'suus' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 5855 hits      Show next 500

Nor id , p10, 19 found in
2Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0469C (auctor c.945–1004)
» Denique quod excommunicatis me miscuisse asserit, eius exemplo utique feci, qui filios Belial nocturno latrocinio in meam necem grassantes recepit, postquam eos anathematizaverat suus archiepiscopus singularis meriti Siguinus; et Odo Carnotensium episcopus, nec non et alii magnae vitae et religiosi viri.
3Abbo Floriacensis, Apologeticus ad Hugonem et Rodbertum reges Francorum, 139, 0470A (auctor c.945–1004)
Nam quod leviter excommunicandum non sit, et quod membrum Christi a corpore cum gravi dolore resecandum sit, manifestum in concilio Africano caput est: « Quandiu, inquit, excommunicato non communicaverit suus episcopus, eidem episcopo ab aliis non communicetur episcopis, ut magis caveat episcopus ne dicat in quemquam quod aliis documentis convincere non potest.
4Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0419C (auctor c.945–1004)
Domino semper in Christo venerabili GREGORIO sanctae Romanae et apostolicae sedis praesuli, ac ideo universalis Ecclesiae doctori, suus illius ABBO, Floriacensium rector, salutem in Christo.
5Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0421C (auctor c.945–1004)
Domino semper venerabili sanctae Romanae et universalis Ecclesiae praesuli GREGORIO suus ille Floriacensium rector ABBO. Multi se importunos ingerunt, qui me aliquid posse apud vestram clementiam suspicantur, genutenus implorantes pro suis peccatis opem intercessionis; quorum opinionem adeo veram credidi, ut eorum declamatoriam orationem vestris auribus dispensatorie allegarem, arbitratus vestrae Ecclesiae utilem fore, quam omnes expetunt qui in Christo pie volunt vivere (II Tim. III, 12).
6Abbo Floriacensis, Vita S. Eadmundi, 139, 0511C (auctor c.945–1004)
Nam ad eum fama pervenerat quod idem rex gloriosus, videlicet Eadmundus, florenti aetate et robustis viribus, bello per omnia esset strenuus: et idcirco festinabat passim neci tradere quos circumcirca poterat reperire, ne stipatus militum agmine ad defensionem suorum posset rex sibi resistere, qui morabatur eo tempore ab urbe longius in villa, quae lingua eorum Hagislidun dicitur (aqua et silva vicina eodem nomine vocatur); existimans impiissimus, ut se rei veritas habebat, quia quantos suus funestus satelles praeoccuparet ad interitum perducere, tantos, si dimicandus esset, regius occursus in exercitu contraheret minus.
7Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0494B (auctor 1000)
Ex concilio Africano, cap. 100: « Quandiu excommunicato communicaverit suus episcopus, eidem episcopo ab aliis non communicetur episcopis, ut magis caveat episcopus ne dicat in quemquam quod aliis documentis convincere non potest.
8Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0500A (auctor 1000)
Sin vero ex turpi cogitatione vigilantis oritur illusio dormientis, patet animo reatus suus.
9Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727B (auctor fl. 923)
Hic comites Odo fraterque suus radiabant Rotbertus, pariterque comes Ragenarius; illic Pontificisque nepos Ebolus fortissimus abba.
10Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0735C (auctor fl. 923)
Rotbertusque suum cupiens admittere scutum, Nil vidit, quoniam populus suus abstulit illud, Quem Danicos iussit cuneos idem speculari.
11Adalbertus Moguntinus, Epistolae, 172, 1338B (auctor 1111-1137)
Siquidem parva nos locorum distantia separabat, et suus canonicae institutionis ordo sic fieri postulabat.
12Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 3; 8 (auctor -c.1150)
1. G. venerabili et amabili clerico divina et humana sapientia imbuto R. suus fidelissimus quicquid utriusque vite felicius.
13Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0919B (auctor fl. 964)
Et tenens eum pater suus iactavit eum in fornacem ardentem.
14Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0921A (auctor fl. 964)
Suadebat autem ei animus suus dicendo: Tolle tibi unum cucumerem, et manduca.
15Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis [CSEL], 3, 4; 9 (auctor c.624-704)
Hinc itaque manifeste ostenditur, quantae et qualis fuerit honorificentiae apud Dominum Georgius suus inter tormenta confessor, cuius thoracidam in re natura inpenetrabili penetrabilem potentia fecit lanceamque aduersarii aeque naturaliter inpenetrabilem mirabiliter effecit penetrabilem digitosque eiusdem homunculi infirmos in eadem natura inpenetrabili re potenter penetrales fecit, quos in marmore uinculatos primule et ipse durus retrahere non potuit, sed eodem momento ualde perterritus et exinde mitigatus paenitens deo miserante retraxit.
16Adamnanus Hiiensis, De locis sanctis, 88, 0811C
Hinc itaque manifeste ostenditur quantae et qualis honorificentiae fuerit apud Deum Georgius suus inter tormenta confessor, cuius thoracleam [Grets., thoracidam] in re natura impenetrabili penetrabilem potententia fecit, lanceaque adversarii aeque naturaliter impenetrabilem mirabiliter effecit penetrabilem, digitosque eiusdem homunculi infirmos in eadem natura impenetrabiles potenter penetrabiles fecit, quos in marmore vinculatos primo et ipse durus retrahere non potuit: sed eodem momento valde perterritus et exinde mitigatus, poenitens Deo donante retraxit.
17Adamnanus Hiiensis, Vita S. Columbae, 88, 0735D
XV. Quadam brumali et valde frigida die Sanctus magno molestatus moerore flevit: quem suus ministrator Diormitius de causa interrogans moestitiae, hoc ab eo responsum accepit: « Non immerito, o filiole, ego in hac hora contristor, meos videns monachos, quos Laifranus nunc gravi fatigatos labore in alicuius maioris domus fabrica molestat, quod mihi valde displicet.
18Adamus Parisiensis, Tres hymni perantiqui de Laudibus S. Domnii, 5, 2; 3 (auctor fl. 1059)
Vadit praevalidus terror in hostibus, Nam celsus meritis praeminet omnibus, Quem Christi pietas firmiter innovat, Ne miles suus excidat.
19Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0479C (auctor c.1140–1212)
- 9. Urias Hethaeus exemplo est viris Religiosis in laborando communia propriis anteponere, - 40. Alter stimulus a Simone Machabaeo ad non parcendum sibi ab eo qui suus non est.
20Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0485B (auctor c.1140–1212)
Utique religiosus virorum sanctorum, quos coram video, coetus in unum redactus; sanctificante et regente uno spiritu, cuius sub summo capite universorum electorum, caput est praelatus: in quo, sub eodem capite, tu quoque sanum et decorum ac utile membrum es: huic te Ecclesiae obtulisti et tradidisti, ut te tibi renuntiato, suus ex tunc, in omni quod es, quod scis, quod potes, existas.
21Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0486D (auctor c.1140–1212)
In primo legis Machabaeorum libro, audiente Simone, postquam captus fuit frater suus Ionathas, quod Congregavit Triphon exercitum copiosum, ut veniret in terram Iuda, et attereret eam, et vidente eo quia in tremore populus est et timore; ascendit Hierosolymam, et congregavit populum, et exhortans, dixit: Vos scitis, quanta ego, et fratres mei, et domus Patris mei fecimus pro legibus, et pro sanctis praelia; et angustias quales vidimus.
22Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0500D (auctor c.1140–1212)
Et ecce mox, ut tempus irae et perturbationis pertransiverat, satis districtus eis visus est ordo suus, nec discedere quoquam volebant.
23Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0561A (auctor c.1140–1212)
Bonum autem suum quid aliud est, nisi Deus suus?
24Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0563C (auctor c.1140–1212)
Dum enim ad invicem ex toto, se totos, ut alibi nos dixisse reminiscimur, dedunt, ut dum nullus eorum suus est, sed alter eorum alterius sit, et hoc de eodem plene in eodem velle, et in eodem plene de eodem nolle: nullo eorum alteri quidquam praesentium, non solum praeponente, sed nec in aliquo vel comparante: nullo eorum alterum in ullo fastidiente, sed ad omnia et in omnibus ab invicem cum benevolentia et charitate, ut ait Marcus Tullius summaque consensione: quid, quaeso, vel pulchrius anima humana in his duntaxat praesentibus videre, vel delectabilius audire, vel suavius olefacere, vel sapidius gustare, vel aptius, ut nullum de quinque sensibus videar praeterire, poterit palpare?
25Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588C (auctor c.1140–1212)
Ad iussum praelati sui omnis motus suus; et ut ille movet, sic et iste se movet.
26Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0588D (auctor c.1140–1212)
Audi alium: Loquere, Domine, quia audit servus tuus (I Reg. III, 9) . Hoc autem reddere vocanti responsum, suus eum docuit Magister.
27Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0630D (auctor c.1140–1212)
Qualiter de hoc scribere deberem, vestra me paternitas ad plenum instruxit, ut quodammodo etiam in me eo facilius Salomon templum construere posset, quo plenius ei pater suus David, et quomodo construi deberet, ostendit (I Par. XXII, 8) : et quaecunque ei in aedificatione necessaria forent, praeparare et conferre intendit.
28Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0779B (auctor c.1140–1212)
Audit vero contemplator noster, quia in omni re est Deus suus, sine sui definitione: in omni tempore, sine mutabilitate: nec potest omnino vel pro sui simplicitate dividi, vel pro sui puritate maculari, vel pro sui immensitate comprehendi.
29Adamus Scotus, Sermones, 198, 0178B (auctor c.1140–1212)
Nec erat tempus quo fructum fidei ferrent, quia oportebat primum plenitudinem gentium introire, et sic omnis Israel salvus fieret (Rom. II, 25) . Quod autem apud felices illos epuletur in coelesti patria quotidie, imo continuo splendide, dubium non est, quibus ipse disposuit, sicut ei Pater suus disposuit regnum, ut edant et bibant super mensam suam in regno suo (Luc. XXI, 29) . Ibi adipe frumenti satiat eos, ibi satiabitur David, quia manifestabitur gloria Domini sui (Psal. CXLVII), 14) . Ecce sicut quatuor vobis modis Iudam exposuimus, sic et quadripartitam nihilominus vobis Bethlehem demonstravimus suum uniquique panem assignantes.
30Adamus Scotus, Sermones, 198, 0199C (auctor c.1140–1212)
Tunc in vobis in Bethlehem veniet, satians vos in manifestatione gloriae suae, disponens vobis, sicut ei disposuit Pater suus, regnum (Luc. XXII, 29) , ut edatis et bibatis super mensam suam in regno suo.
31Adamus Scotus, Sermones, 198, 0223C (auctor c.1140–1212)
Qui crediderit et baptizatus fuerit, salvus erit (Marc. XVI, 15, 16) . Tunc ibant, ut profiterentur singuli in civitatem suam (Luc. II, 3): quia credentes et baptizati secundum quod suus unicuique dictabat status: fidei confessionem per bonam ornabant conversationem: Unusquisque in suo ordine.
32Adamus Scotus, Sermones, 198, 0236D (auctor c.1140–1212)
Quos quidem praescivit et praedestinavit Deus Pater, conformes fieri imagini Filii sui ut sit ipse primogenitus in multis fratribus (Rom. VIII, 29) . Hic itaque est orbis, quem Dominus per Psalmistam asserit esse suum: Meus est, inquit, orbis terrae, et plenitudo eius (Psal. XLIX, 12) , quia suus est proprie et specialiter coetus electorum, in superna felicitate locandus.
33Adamus Scotus, Sermones, 198, 0245D (auctor c.1140–1212)
Sed gratia haec, conditoris gratia fuit: non modica tamen gratia haec, per quam non solum ut et esset, et tam sublime quid esset, homo accepit; sed et tertium magnum quid per eam ipse suus Conditor contulit, ut ab omni videlicet creatura visibili propter se facta, obsequium acciperet: et cunctis quae in mundo erant creaturis imperans, illi soli, a quo haec omnia ei collata fuerunt, libertate voluntaria, et voluntate libera serviret.
34Adamus Scotus, Sermones, 198, 0298D (auctor c.1140–1212)
Quod si qui sunt, quos vel gravat phantasma irruens, vel dilaniat culpa remordens, vel angustat sensus agens, ut ad neutrum istorum vacare possit; sed mirabilis sit admodum ex eis utriusque huius scientia, et sic confortata ut non possint ad eam (Psal. CXXXVIII, 6); habere possunt prae oculis, hunc, de quo loquimur Filium hominis, ambulantem, et pertranseuntem, et sanantem omnes oppressos a diabolo (Act. X, 38) . X. Egrediantur itaque istae filiae Sion; filiae namque sunt, et videant regem Salomonem in diademate, quo coronavit eum mater sua (Cant. III, 11) ; quousque filii esse mereantur, videntes eum in diademate, quo coronavit eum Pater suus.
35Adamus Scotus, Sermones, 198, 0336B (auctor c.1140–1212)
miratur simili modo et Ioseph, dum singulorum statum perpendit ipse, qui eis adest in cura custodiae, securiorem, quam suus ipsius est, qui eos custodit.
36Adamus Scotus, Sermones, 198, 0368B (auctor c.1140–1212)
Nolite, fratres, discedere de templo hoc, effundite in eo orationem vestram, et tribulationem vestram in eo pronuntiate: Mater namque Christi est, et quam per eam transmittitis orationem, exaudiet Deus, vestramque per eam sumet precem, qui pro nobis natus tulit esse suus.
