
Siquidem paganis abeuntibus, et depopulationi (in regione scilicet Estrangulorum) quoquo locorum operam dantibus illud corpus sanctissimum, adhuc sub dio positum, facillime est repertum in eodem campo ubi rex occubuit, completo cursu sui certaminis.
26Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0517C (auctor c.945–1004)
Interea quidam matriculariorum, qui intra basilicam iacebat, somno excitatus, lecto procumbebat invitus, quem martyris potentia suo conatu vinxerat, ne, sui obvius factis mirabilibus, sonus fragoris creber custodis pulsaret aures interius.
27Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0519B (auctor c.945–1004)
Sed de hoc sancto martyre aestimari licet cuius sit sanctitatis in hac vita, cuius caro mortua praefert quoddam resurrectionis decus sine sui labe aliqua; quando quidem eos qui huiuscemodi munere donati sunt, extollant catholici Patres suae relationis indiculo, de singulari virginitatis adepto privilegio, dicentes quod iusta remuneratione etiam hic gaudent praeter morem de carnis incorruptione, qui eam usque ad mortem servaverunt, non sine iugis martyrii valida persecutione.
28Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477B (auctor 1000)
Quale ministerium regis sit, et ipse sui officii nomine prodit, et totius regni suscepta cura innotescit; nec magis ulla sententia animum regis ad bene agendum subrigit quam diversorum principum clementia proposita sub exemplis, quia et Constantini imperatoris mansuetudo laudatur inter dissidentes episcopos, et Marciani pura fides inter haereticos et orthodoxos.
29Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477C (auctor 1000)
Unde ex libris, qui ex conciliis sui temporis effecti sunt cum subiectione episcoporum, quanta facile est reperiri, expressum libro II, cap. 1 (Concil. Paris. VI), post aliqua: « Iustitia regis est, neminem iniuste per potentiam opprimere, sine acceptione personarum inter virum et proximum suum iudicare, advenis et pupillis et viduis defensorem esse, furta cohibere, adulteria punire, iniquos non exaltare, impudicos et histriones non nutrire, impios de terra perdere, parricidas et peierantes vivere non sinere, ecclesias defensare, pauperes eleemosynis alere; iustos super regni negotia constituere, senes et sapientes et sobrios consiliarios habere, magorum et hariolorum pythonissarumque superstitionibus non intendere, iracundiam differre, patriam fortiter et iuste contra adversarios defendere; per omnia in Dec vivere, prosperitatibus non elevare animum, cuncta adversa patienter ferre, fidem catholicam in Deum habere, filios suos non sinere impie agere, certis horis orationibus insistere, ante horas congruas non gustare cibum.
30Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0477D (auctor 1000)
II, 17), qua ratione sui ministerii vices exercebit in contumacium perfidia, si ei primores regni auxilio et consilio non exhibeant debitum honorem cum omni reverentia?
31Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0478C (auctor 1000)
Porro ordinatus rex ab omnibus subditis fidem sibi sacramento exigit, ne in aliquibus regni sui finibus discordia generari possit.
32Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0481B (auctor 1000)
Isdem autem custos ecclesiae solertissime caveat ne sui ordinis et ecclesiasticae communionis forte immemor contra auctoritatem praeceptum regium pro quacunque assentatione fieri petat.
33Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0482B (auctor 1000)
Quapropter legum promulgatio regum edictis extenditur, et unusquisque infra sui regni fines imperium Christianum pietate exsequitur.
34Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0483B (auctor 1000)
Qui profecto nec ab uno damnari, nec uno iudicante poterunt honoris sui privilegiis exui, sed praesentati synodali iudicio, quod canon de illis praeceperit, definiri.
35Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0485B (auctor 1000)
Quoties autem pro utilitate sui monasterii ad pontificem Romanum abbas venire vel transmittere forte voluerit, ei modis omnibus liceat.
36Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0489C (auctor 1000)
Ex alio Toletano concilio cap. 4: « Si quis sane clericorum agellos vel vineolas in terris ecclesiae sibi fecisse probatur sustentandae vitae causa, usque ad diem obitus sui possideat.
37Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494A (auctor 1000)
» SIMPLICIUS episcopus FLORENTINO, EQUITIO et SEVERO episcopis (Simpl. papae Decr. c. 2): « De reditibus ecclesiarum vel oblationibus fidelium quid deceat, nescienti nihil licere permittat; sed sola et ex his quanta portio remittatur, duae ecclesiasticis fabricis et erogationi peregrinorum et pauperum profuturae a Bonagro presbytero sub periculo sui ordinis ministrentur.
38Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0495A (auctor 1000)
» Eugenius papa, cap. 21 ( synodus Rom. ): « Monasterium vel oratorium constructum canonice, a dominio constructoris [eo] invito non auferatur; liceatque illi presbytero cui voluerit, cum consensu sui episcopi, ne malus sit, commendare, ita ut ad placitum episcopi sacerdos obedienter recurrat.
39Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0726A (auctor fl. 923)
Dactilici quidem versiculi trimetri praepositi causam enucleant sui, sed minime exauditi.
40Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0729C (auctor fl. 923)
Haec duo bella sui residens in limite currus Ante November adest, gelidus supplere Decembri, Solibus is caudam ternis quam caederet anni.
41Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0738B (auctor fl. 923)
Mox reliquis ut visus adest gentilibus Erveus, Rex, quoniam facie splendens formaque venustus, Creditur, atque sui donis grassante tuetur; Protenus intuitu fuso cernendo sodales Dilectos plecti, tamquam leo sanguine viso Ipse furit, conansque manus vitare tenentum, Undique vi voluit semet ceu nexus, ut arma Sumeret, ulcisci proprios socialeque vulnus; Obtentuque carens ipso, sic insuperata Limphantes potuit qua voce tonavit in aures: Cedite me tensa cervice, pecunia prorsus Nulla meam tractet vitam, morientibus istis!
42Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0741C (auctor fl. 923)
Qui vigiles madidae per opaca silentia noctis Germanum nitida clarum vidisse figura Se perhibent, moetasque sui lustrasse locelli, Lumine gestantem rutilanti sepe laternam, Quo sancti redolent artus forsan tumulati.
43Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751A (auctor fl. 923)
Ergo sui infrenant currus, saltu quoque scandunt, Allofilum in medium migrant, unusque securis Vibratu pepulit, conum de vertice regis In humeros lapsum; Domini verum quia christum Tundere praesumpsit, ventum de pectore iecit Hospite continuo iaculator principis ense.
44Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0751A (auctor fl. 923)
Pugna adolet, ponunt animas cum sanguine gurdi; Infames traxere fugam, primasque tropheum Milia tot Foebo stravit spectante sub uno Perpete tum gladio, donec a finibus illos Francorum sequitur, prohibet. ( An. 892.) Verum nihil illud Ad suimet requiem iuvit, quia mox Aquitanos Linquere se, numenque sui postponere, novit.
45Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0763A (auctor fl. 923)
Hodie dignissimum Pascha a Domino et a discipulis celebratur, et ab ipso in exemplum imitandae humilitatis, pedes eorum lavantur, atque sancta mysteria corporis ac sanguinis sui traduntur.
46Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0772D (auctor fl. 923)
Christianitatem Simon quoque et Iudas apostoli in regno Persidis sui duntaxat fundamenti imitatores Christi, dogmata Deicolae religionis cordibus innumeris profanorum infuderunt; ob quod itaque pretiosissimum facinus a sacerdotibus idolorum interfecti, et sibi, omnique Persidis regni Ecclesiae obtinuere polum, redactis eisdem sacerdotibus in fomitem ignis Averni.
47Abbo Sangermanensis, Sermones, 132, 0772D (auctor fl. 923)
Iacobus quoque beatissimi Ioannis evangelistae germanus, quin etiam sui homonymus Domini nostri Iesu Christi frater, ob fidem sanctam in Samaria atque Iudaea stabiliendam similiter occubuerunt: alter quidem gladio Herodis, alter vero lethifero ictu cuiusdam fullonis lapidibusque Iudaeorum velociter obrutus.
48Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1322A
XXI. Si quis animalia vicini sui in herba commiserit intacta, et manserint in ea; propter animalia II unum scripulum reddat.
49Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311B
Clericus per plateas et andronas, certa et maxima sine officii sui necessitate non ambulet.
50Abedoc Ethelwolfus, Canones Hibernenses, 96, 1311B
Clericus victum et vestimentum sibi artificio sive agricultura absque officii sui duntaxat detrimento praeparet.
51Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1284C
Item, si uno Dominico ab ecclesia defuerit, agat poenitentiam XX dierum cum pane et aqua: si vero duobus aut tribus, submovendus honore gradus sui.
52Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1287D
Novissimo vero abbati relinquitur et corpus eius, et vestimentum, et equus, et vacca: vel si tanti honoris fuerit, duo equi cum curru, et ornamentum sui lectuli et vas de quo biberat: tamen prior abbas offerre pro anima monachi sui discedentis ab eo debet.
53Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1288A
Eadem synodus: Omne corpus sepultum habet in iure suo vaccam, et equum, et vestimentum, et ornamentum lecti sui: nec quidquam horum redditur in alia debita; quia corpori eius tanquam vernacula debentur.
54Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1289B
Cum rector esse vult in semetipso, nominis sui dignitatem non custodit: nomen enim regis hoc retinet, ut subiectis omnibus rectoris officium procuret: sed qualiter alios corrigere poterit, qui proprios mores, ne iniqui sint, non corrigit?
55Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1291C
Synodus Hibernensis: Auctores Ecclesiae hic multa addunt ut feminae haeredes dent ratas et stipulationes; ne transferatur vera haereditas ad alienos: Dominus etiam: Transibit haereditas earum fratribus patris sui, inde propinquis (Num. XXVII, 10) . Sciendum utrum dabunt partem Domino: si tacuerint propinqui earum, Domini erit quod dabunt: si non vero, irritum erit.
56Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1297A
Synodus Aurelianensis (Cap. 722) : Nullus monachus ambitionis et vanitatis impulsu cellam sine abbatis sui permissione construere praesumat.
57Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1298D
Synodus Hibernensis: Si vir eius tacuerit diebus, non retrahet quodcunque dedit; si vero non tacuerit, irritum erit eius testamentum praeter corporis sui rationem, et sagum et vaccam cum corpore suo si habuerit: ecclesiae, cui servierit, quandiu cum viro suo fuerit, ex consensu viri tertiam partem substantiae suae dabit, sed vir eius distribuet: caetera vero viri sui et filiorum eius erunt.
58Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1303D
Synodus Hibernensis: In tribus Quadragesimis anni, et in Dominica die, et in feriis quartis, et in sextis feriis coniuges continere se debent Item: In omnibus solemnitatibus, et in illis diebus quibus uxor praegnans, hoc est, a die quo filius in utero eius motum fecerit, usque ad partus sui diem.
59Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1307B
Synodus Hibernensis ait: XIV annos hac de causa nancti sunt senatores, si basilicas episcoporum incenderint, vel si hominem religiosum sive sanctimonialem occiderint, vel prostraverint, sive innocentes de ecclesia subtraxerint: ductor VI annos sui causa, VII annos alios causa ductorum poeniteat.
60Abedoc Ethelwolfus, Capitula selecta, 96, 1307C
CAP. I. - Hibernenses dicunt: Si quis artifex opus inertis faciat, et ferramenta usque ad dimidium quaesiverit, dimidium precium habebit; sin vero, tertiam partem aedificii sui accipiet, ut sit tertia pars operariis, tertia cibo et ferramentis unde iudices habebunt, hoc est iudex ab artificibus, et iudex a praesidentibus ecclesiae, vel castuli, et quantumcunque voluerit pro operatione iudicabunt, non secundum utilitatem: postea artifex habebit pretium benedictionis.
61Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0019C (auctor fl. 1150)
Affectatum plane naufragium dixerim, si is qui sanctae conversationis habitu imaginem Christi induit, et quasi uno pede intravit in gaudium Domini sui, respiciens retro, voluptatibus vitae et curis secularibus velit implicari.
62Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0023D (auctor fl. 1150)
Sed de iumento quod in opus domini sui conduxerunt, quod denario diurno appreciaverunt, sic eis dispensare non licet, ut mercedem divini operis accipiant, et opus diei non perficiant.
63Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028A (auctor fl. 1150)
Quam etiam donorum plenitudinem figurabat lecythus olei ille, qui replens omnia viduae vasa ipse non est imminutus: quin potius filios illius liberatos a creditoribus de sui superabundantia sustentavit, Sancta quippe Ecclesia iam olim vidua, utpote in qua Deus per infidelitatem extinctus fuerat Heliseo, hoc est, Deo patre benedicente lecythum oleo plenum (IV Reg. IV) , Christum videlicet septiformi perfusum gratia suscepit quo distillante gratiam in filios Ecclesiae, eosdem non solum ab exactore diabolo liberavit, sed etiam his qui in Dei filios adoptati fuerant, quo pie viverent de sua plenitudine copiosum gratiae munus infudit.
64Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0028B (auctor fl. 1150)
O felix illa anima quae de tanta plenitudine gustavit ad modicum, et in die adventus Christi arram suae visitationis accepit, ne cum populo illo perfido audire mereatur: Cognovit hirundo nidum suum, et ciconia tempus adventus sui, Israel autem me non cognovit (Ier. VIII) . O munda conscientia quae ad praesentiam regis sui adeo est mundata et ornata, ut secura videat eum in illa sublimitate gloriae, cum tremebunt angeli in conspectu eius, et virtutes coelorum movebuntur (Luc. XXI) . Ipsum enim germen quod nunc in magnificentia, in futuro apparebit in gloria.
65Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0029C (auctor fl. 1150)
Exigitur mens humilis, ne per superbiam faciat contra mandata magistri, quam habebat ille qui dicebat: Domine non est exaltatum cor meum, neque elati sunt oculi mei, neque ambulavi in magnis, neque in mirabilibus super me (Psal. CXXX) . Exigitur etiam vita quieta, ne tumultibus variis in diversa distracta, minus intente prosequatur finem sui studii quod bene inchoavit.
66Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0030C (auctor fl. 1150)
O munda conscientia quae dicto vel opere suo gaudet in sanguine fratris sui.
67Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0036A (auctor fl. 1150)
Cum enim novus Christi miles securum esse se credit, et iam in propositi sui via viriliter incedit, ecce ex adverso impetus fortium insurgunt in circuitu eius, undique fugiendi viam obstruunt et acutissima tela iaciunt, quae non solum corpus, verum etiam animam afficiunt.
68Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0044A (auctor fl. 1150)
Dum medium silentium tenerent omnia, et nox in suo cursu medium iter haberet, omnipotens sermo tuus, Domine, a regalibus sedibus venit (Sap. XVIII) . Multifarie multisque modis locutus est homini Deus ab initio, ut familiaritate colloquii creatura Creatorem agnosceret, et omni subtracta silentii occasione nunquam cessaret a laude Dei sui.
69Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0046C (auctor fl. 1150)
Sapientia carnis ad concupiscentiam pertinet, ipsa est quae docet hominem facere carnis curam in desideriis, in comessationibus et ebrietatibus, in cubilibus et impudicitiis, et caeteris huiusmodi, quae ad carnis pertinent voluptates, de quibus scriptum est: Quoniam qui talia agunt, regnum Dei non consequentur (Gal. V) . Sapientia animalis ad superbiam videtur pertinere, ipsa est magistra eorum, qui dictis et exemplis sanctorum Patrum dedignantur inniti, et ideo dogmatizant perversa, et fidei contraria: et dum singulari praesumptione spiritus sui gradiuntur mysteria Dei penetrare non possunt, quae melius vivendo pie quam ratiocinando subtiliter intelliguntur.
70Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0046C (auctor fl. 1150)
O quanti verba sapientiae huius, libenter audiunt, et, contempta sapientia Dei quae de coelo loquitur, omnem sensum et studium cordis sui ad hoc inclinare nituntur, ut in perficiendis voluptatibus, in supplantatione proximorum, et curis seculi sapientes esse videantur.
71Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0046D (auctor fl. 1150)
Quid enim aliud est aciem ingenii sui ad studia prava convertere, quam hamum aureum in aquam turbidam mittere?
72Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0049D (auctor fl. 1150)
Et tamen adeo suavis et humiliatus in mundo apparuit, quod in propria venientem sui non solum non receperunt, sed etiam spreverunt eum.
73Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0058A (auctor fl. 1150)
Sed non est qui titulo paupertatis suo regi velit militare, eo quod ignominiosum quivis aestimet cum Christo pannis involvi, et urgente inopia reclinari in praesepe Domini Dei sui.
74Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0062B (auctor fl. 1150)
Senes qui mundi cursu pene finito, quasi pedem unum iam extra portam huius seculi posuerunt, ut purificata mente in gaudium Domini sui intrent (Matth. VII) . Hoc media aetate gradientes facere debent, qui huic portae iam appropinquaverunt, ne ducantur per viam illam spatiosam, quae ducit ad perditionem.
75Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0062D (auctor fl. 1150)
Et gaudium quidem illud gaudium est quod in tristitiam non convertitur (Isa. LIV) , singulare, supereminens, summa omnium gaudiorum quod nec oculus vidit nec auris audivit (I Cor. II) , etc. Non dicat aliquis in corde suo immensitatem huius gaudii ad se non respicere, quod sui defectus miseria non meretur, a quo per huius vitae mortalitatem tanta distantia separatus est.
76Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0067B (auctor fl. 1150)
Conformemur in hoc articulo bestiis terrae, ut quod cor nostrum impoenitens ex beneficio sui Creatoris non vult accipere, saltem in suam confusionem, in re inferiori possit invenire.
77Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0069A (auctor fl. 1150)
Longe admodum profectus est a Deo et sui ipsius immemor, qui regem istum tam potentem non me tuit, imo qui non contremiscit ad memoriam illius: eo quod terreat minis intolerabilibus, et plagas insanabiles sine misericordia imponat, non parcens aetati vel conditioni, gladio semper extenso transgressores puniens iuxta scelera sua.
78Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0072D (auctor fl. 1150)
Iste profecto est paries quo plurimi putantes se religiosos et iustos a via salutis exclusi sunt: quia seipsos non cognoscentes, et caeci effecti erraverunt in invio, et non in via (Psal. CVI) . Perfosso ergo hoc pariete similitudo animalium et reptilium, et idola depicta inveniuntur in eo: quoniam dum subtilius homo cordis sui latebras rimari satagit, abominationes cogitationum, quae a Deo separant invenit, ibidem multiplici affectione depictas, videlicet cogitationes luxuriae, quae designantur per similitudines animalium, cogitationes avaritiae, quae designantur per similitudines reptilium, eo quod omnino terrae incumbunt: cogitationes etiam superbiae, quae per idola recte intelliguntur.
79Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074A (auctor fl. 1150)
De hac aedificatione superna et spiritali in lege Moysi scriptum est: Quod si unus e duobus fratribus sine prole moritur, alter ducet uxorem illius, et suscitabit semen fratris sui: quae si noluerit facere, mulier expuet in faciem illius, et discalciabit illum, et vocabitur domus illius in Israel domus discalciati (Deut. XXV) . Homo qui mortuus est sine liberis, Iesus Christus est: quia dum in carne est passus, nondum discipuli eius credebant in eum.
80Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0074B (auctor fl. 1150)
Calceamenta quae fructus mortui animalis sunt, fructum beatae illius vitae significare possunt, quam Christus sanguine suo nobis acquisivit, de qua dictum est: Vivificabit nos post duos dies, in die tertia suscitabit nos (Oseae. VI) . Qui ergo semen fratris sui verbum veritatis seminando, spiritaliter exhortando suscitare negligit, discalciabitur id est fructu vitae aeternae privatus in facie Ecclesiae et sanctorum angelorum apparebit, eo quod fratrem suum, quem spiritali doctrina lucrari potuit, perversa doctrina a via salutis separavit.
81Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0077B (auctor fl. 1150)
Sed respiciamus modo ad statum nostri temporis, utrum aliqui inveniantur qui cum Christo procedant, amore paupertatis contra cupiditatem dimicaturi: quia et ipse ad paupertatem vos invitat cum dicit: Vae vobis qui in praesenti habetis consolationem vestram (Luc. VI) . Et Paulus ad Timotheum scribens: praecipe, inquit, divitibus huius saeculi non superbe sapere, nec sperare in incerto divitiarum (I Tim. VI) . Procedat ergo in medium bonus Christi imitator, qui honores contemnat, non ambiat dignitates: qui relinquat divitias, nec studeat illas adipisci, omnia tanquam stercora reputans ut Christum lucrifaciat (Philip. III) : sed non est qui hic illum imitari velit, vilibus pannis indui, reclinari in praesepio domini sui.
82Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0077B (auctor fl. 1150)
Si vero humilem quaerimus qui eligat esse abiectus in domo Domini Dei sui (Psal. LXXXIII) , omnium fieri peripsema, ministrare et non ministrari, et extrema vilitate contentus glorietur ab omnibus se contemni, respondet unusquisque: Fiant novissima mea talium similia: neque enim possum imitari istorum principium vel progressum, cum tamen ipse Dominus dicat: Si quis vult inter vos fieri primus, sit vester servus (Mar. IX) . Et Isaias: Ingredere, inquit, in petram, abscondere in fossa a facie furoris Domini (Isa. II) : per fossam virtutem humilitatis volens significare.
83Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0082B (auctor fl. 1150)
Neque enim radium solis vel lunae videre dicimur, quando lucent nobis in virtute sua: sed tunc, cum partem luminis sui per fenestram vel rimam usque ad nos dirigunt.
84Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0084D (auctor fl. 1150)
Nec infra finem istum visus mentis nostrae consistere debet, ne mundanis affectibus, vel quibuscunque illicitis desideriis repellatur a contemplatione sui Creatoris.
85Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0085B (auctor fl. 1150)
Qui huiusmodi est, non solum Dei, imo etiam sui ipsius oblitus est.
86Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086C (auctor fl. 1150)
Fluere de Libano, hoc est, de candore bonae conscientiae, non de immunditia vitae: quod Ioannes in Apocalypsi confirmat dicens: Et vox quam audivi tanquam citharedorum citharizantium in citharis suis (Apo. XIV) . Cuius enim vox docendo vel praedicando auditur, citharizare debet in cithara corporis sui, ut sonum vocis sequatur testimonium boni operis: sic enim veniet in comitatu fidelium adorare eum.
87Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0086D (auctor fl. 1150)
Culpa, ut pro peccatis suis is qui petit, ante oculos divinae maiestatis semper se reum statuat, sicut scriptum est: Iustus in principio accusator est sui (Prov. XVIII); et in psalmo: Cogitavi vias et converti pedes meos in testimonia tua (Psal. CXVIII) . Debet etiam is qui petit ante oculos ponere miseriam suam, ut defectu virium suarum consideratio de se ipso nihil praesumat, et sic his duobus id est culpa et miseria ante oculos positis, adorabit humiliter.
88Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0088A (auctor fl. 1150)
Discordabant homo et Deus, quoniam homo a servitio Domini sui recedens alienae se subiecerat potestati.
89Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0095C (auctor fl. 1150)
Primo ergo qui Christum ad templum venientem digne volunt suscipere, debent in altari cordis sui animalia, id est motus carnales, desideria concupiscentiarum, delectationes pravas occidere, iugulare eas cultro compunctionis, et cremare ea igne poenitentiae, ut sic exhibeant corpora sua Deo hostiam vivam, sanctam, viventem, Deo placentem (Rom. XII) . Non enim simul conveniunt delectatio carnalis, et iocunditas spiritalis, quae Deo exhibenda est: sicut non potest de eodem fonte emanare dulcis et amara aqua; nec eadem persona simul tristis et gaudens, ridens et plorans, nec contrariis passionibus uno momento esse subiecta.
90Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0097A (auctor fl. 1150)
Potestatem suam illi habebunt, qui ipso largiente de hoc mundo iudicabunt: gaudium habebunt, qui cum servo illo fideli et evangelico intrabunt in gaudium Domini sui: regnum, qui vocem illam audituri sunt: Venite benedicti Patris mei, percipite regnum, quod vobis paratum est a constitutione mundi (Matth. XXV) . A quo regno longe relegata sunt dolor et gemitus, infirmitas et miseria, peccatum et omnis malicia spiritalis, quod nunquam hoste concutitur, vel discordia turbatur, ubi tranquilla aeternitas et iocunda tranquillitas: Ad quam nos perducere dignetur Iesus Christus Dominus noster, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
91Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0099A (auctor fl. 1150)
Triginta etenim ad coniugatos, ternarius, qui parem in sui divisione non recipit, ad continentes; septenarius vero qui sacratus est numerus propter septiformem gratiam, refertur ad virgines.
92Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0101D (auctor fl. 1150)
Si enim totum sponsae complexibus praeberet, ex sui praesentia fortassis fastidium faceret.
93Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0104D (auctor fl. 1150)
Accedant ergo viri fortes, et praelientur bella Dei sui, portas effringant, destruant muros, habitatores ducant in captivitatem, ne ultra gloriari possit in veneficiis et impietatibus suis.
94Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0111D (auctor fl. 1150)
Sed hanc nuditatem custodia humilitatis tegit, cum operatur in homine contemptum sui, ut non altum de se sapiat (Rom. XII) , ut omnibus se inferiorem iudicet, et non solum voce, sed habitu, vultu, gestu semper sit accusator sui dicens et verbo et opere: Ego sum vermis et non homo, opprobrium hominum, et abiectio plebis (Psal. XXI) . Arcet etiam hoc vestimentum intemperiem frigoris, id est seminarium aemulationis et discordiae, quia eo ipso quod homo sui contemptor est, habet reverentiam proximi, ut paratus sit ad obsequium omnium, qui omnes se putat antecedere meritorum dignitate, et sic intemperies frigoris tollitur de medio, dum per reverentiam proximi studioso obsequio subiicit se omnium voluntati.
95Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0112B (auctor fl. 1150)
Habet igitur vestimentum hoc, videlicet custodia humilitatis, tria haec, contemptum sui, reverentiam proximi, timorem Dei.
96Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0114D (auctor fl. 1150)
Qui vero multum diligunt et parum cognoscunt, legere debent scripturas pro capacitate sensus sui, quae ad cognitionem veritatis intellectum illuminant, ut Genesim, Exodum, librum Regum, Paralypomenon, et caeteras tales quae pertinent ad scientiam veritatis.
97Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0118B (auctor fl. 1150)
Quartum eorum quae ad praelatum pertinent, est amor disciplinae, ut ipse forma sui gregis effectus disciplinam libens habeat, et ad omnia, quae vitae regularis ordo exigit, se exhibeat caeteris proniorem, ut quae docet sermone etiam impleat operis exhibitione; ne forte audiat in se directum illud evangelicum verbum: Quae dicunt facite, opera autem ipsorum nolite facere (Matth. XXIII) . His omnibus rite observatis, claustralis tam subditus quam praelatus, invenit quid eum oportet facere, qualiter de sancta conversione migret ad bonam conversationem, et inde ad perfectae vitae consummationem, quousque perveniat in locum tabernaculi admirabilis usque ad domum Dei: ubi servis bonis et fidelibus gaudium Domini sui datur, et in hac vita legitime certantibus coronam iustitiae largitur Dominus noster Iesus Christus, qui cum Patre et Spiritu sancto vivit et regnat Deus, per omnia secula seculorum.
98Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0123A (auctor fl. 1150)
Omnis ergo qui vitae novitatem aggreditur, debet habere memoriam Domini per cordis contritionem pro commissis: similiter et oris confessionem in accusatione sui: debet etiam esse habitaculum fortitudinis, tolerando fortiter asperitatem satisfactionis.
99Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0125D (auctor fl. 1150)
Puto quod in terra suaviter viventium inveniri non poterat, nec in nostrae convallis habitatione exordium sumpsit, et ideo supervenit; id est, desuper venit de summis ad infirma, ut natura nostra, quae per causas inferiores tutari non poterat (omnis quippe caro corruperat viam suam), saltem in sui languoris remedium de supernis acciperet medicinam.
100Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0129B (auctor fl. 1150)
Consulat ergo unusquisque arcana cordis sui, et invenire poterit quod defleat.
101Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0137D (auctor fl. 1150)
Sapientiae plenitudo superavit fraudulentum, qui dolosa suggestione hominem innocentem creatum seduxerat, sicut ex historia libri Genesis manifestum est: Charitatis amplitudine devicit invidum, qui hominem fraudulenter seductum ab aeternitatis felicitate per invidiam deiecerat: Humilitatis fortitudine devicit superbum, qui hominem nihil sibi debentem in iniuriam Creatoris sui contumaciter possidebat: Misericordiae magnitudine devicit crudelem, qui hominem iniuste possessum sine misericordia vexabat.
102Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0138C (auctor fl. 1150)
Secunda causa quare crucem subire voluit, fuit filialis, quam Deo Patri debebat, obedientia, de qua Apostolus dicit: Christus factus est Deo Patri obediens usque ad mortem, mortem autem crucis (Philipp. II) . Et ipse Filius ad Patrem: Ego manifestavi te super terram: opus consummavi, quod dedisti mihi ut facerem (Ioan. XVII) . Pro ista obedientia crucem subire voluit, ut per eam primae inobedientiae piaculum solveretur: et Christus usque ad crucem humiliatus pro homine satisfaceret, qui superbiendo usque ad aequalitatem Creatoris sui per inobedientiam se extulisset.
103Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0197D (auctor fl. 1150)
Similiter si decretum concilii a sede Romana processisset, videres rectores Ecclesiarum non iam asinas sternere, sicut in diebus antiquis, sed equos et mulos quibus non est intellectus, de thesauris Ecclesiae marsupia impraegnare, quatenus honorati apparerent, in conspectu sui iudicis, tristem forte sententiam audituri.
104Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0144B (auctor fl. 1150)
Symphonia quoque et chorus non audiuntur in domo patrisfamilias, donec, redeunte filio prodigo, vitulus saginatus occisus est (Luc. XVII) : quia Deus Pater gentili populo nonnisi in morte unigeniti Filii sui reconciliatur.
105Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0145B (auctor fl. 1150)
Ubi demum miles Christi tutior esse potest, quam sub vexillo sui imperatoris?
106Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0150A (auctor fl. 1150)
Quoniam et si propheta potens in opere et sermone diceretur, non hoc divinae potentiae, sed meritis virtutum sancti viri putabant adscribendum. (Si enim cognovissent, nunquam Dominum gloriae crucifixissent (I Cor. II) . Tandem in passione liber iste apertus est, et sempiterna virtus et divinitas, quae latebat in homine, foras erumpere coepit, quando creaturae Creatoris sui senserunt imperium, et petrae scissae sunt, terra contremuit, velum templi scissum est a summo usque deorsum.
107Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0153C (auctor fl. 1150)
Sunt autem aquae palustres, carnalia desideria, quae hunc torrentem, id est, huius vitae decursum, limosum quodammodo et turbulentum faciunt: quia quotiens anima a contemplatione sui creatoris carnis delectatione repletur, totiens quasi limosis quibusdam aquis corporeae paludis ingurgitatur.
108Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0156D (auctor fl. 1150)
Immensitate suae maiestatis a nobis exaltatur, quoniam in sui natura immensus et infinitus omnem creaturam excellit, unde Iob: Excelsior est coelo, et quid faciam?
109Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0160B (auctor fl. 1150)
Illum, qui peccatum suum non intelligit, etiam si solus nosti peccatum illius, per virum aliquem sapientem et literatum corripere potes, ut ab eo correptus et instructus veniat ad cognitionem delicti sui.
110Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161B (auctor fl. 1150)
Solet etiam dici, quoniam corvi pullos suos dum vident eos nigrescere, et sui similes effici, diligenti solicitudine provident illis et pascunt eos, sed quam diu vident eos albescere et recedere a forma paterni coloris, in providendo illis alimoniam non sunt soliciti.
111Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161D (auctor fl. 1150)
Ut autem de hac solicitudine pastorum colligamus aliqua ex rerum similium collatione operae pretium est: Bonus bubulcus, qui terram suam bene vult colere, diligenter aratrum suum sequitur, minat boves ut perficiat opus diei: ne forte torpens somno vel otio non recipiat fructum laboris sui, provida solicitudine boves aliquando cantu recreat, aliquando pungit aculeo, aliquando pabulo reficit, ut his omnibus adiuti, terram bene excolant reddituram fructum suum in tempore opportuno.
112Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0161D (auctor fl. 1150)
Eodem modo bonus pastor sive praelatus gregi suo cura pastorali debet assistere, ut forma gregis sui per exemplum bonae conversationis efficiatur.
113Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0162D (auctor fl. 1150)
Sic ergo rectores ecclesiarum exemplo bonae operationis subditos trahere et sana eruditione informare debent, ut bene vivendo et recta docendo sibi ipsis praemium, subditis vero provectum acquirant, et pro bona administratione temporalis officii in die retributionis una cum subditis mereantur intrare in gaudium Domini sui, praestante Domino nostro Iesu Christo, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
114Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0164B (auctor fl. 1150)
Mandat etiam Moyses, ut vir fratris sui defuncti uxorem ducens suscitet semen fratris defuncti, ita ut liberi defuncti nomine nascantur: per quod significatur, quia praelati moderni tales filios nutrire debent, qui antiquorum Patrum vitam et mores imitentur, facies, inquit, vectes de lignis setim, quos operies auro purissimo.
115Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0170C (auctor fl. 1150)
Sed iusti in lumine vultus Dei ambulant, quando per bona opera quae faciunt, soli Deo placere volunt, cum Paulo dicentes: Si hominibus placeremus, servi Christi non essemus (Gal. I) . Debet etiam claustralis esse unus uniformitate, ut morum gravitate aequalem conversationem semper habeat, ne secutus levitatem animi sui in nullo certo domicilio conversationis fundatus esse videatur.
116Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172C (auctor fl. 1150)
Arguendo, cum quis corripit fratrem suum inter se et ipsum solum: denunciando, cum aliquis fratris sui delictum praelato occulte denunciat, quem per se intelligit corrigi non posse; hoc enim non est perditio criminis, sed correctio, dummodo bona intentione fiat: proclamando correctio fit, dum quis pro excessu suo proclamatur in capitulo coram universis, qui voluntaria confessione noluit confiteri per se.
117Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0172D (auctor fl. 1150)
Sunt alii in claustris, qui paci suae potius, quam aliorum utilitati studentes, clamores facere subterfugiunt, dicentes illum non debere clamorem facere, qui seipsum videt culpa simili, vel maiori esse obligatum, in sui erroris patrocinium proferentes in medium Scripturas, quae hoc videntur astruere.
118Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0173A (auctor fl. 1150)
Licet ergo claustrali etiam occulte criminoso fratrem suum in manifesto proclamare, dummodo suam iustitiam statuere nolit, sed principali intentione fratris sui quaerat correctionem.
119Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183B (auctor fl. 1150)
De coelo et comprehensibilis divinitatis, per apostatam angelum in Isaia dictum est: Conscendam in coelum, super astra coeli, exaltabo solium meum, ascendam super altitudinem nubium, et ero similis Altissimo (Isa. XIV) . Christus ergo super primum coelum assumptus est, quando caput Ecclesiae secundum hominem factus est, unde dicit Apostolus: Quoniam ipse est caput corporis sui, quod est Ecclesia (Coloss. I) . Et Psalmista ex persona hominis assumpti dicit: Ego autem constitutus sum rex ab eo super Sion montem sanctum eius, praedicans praeceptum eius (Psal. II) . Super coelum angelicae conditionis videbat eum Isaias ascendisse, cum diceret: Vidi Dominum sedentem super solium excelsum et elevatum (Isa. VI) . Cum enim per solium excelsum angelica natura, per solium elevatum humana natura accipiatur, recte utrique praesidere dicitur: quoniam coelum ascendendo et super angelicam et super humanam naturam exaltatus est.
120Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0183D (auctor fl. 1150)
Hugo etiam noster penes quem inter modernos sacrae Scripturae est singularis autoritas, vociferatur et clamat, dicens: Humanitatem Verbi in anima rationali a prima contentione sui ex ineffabili unione divinitatis plenam et perfectam potentiam, bonitatem et virtutem habuisse credimus, quia, sicut idem alibi dicit, sicut Filius Dei hominem assumpsit, ut qui assumpsit, et quod assumpsit una essent in Trinitate persona.
121Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0188B (auctor fl. 1150)
Nuptias desponsationis appellare possumus, primam reconciliationis gratiam, qua anima peccatrix ad Deum revertitur, ut iam legi peccati non serviat: nuptias propagationis, vitae innocentiam, quando iam iustificata fructum bonorum facere contendit: nuptias consummationis, futurae vitae gaudia, cum iam intraverit ad praesentiam Domini sui.
122Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0189D (auctor fl. 1150)
Iam nunc ad secundas transitur nuptias, scilicet propagationis, in quibus nihil amarum, nihil iniocundum, nihil inhonestum reperitur: quippe sponsa in secretarium Sponsi sui admissa, illum cogitat, illum amat, et castis eius inhaeret amplexibus dicens: Dilectus meus mihi, et ego illi (Cant. II) . Iam longe sit antiqua peccatorum delectatio, cessat amor mundi, non trahit illam affectus sanguinis, vel quicquid desiderari potest super terram: quia in illo omnia se possidere aestimat, quem in omnibus et super omnia praeelegit.
123Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0190B (auctor fl. 1150)
Is enim qui vere Deum diligit, primo infirma sua ante oculos ponit, ut nihil de se altum, nihil sublime sapiat: quin potius veretur omnia opera sua, semper portans secum conscientiam infirmitatis suae, et cum omnia benefecerit, dicet se esse servum inutilem, et pigrum operarium in ministerio Dei sui.
124Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192B (auctor fl. 1150)
Inter caeteras vero ignorantias illa deterior est, dum homo vult ignorare quod potest et debet scire: ut si avertat quis aurem a mandatis Dei, ne, cum intellexerit, obnoxius sit ea adimplere: vel cum vult ignorare delictum proximi sui, quia [non] vult illum corrigere: vel gratiam ipsius negligit, quia non vult illum commendare.
125Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0192C (auctor fl. 1150)
Sicut enim potens homo obsequium exterius et studiosum ministri sui contemnit, quem erga se habere cognoscit odii affectum, ita et Deus illos iudicat, qui for i s obsequium se ei praestare simulant et per cordis malitiam longe ab eo sunt separati.
126Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0204B (auctor fl. 1150)
Emisit enim, id est de coelo misit in terras Deus Pater Verbum suum et Filium suum et liquefecit ea, id est liquida fecit, cum per verbum Unigeniti sui et operationem Spiritus sancti, corda prius dura et lapidea ad obediendum Deo emollivit.
127Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0208D (auctor fl. 1150)
Supplicemus huic Spiritui veritatis, ut qui orbem terrarum replet per sui praesentiam, corda nostra visitet per inhabitantem gratiam, donec eum quem videmus per fidem, in futuro cognoscamus per speciem, Dominum nostrum Iesum Christum, cuius regnum et imperium permanet in secula seculorum.
128Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0209A (auctor fl. 1150)
Surge, aquilo, et veni, auster, perfla hortum meum, et fluent aromata illius (Cant. IV) . Inter caetera amoris cantica hoc magis videtur congruere solemnitati hodiernae ubi sponsa dilecti sui desiderio fatigata, non iam quaerit sicut a principio, ut ipse osculetur eam osculo oris sui, sed ne absentia eius pariat divortium.
129Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0209A (auctor fl. 1150)
Pignus amoris postulat spiritum oris sui, parvum ne pignus existimas spiritum oris eius?
130Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0210B (auctor fl. 1150)
In primitiva Ecclesia, apostolis et martyribus per effusionem proprii sanguinis sui: et si quid maculae fragilitas humanae conditionis intulit, totum pii cruoris effusio detersit, emundavit.
131Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0213B (auctor fl. 1150)
Similiter homo quilibet qui spiritu Dei agitur, ne iacula inimici suscipiat in corde, manum obiicere debet, hoc est, boni operis exercitationem; circumeat altaria non tantum pede, sed devotione, pulset precibus aures Dei, suffragia sanctorum interpellet, fratribus suis benignum, praelatis promptum, Deo vero pium exhibeat obsequium; et cum tali opere securus invocet Spiritum sanctum, cultorem hortus sui dicens: Veni, auster, perfla hortum meum.
132Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0217C (auctor fl. 1150)
Lingua Dei Spiritus sanctus est, de qua dicitur: Lingua mea calamus scribae velociter scribentis (Psal. XLIV) . Os vero est sapientia Dei, id est, Christus, de quo dicitur: Osculetur me osculo oris sui (Cant. I) . Et in prophetis saepe legitur quod os Domini locutum est.
133Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0230B (auctor fl. 1150)
Abiiciunt ergo gregem porcorum, quem pascebant in regione dissimilitudinis, et in domum Patris sui, ubi mansiones multae sunt redeunt, et conventione facta ex denario diurno, id est pro vitae aeternae praemio, operarii fundamenti in domo Dei constituuntur.
134Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0232A (auctor fl. 1150)
Hi sunt qui phiolas odoramentorum plenas ante conspectum Dei semper offerunt, et incensum devotionis super aram cordis sui, igne charitatis accendunt.
135Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234A (auctor fl. 1150)
Tertia vero mansio, quam fruentium diximus, eorum est qui replentur in bonis domus eius, et servo illi bono et fideli annumerati iam intraverunt in gaudium domini sui.
136Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0234D (auctor fl. 1150)
Quia singulae virtutes usum omnium, et omnes usum singularum habebunt, ut impleatur illud propheticum: Omnia ossa, id est omnes virtutes nostrae dicent: Domine, quis similis tui? (Psal. XXXIV.) Isti fortassis significati sunt per mulierem illam amictam sole, habentem lunam sub pedibus suis, et coronam de stellis duodecim (Apo. XII) . Circumamicti siquidem sole iusticiae lumen inhabitant inaccessibilem, et nullam sui partem extra ipsum relinquentes.
137Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0238A (auctor fl. 1150)
Quae vero sunt ad custodiam virtutis, debent esse simplicia, casta cum deiectione sui, et contemptu seculi.
138Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0238A (auctor fl. 1150)
Simplicia et casta quantum ad custodiam hominis interioris cum deiectione sui, et contemptu seculi, quantum ad cautelam hominis exterioris.
139Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0245D (auctor fl. 1150)
Has noctis vigilias observabant sancti ab initio, non dico super gregem suum, sed quando hanc auroram aspicerent, sicubi pareret, si usquam sui proferret iudicia, quia hanc et rebus mysticis praefiguratam, et prophetis promissam esse intelligebant.
140Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0254A (auctor fl. 1150)
Cum e converso homo natus de muliere, impotens sui, nudus corpore, alieno indigens auxilio, peccatis onustus, virtutis vacuus, et omni plenus miseria effundatur super terram.
141Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0257A (auctor fl. 1150)
Nam si humani generis primordia, primos scilicet parentes ad memoriam revocemus, ipsi fuerunt quaedam divinae plantationis virgulta in paradiso terrestri, ad hoc posita ut ibi crescerent, et bene operando fructum facerent in obsequium Creatoris sui.
142Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0258A (auctor fl. 1150)
In his omnibus fructum amarum protulit, quando per has et alias multas tribulationes secuta est praesentiam Creatoris sui.
143Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0258A (auctor fl. 1150)
De hoc fructu amaro gustaverunt omnes sancti, qui modo regnant cum Christo, quorum vita fuit mundum contemnere, tolerare adversa, crucifigere carnem suam cum vitiis et concupiscentiis, opprobriis saturari, quae omnia licet plena essent amaritudine, tamen in his expectabant fructum pacatissimum, id est visionem Dei sui.
144Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0261D (auctor fl. 1150)
Isti ergo ad aratrum doctrinae evangelicae vinculis sapientiae sunt ligandi, quibus astricti forma gregis sui effecti, neque ad dextram neque ad sinistram declinare possunt.
145Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0263A (auctor fl. 1150)
Ideoque absque sui nominis memoria in profundum inferni descenderunt.
146Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0266A (auctor fl. 1150)
Non talis mater illa quae super faciem universae terrae decretum maledictionis et vae quadrifarium induxit, quo premuntur omnes filii Adam a die ortus sui usque in diem sepulturae suae.
147Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0272D (auctor fl. 1150)
Propter eam autem similitudinem, quam cum Deo habent angeli sui, qui maiorem puritatem assecuti sunt, divinae contemplationi semper assistunt.
148Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0275A (auctor fl. 1150)
Contractos illos esse dixerim, qui cupiditate terrena curvati sola transitoria cupiunt, et ideo oculos cordis semper in terram figentes, eos ad coelestia elevare non possunt: plane sicut amor ad faciem, timor ad manum, ita cupiditas ad terram semper oculum dirigit, verbi gratia: Filius semper intendit in faciem patris quem diligit, servus ad manum domini sui respicit, ne flagelletur pro excessibus quos commisit, avarus vero cor semper apponit divitiis, quoniam ubi est thesaurus tuus, ibi est et cor tuum (Matth. VI) . Ipse etiam Dominus in Evangelio, ubi loquitur de semine quod in spinis cecidit, avaros significans ait: Hi sunt qui audiunt verbum et a sollicitudinibus et a voluptatibus vitae euntes suffocantur nec referunt fructum (Matth. XIII) . Qui vero obstaculo impediuntur ne coelum videant, superbi sunt, et elati spiritu, qui superbiam mentis operimentum quoddam inter se et Deum statuerunt, sicut David propheta dicit: In labore hominum non sunt, et cum hominibus non flagellabuntur (Psal. LXXXII) . Ideo tenuit eos superbia, operti sunt iniquitate et impietate sua, hoc est duplici superbia, ut impietas dicitur superbia, qua homo non humiliatur Deo: iniquitas, superbia qua homo cupit anteferri proximo.
149Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0277A (auctor fl. 1150)
Directe ergo ante faciem nostram coelum nos respicere oportet, ut faciem, oculos, aures, os, manus, et pedes ad Deum convertamus: faciem ipsam, cognoscendo, oculos; mentis intentione in ipsum dirigendo, aures obediendo, os recta et bona loquendo, manus iusta operando, pedes bona cogitando: nec aliquod membrum nostri corporis desit in ministerium sui Creatoris.
150Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0280B (auctor fl. 1150)
Iuxta haec fluenta etiam sedebat Daniel propheta, cui Babylonii occasionem invenire non poterant, nisi tantum in lege Dei sui.
151Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0281C (auctor fl. 1150)
Unde et postea seipsum vehementissime reprehendit: cum enim in Saule gradus superior, in David vero inferior, et in chlamyde potestas intelligatur, oram chlamydis praecidere est debitae reverentiae sui superioris aliquid detrahere (II Reg. XXIV) . Quam David Sauli abstulisse se doluit, quando in eum cui reverentiae honorem debebat aliquid praesumpsisse poenituit.
152Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0284B (auctor fl. 1150)
Reddet ergo Deus mercedem laborum sanctorum suorum, illis qui in voluntaria sui afflictione, aut in violenta persecutione impiorum patientiam Domini Iesu imitati sunt.
153Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0285C (auctor fl. 1150)
Resipisce, anima misera, et vel sero convertere ad Dominum Deum tuum, quia sicut maternus affectus sordes infantuli sui non abhorret, ita Christi pietas non abhorret scelera tua dummodo ab illis velis mundari.
154Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0285D (auctor fl. 1150)
Obstupescite, coeli et omnes qui habitatis in eis, quoniam caro infirma quodammodo dedignatur consortium sui spiritus, quem tanta ignobilitate a sua dignitate videt degenerasse.
155Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0286B (auctor fl. 1150)
Primo, ut in expectatione finis sui sit suspensus: secundo, ut pro satisfactione peccatorum suorum sit timoratus: tertio, ut in opere Dei sit devotus: quarto, ut in multiplicatione talenti sit solicitus.
156Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0286B (auctor fl. 1150)
Debet, inquam, esse in expectatione finis sui suspensus, et quia hora mortis nil est incertius, dicere in corde suo: Ecce dies mei praetereunt, hodie vel cras moriar, venit iam Iudex ille supremus.
157Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0291C (auctor fl. 1150)
Is vero qui potest et non vult, est ille qui accepto uno talento abscondit pecuniam Domini sui, quam quia ad usuram non exposuit, ligatis manibus et pedibus in tenebras exteriores retrudi meruit (Matth. XXV) . Quilibet ergo acceptam pecuniam studeat multiplicare, nec ei qui minus accepit velit onerosus esse: ne si nimium curiose alienum servum iudicare praesumat, sui ipsius immemor, de talentis acceptis in reditu Domini sui rationem reddere non valeat Sed et hoc potest contingere, quia si ille est fortior corpore, ille quem causatur sit sanior mente: si hic clamosior in choro, ille devotior in cordis cubiculo: hic per impatientiam in diversa scinditur, ille habens patientiam in infirmitatibus suis gloriatur: hic per superbiam omnibus se anteponit, ille per humilitatem omnibus se subiicit.
158Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0777 (auctor 947-1030)
Munera concessit prius omnibus his meliora, Partem namque sui, quae pars sapientia vera (65): Per quam scire potes quae sunt coelestia semper.
159Adalbero Laudunensis, Carmen ad Rotbertum regem Francorum, 141, 0781 (auctor 947-1030)
Corporis ille sui sacramentum sanguinis atque (87) Iussit quo solus tractaret rite sacerdos.
160Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0511A (auctor 969-988)
Caeterum, qui frater meus se suaque ad vos pertinere putat, multumque spei suae salutis vobis attribuit, Gualterum militem a pervasione praediorum sui Wazonis cohibere debetis: eoque facto et sinistrum rumorem vitabitis, et proprio officio non defuisse videbimini.
161Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0512A (auctor 969-988)
Sentiat ergo beatus Remigius tantae dominae favorem, si fieri potest, in recipiendis rebus amissis, cum propter sui merita, tum propter nostra si qua placebunt exhibenda servitia.
162Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0513D (auctor 969-988)
Itaque iustas et honestas petitiones fratris mei clementer audietis, cum pro sui merito, tum pro vestra benevolentia in me: iniustas autem, et quas tyrannus irrationabiliter extorsit, in destructionem ecclesiarum Domini, ac in dedecus vestri generis, prudenti consilio deviabitis.
163Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137; (auctor 969-988)
Textus qui sequitur describit qualiter ipse praesul Adalbero per Romani syrmata Papae consiliique sui decretum, constituit ut monachos locus hic Mosomus haberet, quos cohiberet regula sancte vivere, quique pro se proque suis praedecessoribus in spem aeternae vitae divinum Numen adorent.
164Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0519B (auctor 969-988)
Unde intra mentis suae secretum, tanquam intra speculum amplissime contemplando collectis, quae sint, quae fuerint, quae post futura sequantur (ex praeteritis enim persaepe ventura coniiciuntur) quosdam procerum suorum, tam cleri quam militiae suae nobiles in praesenti sibi coessentes advocat, et quid voti mente diutius collectum supportet, expostulata sui gratia consilii, an approbent seu magis improbent audire et referre monet, dicens: Quo consilio et sententia iudiciorum Dei ad hanc pastoralis curae pervenerim et ordinatus sim dispensationem, penitus ignoro; sed quod semper timere debeo tanquam irruentes super me fluctus, sic onus istud quoties penso, toties reformido.
165Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0520D (auctor 969-988)
Quae reformata et in statum pristinum recollectis praebendariis exornata, ab initio nimirum sui pro dignitate loci, et generosa populositate civium.
166Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0521B (auctor 969-988)
Hunc ergo per consilium domni Gerardi abbatis viri vitae venerabilis, qui tunc temporis pro merito sui nominis et religiosae conversationis, pluribus in Francia praeerat monachorum coenobiis, inter quae et monasterii sancti Remigii curam agebat.
167Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0522A (auctor 969-988)
His relationibus acceptis episcopus (animo enim cupienti nihil satis festinatur) actutum sancti Remigii monasterium expetit; abbatem qui tunc praeerat, virum honestum, Rodulfum nomine, supra sua intentione multiplicibus, et ad persuadendum dulcibus evocatum moratur sermonibus, omnemque rem sui consilii secreto aperit, omnes difficultatis [al., difficultates] aditus sapientissimae rationis suae lima eradit, abiurandi limites excludit, nihilque dispendii loco sancti Remigii devenire, sed commutatis rebus, quae inter eos complacitis pactionibus cederent, opportunius repromittit esse; tanta videri negotia sua, utpote multis episcopiis, et rerum plenitudine, et dignitate nominis praestantia: hunc autem loculum modicum cum modico communicatum, opus habere vicinitate communium, et laboriosa vivacitate virium, sese bene et prudenter agere, si unde divinae servitutis honor cresceret, prompto et fideli animo ordinare et constituere satageret; seipsum autem qui haec expetere videbatur sibi unanimiorem efficeret.
168Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0523A (auctor 969-988)
Unum corpus et unus spiritus, sicut vocati estis in una spe vocationis vestrae (Ephes. IV, 3, 4) . Unde, fratres mei, si in his quae Dei sunt moneat episcopus, nulli debet esse resistendi ausus: quia dicit in Evangelio Dominus: Qui vos audit, me audit; et qui vos spernit me spernit (Luc. X, 16) . Ista vero suggestio nostri archiepiscopi, considerata intentione sui, videtur nobis prodire ex insito sibi timore et amore Dei; unde nos nec iuste quimus obsistere, nec ea quae ad cultum divinae servitutis pertinere sentimus, debemus ausu temerario pervertere.
169Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Crastino autem facto, hora diei quasi prima, iam episcopus monachos suos in proximo adesse sciebat (puer quippe in specula positus, id prae oculis facile habens, certissime nuntiabat), in secretario clericos omnes coadunari facit, et praesente forti custodia sui, circumsedentibus omnibus sic orsus ab alto est: Multa est nimis malitia saeculi huius et vere natura hominum ab adolescentia sua semper proclivis est in malum (Gen. VI, 5) ; quae ad similitudinem navis positae in medio fluctuum, nisi sedulo in anteriora expungatur, iugiter vadit retrorsum.
170Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0524A (auctor 969-988)
Locus iste sub titulo assignatus sanctae Dei genitricis Mariae, secundum sui nominis dignitatem religionis non habet honorem.
171Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526A (auctor 969-988)
Sic episcopus coram multorum frequentia ipsum abbatem et fratres alloquens, et ut sui iugiter sancte et pie vivendo memores essent exorans, in pace dimisit benedicens.
172Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0526C (auctor 969-988)
Quae in palatio erant consilii sui vigore confirmans, quae in regno erant curanda cavens, magnanimitatis suae auctoritate praestans, summis et imis idemque unus aedificabat divites cum pauperibus.
173Adalbero Remensis, Introductio monachorum in monasterium Mosomense, 137, 0527A (auctor 969-988)
Ubi ordinatis iusteque dispositis quaecunque videbantur necessaria et ordinabilia, voti sui pro quo Romam miserat non immemor, coram venerandis Patribus et omni illa sancta synodo sic exorsus dominus est Adalbero.
174Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 7, 19; 4 (opus 1158-1170)
Cumque memoratus et sepe memorandus sanctus Bonifatius omnia, pro quibus venerat, secundum beneplacitum suum peregisset, apostolica benedictione firmatus in Alamaniam ad Pipinum regem rediit et omnia, que ei in via acciderant et quomodo apostolica auctoritate sanctum Wunebaldum socium cooperatorem laboris sui accipisset, ex ordine narravit.
175Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 15, 46; 3 (opus 1158-1170)
Sicque factum est, ut bonitatis eius fama crescente sancto Bonifatio cunctisque in Moguntina metropoli manentibus acceptissimus fieret et in consiliis et in iudiciis, in consecrandis quoque ecclesiis et in aliis carismatum donis primum post episcopum locum obtineret, concessumque est ei cum privilegii attestatione, ut in his et in aliis deo digna gerendis ipse omnesque sucessores sui Eistetensis ecclesie pontifices, cum necessitas aut tempus exigeret, specialiter pre aliis vicem archiepiscopi gererent.
176Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 24, 70; 2 (opus 1158-1170)
At illa cum esurire cepisset, fragilitate sua devicta et diabolica suggestione decepta de farina domini sui furabatur et tortellam inde, quam commederet, sibi confecit.
177Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 24, 71; 4 (opus 1158-1170)
Quam ob rem de farina Heidinheimensium monachorum, que tunc temporis ibi aderat, furata mensuram domini sui subtractam complevit et nichil in hoc facto verita callidum et sanum consilium se invenisse putavit.
178Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 24, 73; 6 (opus 1158-1170)
Etenim, cum predicta ancilla frumentum domini sui mole infunderet, licet superior lapis sua velocitate circumferretur, nichil tamen farine vel vix aliquid egrediebatur - ita, ut predicta mulier in admirabili signo furtum suum deprehensum esse cognosceret.
179Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 24, 74; 7 (opus 1158-1170)
Unde ex toto corde ingemiscens et cum lacrimis et precibus ad patrocinium sancti Wunebaldi confugiens ex intimo cordis sui precabatur, ut reatum commissi furti sibi indulgeret et ad ostenssionem sue misericordie solitum officium conplere molendino preciperet.
180Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 25, 77; 2 (opus 1158-1170)
Eodem namque tempore, quo beatus Willibaldus corpus germani sui de loco, in quo humatum erat, in criptam, in qua nunc clausum tenetur, transtulerat, venit quedam mulier paralitica et in toto corpore debilitata et suffragia pretiosi confessoris inplorans omnibus, qui aderant, cernentibus ex integro ilico sanitati restituta est - ita, ut nullum vestigium infirmitatis in illa remaneret et omnes in laudem et gloriam illius, qui mirabilis in sanctis suis predicatur, unisona voce clamaverunt.
181Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 26, 78; 2 (opus 1158-1170)
Qui cum oratorium sancti Wunebaldi intueretur, comites itineris sui flebiliter exoravit, ut eorum permissione ecclesiam predicti confessoris ei ingredi liceret, quatenus ante mortem, qua plectendus erat, in salutem anime sue et in adiutorium angustiarum suarum tam pretiosum confessorem Christi precibus et fletibus suis inclinaret.
182Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 28, 82; 1 (opus 1158-1170)
Denique post mortem fratris sui sancta et venerabilis virgo Walpurga gubernacula et regimen regularis discipline in cella Heidinheimmensi, usque dum vixit, tenuit et se ipsam formam et exemplum bene vivendi ostendens omnem excessum strennue et, ut ita dicam, viriliter coercuit. Tante enim fuit, cum tempus et res exposcebat, gravitatis et tante suo tempore pietatis et mansuetudinis et omni tempore in omni conversatione tante extitit sanctitatis, ut ab omnibus merito veneraretur ut domina et a cunctis diligeretur ut mater amantissima.
183Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 29, 84; 1 (opus 1158-1170)
Cum post discessum fratris sui sancti Wunebaldi gubernacula regularis in Heidinheimensi ecclesia teneret, accidit, ut quidam ecclesiasticus nomine Gomeradus, qui concinnandis luminibus ecclesie preerat, conventui tempore cene lumen subtraheret et respectum dei non habens sanctam Walburgam graviter in hac re offenderet.
184Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 31, 94; 1 (opus 1158-1170)
At virgo Christi ostiis clausis totam illam noctem insomnem ducebat et genibus flexis lacrimis et orationibus sponsum suum largitorem omnium bonorum suppliciter exorabat, ut in virtute potentie sue et in multitudine misericordie sue puellam pristine sanitati restitueret et non solum parentes puelle sed et omnes Sualaveldenses utpote in fide katholica adhuc rudes hoc signo ad agnitionem et amorem sui nominis incitaret.
185Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 35, 107; 2 (opus 1158-1170)
Qui, sicut in omnibus zelum dei habuit, ita defectum Heidinheimensis celle miseratus, quomodo in pristine religionis statum eam reduceret, cum sapientioribus episcopatus sui et cum religiosis sancteque conversationis viris consilium habuit.
186Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 40, 120; 4 (opus 1158-1170)
Etenim, cum adeo corpulentus esset, ut forti caballo intollerabilis ad ferendum videretur, non veritus corporis sui magnitudinem nec itineris difficultatem omnibus in faciem audacter restitit et ad audientiam Eugenii pape insolentias et presumptiones, quas fieri vidit, pertulit.
187Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 41, 123; 3 (opus 1158-1170)
Communicato itaque cum cardinalibus consilio Eugenius papa dictum Ilsungum cum literis ad Babbergensem episcopum transmisit eique sub interminatione officii sui precepit, ut invasores prebendarum et prevaricatores apostolici decreti ad cooperationem Eistetensis episcopi de predicta cella eiceret et in ea pristinum monastice religionis ordinem reformaret.
188Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 51, 143; 1 (opus 1158-1170)
Tunc vero, quot et quantas adversitates abbas et fratres sui pertulerint, non facile enarrari nec facile credi potest.
189Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 67, 168; 1 (opus 1158-1170)
Si qua igitur in futurum ecclesiastica secularisve persona huius nostre institutionis paginam sciens contra eam temere venire temptaverit, secundo tertiove commoneatur, si non satisfactione congrua emendaverit, potestatis honorisque sui dignitate careat reamque se divino iudicio existere de perpetrata iniquitate cognoscat et a sacratissimo corpore et sanguine dei et domini redemptoris nostri Iesu Christi aliena fiat atque in extremo examine districte ultioni subiaceat.
190Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 84, 198; 1 (opus 1158-1170)
Verumtamen unus eorum, qui prebendas resignaverant, super afflictione et dolore, quibus abbas et monachi sui afficiebantur, misericordia motus consolationis et auxilii manum abbati porrexit et vere conpassionis affectum efficacia rerum hilariter ostendit.
191Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 86, 206; 2 (opus 1158-1170)
Cum igitur Eugenius papa obstinationem Heidinheimensium et expulsionem abbatis sui, qui auctoritate et precepto suo in locum illum translatus erat, cognovisset, cardinalibus suis Bernhardo scilicet presbitero et Gregorio diacono, quos ad Alamanniam pro ecclesie necessitate missurus erat, attentius conmendavit, ut Heidenmensem reformationem stabilirent et expulsum abbatem redire compellerent et eum ad protegendum et manutenendum Babbergensi episcopo et Eistetensi presuli sub obtentu divine maiestatis et respectu apostolice auctoritatis commendarent.
192Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 98, 229; 1 (opus 1158-1170)
Videns itaque episcopus animos eorum circa abbatem obstinatos apostolice exconmunicationis periculum eis obposuit et ordinis sui detrimentum et rerum suarum diminutionem et quantos labores et quanta mala inde passuri essent, rationabiliter eius exposuit.
193Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 98, 232; 4 (opus 1158-1170)
Denique multo labore episcopi emolliti et apostolice excommunicationis pena et rerum suarum amissione perteriti consenserunt pacem habere cum monachis et prebendas cum areis, quas in sui ambitum muri habebant, resignant omnes et exfestucantes rerum absentibus parentibus suis receperunt.
194Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 101, 242; 1 (opus 1158-1170)
Post cuius obitum cum superstites predicte emulationis socii nec metu terrerentur nec amore Christi ad misericordiam et ad reconciliationem monachorum traherentur, quidam iuvenis Eberhardus nomine, qui innumerabilia mala monachis intulerat et prenominato sacerdoti Ilsungo in festo sancti Wunebaldi et in sanctissimo adventu domini nostri Ihesu Christi, dum reliquias Richardi regis ad ecclesiam filii sui sancti Wunebaldi deferret, ambulatorem abstulerat, excommunicatus vitam terribiliter finivit.
195Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 105, 257; 3 (opus 1158-1170)
Nam idem episcopus Cunradus dolens vicem sancti Wunebaldi, scilicet quod in loco fratris sui nullam ediculam, nullam aram sui tituli haberet, zelo dei armatus et igne divini amoris succenssus capellam in proprio domate fabricavit et eam supradicto confessori sancto Wunebaldo intitulavit et consecravit.
196Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 110, 268; 1 (opus 1158-1170)
Si quis autem hoc attemptare presumpserit et secundo tertiove commonitus presumptionem suam satisfactione congrua non correxerit, potestatis honorisque sui dignitate careat reumque se iudicio divino existere de perpetrata iniquitate cognoscat.
197Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 116, 284; 4 (opus 1158-1170)
Adtendens ergo quia per multas tribulationes oportet nos introire in regnum celorum et quia iudicia dei abyssus multa de profundo cordis clamavit ad dominum, ut, qui sepe in prosperitatibus huius seculi ab extollentia oculorum secundum suam misericordiam conservavit, eum illesum modo per interventum confessoris sui Wunebaldi, ne adversitatibus frangeretur, custodiret illesum .
198Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 117, 285; 1 (opus 1158-1170)
Preterea predictus abbas et fratres sui spe celestis gratie muniti et clipeo divine protectionis armati non propter edificiorum laborem et inpensam, non propter victus et vestitus penuriam, non propter grandinis percussionem neque propter incendiorum vastationem a proposito constantie et perseverantie in omnibus, que eis in deo agenda erant, cessaverunt, sed omnem curam et sollicitudinem suam in deum, qui salvat sperantes in se, proicientes corde et corpore in omni divino eloquio devotissimos se exhibuerunt et omnia, que deo permittente eis acciderant, peccatis suis inputantes cum beato Iob exclamaverunt Si bona suscepimus de manu domini et cetera...
199Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 118, 287; 2 (opus 1158-1170)
Unde fratres sui paterno dolori zelo pietatis conpatientes contristati sunt valde et omnem humanitatem et benignitatem tamquam ipsi Christo diligendo obsequendo ei impenderunt.
200Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 1; 2 (opus 1158-1170)
Ipse namque paucis admodum eum monachis iuvantibus una cum sorore sua sacratissima virgine Walpurga suis manibus tribulos et spinas eruebat, vepres secabat locumque illum a tescuarum squalore emundabat et monasterium, quod usque hodie ibi est, annisu auxilioque beati Bonefatii Moguntini archiepiscopi adminiculoque fratris sui Willibaldi confessoris Christi et Aureacensis episcopi illic construxit monachosque ex una parte eiusdem monasterii congregavit, in alia vero parte sanctissimam virginem Walpurgam sororem scilicet suam cum sanctis monialibus sibi subiectis deoque devotis collocavit.
201Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 2; 1 (opus 1158-1170)
Beato vero Wunebaldo de hoc mundo ad celestem remunerationem pervocato monachisque illis, qui sub eo erant, illum ad eandem remunerationem partim sequentibus, partimque quasi oves sine pastore errantes ad alios abbates decedentibus, beata Walpurgis ex consultu beati Bonifatii archiepiscopi sanctique Willibaldi fratris sui consensu hereditarioque iure in loco eodem fratri suo una cum sanctimonialibus successit totumque locum illum cum omnibus utensilibus suis uni illi congregationi vendicavit regulamque eandem, quam sub fratre suo prius exercuerant, usque ad annum post obitum fratris sui sedecimum religiosissime excoluit.
202Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 3; 1 (opus 1158-1170)
Cum vero et ipsa ad sponsi sui Christi thalamum ex huius exilii tenebris esset accersita, virgines, quas hic habuit, prudentes lampadibus cum ea intrassent ad nuptias, Gerhodus episcopus, qui tunc Aureacensi cathedra subnixus erat, qui et, ut dicitur, sancti Willibaldi filiaster erat, oblitus religionis, quam sanctus Wunebaldus una cum sorore sua sancta Walburga ex consensu preceptoque sancti Willibaldi fratris sui episcopi sanctissime inchoaverant, canonicos in eodem loco constituit et eorum necessitati pro qualitate habundantie illius monasterii et ut ratio dictavit, providit.
203Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 6; 2 (opus 1158-1170)
Qui omnes, dubium an divina inspiratione instigati an voluntaria animi commotione compulsi, ad maiorem forsitan animarum suarum perniciem, velut nunc apparet, ad vastiorem eiusdem loci desolationem unanimiter consilium inierunt, ut locum illum iam diu desolatum antique religioni redderent sueque procurationis dispensationem clementie domini sui Gebehardi episcopi committerent veniamque ab eo excessuum, quos illi exercuerant, promererentur.
204Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 6; 3 (opus 1158-1170)
Kunradum quoque sacerdotem unum ex eis ad confirmandum consilium suum votumque perficiendum ad eundem episcopum Gebehardum in testimonium consilii sui transmiserunt.
205Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 6; 4 (opus 1158-1170)
Quem, ut moris sui fuit, benignissime suscepit, super hac legatione clementiam dei magnificavit .
206Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 7; 2 (opus 1158-1170)
Episcopus igitur Gebehardus sua apostolicaque auctoritate barrochias, quas tunc vacantes habuit, una cum beneficiis quibusdam Heidinheimensis ecclesie prenominatis fratribus benignissime distribuit et locum illum sine querela et absque murmuratione ad maiorem, quam tunc ibi fuerat, religionem excolendam liberavit solo tantum Megenwardo diacono illic remanente, qui sententiam voti sui amicorum suorum minis cogentibus mutavit.
207Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, text ilsungs, 8; 1 (opus 1158-1170)
Arnolfus quoque presbiter duas ecclesias, quas in reconpensationem sue canonie recepit, inmemor voti sui episcopo ad perficiendum sua revocare studuisset egritudine mortis diu detentus tandem de medio, proh dolor, ablatus est.
208Adalbertus Pragensis, Homilia in natale S. Alexi confessoris, 137, 0897C (auctor 956-996)
Quis enim narrare poterit quantas tentationes, quantosve fluctus in sui sacratissimi pectoris arcano pertulerit dum patrem pro se tanto moerore affici conspiceret, sciret etiam matrem nocte dieque in fletu et gemitu perdurare?
209Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 36 (auctor -c.1150)
Quo magis ammiror, cur natum paterna sprevit affectio et quid genitricis sui geniti sic est oblita dilectio.
210Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 40 (auctor -c.1150)
Multis itaque diebus per dubitationem consumptis, quasi de vestra vita diffisum, cor meum merens mecum ita confabulatur: Si genitor mihi viveret, nequaquam sibi dilectum filium delinqueret; si genitrix vitales auras carperet, sui uteri fructus immemor non existeret!
211Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0923C (auctor fl. 964)
Quod si peccatum non fuisset, nequaquam Dominus Ioannem de asperitate vestimenti sui laudasset; ait enim turbis: Quid existis in desertum videre?
212Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0929C (auctor fl. 964)
Ille vero, qui in oratione mortem inimici sui quaerit, aut res mundi huius, ut honorabilior in hoc mundo esse possit, nequaquam in montem ascendit orando.
213Adalhardus Corbeiensis, Statuta pro monachis suis, 105, 0545D (auctor fl. 820)
Ea autem quae specialiter ad cocos pertinent, ipsi quidem cum summo studio eadem providere debent; tamen praefatus cellerarius nequaquam praefatam sollicitudinem postponere debet, sed semper caute providere et admonere, ne praefati coci ea quae sibi commissa sunt nullatenus praesumant, quousque hebdomada expleta, secundum quod Regula praecipit, vasa ministerii sui munda et integra restituant.
214Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 1, 23; 5 (auctor c.624-704)
Quin etiam calcati deo pulueris adeo perenne documentum est, ut uestigia cernantur inpressa, et cum cotidie confluentium fides a Domino calcata diripiat, damnum tamen arena non sentit et eandem adhuc sui speciem ueluti inpressis signata uestigiis terra custodit.
215Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 2, 30; 18 (auctor c.624-704)
Nam et populi innumerabiles eorundem locorum ad usum sui totius orbis expetunt commercia, et frugum regio ferax ceterorumque terrae munerum uel negotiorum abundans totum frumento alit atque instruit necessariis mercibus orbem terrarum.
216Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 2; 1 (auctor c.624-704)
De cuius conditione hanc traditionem ciues a maioribus promulgatam enarrant dicentes: Imperator Constantinus infinita hominum multitudine congregata et undique infinitis sumptibus paene nuditate omnium ciuitatum collectis urbem sui participem nominis in parte Asiae, hoc est in Cilicia, interiecto mari, quod in illis finibus inter Asiam et Europam disterminat, aedificare coepit.
217Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 13 (auctor c.624-704)
' Quis sermunculis ocius terminatis domum egressus inter exercitus multitudinem cum ceteris contubernalibus commeans idem homuncio in expeditionis comitatu emigrat, qui post multa et diuersa bellica pericula, inter quae misella plurimorum milia homunculorum constituta disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem christicolae Georgio deo condonante ad Diospolim prospere reuertitur illamque domum, in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui gaudenter intrat sanctumque Georgium ac si praesentem adloquitur dicens: Sancte confessor.
218Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0791C
Siquidem quaecunque applicabantur, insolens humana suscipere terra respueret, in ora apponentium excussis marmoribus [Grets., mox prioribus]. Quin etiam calcati Deo pulveris adeo perenne documentum est, ut vestigia cernantur impressa; et cum quotidie confluentium fides a Domino calcata diripiat, damnum tamen area non sentit, et eamdem adhuc sui speciem veluti impressis signata vestigiis terra custodit.
219Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0807A
Nam et populi innumerabiles eorumdem locorum ad usum sui totius urbis [Fort., orbis] expetunt commercia, et frugum regio est ferax, caeterorumque terrae munerum vel negotiatorum abundans, totum frumento alit atque instruit necessariis mercibus orbem terrarum.
220Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0808D
De cuius conditione hanc traditionem cives a maioribus promulgatam enarrant, dicentes: Imperator Constantinus infinita hominum multitudine congregata, et undique infinitis sumptibus pene nuditate omnium civitatum collectis, urbem sui participem nominis in Asiae parte, hoc est in Cilicia, interiecto mari, quod in illis finibus inter Asiam et Europam disterminat, aedificare coepit.
221Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0812C
Qui sermunculis ocius terminatis domum egressus, inter exercitus multitudinem cum caeteris contubernalibus commeans idem homuncio, in expeditionis comitatu emigrat, qui prius multa et diversa bellica pericula interque misella plurimorum millia homunculorum, quae constrata disperierant, ipse in eodem suo sedens dilecto equo ab omnibus infestis casibus iuxta supra memoratam talem exemptus commendationem, Christicolae Georgio, Deo condonante, ad Diospolim prospere revertitur, illamque domum in qua eiusdem sancti confessoris habebatur imago, secum deferens aurum in equi pretium sui, gaudenter intrat, sanctumque Georgium ac si praesentem alloquitur, dicens: Sancte confessor, Deo aeterno grates refero, qui me per tuae celsitudinis firmitudinem orationis sospitem reduxit.
222Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0759D
His dictis supra memoratum peplum mulier paulatim a se elongari volando videbat, camporumque latitudinem in maius crescendo excedere, montesque et saltus maiore sui mensura superare; vocemque huiuscemodi subsecutam audierat: Mulier, noli tristificari.
223Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0761A
Et, ut nobis ab expertis traditur, quibusdam astantibus intimavit fratribus, dicens: Ecce nunc videtis sanctum advenientem Columbam, qui sui commeatus meruit habere socium angelum coelicolam.
224Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762A
VI. Alio in tempore, cum vir sanctus in Iova conversaretur insula, quidam de suis monachus Britto, bonis actibus intentus, molestia correptus corporis, ad extrema perductus est; quem cum vir venerandus in hora sui visitaret exitus, paulisper ad eius lectum assidens, et ei benedicens, ocius domum egreditur, nolens videre morientem.
225Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0762B
Tum vir praedicabilis in plateola sui deambulans monasterii porrectis ad coelum oculis, diutius valde obstupescens admirabatur.
226Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0764D
Ecce mulier de qua, te praesente, praeterito dixeram anno, nunc mariti sui religiosi cuiusdam plebeii in aere obviavit animae, et cum sanctis angelis contra aemulas pro ea belligerat potestates, quorum adminiculo eiusdem homuncionis iustitia suffragante a daemonum belligerationibus erepta ad aeternae refrigerationis locum anima ipsius est perducta.
227Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0766D
Quibus consequenter se nescisse protestantibus, ille conscius sui inexcusabilis transgressus ultra non sustinens delictum celare suum, flexis genibus in medio fratrum choro coram Sancto veniam supplex precatur.
228Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0768D
Cuius scilicet Virgnoi sororis filius Commanus honorabilis presbyter mihi Adomnano de hac supra visione caraxata aliquando sub testificatione enarraverat, qui eam enarratam ab ore ipsius Vergnoi abbatis et avunculi sui ab eo, in quantum potuit visam audierat.
229Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, ad Liemarum; 19 (auctor 1068-1081)
Si quid adhuc superest, quod gaudia publica turbet, Per te sedari tribuat Deus, adiciatque, Ut Brema cum Hammaburg per te redimi mereantur, Quae diuturna sui flent tempora carceris ambae; Haec a paganis oppressa, haec clausa tyrannis.
230Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 1, ded.; 4 (auctor 1068-1081)
Et ecce occurrunt michi plurima, interdum legenti vel audienti facta ab antecessoribus vestris, quae tum sui magnitudine.
231Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0463B (auctor 1068-1081)
([5.] Cap. 5.) « Generis quoque ac nobilitatis suae providissimam curam habentes, nec facile ullis aliarum gentium vel sibi inferiorum conubiis infecti, propriam et sinceram, tantumque sui similem gentem facere conati sunt.
232Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0463C (auctor 1068-1081)
Et multa utilia atque secundum legem naturae honesta, in morum probitate studuerunt habere; quae eis ad veram beatitudinem promerendam proficere potuissent, si ignorantiam creatoris sui non haberent et a veritate culturae illius non essent alieni.
233Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0464C (auctor 1068-1081)
Haec vero ideo commemoravi, quo prudens lector agnoscat, a quantis errorum tenebris per Dei gratiam et misericordiam sint liberati, quando eos ad cognitionem sui nominis lumine verae fidei perducere dignatus est.
234Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0466A (auctor 1068-1081)
Quorum etiam provincias in episcopatus distribuens, seorsum Francos cis Rhenum, Hessones ac Thuringos, qui Saxonum confines sunt, primitivo quodam laboris sui fructu Christo et ecclesiae copulavit.
235Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0474B (auctor 1068-1081)
[Quae adhuc Dani reposcunt quasi legitima iuris sui.
236Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0481B (auctor 1068-1081)
Extimplo atleta intrepidus Horici regis missum rogavit atque sigillum, et a litore Danorum transfretans in Sueoniam pervenit, ubi tunc rex Oleph apud Bircam generale populi sui habuit placitum.
237Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0483B (auctor 1068-1081)
Ad quem sanctus Dei confessor Ansgarius venire non trepidans, comitante gratia divina, crudelem tyrannum sic placatum reddidit, ut christianitatem ipse susciperet, suisque omnibus, ut christiani fierent, per edictum mandaret, insuper et in alio portu regni sui apud Ripam extrueret ecclesiam, in Dania secundam.
238Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0485C (auctor 1068-1081)
([32.] Cap. 28.) Sanctus Rimbertus sedit annos 23. Annos eius et obitum decessoris sui repperimus in quodam compoto a Corbeia delato.
239Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0488B (auctor 1068-1081)
Sed Bovo, Corbeiae abba, de sui temporis actis scribens, non reticuit dicens: Cum modernis temporibus gravis barbarorum irruptio in omni pene regno Francorum immaniter debaccharetur, contigit etiam eos divino iudicio ad quendam Frisiae pagum devolvi, qui in remotis ac mari magno vicinis locis situs, Nordwidi appellatur.
240Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0489C (auctor 1068-1081)
Arnolfum, germani sui filium, accepit successorem.
241Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0492A (auctor 1068-1081)
Nec tamen legationis suae ad gentes, ut in privilegiis videtur, studium omiserat, verum, sicut decessores sui, presbyteros ad hoc opus et ipse constitutos habere curavit.
242Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0507B (auctor 1068-1081)
Antecessores sui Deo servientium animarum quinque coenobia fundasse dicti sunt.
243Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0519B (auctor 1068-1081)
At ille, qui ab initio regni sui totam spem in Deo posuerat, tunc vero et maxime commendans Christo eventum rei, cum bellum execraret, armis se tueri decrevit; et quasi alter David procedens ad bellum, filium lugebat Absalon, magis dolens illius scelus quam sua pericula.
244Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0521C (auctor 1068-1081)
] Dum adhuc pax esset in Sclavania, Transalbianos populos frequenter visitavit et matrem Hammaburg paterno fovit amore, legationem suam ad gentes magno, ut decessores sui, studio executus est, licet obstaret dierum malicia [21].
245Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0524A (auctor 1068-1081)
[Quidam eques Saxonum captus ab eis, dum facerent eum ducem itineris sui, perduxit eos in difficiliora loca paludis, in qua diu fatigati, leviter a nostri superati sunt.
246Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0543A (auctor 1068-1081)
Igitur Olaph rex et martyr, ut credimus tali fine consummatus est; corpus eius in civitate magna regni sui Trondemnis cum decenti est honore tumulatum.
247Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0547B (auctor 1068-1081)
Haec quoque pro dilectione pontificis omnes ecclesiae filios, ut sui essent, fovit.
248Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0557C (auctor 1068-1081)
Palleum archiepiscopale, ut decessores sui, per legatos accepit a supradicto papa Benedicto, quem in ordine Romanorum pontificum post apostolos fuisse 147 mum repperimus.
249Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0562A (auctor 1068-1081)
([6.] Cap. 122.) Et quoniam magnus pontifex vidit ecclesiam et episcopatum suum, quem decessoris sui Adaldagi prudentia liberavit, iniqua ducum potentia iterum vexari, summo nisu conatus est eandem ecclesiam pristinae libertati reddere, ita ut nec dux, nec comes, aut aliqua iudicialis persona quempiam districtum aut potestatem haberet in suo episcopatu.
250Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0571B (auctor 1068-1081)
Nam et papa Alexander confestim, missis ad eundem regem litteris, praecepit, ut tam ipse quam episcopi sui vicario sedis apostolicae dignam subiectionis exhibeant reverentiam.
251Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0573C (auctor 1068-1081)
Quorum mediastinus, princeps Gotescalcus, dicitur tanto religionis arsisse studio, ut oblitus ordinis sui, frequenter in ecclesia sermonem exhortacionis ad populum fecerit, ea, quae mystice ab episcopis dicebantur vel presbyteris, ipse cupiens Sclavanicis verbis reddere planiora.
252Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0578B (auctor 1068-1081)
Diligebat sane pontifex eum locum sicut omnes praedecessores sui, eo quod metropolis sedes fuerit omnium septentrionalium nationum, et caput suae parrochiae.
253Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0581B (auctor 1068-1081)
Tunc ille Constantinopolitano rescribens, iactavit se inter alia descendere a Graecorum prosapia, Theophanu et fortissimo Ottone sui generis auctoribus; ideoque nec mirum esse, si Graecos diligeret, quos vellet etiam habitu et moribus imitari; quod et fecit.
254Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0586A (auctor 1068-1081)
[40.] Eius rei documentum hoc habeo, quod in ira furoris sui aliquos manu percussit usque ad effusionem sanguinis, sicut fecit praepositum eius aliosque.
255Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0588A (auctor 1068-1081)
Unde etiam accidit ut videremus ostium thalami sui, quod primo omnibus patuit ignotis vel peregrinis, tali postmodum custodia vallatum esse, ut magnis de rebus legati potentesque seculi personae aliquando pro foribus inviti expectarent per ebdomadam.
256Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0593A (auctor 1068-1081)
Ab illo ergo die ruentibus in occasum prosperis, omnia nobis et ecclesiae adversa fuerunt, ita ut episcopus noster et sui asseclae ab omnibus exsibilarentur sicut heretici.
257Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0600A (auctor 1068-1081)
Quam calamitatem sui temporis ipse miserabiliter cotidie deploravit, spetiales ad hoc psalmos habens constitutos, quibus in hostes ecclesiae posset ulcisci.
258Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0600B (auctor 1068-1081)
Apparuit hoc in fine memorabilis viri, qui circumstantes iam moriens obtestatus est pro salute sui occisoris, hoc mandavit et fratri.
259Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0604B (auctor 1068-1081)
([25.] Cap. 185.) Accessit hoc ad gloriam praesulis, quod in anno consulatus sui famosum illud colloquium caesaris cum rege Danorum ad contumeliam ducis habitum est in Luniburc, ubi sub optentu federis contra Saxones arma laudata sunt.
260Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0608B (auctor 1068-1081)
Sensit et ipse solutionem corporis sui tam virium defectu quam rerum praesagio dictarum instare.
261Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0608C (auctor 1068-1081)
Iam, inquit, percutitur, iam sine penitentia cogitur exire peccator, ut moriens obliviscatur sui, qui, dum viveret, oblitus est Dei.
262Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0611A (auctor 1068-1081)
([36.] Cap. 195.) Igitur corpus archiepiscopi magno stupore totius regni a Goslaria Bremam portatum, decimo die, quod est in annuntiatione sanctae Mariae, condigna populorum frequentatione sepultum est in medio chori novae, quam ipse construxit, basilicae; cum tamen affirment illum saepe antea rogasse, ut sepeliretur in urbe metropoli Hammaburg, quam sicut decessores sui, omni semper amore censuit esse colendam.
263Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0611B (auctor 1068-1081)
([37.] Cap. 196.) Ferunt eum ante obitus sui diem vix tercium decubuisse, quod a lecto surgere nequiverit.
264Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0611D (auctor 1068-1081)
([38.] Cap. 197.) [Cuius rei exemplum habeo unum, quod in principio introitus sui, cum esset vir superbissimus, arrogantia sua multos sibi mortales fecit contrarios.
265Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0612A (auctor 1068-1081)
» Talia non semel iactantem visio dicitur magna perterruisse, quam pro sui magnitudine, cum et veraciter nobis comperta esset, hic adiungere non supersedi.
266Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0627A (auctor 1068-1081)
Qui omnes dicuntur ad eius praedicationem conversi ad lacrimas, poenitentiam sui erroris ita monstrasse, ut confractis statim ydolis, ultro certarent ad baptismum.
267Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0637B (auctor 1068-1081)
Omnia enim instrumenta vanae gloriae, hoc est aurum, argentum, sonipedes regios, pelles castorum vel marturum, quae nos ammiratione sui dementes faciunt, illi pro nichilo ducunt.
268Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0646A (auctor 1068-1081)
Conspiravit etiam cum Sconiensi episcopo, sanctissimo Eginone, ut pariter adirent illud templum, paganorum, quod Ubsola dicitur, si forte aliquem Christo laboris sui fructum ibi possent offerre; omnia tormentorum genera libenter suscepturi, ut destrueretur illa domus, quae caput est supersticionis barbaricae.
269Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0656B (auctor 1068-1081)
(Cap. 248.) Item nobis retulit beatae memoriae pontifex Adalbertus, in diebus antedecessoris sui quosdam nobiles de Fresia viros causa parvagandi maris in boream vela tetendisse, eo quod ab incolis eius populi dicitur ab ostio Wirrahae fluminis directo cursu in aquilonem nullam terram occurrere praeter infinitum oceanum.
270Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0657B (auctor 1068-1081)
Et ecce instabilis occeani euripus, ad initia quaedam fontis sui archana recurrens, infelices nautas iam desperatos, immo de morte sola cogitantes, vehementissimo impetu traxit ad chaos.
271Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p1; 4 (auctor -1081)
Et ecce occurrit mihi plurima interdum legenti vel audienti facta ab antecessoribus vestris, quae tum sui magnitudine, tum ecelesiae huius necessitate videantur digna relatu.
272Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVIIII; 1 (auctor -1081)
Ad quem sanctus Dei confessor Ansgarius venire non trepidans, comitante gratia divina crudelem tyrannum sic placatum reddidit, ut christianitatem ipse susciperet suisque omnibus, ut christiani fierent, per edictum mandaret, insuper et in alio portu regni sui apud Ripam extrueret ecclesiam in Dania secundam.
273Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VI; 1 (auctor -1081)
Generis quoque ac nobilitatis suae providissimam curam babentes nec facile ullis aliarum gentium vel sibi inferiorum conubiis infecti propriam et sinceram tantumque sui similem gentem facere conati sunt.
274Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VI; 7 (auctor -1081)
Et multa utilia atque secundum legem naturae honesta in morum probitate studuerunt habere; quae eis ad veram beatitudinem promerendam proficere potuissent, si ignorantiam creatoris sui non haberent et a veritate culturae illius non essent alieni.
275Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, VII; 15 (auctor -1081)
Haec vero ideo commemoravi, quo prudens lector agnoscat, a quantis errorum tenebris per Dei gratiam et misericordiam sint liberati, quando eos ad cognitionem sui nominis lumine verae fidei perducere dignatus est.
276Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, X; 4 (auctor -1081)
Quorum etiam provincias in episcopatus distribuens seorsum Francos cis Rhenum-, Hessones ac Thuringos, qui Saxonum confines sunt, primitivo quodam laboris sui fructu Christo et ecclesiae copulavit.
277Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XV; 14 (auctor -1081)
[Quae adhuc Dani reposcunt quasi legitima iuris sui].
278Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XX; 4 (auctor -1081)
Quod scriptor Gestorum eius nescio cur preterierit, sed Bovo, Corbeiae abba, de sui temporis actis [scribens] non reticuit dicens: 'Cum modernis temporibus gravis barbarorum irruptio in omni pene regno Francorum immaniter debacharetur, contigit etiam eos divino iudicio ad quendam Frisiae pagum devolvi.
279Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXVI; 4 (auctor -1081)
Ubi tunc rex Oleph apud Bircam generale populi sui habuit placitum.
280Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXXV; 1 (auctor -1081)
Sanctus Rimbertus sedit annos XXIII. Annos eius et obitum decessoris sui repperimus in quodam compoto a Corbeia delato.
281Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XL; 6 (auctor -1081)
Qui novissimis archiepiscopi temporibus a regno depositus Arnolfum, germani sui filium, accepit successorem.
282Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XLVI; 4 (auctor -1081)
Verum, sicut decessores sui, presbyteros ad hoc opus et ipse constitutos habere curavit.
283Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, VIII; 9 (auctor -1081)
Qui omnes dicuntur ad eius predicationem conversi ad lacrimas penitentiam sui erroris ita monstrasse, ut confractis statim ydolis ultro certarent ad baptismum.
284Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXI; 9 (auctor -1081)
Omnia enim instrumenta vanae gloriae, hoc est aurum, argentum, sonipedes regios, pelles castorum vel marturum, quae nos ammiratione sui dementes faciunt, illi pro nihilo ducunt.
285Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XXX; 2 (auctor -1081)
Conspiravit etiam cum Sconiensi episcopo sanctissimo Eginone, ut pariter adirent illud templum paganorum, quod Ubsola dieitur, si forte aliquem Christo laboris sui fructum ibi possent offerre, omnia tormentorum genera libenter suseepturi, ut destrueretur illa domus, quae caput est supersticionis barbaricae.
286Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XL; 1 (auctor -1081)
Item nobis retulit beatae memoriae pontifex Adalbertus in diebus antedecessoris sui quosdam nobiles de Fresia viros causa pervagandi maris in boream vela tetendisse, A. C 2. eo quod ab incolis eius populi dicitur ab ostio Wirrahae fluminis directo cursu in aquilonem nullam terram occurrere preter infinitum occeanum.
287Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 13, XL; 7 (auctor -1081)
Et ecce instabilis oceani euripus ad initia quaedam fontis sui archana recurrens infelices nautas iam desperates, immo de morte sola cogitantes vehementissimo impetu traxit ad chaos [–hanc dicunt esse voraginem abyssi –] illud profundum, in quo fama est omnes recursus maris, qui decrescere videntur, absorberi et denuo revomi, quod fluctuatio crescens dici solet.
288Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVIIII; 11 (auctor -1081)
Legationem suam ad gentes magno, ut decessores sui, studio executus est, licet obstaret dierum malicia.
289Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XIII; 2 (auctor -1081)
Antecessores sui Deo servientium animarum quinque cenobia fundasse dicti sunt.
290Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXVII; 4 (auctor -1081)
At ille, qui ab initio regni sui totam spem in Deo posuerat, tunc vero et maxime commendans Christo eventum rei, cum bellum execraret, armis se tueri decrevit.
291Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XXXII; 6 (auctor -1081)
[Quidam eques Saxonum captus ab eis, dum facerent eum ducem itineris sui, perduxit eos in difficiliora loca paludis, in qua diu fatigati leviter a nostris superati sunt.
292Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXI; 11 (auctor -1081)
Corpus eius in civitate magna regni sui Trondemnis cum decenti est honore tumulatum.
293Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, LXVII; 3 (auctor -1081)
Haec quoque pro dilectione pontificis omnes ecelesiae filios, ut sui essent, fovit.
294Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVIIII; 13 (auctor -1081)
Quorum mediastinus princeps Goteschalcus dicitur tanto religionis arsisse studio, ut oblitus ordinis sui frequenter in ecclesia sermonem exhortacionis ad populum fecerit, ea, quae mystice ab episcopis dicebantur vel presbyteris, ipse cupiens Sclavanicis verbis reddere planiora.
295Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVIIII; 13 (auctor -1081)
Unde etiam accidit, ut videremus ostium thalami sui, quod primo omnibus patuit ignotis vel peregrinis, tali postmodum custodia vallatum esse, ut magnis de rebus legati potentesque seculi personae aliquando pro foribus inviti expectarent per ebdomadam.
296Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVIIII; 1 (auctor -1081)
Ferunt eum ante obitus sui diem vix tercium decubuisse, quod a lecto surgere nequiverit.
297Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVIIII; 8 (auctor -1081)
[Cuius rei exemplum habeo unum, quod in principio introitus sui, cum esset vir superbissimus, arrogantia sua multos sibi mortales fecit contrarios.
298Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVIIII; 10 (auctor -1081)
Talia non semel iactantem visio dicitur magna perterruisse , quam pro sui magnitudine, cum et veraciter nobis comperta esset, hic adiungere non supersedi.
299Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, I; 2 (auctor -1081)
Palleum archiepiscopale ut decessores sui per legatos accepit a supradicto papa Benedicto, quem in ordine Romanorum pontificum post apostolos fuisse CXLVII. repperimus.
300Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, V; 1 (auctor -1081)
Et quoniam magnus pontifex vidit ecclesiam et episcopatum suum, quem decessoris sui Adaldagi prudentia liberavit, iniqua ducum potentia iterum vexari, summo nisu conatus est eandem ecclesiam pristinae libertati reddere, ita ut nec dux nec comes aut aliqua iudicialis persona quempiam districtum seu potestatem haberet in suo episcopatu.
301Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XVII; 13 (auctor -1081)
Nam et papa Alexander confestim missis ad eundem regem litteris precepit, ut tam ipse quam episcopi sui vicario sedis apostolicae dignam subiectionis exhibeant reverentiam.
302Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXVII; 3 (auctor -1081)
Diligebat sane pontifex eum locum sicut omnes predecessores sui, eo quod metropolis sedes fuerit omnium septentrionalium nationum et caput suae parrochiae.
303Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXII; 3 (auctor -1081)
Tunc ille Constantinopolitano rescribens iactavit se inter alia descendere a Grecorum prosapia, Theophanu et fortissimo Ottone sui generis auctoribus .
304Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XXXVIII; 1 (auctor -1081)
Eius rei documentum hoc habeo, quod in ira furoris sui aliquos manu percussit usque ad effusionem sanguinis, sicut fecit prepositum eius aliosque.
305Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, XLVII; 2 (auctor -1081)
Ab illo ergo die ruentibus in occasum prosperis omnia nobis et ecclesiae adversa fuerunt, ita ut episcopus noster et sui asseclae ab omnibus exsibilarentur sicut heretici.
306Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LV; 8 (auctor -1081)
Quam calamitatem sui temporis ipse miserabiliter cotidie deploravit, spetiales ad hoc psalmos habens constitutos, quibus in hostes ecclesiae posset ulcisci.
307Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LVI; 3 (auctor -1081)
Apparuit hoc in fine memorabilis viri, qui circumstantes iam moriens obtestatus est pro salute sui occisoris, hoc mandavit et fratri.
308Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LX; 1 (auctor -1081)
Accessit hoc ad gloriam presulis, quod in anno consulatus sui famosum illud colloquium cesaris cum rege Danorum ad contumeliam ducis habitum est in Luniburc.
309Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXV; 2 (auctor -1081)
Sensit et ipse solutionem corporis sui tam virium defectu quam rerum presagio dictarum instare.
310Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXV; 6 (auctor -1081)
'Iam', inquit, 'percutitur, iam sine penitentia cogitur exire peccator, ut moriens obliviscatur sui, qui, dum viveret, oblitus est Dei'.
311Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXVIII; 1 (auctor -1081)
Igitur corpus archiepiscopi magno stupore totius regni a Groslaria Bremam portatum decimo [demum] die, quod est in annuntiatione sanctae Mariae, condigna populorum frequentatione sepultum est in medio chori novae, quam ipse construxit, basilicae; cum tamen affirment illum sepe antea rogasse, ut sepeliretur in urbe metropoli Hammaburg, quam sicut decessores sui omni semper amore censuit esse colendam.
312Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, LXXVIII; 3 (auctor -1081)
Maiestatem vero imperatoriam quanti faceret, episcopatus eius testis est, ideo vel maxime destructus, quod a fidelitate regis sui nec minis nec blandimentis principum rescindi potuit.
313Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 281; XLIIII (auctor -1081)
Si quid adhuc superest, quod gaudia publica turbet, Per te sedari tribuat Deus, adiciatque, Ut Brema cum Hammaburg per te redimi mereantur, Quae diuturna sui flent tempora carceris ambae; Haec a paganis oppressa, haec clausa tyrannis.
314Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0584B (auctor 1145-1221)
Revera necesse est ut convertentes de saeculo multa diligentia novae vitae splendoribus informentur, ut secundum sui nominis rationem deposito veteri homine, recte novitii nominentur.
315Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0588D (auctor 1145-1221)
Sed et ipsum caput Ecclesiae Christus nonne in oculis solis flagella, opprobria, crucem, mortem, quae non meruerat, toleravit, et ita per exemplum suae passionis et pretium sui sanguinis a morte perpetua perditos revocavit?
316Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0592C (auctor 1145-1221)
Talis siquidem anima odoris sui fragrantia alios attrahit, et ad Dei dilectionem post se currere facit exsultantes et dicentes: Post te in odore unguentorum tuorum curremus (ibid.).
317Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0594B (auctor 1145-1221)
Dum enim officii sui stimulo cor assidue tangit et pungit, aliud aliquid quam ipsam punctionem vel punctionis causam in memoriam venire vix sinit.
318Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0596B (auctor 1145-1221)
Sed timorata et timida est semper amans anima, ne in amoris sui periculum sit a bono opere per negligentiam otiosa.
319Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0596B (auctor 1145-1221)
Sed nihilominus pia plenus est sollicitudine amor fraternus; et qui sinceriter alterum diligit, a dilecto respectus sui oculum vix reflectit.
320Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0596C (auctor 1145-1221)
(OVID., epist. I.) Quemadmodum enim natura ignis non quiescit in sui nutrimentum sorbere materiam quae ei supposita fuerit, sic mens, nimirum amantis desiderio amoris ignita, totam rem quam diligit in sui attrahit gaudii incrementa, sollicite de illa cogitat, laetanter de illa loquitur, et ubicunque thesaurum reposuerit suae dilectionis, ibi nimirum et affectum et aspectum delectabiliter collocat suae mentis.
321Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601D (auctor 1145-1221)
Humilitati sanctae omnis fere est odiosa praesumptio, et quantumlibet in sublimi excreverit, nihil sibi tutius esse reputat quam latere prudenter; coelo inhiat, dum se iuxta sui nominis rationem ab humo non dividit, et quo se in sui aestimatione inclinat inferius, eo coelestium acclinis est altitudo.
322Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0601D (auctor 1145-1221)
Non sic illa, non sic natione coelestis superbia, quae dum iuxta sui rationem nominis super se ire, et seipsam supergredi nititur, suo ipso pondere praecipitata inferius confractione insanabili dequassatur.
323Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0609B (auctor 1145-1221)
Quid intendis mundo qui labitur, qui in percussionis suae fragoribus ruinam sui amatoribus minitatur?
324Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0613A (auctor 1145-1221)
Prima est artium istarum humilitas, per quam et homo ad sui cognitionem reducitur, et contemnenda saeculi vanitas edocetur.
325Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0614C (auctor 1145-1221)
Novitius enim, si rem sui nominis tenet, eo a veteris hominis deformitate exuitur, quo in novi hominis pulchritudinem per correctioris vitae studium reformatur.
326Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0616C (auctor 1145-1221)
Natura fovenda est, et auctoris sui mancipanda negotiis; curruptionem tamen et vitia, quae a Deo non veniunt, persequamur.
327Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0621C (auctor 1145-1221)
incidentes pulveres dixerim forte, praesertim cum prae sui subtilitate nonnisi forte, purgatioribus oculis videantur.
328Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0626D (auctor 1145-1221)
Utinam orationibus nostris nihil obviet, quo sui efficacia vacuentur!
329Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0631A (auctor 1145-1221)
Cibus sane fortior est inimicos diligere, sui contemptu gaudere, usque ad crucis ignominiam Christum sequi, cum illo cruci affigi, poenam sine culpa patienter amplecti, prae desiderio et contemplatione quaecunque terrena sunt oblivisci.
330Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0632A (auctor 1145-1221)
Nihil est amore dulcius, et cum ipse sui ipsius sit pretium, est etiam ipse pretium sibi.
331Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0637D (auctor 1145-1221)
toto illo triduo vacare, illi intendere, verbis gratiae refici, quae de eius ore procedunt: alibi eum quaeri non convenit, in his quae Patris sui sunt semper vult esse, nec nos ab eo utinam dividamur!
332Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0639A (auctor 1145-1221)
Quanquam Christi sanguis, qui sui pretio sanat, redimit et coronat, in eo aqua est, quod lavat, reficit et refrigerat.
333Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0640B (auctor 1145-1221)
Ab amore quidem coepi, ex amore magno scribere volui, et dixi quod potui de amore; dulcis est amoris materies, dulcis et praedulcis affectio, et cuius est tam dulce officium, praemium quoque dulce erit; nec aliud sanctus amor exspectat in praemio, nec ad aliam aspirat gloriam, quam ut valeat sui plenitudinem promereri.
334Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0644A (auctor 1145-1221)
Fratribus et amicis in Christo dilectissimis, quos et Christi amor fecit unanimes, et Dei gratia nominis unius consortes, frater ADAM peccator, in re sui nominis permanere.
335Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0644B (auctor 1145-1221)
Fons iste convallibus influit et emissiones sui mellifluas consuevit humilibus elargiri.
336Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0645C (auctor 1145-1221)
Mansuetudo quippe dum suspectum habet omne quod foris est, ad sui largitoris manum consueto more se colligit desursum, ut de intus inde reficiatur exspectans.
337Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0645D (auctor 1145-1221)
Igitur et ipsa humilitas pressa pondere sui nominis, humi laeta residet: cui omnis fere suspecta est altitudo: humi siquidem residere non confunditur, non erubescit terram se fateri et cinerem, ut cum elegerit abiectiorem locum, ad digniorem quandoque cum gloria provehatur.
338Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0650A (auctor 1145-1221)
Sunt plerique quos delectat virtus, sed videri erubescunt, quia esse appetunt, aut faciunt, aut facere se fingunt plerumque in contrarium, pluris habentes morem saecularibus gerere quam ad interni sui pectoris arbitrium, iuxta conscientiae testimonium, se habere.
339Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0651B (auctor 1145-1221)
Ad infantiam istam se Verbum istud inclinat et aperit, et quemlibet sui brevitate, hoc est istud inclinat et aperit, hoc est sui exinanitione, obscurum sit.
340Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0651C (auctor 1145-1221)
XVIII), dum se huius mundi sapientia obscurum exhibet, sui intellectum uberius parvulis administrat.
341Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0651D (auctor 1145-1221)
Quidquid enim obscuritatis sui abbreviatione Verbum incarnatum contraxerat, totum elucidavit magistra unctio Spiritus sancti, dum et tantae exinanitionis causas edocuit, et ad explicandum magisterium ineffabile linguas infantium erudivit.
342Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0654C (auctor 1145-1221)
Absit ergo ne incorrupta veritas ad sui defensionem corruptoribus egeat!
343Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0659B (auctor 1145-1221)
Certe cum verba sacerdotis, aut vera sint, aut sacrilega, toties nomen Dei sui in vanum assumere, non est iurare, sed blasphemare.
344Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0660C (auctor 1145-1221)
Dum defectibus tamen suis reputat, quia non apprehendit quod amat, eo subtilius in amoris desiderium proficit, quo ex defectu suo se humilians ex consideratione propriae infirmitatis sui sublimitatem attendit amoris.
345Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0668A (auctor 1145-1221)
Virtus quippe sic instituit sui possessoris animum, ut honores onera reputet, indignetur dignitatibus, mediocritatem suadeat, quae sanctae cognata est paupertatis.
346Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0674A (auctor 1145-1221)
Dolere nimirum non potest, nisi is prius ex vera sui cognitione sibi ipsi viluerit?
347Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0674B (auctor 1145-1221)
Humilitas quippe est virtus, qua homo verissima sui cognitione sibi ipsi vilescit, cui contrarium operatur superbia, per quam homo supra se elatus, dum propriam excellentiam inordinate diligit, maiorem se quam sit mentitur.
348Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0675C (auctor 1145-1221)
Quatuor sunt in quibus perfectus amor consistit, scilicet odium peccati, contemptus mundi, contemptus sui, amor solius Dei.
349Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0678B (auctor 1145-1221)
De caetero, omnem locum suspectum habeant, eventuum occasiones, temporum opportunitates formident, nulli aetati se credant, omni studio consortia devitent, aspectus, colloquia personarum quas peccati sui complices habere consueverunt; in cibis et potibus teneant modum, magis insistentes operibus charitatis quam amplificationibus terrenae facultatis.
350Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0680C (auctor 1145-1221)
De caetero sacerdoti ministerii sui clavibus utendum, ut ei quem videt educi divinitus de lacu faecis, festinet aperire thesauros salutis.
351Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0686B (auctor 1145-1221)
O Virginem omni laude dignissimam, quae dum, absque sui defloratione, hunc florem protulit angelorum, corda et hominum suavitate mirifica satiavit!
352Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0686C (auctor 1145-1221)
Sed iam in Mariae laudibus finem suum sortiatur epistola: quam forsitan tibi facit sui ipsius prolixitas onerosam.
353Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0686D (auctor 1145-1221)
Tam tenaciter illa pro sui devotione et honestate meis inhaesit visceribus, ut suavem eius memoriam nulla mihi oblivio valeat invidere, cum eam ex parte mea salutaveris, id etiam ipsam ex nomine meo commoneas, ut tam integra dilectione Sponso virginum Christo inhaereat, ne virginitatis ipsius lilium, quo adhuc vernare creditur, aliqua sacculi marcessere corruptione patiatur.
354Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0687B (auctor 1145-1221)
Cum sui copiam tibi praebuerit, nunquid te mei patietur esse immemorem, qui nec ad horam charitatis tuae me patitur oblivisci?
355Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0688D (auctor 1145-1221)
De isto sui glossatore et expositore Spiritu sancto sic Verbum Patris loquitur: Ille me, inquit, clarificabit, quia de meo accipiet (Ioan. XVI).
356Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0748B (auctor 1145-1221)
Propterea magnificat anima tua Dominum, quia sui abbreviatione ita magnificat uterum tuum.
357Adamus Perseniae, Fragmenta Mariana, 211, 0754B (auctor 1145-1221)
Hinc est quod non regibus in palatiis, non divitibus in urbibus sui mysterii huius ratio primo innotuit, sed pastoribus, qui in campis erant, qui supra gregum suorum custodiam vigilabant (Luc. II).
358Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0699A (auctor 1145-1221)
Pereunti mundo mira se novitate antiquus dierum opposuit, iuxta Ieremiae vaticinium, « novum faciens super terram, ut femina circumdaret virum (Ier. XXXI), » gremio uteri sui.
359Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0712B (auctor 1145-1221)
Ecce venit per seipsum, ut me osculetur osculo oris sui.
360Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0713B (auctor 1145-1221)
Vel certe ideo duplex consonans dicitur, quia, dum sui roris intima aspersione animum tangit, et ungit, et mortificatione necessaria delectationes carnis exstinguit, suavis harmoniae consonantiam ex psalterio, et cithara facit: psalterium quippe iucundum cum cithara (Psal. LXXX).
361Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0720C (auctor 1145-1221)
Eadem Dei miseratione ad easdem delicias per poenitentiam peccator renascitur; nec potest ipse non cantare canticum novum, cum ad innovationem sui, sibi praeter merita videat apponi delicias angelorum.
362Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0723A (auctor 1145-1221)
Sed sciendum quia est « fidelis servus et prudens, quem constituit Dominus super familiam suam (Luc. XII); » est servus malus et piger, qui in sudario abscondit pecuniam domini sui (Luc. XIX); et servus mercenarius, qui per omnia sequitur retributionem (Psal. CXVIII).
363Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0723D (auctor 1145-1221)
Psalterium, inquam, decem chordarum est Patris Unigenitus, quia, dum ad iustificationem hominum decem legis mandata proponit quasi decem chordas ad sui laudem in seipso tetendit.
364Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0725A (auctor 1145-1221)
Qui enim hic in mortificatione sui corporis citharizat canticum humilis confessionis, ibi in eiusdem corporis glorificatione citharizabit canticum aeternae iubilationis.
365Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0727B (auctor 1145-1221)
Digna plane et singularis oblatio, vilium quidem avium pretio interveniente redempta, sed tempore opportuno genus humanum impretiabili sui sanguinis pretio redemptura!
366Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0731A (auctor 1145-1221)
In huiusmodi sex hydriis lavantur et purificantur qui non indigent nisi ut pedes lavent, sed sunt mundi omnes (Ioan. XIII): qui contemptores mundi, et contemptores sui tam expeditis gressibus ad aeterna festinant, ut nihil amori Christi praeponant, et quamvis terram carnis, quam adhuc gerunt, pedibus spiritualium affectuum conculcent et conterant, adhuc tamen de pulvere carnis pedes contrahunt affectionis.
367Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0732A (auctor 1145-1221)
Illa, qua sui miseretur homo.
368Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0736C (auctor 1145-1221)
Denique Sapientia habitat in consilio et eruditis interest cogitationibus (Prov. VIII), et ideo « omnis gloria eius filiae regis ab intus (Psal. XLIV), » quia Sapientia consilii sui secretum non communicat omnibus.
369Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1424A (auctor fl. 1173)
Narrantur et miracula meritis beati Stephani facta in suscitatione mortuorum, et pluviae inundatione tempore inventionis sui sacratissimi corporis exhibita, ut adnotationes ostendent.
370Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1430B (auctor fl. 1173)
In reliquis autem quatuor versibus, prima cuiusque earum clausula consonantiam asservat, et similem syllabarum vocalitatem in medio sui et fine.
371Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1451B (auctor fl. 1173)
Id tamen ultra illam habet speciale, quod in nono et decimo versu duas tantum habet clausulas rhythmicas, quarum prior consonantiam syllabarum servat in sui ipsius medio et fine, posterior vero clausula unius datorum versuum respondet in simili desinentia posteriori clausulae alterius versus.
372Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1464A (auctor fl. 1173)
Nam in principio, et circa finem, singulae versuum clausulae consonantiam habent, et similem syllabarum desinentiam in sui ipsarum medio et fine.
373Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1491B (auctor fl. 1173)
Per te frui Christus sui Det nobis praesentia.
374Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1511B (auctor fl. 1173)
In natalis sui coena, Capitali plecti poena Ioannem rex imperat.
375Adamus S Victoris, Sequentiae, 196, 1524B (auctor fl. 1173)
Curam agens sui gregis Pastor bonus, auctor legis, Quatuor instituit.
376Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0442A (auctor c.1140–1212)
Accipite itaque a spirituali uteri vestri filio munus vobis transmissum: munus quidem, quod et sui pretii vilitas efficit parvum, mittentis tamen reddit charitas magnum.
377Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0442A (auctor c.1140–1212)
Vestram autem obnixe pietatem obsecro, ut quo plus in magnitudine sui id apud me devotio delectat, eo minus in quantitate pretii illud apud vos aestimatio coarctet; sed eadem a vobis intentione suscipiatur, qua et a me destinatur.
378Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0443C (auctor c.1140–1212)
I. Solent, ut ipsi scitis, dilectissimi, qui veritatis amatores sunt et filii, cura vehementi quam saepe distendi, cum illaqueatos verbis oris sui (Prov. VI, 2) spontanee se perspiciunt, et aliquo vinculo promissionis obligari.
379Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0444C (auctor c.1140–1212)
Nec respuit quidem quod suum est, sed in gaudium Domini sui non meretur servus introitum (Matth. XXV, 21) , si non donum de negotio reportaverit duplicatum.
380Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0451D (auctor c.1140–1212)
Cum autem inanitas haec cogitationum inutilium irrumpere nititur, in penetralia cordis, sicut vilis plebs indigne, ac praesumptuose se ingerens, et inferens in thalamum divitis, tu statim claude ostium, ut exclusis vulgaribus turbis, ores Patrem tuum (Matth. VI, 6) . O quam iugi sumus experientia edocti, quod populares hae Synagogae duris tumultuosi strepitus sui scopulis hebetant aciem mentis, ut absque sollicitudine, et labore ingenti, abigere non possit Abraham volucres super cadavera descendentes! (Gen. XV, 11.) XIV. Et haec triplex est memoriae tortitudo, quam ad veram absque grandi sudore rectitudinem redigere non vales.
381Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0452D (auctor c.1140–1212)
- 10. In recta ordinatione sui et proximi consistit summa religionis.
382Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0453A (auctor c.1140–1212)
Suffragatur vero ei multum, ac per omnem modum inspecta diligenter ac ardenter desiderata, sui, ad quem fruendum conditus fuit, beata et beatificans visio Conditoris.
383Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0459A (auctor c.1140–1212)
Unde et Pater noster in Regula, quam professi sumus, admonet nos, ut in incessu, statu, et in omnibus motibus nostris, nihil fiat, quod cuiusquam offendat aspectum, sed quod nostram deceat sanctitatem (Augustinus in Reg. ). Vir quippe verecundus, et modestus, intuentium debet oculos revereri, et motus omnium membrorum corporis sui, maturitatis fraeno sub disciplinae rigore cohibere, ut a nullo iure possit reprehendi.
384Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0459B (auctor c.1140–1212)
XI. Semper igitur, et ubique ad instar coelestium, quae in visione ostensa sunt Ezechieli, animalium (Ezech. I, 12) , coram se ambulans, et singulis motibus suis oculum providentiae proponens, scrupulose consideret in omni loco, et tempore, qualis in utroque homine esse debeat; loquens, vel tacens, sedens, vel tacens, stans, vel ambulans, orans, vel legens, docens, vel discens, gaudens, vel dolens, blandiens, vel deterrens; qualiter denique in aliquo corporis sui motu, se debeat exhibere, ut ex hac, quam exterius ostendit, maturitate, quod intrinsecus mens eius sit in stabilitate, et gravitate, possit apparere.
385Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0461C (auctor c.1140–1212)
- 10. Vestis candida est insigne resurrectionis et remunerationis beatae quae erit in praemio: est item insigne victoriae: qualiter sit homo victor sui.
386Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0468B (auctor c.1140–1212)
Utique sui ipsius immortalitate, et incorruptione; bona, et iucunda concivium societate; beata denique et beatificante ipsius omnipotentis Dei visione.
387Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0472A (auctor c.1140–1212)
Sunt vero quidam, qui tenaciter Conditoris sui dilectioni agglutinati sunt, ut ipsos, per amoris ei compagem unitos, Neque mors, neque vita, neque principatus, neque potestates, neque virtutes, neque instantia, neque futura, neque altitudo, neque profundum, neque creatura alia possit separare a charitate Dei, quae est in Christo Iesu Domino nostro (Rom. VIII, 38, 39). V. Interdum quoque, non solum universa, quae mundi sunt; sed super id etiam, quod ipsi sunt, in quodam apud se perfectionis culmine evecti sunt: ut levissimum deputent, quidquid pro Deo durissimum, ac dirissimum sustinent.
388Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0475A (auctor c.1140–1212)
Nam angelus iste, ipse est inspiratio interna: quae talis hic describitur apparere, qualem facere animam solet, cui se sui infusione indulget.
389Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0475B (auctor c.1140–1212)
Sancta profecto anima, quae apud se, et intra se in defaecato suo latet, et pausat secreto, novitati spirituali quotidianis insistit incrementis; et ne ad ea veterascens aliquem propositi sui defectum incurrat, modis omnibus, quibus potest, elaborat.
390Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0475C (auctor c.1140–1212)
X. Sed sedet in dextris, in quibus felix eorum notatur, et exprimitur universitas, quos per propositum vocatos sanctos, praescivit omnipotens Pater, et clemens, misericors, et iustus: Et praedestinavit conformes fieri imaginis Filii sui (Rom. VIII, 29) . Nam sinistra pars creaturae rationalis, reproba; dextera eiusdem pars, electa.
391Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479A (auctor c.1140–1212)
SERMO V. De verbis professionis Praemonstratensium. De oblatione, et sui ipsius traditione Ecclesiae, in qua Deo servitur. De typica oblatione SS. Abel, et Isaac. De spe mercedis aeternae, et sacrilega sui usurpatione.
392Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479B (auctor c.1140–1212)
Vota Deo reddenda; ac primum de sui oblatione et traditione ad exemplum Mediatoris nostri Dei.
393Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479B (auctor c.1140–1212)
- 2. Typus oblationis sui in S. Abel signatus, Deo super omnia placere volentis affectione pura, et in intentione recta.
394Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479C (auctor c.1140–1212)
- 8. Oblatio sui facta Ecclesiae, id est, congregationi et superioribus prompta obsequia postulat, et torporem ablegat.
395Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479C (auctor c.1140–1212)
- 11. Renuntiationis sui ipsius, ac virtutum exemplar ad quod se componat, est Christus Dominus.
396Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0480A (auctor c.1140–1212)
Alligatus quippe est verbis oris sui, et propriis captus sermonibus (Prov. LXIX, 2) . Haec itaque promissio eius: Ego frater N. offerens trado meipsum.
397Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0484D (auctor c.1140–1212)
et quidem sacrum quid est anima tua, quae ad Conditoris sui imaginem, et similitudinem est creata.
398Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0486B (auctor c.1140–1212)
Verumtamen quod, quaeso, servis domini sui inde emolumentum, quod ipse, ut in ea comederet et biberet et dormiret, domum suam ingredi recusavit?
399Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0487D (auctor c.1140–1212)
- 2. In viro Religioso sui oblatio internam et morum conversio externam ordinat compositionem.
400Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0488A (auctor c.1140–1212)
- 12. Sui oblatio.
401Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0497A (auctor c.1140–1212)
- 4. Transitus ad alium ordinem, etiam rigidiorem, inconsultus ob suspectam sui ipsius infirmitatem, quae deinde per levitatem in pluribus proditur.
402Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0497A (auctor c.1140–1212)
- 11. Quarta est perfectioris et rigidioris vitae desiderium: ubi tamen animi sui inconstantiam suspectam quisque habeat, cum desiderio salutis propriae et pacis fraternae.
403Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0500D (auctor c.1140–1212)
Nonnullos quippe multoties vidi, quibus, cum in eorum desideriis vel fratres vel praelati sui resisterent, statim irati, ut alibi perfectius et districtius viverent, migrare volebant.
404Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0507D (auctor c.1140–1212)
- 2. In professione sui traditio secundum Christi Evangelium: morum conversio secundum apostolicam institutionem: stabilitas in loco secundum Regulam convenienter instituitur.
405Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0508A (auctor c.1140–1212)
- 11. Qualiter in charitate Dei, sui ipsius et proximi se quis habeat; quae origo, forma et finis totius est legis.
406Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0527A (auctor c.1140–1212)
Hora vero nona, voce magna clamavit, et inclinato capite emisit spiritum (Ioan. XIX, 30) . Vespere autem facto, proxima iam nocte, in qua tradebatur, discubuit cum duodecim, et corporis sui ac sanguinis sacramenta eis tradidit.
407Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0543A (auctor c.1140–1212)
Pro magno excessu, ut ex his verbis datur intelligi, habuit sanctus Augustinus, Canonicum vitam communem professum aliquid occulte accipere: de quo locuturus tam expresse praemittere curavit: qui autem in tantum progressus fuerit malum (IV Reg. IV) : ordinis quippe sui, qui hoc agere praesumit, non mediocriter praevaricator existit Munus dudum occultum puer Elizaei Giezi a Naaman Syro accepit: quod ut magnum esse malum propheta ostenderet, horribili eum, ut scitis, plaga percussit.
408Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0543A (auctor c.1140–1212)
In magnum itaque progreditur malum clericus Regularis, qui occulte ab aliquo litteras, vel quodlibet munus accipit, quia voti sui violator existit.
409Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0545C (auctor c.1140–1212)
Certe cum aliquid canonico inter necessaria deputandum fuerit collatum: si id absque gratia, et non sine extorta, quae soror est inobedientiae, praelati sui licentia, ad suum referre praesumpserit usum, voti sui, quod distinxerunt labia sua, est violator, et sanctae, quam tenere promisit, hac in parte Regulae destructor.
410Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0545D (auctor c.1140–1212)
Frater utique, qui rem sibi collatam celat, illius in hoc imitator est, de quo legitur in Evangelio: quia fur erat, et loculos habens, ea quae mittebantur, portabat (Ioan. XII, 6) . Qui etiam, dum furti in se abominationem non correxit, usque ad Domini sui proditionem pervenit: et in finem laqueo se suspendit (Matth. XXVII, 5) . Timeat igitur frater rem sibi collatam celare: ne finem similem incurrat.
411Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0548B (auctor c.1140–1212)
- 16. Amor sui nunc degener a statu innocentiae.
412Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0554A (auctor c.1140–1212)
Alii autem lignis gravioribus, durioribusque non dispares accensionem tarde suscipiunt, sed tamen semel accensi difficilius exstinguuntur: et quia tardius in asperitatem se concitant, furoris sui diutius ignem servant. Alii (quod est nequius) et citius iracundiae flammas accipiunt, et tardius deponunt; nonnulli vero has et tarde suscipiunt, et citius amittunt.
413Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0555A (auctor c.1140–1212)
Nam holocaustum eos specialiter innuit, qui devictis illicitis carnis motibus, calcatis ex toto desideriis terrenis, ad ipsum iam perfectionis fastigium pennis coelestium desideriorum evecti pervenerunt: totos, ut ita dicam, se in solius Conditoris sui amore tenentes succensos, et tenaci imo insolubili verae dilectionis glutino ei unitos.
414Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0563D (auctor c.1140–1212)
Copiose, et ab imo ebulliens, et in superficie scaturiens, et undique vaporans: fide stabili, spe certa, simplicitate vera, integra innocentia: dilectum, et absentem cum anxietate desiderans, et venientem cum hilaritate suscipiens; et praesenti, nec sine maturitatis reverentia, nec sine reverentiae maturitate, blandiens; cum moerore et abeuntem prosequens, et demorantem exspectans, et venturum expetens, et non venturum dolore insolabili deflens: nullum ei (quod ad se attinet) secretum celans, totum se infundere gestiens; nullo, sine eo, bono frui volens, nulla pro eo pati adversa refugiens; nulla, eo non participante, prospera habere desiderans superbiam, et invidiam contemnens, iram et acediam abiiciens, simulationem et adulationem nesciens, suspicionem, et detractionem abhorrens; in solo dilecti profectu, prae cunctis mundi huius prosperis, exsultans; in solo et de solo eius defectu, prae cunctis vitae praesentis adversis, dolens; et ut in brevi multa concludam, non solum omne suum abnegans; sed et se totum ei dedens, nihilque sui ipsius sibi reservans.
415Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nihil habuit in domo sua dominus ille Aegyptius, quod non reliquerit in potestate Ioseph; verumtamen uxorem eiusdem domini sui, idem Ioseph fatetur exceptam (Gen. XXXIX, 9) . Ipsam fortassis acceperat: sed in sollicitudinem, non in potestatem; ut ei provideret, non ut cum ea se commisceret; ut ad necessaria denique ei obsequeretur, non ad turpia ea abuteretur: Sic et prior conventum.
416Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0568D (auctor c.1140–1212)
Nam, quasi Ioseph uxorem domini sui prostituit, cum prior eamdem per omnia cum conventu familiaritatem, et super conventum potestatem, quam, habet abbas, praesumptione temeraria habere contendit: cum praecipiat pater, et advocatus noster, ut praeposito tanquam patri; sed multo magis presbytero obediatur.
417Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0569C (auctor c.1140–1212)
VI. Qualiter vero sui eis debeant subiecti obedire, in sanctorum passim scriptis poterit, qui voluerit, sufficienter invenire.
418Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0580B (auctor c.1140–1212)
SYNOPSIS SERMONIS. - 1. Submissa sui in dicendo excusatio.
419Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588C (auctor c.1140–1212)
Ad iussum praelati sui omnis motus suus; et ut ille movet, sic et iste se movet.
420Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0589D (auctor c.1140–1212)
Inde profecto, quia superbi sunt mente cordis sui.
421Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0595B (auctor c.1140–1212)
Quae tamen illis dudum, qui sub levi et suavi iugo religionis colla subdiderunt, ex necessitate imposita non fuit, quia bonum ab eis obedientiae superiores sui exigere necesse non habebant: de quibus constabat pro certo, quod illud et absque promissione aliqua viriliter ac perseveranter exercere parati erant.
422Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0596D (auctor c.1140–1212)
Audito quoque vocabulo domini sui, quo magis honorandus agnoscitur, eo magis et famulo defertur.
423Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0599B (auctor c.1140–1212)
Sic utique multoties dignitatis sublimitas sui solet appetitores contemnere, appetere contemptores; a volentibus elongare se, nolentibus sese ingerere.
424Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0601C (auctor c.1140–1212)
Stultum namque, et gravius, quam aliquod bellum intestinum semper reprehendere, quem te oportet iugiter talem habere; quia incassum super deformitate viri sui mulier conqueritur, cui lege nuptiarum indesinenter adhaerere compellitur.
425Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0603D (auctor c.1140–1212)
ut recognoscat unusquisque vestrum magis, quam agnoscat, contra ordinis sui statuta se agere, si in labore loqui praesumit, vel aliunde, vel plus, vel alio tempore, vel aliter, vel cum alio, vel alibi, quam hic expressum est.
426Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0608B (auctor c.1140–1212)
Cumque omnes accusentur, primus accusatur iuste, et suam nequitiam per superbiam defendens, ruit in infernum peccati; secundus non iniuste, sed culpam per confessionem agnoscens, et in voluntatem necessitatem convertens, per absolutionem praelati reconciliatus, et ex latrone martyr effectus, ingreditur paradisum Ecclesiae: tertius vero omnino iniuste, et suam non excusans innocentiam, per tacitum bonae conscientiae testimonium, per plenum omnis vanae gloriae contemptum, per invincibilem sui ipsius triumphum, etiam coelum animo conscendit.
427Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0609A (auctor c.1140–1212)
Cogitent, qui sunt in infirmitorio, fratres, quod in loco isto solventur a corporibus animae rapiendae ad tribunal Iudicis; et recepturae iuxta id, quod in corporibus gesserunt, sive bonum, si malum (II Cor. V, 10) . Quidquid alibi deliquerunt, poenitentia condigna, et confessione pura hic emendare satagant: et, ut iam diximus, ita se habeant, ut terribilem exitus sui horam, et fidenter exspectent iam imminentem, et securi suscipiant praesentem.
428Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0612B (auctor c.1140–1212)
Obnixe itaque vos flexis genibus mentis obsecramus, tanquam pedibus vestris prostrati, ut nostri memores sitis in vespertinis sacrificiis vestris, compatientes multimodis fragilitatibus nostris, offerentes nos sanandos piis conspectibus advocati nostri iusti, mitis, et mansueti Iesu: qui, quod pro se non debuit, solvit pro nobis; et sacerdos pro nobis factus, et hostia, emptor, et pretium, sacrifex, et sacrificium, ac medicus vulnerum nostrorum, et medicina, pependit in ligno, larga pii cruoris sui effusione immundos nos abluens, et reconcilians reos, et nunc sedens ad dexteram Patris, interpellat pro nobis.
429Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0614D (auctor c.1140–1212)
Fluvius egrediebatur de loco voluptatis, ad irrigandum paradisum (Gen. II, 10) . Praemiserat Scriptura: Plantaverat Dominus Deus paradisum voluptatis, a principio: in quo posuit hominem, quem formaverat (ibid., 8) . Quid hic dicemus? Poteritne hoc esse, Deum hominem formasse, quem ad sui cognitionem, et dilectionem vocare dignatur, ipsum intellectu rationabili illustrasse?
430Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0615A (auctor c.1140–1212)
Si autem haec duo conceduntur, cur et istud tertium non admittatur, hoc esse hominem hunc ipsum in paradiso ponere, illi, quem irradiante gratiae suae iubare notitia sui illuminat, ut huic se ordini humiliter subiiciat, inspirare?
431Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0615D (auctor c.1140–1212)
Seu igitur parcat, seu feriat, seu constringat, seu relaxet; seu dispensatorie aliquid, interveniente causa aliqua rationabili, agat, aut certe aliquid in aliud mutet: totum ad charitatis integritatem transferat, eiusque in nullo modum transeat, ut habere se, in medio sui, lignum vitae demonstret.
432Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0618B (auctor c.1140–1212)
Quia praelati in hoc maxime ordinati sunt, ut perversis per auctoritatem sui primatus resistant, et ascendentes ex adverso, murum pro domo Israel se ponant (Ezech. XIII, 5) . Per hanc quidem sagittam vulnus infligitur; sed tamen vulnerato aegritudo non infertur; imo salus confertur et collata magis ac magis augetur.
433Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0619D (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos dormit protoplastus in paradiso, ut in se deprehendat esse, et quod regatur muliebre et quod regat virile (Gen. II, 21) . Apud eos septimus in generatione iusta ambulat Enoch cum Deo et non apparet; quia tulit eum Deus (Gen. V, 24) . Apud eos vir iustus Noe ad devitandas diluvii inundationes, et ne eum aquae vel tempestas demergat, vel profundum absorbeat, et arcam ingreditur, et a Domino foris includitur (Gen. VII, 16) . Apud eos emissa columba non invenit, ubi requiescat pes eius, et olivae secum in ore suo deferens ramum, ad arcae redit secretum (Gen. VIII, 8, 9) . Apud ipsos quoque apparet Dominus Abrahae in convalle Mambre sedenti in ostio tabernaculi sui, in ipso fervore diei (Gen. XVIII, 1 et seqq.) , ut elevanti oculos appareant tres viri stantes, qui et in uno tres, et in tribus alloquitur unum.
434Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0620A (auctor c.1140–1212)
Apud ipsos vita penitus abiecta mortali, Sara mortua est morte vitali, vitamque habens absconditam cum Christo, in Deo, in spelunca actionis pariter et contemplationis, et ideo duplici, sepelitur (Gen. XXIII, 19) . Apud ipsos seri patris semen, beatum gaudium, ut nomen portet in re, habens in Spiritu sancto Isaac, qui puteos tam diu fodere non cessat, quousque aquam vivam reperiat (Gen. XXVI, 19); deambulans per viam, quae ducit ad puteum, cuius est nomen Viventis, et Videntis; et egrediens ad meditandum in agro, inclinata iam dic (Gen. XXIV, 62, 63) . Apud ipsos vir simplex domum mentis inhabitans Iacob, natale solum deserit; unoque de iacentibus lapidibus capiti supposito, in Bethel, post solis occasum, in idipsum dormit in pace, et requiescit (Gen. XXVIII, 11) : ubi angelorum per charitatis scalam, usque ad coelos pertingentem, ascensum pariter et descensum, Dominumque scalae contemplatur innixum (ibid., 12, 13) . Idem etiam apud ipsos, iam potitus exoptatis nuptiis, amorem sequentis priori praefert; mercede tamen conductus pro mandragoris filii sui, eiusdem prioris repetit cubile (Gen. XXX, 14, 17) ; et multiplici tandem utriusque prole fecundus, domum festinat adire paternam; et ne terram duabus viis ingrediatur, ab angelo iam ascendente aurora, tangitur in femore, et uni ex toto pedi innitens, claudus incedit (Gen. XXXII, 25) . Apud ipsos simul contingit, et ortus Beniamin et occasus Rachelis (Gen. XXXV, 17, 18) . Apud ipsos mortuus Ioseph, conditus aromatibus, ponitur in loculo in Aegypto (Gen L, 25) pro eo quod specialiter apud eos, in tenebroso vitae praesentis exsilio, extinctus mundo huic, et multimodis virtutum odoribus refertus, quasi Rachelis primogenitus, in internae contemplationis secreto, absconditur fructus; quia et fluvius quartus ipse est Euphrates.
435Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0641A (auctor c.1140–1212)
Ad hoc itaque in unoquoque pariete erant vectes, ut annuli quorum in unaquaque tabula quinque erant per circuitum immissi, tabulata eorumdem parietum firmiter continerent; quatenus sicut et in inferiori parte per hoc, quod binos singularum tabularum cardines, ut Iosephus dicit, basium suppositarum suscipiebant foramina; et in lateribus per incastraturarum nexum, quae incastraturae laterum in angulis, ubi et bases suppositae, et subiectae erant, terminabantur, praedicta tabulata in statu suo et erectione fuerunt firmata: ita nihilominus per vectes annulis immissos, etiam in medio sui per circuitum eadem tabulata firmarentur: ut hoc modo inferius, et in lateribus, et in medio firmata, fortiter compacta constarent, quatenus ex aliquo impulsu ventorum nec strepitus fieret, nec aedificium vacillaret.
436Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0642D (auctor c.1140–1212)
Quidam vero vectis a prima tabularum summitate usque ad alterius lateris summitatem per decem cubitos latitudinis tabernaculi protensus esse credendus est: capite quidem utroque firmiter tabulis impositus, in medio autem sui capitibus columnarum fabre immissus; sicque eius positio, et stabilitatem parietum, ab orientali plaga custodiret, et statum columnarum ne labi vel perverti posset, contineret: ut per hoc ea tabernaculi plaga, quae non tabulis, sed columnis constabat, non minus fixa, quam caeterae, vento licet impellente, persisteret.
437Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0656C (auctor c.1140–1212)
XXXVII. Igitur in loco interiori, qui intra velum erat, ubi semel in anno pontifex intrabat, arca erat de lignis quidem setim facta, sed undique deaurata: coronam in circuitu sui habens auream, quam magister quidam limbum in circuitu vocat.
438Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0666C (auctor c.1140–1212)
Habebant illae Kiae per quatuor angulos in superiore parte sui, quatuor annulos.
439Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0668B (auctor c.1140–1212)
Sed et in medio sui craticulam per totum in modum retis distinctam, in qua victimarum carnes comburendae imponerentur; et subter eam arulam, in qua lignis compositis arderet ignis, semper ad devoranda holocausta paratus.
440Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0669A (auctor c.1140–1212)
Imponuntur paxillis columnarum funes tentoriorum, ut sic expansa atque in altum levata pulchritudinem tabernaculi compleant, et expansa funibus, ac sublevata vela, sive tentoria, decus sui operis mirificum, quod involuta nequiverant, cunctis longe lateque demonstrarent.
441Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0691A (auctor c.1140–1212)
Sed est aliud quoddam tabernaculum longe illo speciosius, pretiosius, et sublimius; decore speciosius, materia pretiosius, et sublimius sanctitate, sancta videlicet Ecclesia, quae per Redemptoris sui illuminationem a tenebris ignorantiae vocata, in hoc mundo, quasi in quodam deserto, et ab Abel iusto in ipso mundi exordio construi coepit, et usque ad ultimum, qui in fine mundi nasciturus est, electum aedificari non desinit: Qualiter vero haec omnia ad sanctam Ecclesiam pertineant, quid ipsum videlicet imprimis tabernaculum, quantum ad fidem attinet, designet, quid eius, inquam, parietes, et introitus, quid tabulae, et bases; quid annuli, et vectes; quid in introitu tentorium, et columnae et velum; quid simpliciter Sancta; quid Sancta sanctorum, quid cortinae et saga; quid duo tecti operimenta; quid deinde ea quae in tabernaculo erant, innuant; quid scilicet intra velum arca et eius labrum; quid cherubim, et propitiatorium, quid vectes et annuli: quid in arca urna cum manna; quid tabulae, et virga; quid in sancta mensa eius positio in aquilone; quid eius labrum et coronae; quid pedes et circuli eius; quid in ea panes et incensum; quid candelabrum aureum et quare ductile, vel quare ad austrum, contra aquilonem stabat; quid eius hastile et scyphi, et sphaerulae, lilia, calami, et lucernae; quid altare thymiamatis, et eius cornua; quid postremo quae extra tabernaculum erant innuant; quid videlicet atria et eorum tentoria, quidve eorum per circulum columnae sexaginta; quid columnarum bases et quid funes et paxilli; quid altare holocausti et capita eius et craticula; quid lebetes et forcipes; quid ignium receptacula et fuscinulae; quid labrum aeneum et ea de quibus factum est mulierum specula; quid denique caetera omnia quae ad hoc, de quo loquimur, pertinent tabernaculum; quid etiam, ut nihil praetermisisse videamur, longitudinum, latitudinum, et altitudinum mensurae, quae in his erant rebus praenominatis; in expositionibus profecto Patrum orthodoxorum; et maxime in libro Venerabilis Bedae presbyteri, cuius est titulus de tabernaculo, plene, et plane potestis reperire.
442Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0693A (auctor c.1140–1212)
Hi vero sancti sanctam Ecclesiam in una fide et sanguinis sui effusione decorabant, et sanctae praedicationis luce illuminabant, et sanctis sanctarum conversationum exemplis exornabant.
443Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0694D (auctor c.1140–1212)
Ab adventu namque Christi non deerunt in mundo, qui sanctam Ecclesiam vel bonae vitae exemplis decorent, vel sanctae praedicationis illustratione illuminent, vel sanguinis sui effusione exornent.
444Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0696A (auctor c.1140–1212)
Meridianum namque tabernaculi latus, quod vergit ad austrum, antiquam illam Dei plebem designat, quae lucem scientiae legalis iamdudum accipiens, amore sui Conditoris fervere solebat.
445Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0699D (auctor c.1140–1212)
In abnegatione etenim sui, servitus; in baiulatione crucis, vilitas; in imitatione Christi, asperitas.
446Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0700A (auctor c.1140–1212)
His itaque tribus Salvatoris sui praeceptis anima fidelis obediat, suscipiendo et in abnegatione sui servitutem, et in baiulatione crucis vilitatem, et in imitatione Christi asperitatem; ut quae per inobedientiam de statu trinae felicitatis ceciderat, humiliata afflictione horum trium per obedientiam resurgat.
447Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0701A (auctor c.1140–1212)
Sic abnegando semetipsum, id est, propriam voluntatem, pro servitute, quam sustinet, sui libertatem recuperet, quae erit in sui ipsius possessione, quam oculus non vidit; tollendo crucem suam, carnem videlicet suam cum vitiis, et concupiscentiis crucifigendo, pro vilitate, quam portat, dignitatem recuperet, quae erit in angelorum societate, quam dignitatem auris non audivit; sequendo Christum, id est, eius passionem imitando, amissam recuperet felicitatem, quae erit in claritate suae visionis, quae in cor hominis non ascendit.
448Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0712B (auctor c.1140–1212)
Posthaec ab una parte imaginis Petri, usque ad aliam partem eiusdem imaginis undique per circuitum uno ductu in quadam linea quadrata, quae a praedicta imagine, usque ad eamdem imaginem porrigitur, hunc versum scribo: Isti sunt speciales sanctae universalis Ecclesiae patres, et praelati omnium praelatorum eius, quibus universis sanctae matris Ecclesiae filiis praesidentibus, et speciali dignitatis praerogativa claves habentibus ligandi, et solvendi omnia, super terram obtemperare universus ordo ecclesiasticus debet; quia hic versus duobus in principio sui gradibus distinguitur, per quos illae claves exprimuntur.
449Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0713D (auctor c.1140–1212)
Haec autem imago, quae hoc in loco visibiliter depicta est, magnum et illustrem innuit imperatorem Constantinum, qui primo loco post duos Philippos imperatores, qui primi imperatorum Romanorum Christiani exstiterunt, qui et diversis in locis fraude Decii successoris sui circumventi et occisi sunt.
450Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0714B (auctor c.1140–1212)
Scribebat insuper singulis civitatibus regni sui, ut populus episcopis ministraret de regali fisco, unde sanctae ecclesiae perficerentur.
451Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0715C (auctor c.1140–1212)
Et post hunc Henricum reges quosdam Scotorum ponimus a Malcolmo, qui Christianissimam reginam Margaretam, quae fuit mater excellentissimae reginae Mathildis, uxoris Henrici primi, regis Anglorum, et matris Malthildis imperatricis, quae postea nupsit Walfrido comiti Andegavensi, et peperit ei Henricum secundum regem Anglorum, et patrem huius Henrici tertii regis Anglorum, in coniugium sumpsit, eos perducimus usque ad hunc Wilhelmum regem Scotorum, cuius fuit pater comes Henricus; huius pater religiosus rex David, cuius mater fuit sanctissima femina Margareta, praecellentissima regina Scotorum, nominis sui splendorem morum praeferens sanctitate.
452Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0716C (auctor c.1140–1212)
Huius filius fuit Ebeluph, futuri certe generis sui splendidissimum caput, et de quo sanctissimi fructus orirentur pretiosissima radix.
453Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0717C (auctor c.1140–1212)
Denique quamdam portionem Psalterii, in qua maxime delectabatur, parvo volumine scriptam in sinu semper circumferebat, ut quod pectus illud interius ruminabat, ab exterioris hominis sui pectore non recederet.
454Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0718B (auctor c.1140–1212)
Multo enim latius regni sui fines quam pater dilatavit, urbes novas condidit, dirutas renovavit.
455Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0718D (auctor c.1140–1212)
Erat autem patris sui Edwardi in omnibus imitator, homo simplex, et rectus, et timens Deum (Iob II, 3) , et usque ad finem vitae permanens in innocentia sua.
456Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0719A (auctor c.1140–1212)
Promotus vero in regnum zelo zelatus est pro Christi fide, nimisque aegre ferens paganorum reliquias cultura idolorum regni sui foedare decorem, quinque nobilissimas civitates, Lincolniam, Legetestriam [Leicestriam], Staffordiam, Snotthingham [Nottingham], Derebi [Derby], quas eatenus coluerant, de manibus eorum extorsit: omnique infidelitate abrasa, Christianae fidei lumine illustravit.
457Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0719B (auctor c.1140–1212)
Cum igitur Anglia sub tanto patre, et magno rege pace magna floreret, immatura eius morte, quam, exactis in regno quinque annis, et quinque mensibus, nefanda proditione incurrit, subito dolore et timore emarcuit, CXVI. Successit ei in regnum frater eius Edredus, et ambulavit in viis fratris sui, beati Dunstani consiliis in omnibus obediens, et iustissimis legibus subditos regens.
458Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0721B (auctor c.1140–1212)
Ebelredus cum laboriosissime, sed strenuissime regnasset triginta et septem annis, Londonii obiit, Edmundum filium suum laboris et regni sui relinquens haeredem.
459Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722A (auctor c.1140–1212)
Et ambulavit in viis patris sui Edgari, homo mansuetus, et pius, magis pace quam armis regnum protegens.
460Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722A (auctor c.1140–1212)
Qui cum pacem tam a suis quam ab extraneis obtinuisset et vicinis regibus, et principibus gratus exstitisset, et amabilis, dirigit nuntios ad Romanum imperatorem, rogans ut nepotem suum, filium scilicet fratris sui Edmundi, Ferreum Latus, debiti sibi regni futurum haeredem mittere dignaretur.
461Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722B (auctor c.1140–1212)
Tandem paratis navibus, et omnibus, quae navigantibus necessaria videbantur, illatis, Edwardum cum uxore sua Agatha, germani sui filia, liberisque eius Edgaro Ebeling, Margareta, atque Christina cum magna gloria, ac divitiis, sicut rex petierat, in Angliam mittit.
462Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722C (auctor c.1140–1212)
CXIX. Audiens namque Wilhelmus dux Northmannorum nullum de regio semine, sed Haraldum consobrini sui regis Edwardi imperium usurpasse, quod sibi iure consanguinitatis et antiquae inter ipsum, et regem Edwardum conventionis, sed et ipsius Haraldi cum sacramento sponsionis, iustius debebatur, contracto a partibus transmarinis innumerabili exercitu, in Angliam venit, et Dei iudicio ipsum Haraldum regno simul et vita privavit.
463Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0722D (auctor c.1140–1212)
Nati sunt reginae Margaretae sex filii, et duae filiae: quorum Edgarus, Alexander, et generis sui splendor David, reges fuerunt.
464Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0726C (auctor c.1140–1212)
CXXIV. Et hic versus in principio, quinque sui gradibus distinguitur; quia, sicut magister Hugo dicit, iustitia illa, quae terrenae potestati in subiectis data est, quinque modis determinatur, secundum personam, secundum causam, secundum modum, secundum locum, et secundum tempus.
465Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0738B (auctor c.1140–1212)
Qui status quasi quoddam regis, seu principis, in quo obsequiis eius amici et familiares sui insisterent, atrium fuit; quia in tempore illo, ut divinae liberius culturae eis insistere liceret, et per augmentum populus ille dilatatus, et per fortitudinem constructo in terra propria templo roboratus erat.
466Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0739C (auctor c.1140–1212)
Et tunc in statu isto tertio summi imperatoris atrium sui et amici, et familiares ingrediebantur.
467Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0740B (auctor c.1140–1212)
Genus clericorum regularium; genus Lemovicensium et Praemonstratensium; genus Arroensium, et Bellovacensium: genus quoque monachorum sanctorum; genus Carthusiensium et Cisterciensium; genus Cluniacensium, et Cyronensium; genus quoque caeterarum diversarum professionum, quarum singulae iuxta genus suum, unam eamdemque reginam a dextris Regis sui in vestitu deaurato astantem circumdant quidem varietate (Psal. XLIV, 10) , nec exspoliant unitate.
468Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0629D (auctor c.1140–1212)
Huius etiam licet magna et admirabilis sit admodum profunditas: licet verbis nonnunquam perplexa, et sacro tecta velamine suarum sit sententiarum subtilitas; in sui tamen cognitione, sic sensus admittit perspicaces, ut ex toto non repellat simplices: exhibens nimirum in se, et unde illos reficiat, et unde istos lactet; ut abunde in ea reperiri possit, et quod robustus comedat, et quod infantulus sugat.
469Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0744B (auctor c.1140–1212)
Nec solum eduxit eum de Aegypto; sed etiam locavit in deserto, ut sic demum Dei sui tabernaculo aedificando insisteret.
470Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0761D (auctor c.1140–1212)
Et septem in in candelabro lucernas, quae septem dona sancti Spiritus innuunt; quibus viri sancti hostis occulti in cordis sui tabernaculo tentationes et deprehendunt, et deprehensas devincunt, incendimus: non autem ignem, per quem concupiscentia designatur, quae mentes reproborum exurit, in ore praediti vermis posuimus.
471Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0779B (auctor c.1140–1212)
Audit vero contemplator noster, quia in omni re est Deus suus, sine sui definitione: in omni tempore, sine mutabilitate: nec potest omnino vel pro sui simplicitate dividi, vel pro sui puritate maculari, vel pro sui immensitate comprehendi.
472Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0784C (auctor c.1140–1212)
Supra quod tabernaculum icon quaedam a dextris nubem, et a sinistris tenens ignem, eminet: quia sanctae Ecclesiae praelati sui praesident, qui et illis subiectis, qui in prava vita perseverare decernunt, ignem terroris; et illis qui sanctae conversationi insistere eligunt, nubem exhibent mansuetudinis.
473Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0787C (auctor c.1140–1212)
Manus itaque Moysi et Iudaeis iuxta ignem positis, flagellum et gladius graves efficiunt; et Christianis prope nubem locatis Aaron et Hur sustentando leves reddunt: quia et iniquum quemlibet per legis transgressionem Deitatis ignem superbe contemnentem interna cordis sui male sibi conscii accusatio et correptionis flagello percutit, et reprehensionis gladio cruentat: et sanctum quemlibet per charitatis impletionem humanitatis nubem humiliter imitantem, dum et ardore dilectionis Conditoris sui ardenter flagrare, et sublimitati sanctae contemplationis perseveranter studet vacare, interna quaedam consolatio pleno bonae conscientiae genita testimonio, in suavi quodam cubili pacat, et tranquillat.
474Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0789B (auctor c.1140–1212)
Spatium vero tertium ad immolanda in altari aeneo holocausta illi, qui aetate maturi, et puritate erant conspicui, intrabant Levitae; quod nimirum spatium quoddam quodammodo regis atrium appellari potest, in quo obsequiis suis amici sui et familiares insistunt.
475Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0792B (auctor c.1140–1212)
Si ergo me aliquis iniuste calumniari voluerit morsus invidia, pro eo quod illius in hoc libro mihi adfuit absentia, quae inflat (I Cor. VIII, 1) , liberari nimirum debeo; quia et illius mihi in eo non defuit praesentia, quae aedificat (ibid.) , et illius quae humiliat. Praeterea quia corripi debet, qui ignoranter errat; et damnari dignus est, qui errorem suum scienter excusat: me quoque, etsi a veritate, in his quae dixi, me deviasse non plene agnosco, quod tamen ab ea omnino non deviaverim, nec temere abnego, nec correptionem rationabiliter ostensam superbe refuto: quatenus et cum David de corporis sui lapsu humiliter poenitente, a Nathan salubriter corripiar; et nequaquam cum Saule de sua se inobedientia tumide excusante, a Samuele miserabiliter condemner.
476Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0813B (auctor c.1140–1212)
Hinc, Domine Deus meus in creatura tua egregia, quam pro te fecisti perfectam, claram, et integram, et plenitudinem minuit defectio, et claritatem obscurat caligo, et integritatem contaminat corruptio: ut eos nec immerito perennis Dei sui condemnet privatio, quos prius voluntaria et perpetua essentiae et sapientiae, atque amoris eiusdem Dei sui reos tenuit abiectio.
477Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0822D (auctor c.1140–1212)
Quae omnia virga ab angelo percussa ignis de petra exiens consumit (Iud. VI, 21) , quia per internae inspirationis instinctum et carnis in se opera electi mortificant, et ipsas etiam carnales cogitationes annihilant; ut ipso postmodum eorum actionem prosequente adiuvando, qui praevenit aspirando, per suavem amoris et desiderii sui infusionem, ignem in eis sanctae compunctionis accendat, qui eorum in eius oculis holocaustum comedat.
478Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0818C (auctor c.1140–1212)
§ VIII. - Nemo de electione securus, et de sui reprobatione nemo non sit pavidus.
479Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0827A (auctor c.1140–1212)
Talis mihi, Domine, in hoc contemplationis genere videris apparere electis tuis, qualis apparere solet rex aliquis praepotens et dives, quando privata hora in privato thalami sui loco, omni tribulatione sedata, omni postposita molestia, omni cura et sollicitudine omissa, cum dilectissimis uteri sui filiis in omni tripudio amoris et gaudio laetatur et gaudet, iucundatur et ludit.
480Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0828D (auctor c.1140–1212)
§ X. - Deus filiis regni sui iratus, misericordiae tamen recordatur.
481Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0830A (auctor c.1140–1212)
Mittere non dedignaris ad hunc, de quo loquor, Filium tuum, quamvis ipse indignus sit, matrem suam, gratiam scilicet tuam: quae ei per inspirationem internam reatus sui cognitionem infundat, quam gravis sit dicat, tuam ei iracundiam ostendat, tui etiam iudicii districtionem describat, aeterna eum damnatione dignissimum iudicet; et ne in desperationis mergi possit profundum, si per plenam poenitentiam redire voluerit, se velle pro eo apud te intercedere et tuam ei misericordiam se impetrare et velle, et posse promittat, duritiam suam liquefaciat, timorem sedet, elationem humiliet, consoletur pusillanimitatem ut modis omnibus modo comminando poenas inferni, modo pollicendo gaudia regni, modo infundendo spem veniae, ad suum tandem eum consilium ex toto pertrahat, quatenus sic tuus, o Domine, filius per allocutionem maternam culpae suae agnitione confusus, timore suae perditionis territus, tuae pietatis confidentia animatus, collectis demum fidei et spei viribus, et contra semetipsum cum quadam rixa pacifica erectus, surgat et vadat ad te Patrem suum, et dicat tibi: Pater peccavi in coelum, et coram te: iam non sum dignus vocari filius tuus (Luc. XV, 18) , sicque ablato duritiae lapide, ad hanc quam in eius corde immittis vocem magnam, vivificetur Lazarus; nec solum vivificetur, sed etiam veniat foras (Ioan. XI, 43) . Vivificetur per poenitentiam, veniat foras per confessionem; ut tunc demum a praelatis sanctae Ecclesiae, tuis videlicet discipulis solvatur et in viam iustitiae abire sinatur.
482Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0803D (auctor c.1140–1212)
§ XVII. - Varia haec rerum sublunarium commutatio divinam virtutem sui sustentatricem contestatur.
483Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0806B (auctor c.1140–1212)
Non ei, inquit, particulariter infusa sum; uti per partes in singulis sim eius partibus divisa; ut maiorem mei partem maior ipsius pars capiat: minorem vero mei, minor sui; sed in toto simul corpore tota sum, et in singulis eius partibus tota.
484Adamus Scotus, De triplici genere contemplationis, 198, 0808C (auctor c.1140–1212)
Sicut enim in se est, et a se nequaquam diversus iste visibilis sol, quando uno eodemque radii sui calore et ceram liquat, et lutum indurat: sic a se diversus non est et ille iustitiae Sol, quando a stabili et immobili iusti iudicii distinctione et peccator ob culpam accipit poenam, et sanctus propter iustitiam percipit gloriam.
485Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0793A (auctor c.1140–1212)
Primam et secundam partem in se continet pictura; in ipsa sui planitie qualiter vetus illud tabernaculum Moysi cum his, quae ad illud pertinebant, in re factum fuit, et dispositum: statim in exordio secundae partis ostendens, quantum in ipso plano valet ostendi.
486Adamus Scotus, Epistola Adami, 198, 0793C (auctor c.1140–1212)
Sic enim minus acutis et perspicacibus; sic etiam circa alia distentis, et in aliis detentis, potissimum expedit: quia facile, et aperta in sui comprehensionem intelligentia, et in sua tenacitatem memoria pauca admittit.
487Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0851A (auctor c.1140–1212)
ubi gaudent sui non esse proximis?
488Adamus Scotus, Libri soliloquiorum de instructione animae, 198, 0858A (auctor c.1140–1212)
Et licet proprium officium sit Mariae in domo sedere, tamen ad praelati sui praeceptum aliquando egreditur, si tamen ei dicitur: Magister adest, et vocat te (Ioan. XI, 28) .
489Adamus Scotus, Sermones, 198; (auctor c.1140–1212)
- 5. Sui depressio, Patrumque ac Ecclesiae doctorum sublimatio.
490Adamus Scotus, Sermones, 198, 0092C (auctor c.1140–1212)
V. Sui ipsius prae Patribus orthodoxis submissio.
491Adamus Scotus, Sermones, 198, 0093C (auctor c.1140–1212)
VII. Nuncupatio operis, et sui ipsius.
492Adamus Scotus, Sermones, 198, 0099B (auctor c.1140–1212)
Evomit ex ore suo, quem sentit tepidum, excludit ab augmento muneris sui, quem suo cernit intendere obsequio, ex usu magis, quam ex affectu.
493Adamus Scotus, Sermones, 198, 0103D (auctor c.1140–1212)
Occurrant itaque Regi suo hoc modo pro eis pugnanti milites sui, nec habeat necesse dicere eis: Vos fugam capitis et ego immolari vado pro vobis (Ioan. XVI, 32) . Et illud: Vos dispergimini unusquisque in propria, et me solum relinquitis (ibid., 32) . Et quid est unumquemque nostrum dispergi in propria, et illum solum relinquere, nisi singulos nostros in peccata nostra, quae eo nobis sunt propria, quo et a nobis perpetrata, dividi?
494Adamus Scotus, Sermones, 198, 0107A (auctor c.1140–1212)
I. Scitis, fratres mei dilectissimi, quia ad hoc omnis Scriptura sancta dirigit intentionem, ut hominem ad Conditoris sui excitet amorem.
495Adamus Scotus, Sermones, 198, 0107C (auctor c.1140–1212)
Filius Dei est, et venit, ut vos haeredes faciat Patris sui, cohaeredes autem suos.
496Adamus Scotus, Sermones, 198, 0108A (auctor c.1140–1212)
Ut ipsum Sponsum in uno oculorum suorum, et in uno crine colli sui vulnerans (Cant. IV, 9) , audire mereatur: Tota pulchra es, amica mea, tota pulchra es: et macula non est in te (ibid., 7) . IV. Sed qui sunt Sponsae paranymphi?
497Adamus Scotus, Sermones, 198, 0110A (auctor c.1140–1212)
Non venit Paracletus, nisi abeat Christus, quia ex renovatione sui animae consolatio non infunditur, nisi ad tempus unctio subtrahatur.
498Adamus Scotus, Sermones, 198, 0110D (auctor c.1140–1212)
Sedet namque Rex in solio iudicii sui: et dissipat omne malum intuitu suo (Prov. XX, 8) . Quod non est aliud nisi quam spiritus Sponsi in recta mente quiescens, omne in ea peccatum sua inspiratione evacuat.
499Adamus Scotus, Sermones, 198, 0115A (auctor c.1140–1212)
VIII. Et primum quidem, quod vos larga pii sui cruoris effusione redemit; latere vos non sinit clamosa vox eiusdem innoxii sanguinis clamantis de terra, melius quam Abel (Hebr. XII, 24) . Illius namque terrae inhabitatores estis, quae non operit sanguinem nostri dolentis, nec in ea locum latendi invenit clamor eius.
500Adamus Scotus, Sermones, 198, 0115A (auctor c.1140–1212)
Terra haec sancta etiam est, quae humanitatis Redemptoris sui sacramenta, et potissimum sacrosanctae passionis illius insignia, et firma fide constanter credere non omittit; et alacri confessione praedicare non erubescit.