37Adamus Scotus, Sermones, 198, 0439B (auctor c.1140–1212)
XVIII. Et si vultis recipere, usque adhuc servat vinum bonum, quia, cum dederit dilectis suis somnum, ecce haereditas Domini (Psal. CXXVI, 3) . Hoc vinum potabunt, et inebriabuntur charissimi Sponsi in nuptiis patriae coelestis (Cant. V, 1) , quando cessantibus et istis quae nunc in Ecclesia celebrantur per fidem: et istis, de quibus iam multa diximus, quae in anima sunt, per internam puritatem, succedent illae, in quibus inebriabuntur illi beati convivae, electos loquor angelos et homines, ab ubertate domus Dei, et torrente voluptatis suae potabit cos (Psal. XXXV, 9) , videntes eum facie ad faciem. Tunc similes ei erimus, quoniam videbimus eum sicut est (I Ioan. III, 2) . Tunc disponet Dominus Iesus his, qui permanserunt cum eo, in tentationibus suis, sicut disposuit ei Pater suus regnum, ut edant et bibant, in nuptiis istis regiis et nobilissimis, super mensam suam in regno suo (Luc. XXII, 29) . Tunc praecinget se, faciens servos suos, quos invenerit vigilantes, discumbere, et transiens ministrabit eis (Luc. XII, 37) . Tunc aqua mutabitur in vinum: quia transibit homo in Deum.
38Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0106D (auctor 1010-1026)
Iam enim Dux Herimannus obierat, et filius suus ducatui a Rege substitutus erat: qui, nimiae iuventutis adhuc, nec semetipsum regere sciebat.
39Ademarus Cibardi, Commemoratio abbatum Lemovicensium basilicae S. Martialis, 141, 0085A
Helias de Rofiaco capellanus suus, earum rerum scriptor, quem de suo beneplacito huius ecclesiae monachum fecit.
40Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0098B (auctor -875)
Tiberianus Beticus, sectator Priscilliani, post suorum caedem taedio victus exsilii, ut canis reversus ad vomitum suum, filiam devotam Christo virginem matrimonio copulavit.
40Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0098B (auctor -875)
Constantem Constantini filium Hierontius comes suus, ut nequam magis quam probus apud Viennam interfecit, atque in eius locum Maximum quemdam substituit; ipse vero Hierontius a suis militibus est occisus.
41Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0138B (auctor -875)
Ludovicus vero praeter Noricam, quam habebat, tenuit regna quae pater suus illi dederat, id est Alamanniam, Thoringiam, Austrasiam, Saxoniam, et Avarorum, id est Hunnorum, regnum.
42Adrevaldus Floriacensis, Vita S. Aigulfi, 124, 0967A (auctor 814-878)
At vero unus detersus circulus innuebat eumdem sanctum virum precibus suis obtinuisse, ne persecutor suus aeternis servaretur cruciatibus, secundum praeceptum Salvatoris et exemplum, quo praecipimur orandum pro persecutoribus nostris.
43Adrianus I, Capitula, 96, 1059A
(3, q. 6, Si quis clericus. - Addit. IV, c. 9.) Si quis clericus super quibuslibet criminibus pulsatus fuerit in provincia, in qua consistit ille qui pulsatur, suas exerat actiones, nec aestimet eum accusator suus alibi aut longius pertrahendum ad iudicium.
44Adrianus I, Epistola, 98, 1269C
Tu itaque, fili hominis, dic ad filios populi tui: Iustitia iusti non liberabit eum, in quacunque die peccaverit: et impietas impii non nocebit ei, in quacunque die conversus fuerit ab impietate sua, etc. (Ezech. XVIII et XXXIII.) Nam, ut sanctus Gregorius in Dialogis suis meminit (Lib. III, c. 31) , Ermigildo regi ab Ariana haeresi ad fidem catholicam converso, quid nocuit pater suus Arianus Livigildus Wisigothorum rex?
45Adventius Metensis, Libellus de Waldrada, 121, 1142D
Ubi praesentiam suam gloriosissimus rex Lotharius, cum universo primatum suorum nobiliumque consiliariorum comitatu ostendens, in sancta synodo resedit; ibi causas suae actionis in conspectu legatorum Romanae sedis exposuit, quomodo in fide Dei genitor suus excellentissimae memoriae dominus Lotharius perpetuus Augustus, et virginem praenobilem manu propria tradiderit, et reliqua quae supra enumeravimus.
46Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, p0; 1
Ex regia ac sanctissima prosapia oriundo suo Domino speciali Domino Philippo primogenito, et haeredi praeclarissimi viri Domini Philippi Dei gratia Illustrissimi Regis Francorum, Suus devotus Fr.
47Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 7; 4
Secundo studere debet, ne suus principatus in tyrannidem convertantur.
48Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 14; 43
reges ergo et principes licet has maneries fortitudinum scire debeant, ut cognoscant qualiter populus suus fortis est, et quomodo possunt cum adversariis bellare: ipsi tamen debent esse fortes fortitudine virtuosa, ut non exponant suam gentem periculis bellicis, nisi habeant iusta bella, et nisi videant magnum bonum patriae vel regni, quod ex tali bello consequi possit.
49Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 26; 24
Nam si quis ultra quam suus status requirat, praeter rationem et notalilter se deiiceret: iste vel esset vilis, deiectus, et bestia, quia suum statum non cognosceret; vel esset superbus, et iactator.
50Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 32; 35
cum enim qui alios convivare volebat, si filius suus domi non erat, a vicino suo mutuabat filium, et ipsum parabat in convivium, spondens quod quando vellet convivium facere, ei suum filium tribueret.
51Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 32; 55
Unde et Philosophus circa principium 7. Ethicorum dicit, quod Homerus refert de Hectore, quod rex Priamus Pater suus dicebat de ipso, quod erat valde bonus: propter quod non videbatur existere puer viri moralis, sed Dei.
52Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 33; 39
Tantae enim bonitatis debet esse princeps, ut quilibet suus subditus accipiat inde formam vivendi, et cognoscat defectum suum, videns vitam et perfectionem principantis.
53Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 9; 31
Non igitur esse potest, quod aliquis apud Deum sit in gloria, et in fama, vel sit apud ipsum in clara notitia cum laude, nisi sit bonus, et beatus, ut exigit status suus.
54Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 11; 25
Sed si habeat aequatas potentias, ut quod inferiores potentiae subsint rationi; et sit sanus, et fortis mente: et si huiusmodi potentias habeat ornatas virtutibus, et bonis operibus et sit pulcher in anima, tunc (ut exigit suus status) credat se esse felicem.
55Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 11; 26
Dicimus autem (ut exigit suus status) quia plena felicitas in hac vita haberi non potest.
56Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 21; 24
Dato igitur quod uxor alicuius viri esset humilis non ornans se propter vanam gloriam, posset delinquere in ornatum, si non esset moderata, et ultra quam suus status requireret, appeteret ornamenta.
57Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 6; 5
tunc enim omnes viri diligerent omnes foeminas tanquam proprias, sic etiam omnes homines diligerent omnes pueros tanquam filios proprios, eo quod nesciret pater quis puer filius suus esset, sed reputaret quemlibet proprium filium, et diligeret omnes pueros tanquam natos proprios.
58Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 11; 10
In usura enim usus rapitur et usurpatur, vel idem venditur bis, vel venditur ibi usus qui non est suus.
59Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 2, 348, 12; 34
Decet ergo quemlibet secundum vitam politicam volentem providere indigentiae domesticae, habere curam de acquisitione pecuniae, secundum quod exigit suus status: Apud reges autem, et principes inter vias tactas solae duae viae videntur esse utiles.
60Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 7; 1
Socrates autem quandiu philosophatus esset circa naturas rerum, videns circa naturalem scientiam magnam difficultatem esse, ut narrat Philosophus in Metaphysica sua, convertit se ad Moralia, quem Plato suus discipulus in multis secutus est, propter quod Philoso.
61Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 11
Quibus cautelis debet uti dux belli, ne suus exercitus laedatur in via. Cap. XI.
62Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 12; 1
Postquam diximus sub quo continetur operatio bellica, et quibus regionibus sunt meliores pugnantes et est quibus artibus sunt meliores bellicosi: declaravimus etiam qualiter in exercitu construendae sunt munitiones et castra, et quae sunt consideranda si debeat publica pugna committi, et quibus cautelis abundare decet bellorum ducem ne suus exercitus laedatur in via quantum ad campestrum bellum.
63Aelredus Rievallensis, De amicitia, 40, 0842 (auctor 1110–1167)
Primum ut solliciti sint pro invicem, orent pro invicem, erubescant alter pro altero, alter gaudeat pro altero, alterius lapsum ut suum doleat. [Suo dilecto suus ille qui diligitur.
64Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0692A (auctor 1110–1167)
AELREDUS. Amicitia haec carnalium est, et maxime adolescentium, quales aliquando fuerant ipse et suus, de quo tunc loquebatur, amicus: quae tamen, exceptis nugis et mendaciis, si nulla intercesserit inhonestas, spe uberioris gratiae toleranda est, quasi quaedam amicitiae sanctioris principia; quibus, crescente religione et spiritualium studiorum parilitate, accedente etiam maturioris aetatis gravitate et spiritualium sensuum illuminatione, purgatiori affectu ad altiora, quasi e vicino conscendant: sicut heterna die ab hominis ad Dei ipsius amicitiam, ob quamdam similitudinem diximus facilius transeundum.
65Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0725C (auctor 1110–1167)
Successit ei in regnum frater suus Edredus, et ambulavit in viis fratris sui; beati Dunstani consiliis in omnibus obediens, et iustissimis legibus subditos regens.
66Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0732C (auctor 1110–1167)
Sentiens autem Cnuth breviori halitu sibi vires deficere, cogitat de pace iuvenem convenire; sed ut erat astutus, timens ne si defectus suus innotesceret iuveni, pacis verbum nec audiret quidem; totum intra se colligens spiritum, et quidquid habuit virium omni conatu intendens, virtute mirabili uno impetu irruit in Edmundum, et mox se paululum retrahens rogat iuvenem subsistere modicum, et sibi dicere volenti praestare auditum.
67Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0217B (auctor 1110–1167)
Sed ille qui iam saepe gustavit quam dulcis est Dominus noster, qui coepit iam diligere eum; qui tale invenit cor suum, quod quamvis nulla al a poena sequeretur, nisi tantum offensio Domini sui, vel minima diminutio amoris eius, non desereret quod incoepit: iste iam sequitur; nec est necesse, ut minet eum pastor suus, sed tantum praecedat eum, et ostendat illi viam per quam vult ut sequatur.
68Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0243D (auctor 1110–1167)
Volunt ut praelatus suus eos vocet ad consilia sua; plus eos, quam caeteros honoret; in omnibus dispositionibus suis se volunt intromittere: si aliqua sine eorum consilio ordinantur vel disponuntur, indignantur, irascuntur putant quod praelatus propter invidiam eos contemnat.
69Aelredus Rievallensis, Sermones de tempore, 195, 0256C (auctor 1110–1167)
Fecit autem pater suus Ioseph tunicam polymitam.
70Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0756C (auctor 1110–1167)
Ingredientes cymbam simul uterque piscator, inter loquendum apostolus hominem hisdem quibus se quondam magister suus conveniens verbis: « Nunquid, ait, pulmentarium non habes?
71Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0684C
Haec Acherius, quem haud paucis in locis fefellit librarius suus; nam cum eum ipsum codicem quo usus erat consuluisset deinde Baluzius V. C., mirum quoties eam lectionem quae textum insederat, falsam et ab amanuensi confictam esse deprehendit.
72Aethelredus II, Leges ecclesiasticae, 151, 1167A
Et ut detur de omni carruca denarius, vel denarium valens, et omnis qui familiam habet, efficiat ut omnis hirmannus suus det unum denarium.
73Aethelredus II, Leges ecclesiasticae, 151, 1167D
V. Et prohibemus, ne quis extra patriam vendatur; si quis hoc praesumat, sit praeter benedictionem Dei et omnium sanctorum, et praeter omnem Christianitatem, nisi poeniteat et emendet, sicut episcopus suus edocebit.
74Aethelstanus, Legum ecclesiasticarum prisca versio, 138, 0468A
IX. Qui aliquid emit, emat cum testibus; et, si appellandum inde sit, recipiat hoc venditor suus a quo emit, sit liber, sit servus, sit quod sit: et non fiat aliquid negotiatio, vel forensis actio die Dominica.
75Agano Augustodunensis, Epistola pro Radulfo, 150, 1546A (auctor 1055-1098)
Quibus ad diem statutum, iudicium per absentiam fugientibus, et in perversitate sua manentibus, episcopum quidem Andegavensem ab episcopali et sacerdotali officio, quod et suus archiepiscopus ei interdixerat, suspendimus: Fulconem vero cum monachis Maioris-Monasterii ex auctoritate B. Petri atque domini Hugonis primatis et Romanae Ecclesiae legati excommunicationis gladio percussimus.
76Agius presbyter, Dialogus de obitu S. Hathumodae, 137, 1187A
Spiritus ergo suus magis est quam corpus amandum, Perpes, coelestis, vividus atque levis Nam iuxta quod ait Dominus: Nunc nil caro prodest, Spiritus est vero qui modo vivificat.
77Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0538A (auctor c.805–c.846)
Redeamus ad praedictum stadium, et de nostris pontificibus sine mora loquamur; dignus est enim iam suus successor introduci.
78Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0645B (auctor c.805–c.846)
Quinimo non Pauli tantum, sed plerorumque sensum se referre ait, qui senserint hunc primum omnium Ravennatum episcoporum, qui defecerit a subiectione Romano pontifici debita, « et qui palam id tentaverit, multis Italicarum civitatum episcopis suam in sententiam adductis. Dum autem (ait idem) id in Severo Aquileiensi antistite experitur, spemque non dubiam gerit facile omnia ab illo, quod civis suus esset, et patriae dignitatem cupere existimaret, se impetraturum, contra reperit quam putarat Severum omnino renuentem, qui nec ullis rationibus adduci posset, ut contra divinum ius, ipsamque Ecclesiam Romanam omnium Ecclesiarum matrem ac magistram, adeo impium facinus perpetraret.
79Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0663A (auctor c.805–c.846)
Id omne Mauro curante statutum novimus, tum ex eiusdem praecepto infra describendo ad Mauri Vitam, tum ex Agnello, qui ait obtentum, « ut futurus pastor Ravennensis Ecclesiae . . . . . . hic (Ravennae videlicet) consecraretur suus electus a tribus suis episcopis, palliumque ex imperatore Constantinopolitano deferebat.
80Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0733B (auctor c.805–c.846)
Hic primus Francis Itallae iter ostendit per Martinum diaconum suum, qui post eum quartus Ecclesiae regimen tenuit, et ab eo Karolus rex invitatus Italiam venit, regnum Langobardorum depopulavit, et rex eorum Desiderius socer suus in Franciam captivus portatus est.
81Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0747D (auctor c.805–c.846)
Adiuvabat eum Ludovicus frater suus Baioariorum rex.
82Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0805B (auctor 950-1008)
Ab hac fraterni mansuetudine animi in tantum frater eius aberravit Rotbertus ut, eo defuncto, quia pars regiminis, quam germanus suus Odo tenuit, non redhibebatur, palam tyrannidem invaserit.
83Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0835A (auctor 950-1008)
» Ad quem mulier: « Num, ait, ille senex Benedictus, qui tibi a Domino victoriam obtinuit ex hostibus, tam est invalidus ut impetrare nequeat quatenus proprio animali suus revehatur monachus?
84Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0668C (auctor 950-1008)
Nam dum esset ipse nefanda, qua et pater suus, Arianae haereseos maculatus perfidia, despectui eam habens quod esset fide catholica, eunti ad orthodoxorum ecclesiam multa ingerebat probra.
85Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0719A (auctor 950-1008)
Qui videlicet Hermenegildus praedicatione Leandri, Hispalensis pontificis, atque adhortatione suae coniugis ab Ariana haeresi (qua pater suus languebat) ad catholicam fidem conversus fuerat. Gadsunda autem tentabat si posset Ingundem suam neptem flectere, ut maritum qualicunque perderet morte.
86Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0743A (auctor 950-1008)
» Post haec, Childebertus, restitutis sibi a patruo civitatibus, quas pater tenuerat suus, ad propria maturavit regressum.
87Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0795C (auctor 950-1008)
Anno XIV suscepti regiminis, Clodoveus rex argentum, quo genitor suus absidem super sepulcra martyrum Dionysii, Rustici ac Eleutherii prominentem operuerat, auferri mandavit et Aigulfo loci illius abbati tradi, ut ipse illud egenis et necessitatem patientibus (quia fames eo tempore totam pene occupaverat Franciam) dispensaret. Et quia idem locus sub potestate adhuc constitutus erat Parisiaci pontificis, tale quid idem Deo amabilis excogitavit princeps.
88Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0397B (auctor 950-1008)
» Atque paulo post haec addit: « Denique quod excommunicatis me miscuisse asserit, eius exemplo utique feci qui filios Belial, nocturno latrocinio in meam necem grassantes, recepit, postquam eos anathematizaverat suus archiepiscopus, singularis meriti Sewinus, et Odo Carnotensium episcopus, necnon et alii magnae vitae et religionis viri.
89Aimoinus Floriacensis, Vita S. Abbonis, 139, 0403B (auctor 950-1008)
Quarum istud est exordium: « Domino semper in Christo venerabili, sanctae Romanae et apostolicae sedis praesuli, ac ideo universalis Ecclesiae doctori, suus ille, Abbo Floriacensium rector, in Christo salutem.
90Alanus Antissiodorensis, Epistolae, 201, 1386A (auctor 1152-1167)
Porro requisivi ab eo ut mihi fidelitatem faceret sicut fecerat pater suus: quam se debere plane negavit, cum multi assisterent parati probare patrem suum fidelitatem mihi fecisse.
91Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0481D (auctor 1152-1167)
Cumque ad nutum arguentis humiliarentur qui arguebantur, coepit etiam spirituali magistro adversus fratres humiles et subiectos zelus suus esse suspectus.
92Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0502C (auctor 1128-1203)
Atrides furit in furiis, eiusque furorem Indicat esse suum Pylades, patiturque Megaeram, Ne patiatur idem Pylades suus alter et idem.
93Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0556D (auctor 1128-1203)
Nil sibi secretum quod non develet eidem, Ut suus in tali signo mensuret amicus Pondus amicitiae, quam lance rependat eadem.
94Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0305A (auctor 1128-1203)
Amantissimo domino suo Willelmo, Dei gratia Montispessulani principi, quem non solum generosi generis titulus insignit, verum etiam generosior mentis generositas praeinsignit, Magister Alanus in omnibus et per omnia suus, opus suum.
95Alanus de Insulis, De articulis Catholicae fidei, 210, 0603B (auctor 1128-1203)
XXIII. Cuiuslibet substantiae admiranda compago, quantus sit suus Auctor, ostendit.
96Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0785D (auctor 1128-1203)
Dicitur etiam fidelis populus suo praelato subiectus; unde in Evangelio: Quis, putas, est fidelis servus, et prudens, quem constituit dominus suus super familiam suam?
97Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0949A (auctor 1128-1203)
quod Iacob audiens quod filius suus Ioseph viveret, quasi de gravi somno evigilans non credebat eis, id est filiis suis.
98Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0957A (auctor 1128-1203)
Tradunt Hebraei quod, mortuo Nabuchodonosor, Evulmeradach filius suus timens ne resurgeret qui prius redierat in pristinum statum, ad consilium Ioachi corpus patris sui extraxit de terra et dividens in trecentas partes dedit vulturibus.
99Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0304B (auctor 1128-1203)
Cautum quoque sit apud peccatorem, ne peccata sua revelet sacerdoti, cuius notorium est crimen, confitentium sibi peccata revelare; sed si suus sacerdos sit, cum eius licentia accedat ad alium.
100Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0304D (auctor 1128-1203)
Si vero parochianam suus sacerdos cognoverit, consilium est, ut alium consulat.
101Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 1, 18; 9 (auctor 1128-1203)
Succedet ei germanus suus Vtherpendragon, cuius dies anticipabuntur ueneno.
102Alanus de Insulis, Explanatio in Prophetia Merlini Ambrosii, 5, 30; 12 (auctor 1128-1203)
Succedet ei germanus suus Vterpendragon, cuius dies anticipabuntur ueneno.
103Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1483A (auctor fl. 1150)
Domino et amico in Christo charissimo ALANO Cantuariensi priori venerabili, suus IOANNES Ecclesiae Sancti Swithini Wintoniae dictus prior, salutem in omnium salutari.
104Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1484B (auctor fl. 1150)
ASINO illi Sancti Petri de Burgo, suus ille sibi in agone consimilis, salutem in tribus rasoriis, hoc est in patientia, discretione et charitate, quibus radi oportet et eradicari non solum superflua, sed etiam quae imminent omnino adversa.
105Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1488B (auctor fl. 1150)
Domino Cantuariensi, suus A., salutem.
106Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0511D (auctor 1095-1125)
Sed dux Godefridus gloriosus, illorum misertus, panem unum cum portione carnis vel piscis ex proprio sumptu Hartmano constituit; Henricum vero, quia miles et homo suus multis sibi servierat annis et bellorum periculis, convivam et mensae suae socium attitulavit.
107Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0679D (auctor 1095-1125)
Bertrannus post plurima verba benigne inter se habita, Tankradum in omni admonitione humilitatis precatus est, ut hanc partem Antiochiae, quam pater suus in introitu civitatis prior invaserat, sibi restituere non refutaret.
108Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0680B (auctor 1095-1125)
Die autem facta, cognato suo Willhelmo legatos dirigit, ut terram de Camolla, quam pater suus in primordio viae huius invaserat, sibi non negaret, si eius obsequium et amicitiam retinere curaret: qui respondit, non facile se hoc verbum posse adimplere, cum Reymundo mortuo terra sibi in haereditate constituta sit, et eam multis diebus per magna pericula et labores ab hostibus defendisset.
109Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0680C (auctor 1095-1125)
Tandem Willhelmus de hac legatione sollicitus, consilio cum suis inito, Tankrado nuntios dirigit, quatenus ei subveniret adversus Bertrannum, cognatum suum; et illius copias, et terram ex eius manu susciperet, illique ultra et miles suus serviret.
110Albertus Argentinensis, Libelluli de facetiis Rudolfi regis quae supersunt, 549, 3; 1 (auctor -1378)
Anno Domini MCCCXVº celebrata fuit electio regis Romanorum, et electi fuerunt in discordia Ludowicus dux Bawarie et consobrinus suus dux Austrie, qui ambo resignaverunt.
111Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a; (auctor c.1200–1280)
Necesse est enim, ut secundum naturam agens tangat patiens, et quod secundum naturam movetur, motorem habeat intraneum sibi coniunctum vel talem extrinsecum, cuius actus et motus suus sit per aptitudinem naturae.
112Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Item, nullius sensus proprii sunt duo sensibilia genere diversa per se et primo; sensibile proprium et sensibile commune sunt diversa genere; proprium enim est in genere qualitatis et commune in genere quantitatis; ergo non sunt unius proprii sensus per se; cum ergo sensibile commune sit per se sensibile, ut supra habitum est, erit suus sensus distinctus ab omnibus propriis.
113Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Cum ergo sit sensatum per se, ut prius est habitum, erit suus sensus distinctus ab omnibus propriis.
114Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(2) Praeterea, unius potentiae unicus est actus; sensus communis est potentia una; ergo suus erit actus unus.
115Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Apprehensio enim sensati communis est actus suus per se et per illum diffinitur.
116Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, 02, 1; 40 (auctor c.1200–1280)
Si quoad actum, hoc plane falsum est, quia suus actus est super suum obiectum, et obiectum suum non est nisi re praesente, ut supra probatum est.
117Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 3; 28 (auctor c.1200–1280)
(3) Ad aliud dicendum quod anima rationalis dicitur, eo quod suus intellectus non est sine inquisitione et ratiocinatione , quod non proprie convenit intellectui.
118Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3a, 6, 173a, 38, 8, 142a; 22 (auctor c.1200–1280)
Et ideo quidam decipiuntur dicentes animam esse actum primum , secundum quod est forma et perfectio dans esse, et eandem esse actum secundum, prout est principium efficiens operationum; efficiens enim numquam est actus suus, nec exempla Philosophi hoc innuunt, sed potius quod ipsa operatio sit actus secundus.
119Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 78; 22 (auctor -1286)
Serviens autem suus hec videns noluit eum excitare, timens, ne serpens lederet eum.
120Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 78; 26 (auctor -1286)
Et dum essent in via, famulus suus confessus est ei, quid sibi acciderat de serpente.
121Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 82; 6 (auctor -1286)
Hic confirmavit ecclesie Romane que donaverat Pipinus pater suus, et iunxit ei ducatum Spoletanum et Beneventum et alias etiam ecclesias possessionibus ampliavit.
122Albertus Monachus, Chronica, 3; 31 (auctor -1456)
Et ipsi duo soli concluduntur in conclavi quodam conventus ordinis Predicatorum per horas plus quam per VI in concordiam ibi convenientes et amiciciam magnam inter se, quod sciebatur ex hoc, quod Lodowicus Karolum post ut regem reverebatur et insignia imperii, que pater suus habuerat, sibi transmisit.
123Albertus Monachus, Chronica, 3; 68 (auctor -1456)
Qua per civitatem divulgata, proconsul Myndensis, quia frater suus nominabatur unus fuisse illorum apparencium, cum comitava sua, equites vadunt in Danckeldissen.
124Albertus Monachus, Chronica, 3; 202 (auctor -1456)
Mortuo Philippe rege Francorum anno secundo Karoli regis, MCCCXLVII., successit illi filius suus Iohannes eodem anno, quo pater obiit.
125Albertus Monachus, Chronica, 3; 203 (auctor -1456)
Cuius temporibus rex Anglie et primogenitus suus in regno Francie sine resistencia mirabilia fecerunt.
126Albertus Monachus, Chronica, 6; 11 (auctor -1456)
Hic Avinione sicud predecessor suus cum curia residens pallacium papale pulcherrimis edificiis adaugmentavit.
127Albertus Monachus, Chronica, 11; 25 (auctor -1456)
Sed Iohannes papa, successor suus, ipsum denuo confirmavit .
128Albertus Monachus, Chronica, 14; 91 (auctor -1456)
Quas successor suus, discussione diligenti theologorum prehabita, tamquam pestiferos condempnavit.
129Albertus Monachus, Chronica, 14a; 180 (auctor -1456)
Nicolaus papa suus in Ytalia manens tandem a suis pro pecunia venditur et proditur pape Iohanni, fide prius facta proditoribus, quod nec in persona nec in aliis quibuscumque lederetur.
130Albertus Monachus, Chronica, 14a; 186 (auctor -1456)
Et quod sanctus Franciscus et totus ordo suus in hac securitate fundatus et hanc veritatem in capitulo protestatus et alii sancti fratres ordinis eiusdem, qui in dicta veritate finierunt dies suos, fuerunt heretici.
131Albertus Monachus, Chronica, 14a; 365 (auctor -1456)
Comes enim, priusquam exercitus suus totus naves exiret, Frisonibus precipitanter occurrit in campo cum paucis et diu pungnans viriliter tandem periit capite truncatus.
132Albertus Monachus, Chronica, 14a; 379 (auctor -1456)
Et sicud Philippe primogenitus suus et huic secundogenitus et illi tercius genitus sic et mater sua, que quarta proles erat, tercio succedere debuit et ipse matri.
133Albertus Monachus, Chronica, 15; 18 (auctor -1456)
In die epiphanie mortuus est 1285., regni sui 20., vir strenuissimus et animosus, cui tandem successit in regno filius suus Karolus secundus, qui tunc in Arrogonia captus tenebatur.
134Albertus Monachus, Chronica, 15a; 4 (auctor -1456)
Sed Iohannes marchio Brandenburgensis, frater suus, eo liberato pacem inter eos reformavit.
135Albertus Monachus, Chronica, 18; 9 (auctor -1456)
Cuius carnes et viscera Narbone in ecclesia maiori, ossa vero ad sanctum Dyonisium apud patrem suum Lodowicum, cor autem apud fratres Predicatores Parisius, multum reclamantibus monachis sancti Dyonisii, ffilius suus Philippus quartus et regni successor sepelivit.
136Albertus Monachus, Chronica, 56; 59 (auctor -1456)
Et thezaurus suus et ecclesie depredatus et asportatus non sine ignominia magna et dedecori grandi.
137Albertus Monachus, Chronica, 173; 40 (auctor -1456)
Cui auxilio fuerunt rex Wenceslaus, avunculus suus, et duces Oppullensis et Glogaw Slesie et Wratislavie, de Palan, de Kaleys, de Syras, de Pomeramia, omnes duces, comes Didericus de Myssna, Leo rex Ruscie, dux Saxonie, Magdeburgensis, Mersburgensis episcopi.
138Albertus Monachus, Chronica, 197; 38 (auctor -1456)
Et in omnibus sibi ipsi complacens iocabundus cum illo loqui cepit dicens: Venitne mater tua Romam aliquando aut ad partes istas, innuens, quod posset esse frater suus de patre, si mater illius quandoque fuisset Rome.
139Albertus Monachus, Chronica, 197; 55 (auctor -1456)
Ille vero, quem in Sycilia pretori admodum similem fuisse constat, petulantis animi, proconsule enim dicente mirari se, qua propter sui tam similis esset, cum pater suus in eam provinciam numquam accessisset, ac meus, inquit, Romam accessit.
140Albertus Monachus, Chronica, 212; 83 (auctor -1456)
Quod esse mendacium filius suus Iohannes, inclitus rex Boemorum, dixit.
141Albertus Monachus, Chronica, 212; 104 (auctor -1456)
Cui successit frater suus tercius Karolus, Francorum rex 46. Similiter hic obiit absque herede anno 19. Lodowici quarti, ut infra patebit.
142Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 113; 103 (auctor ca.450-518)
quod ei certe dicebat non negare compellens persecutor externus, sed videre concupiscens animus suus.
143Alcimus Avitus, Poemata, p1, 5; 13 (auctor ca.450-518)
Angelus hic dudum fuerat, sed crimine postquam Succensus proprio tumidos exarsit in ausus, Se semet fecisse putans, suus ipse creator Vt fuerit, rabido concepit corde furorem Auctoremque negans: 'Divinum consequar, inquit, Nomen et aeternam ponam super aethera sedem Excelso similis summis nec viribus inpar'.
144Alcimus Avitus, Poemata, p1, 15; 108 (auctor ca.450-518)
Nec dominos planxere diu, mox occupat omnes Luctus quamque suus, sonat unus in aethere elamor Non uno ex fletu.
145Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0097D (auctor 730-804)
Suus utique non per adoptionem gratiae, neque per religionem creaturae, ut haeretici volunt; sed sui proprietate generis et veritate naturae.
146Alcuinus, Carmina, 101, 0808A (auctor 730-804)
Quod fuit, alter erit; nec erit ipse, quod ipse: Fur erit ipse suus temporibus variis.
147Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0690D (auctor 730-804)
Ecclesiaste divitem describente, quod nec ipse possit suis divitiis perfrui, et crebro propter eas in discrimen veniat, nec haeredi quod congregavit, relinquat, sed et ipse et filius suus, sicut venerunt nudi, ita nudi revertantur in terram, et nihil eos laborum suorum comitetur.
148Alcuinus, Contra Felicem Urgellitanum, 101, 0124D (auctor 730-804)
Suus utique non per adoptionem gratiae, neque per religionem creaturae, ut haeretici volunt, sed sui proprietate generis, et veritate naturae.
149Alcuinus, De grammatica, 101, 0871A (auctor 730-804)
Meus, tuus, suus, noster, vester, nostras, vestras.
150Alcuinus, De grammatica, 101, 0871B (auctor 730-804)
A mei meus, a tui tuus: a sui suus: a nostrum noster et nostras: a vestrum vester et vestras.
151Alcuinus, De grammatica, 101, 0872B (auctor 730-804)
Alia tetraptota, tuus, suus, illud, istud.
152Alcuinus, De grammatica, 101, 0873B (auctor 730-804)
Et sunt haec: meus, tuus, suus, noster, vester.
153Alcuinus, De grammatica, 101, 0873D (auctor 730-804)
An meus, tuus, suus, nomina dicenda sunt; quia per omnes casus nominum sequuntur declinationem?
154Alcuinus, Enchiridion, 100, 0594C (auctor 730-804)
Titulus psalmi: Psalmus ipsi David, quando eum filius suus persequebatur.
155Alcuinus, Enchiridion, 100, 0594D (auctor 730-804)
Agnoscendus est itaque David iste, quem persequebatur filius suus Iudas tradens eum in mortem; habebat enim filios, de quibus dicebat: Non possunt filii sponsi lugere, quandiu sponsus est cum eis, veniet autem dies quando sponsus auferetur ab eis, tunc lugebunt (Matth. IX, 15) . Lugendum est animis peccantium, si sponsus auferatur ab eis propter peccata: et primo omnium poscendum, ut exaudiatur oratio eorum; deinde ne inducantur in iudicium; postremo ut eripiantur ab inimicis suis, quorum potestati a semetipsis traditi sunt propter peccata sua.
156Alcuinus, Epistolae, 100, 0512B (auctor 730-804)
Non arbitror quod nobilissimus iuvenis Egfertus propter peccata sua mortuus sit; sed quia Pater suus pro confirmatione regni multum sanguinem effudit.
157Alcuinus, Epistolae, 100, 0206D (auctor 730-804)
Tu vero roga dominum messis, id est, David meum dilectum, ut mittat operarios in messem suam; quatenus illis dicat rogatus, sicut suus proprius protector et unicus, et amator Christus Deus dixit discipulis suis: Ite, ecce ego mitto vos (Luc. X, 3) .
158Alcuinus, Epistolae, 100, 0275C (auctor 730-804)
Pene unusquisque secundum animi sui qualitatem, non alterius animi, qui amicus est suus [Al., huius], satisfactionem, amicitiam custodire quaerit.
159Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0938B (auctor 730-804)
Et ideo dixit non suum, quia a seipso non est, sed a Patre: sicut nec sua est imago, sed Patris; nec suus Filius, sed Patris.
160Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0543B (auctor 730-804)
Et miranda est Sarae pulchritudinis forma, quae in tanta aetate tantum amari potuit [Ms., poterat], ut vir suus propter eius pulchritudinem se periclitari metueret.
161Alcuinus, Interrogationes et responsiones in Genesin, 100, 0563C (auctor 730-804)
Alligans ad vineam pullum suum (vers. 11) . Pullus suus, populus est ex gentibus, cui adhuc nunquam fuerat onus legis impositum.
162Alexander de Roes, Memoriale, 24; 1 (auctor -1288)
Sciendum est igitur, quod sanctus Karolus Magnus imperator de consensu et mandato Romani pontificis ordinatione sibi divinitus inspirata instituit et precepit, ut imperium Romanorum apud electionem canonicam principum Germanorum in perpetuum remaneret), – non enim convenit sanctuarium dei, id est regnum ecclesie, iure hereditario possideri), – considerans quod ipse de Grecorum, Romanorum et Germanorum germine directa linea processisset, et quod ipse pater suus Pipinus primo et ipse Karolus secundo per Francorum, id est Germanorum auxilium Romanam urbem et ecclesiam dei de Lombardorum infestatione liberasset.
163Alexander de Roes, Noticia saeculi, 68, 21; 2 (auctor -1288)
Hoc prefiguratum fuit, quando dominum Iesum in figura scismaticorum et hereticorum discipulus suus tradidit, summi sacerdotes iudicaverunt eum esse reum mortis in figura Iudeorum, Pilatus et sui ministri ipsum crucifixerunt in figura gentilium.
164Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1386B
Cum enim fratrem suum inimicantem sibi paratis insidiis cepisset, et ipsum ut secum iret percussione capuli ensis coegisset, consobrinus quidam suus secum perveniens, sine consilio et praemeditatione, sine voluntate etiam ipsius, ut astruit, eum interfecit.
165Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0592B (auctor c.1103–1181)
Cum bonae memoriae R. quondam Ambianensi episcopo saepe scripta nostra direxerimus, ut dilecto filio nostro Nicolao praebendam, quam felicis memoriae T. antecessor suus ei ad interventum nostrum concessit, et tam tu quam ipse scriptis propriis confirmastis concederet et assignaret, iam dictus episcopus mandatis nostris suas aures obturans, cum praeterea duae praebendae vacassent, illi nullam earum concedere voluit, sed aliis eas minus providenter concessit.
166Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0547B (auctor c.1103–1181)
Constitutus in praesentia nostra Gaufridus pauper clericus, supplici nobis relatione monstravit quod, cum pater suus medietatem cuiusdam domus, quam infra claustrum Ambianensis ecclesiae possidebat, iure haereditario pignori obligasset, nec haberet in facultatibus unde eam recolligere posset, eidem proposuit Gaufrido, quod si medietatem redimeret, eam sibi donaret.
167Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0547B (auctor c.1103–1181)
Postmodum autem idem pater suus, cogente necessitate, a Gaufrido canonico pecuniam mutuo suscepit, pro qua persolvenda illi praedictae domus medietatem, eodem Gaufrido absente et nesciente, pignori obligavit, alteram vero partem eiusdem domus, quae matri suae in dotem fuerat data, cuidam clerico, Engelario nomine, in pignore dedit.
168Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0745B (auctor c.1103–1181)
Et quia praefatus R. nobis conquestus est, quod idem G. socer suus ei uxorem per violentiam detinet, discretioni tuae mandamus ut, si res ita se habet, eumdem G. ad restituendam praefato R. uxorem suam sub districtione anathematis compellas, nisi idem G. iustum timorem ponat, quem si posuerit, eidem mulieri sufficientem facias securitatem praestari.
169Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0274C (auctor c.1103–1181)
Veniens ad nos T. pauper clericus, lator praesentium, nobis conquestus est quod cum avus suus War.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, etc.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ARDICO magistro hospitalis quod est apud Sanctum Blasium iuncta Modoetiam, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis, in perpetuum.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa III presbyteris et aliis clericis parochialium ecclesiarum ad monasterium S. Petri de Montibus pertinentium.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus HENRICO Remensi archiepiscopo, et G. Tornacensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
Ex litteris venerabilis fratris nostri Laudunensis episcopi nobis transmissis, enormitatem illius facinoris et excessus, quem B. clericus et R. socius eius in Dei amicum canonicum S. Ioannis de Burgo commiserunt, plenius intelligentes, licet eos absolvi fecerimus, tamen praedicto clerico, qui adhuc erat in nostra praesentia constitutus, dedimus in mandatis ut ipse et socius suus passo iniuriam congrue satisfaciant, et quae idem canonicus probare poterit sibi ablata fuisse ab eis, vel eorum aestimationem sine diminutione restituant.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri P[ETRO] Salonitano archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, ven.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis archipresbytero et canonicis plebis S. Michaelis de Nonantula salutem et apostolicam benedictionem.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis IACOBO, archidiacono, et canonicis Reginae Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris canonice substituendis N. P. P. M. Quoties illud a nobis petitur quod religioni et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere, et petentium desideriis congruum impertiri suffragium.
170Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1221D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis CONRADO abbati Garstensis monasterii eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris regularem vitam professis in perpetuum.
171Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0298A (auctor c.1103–1181)
Noveris autem quod ille auctor et caput turbationis Ecclesiae, R. videlicet quondam F. dicti imperatoris cancellarius, cum aliunde suus omnimodo disturbetur ingressus, per Flandriam in Teutonicam terram ire disponit.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa THOMAE Cantuariensi archiepiscopo.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa ROTRODO Rothomagensi archiepiscopo et BERNARDO Narbonensi episcopo.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri BOSONI Cephaludensi episcopo, eiusque successoribus canonice substituendis, in perpetuum.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster A. Aquicinensis ecclesiae abbas, transmissis nobis litteris intimavit, quod monachi de Gardo inter oppressiones et iniurias, quas illi et ecclesiae suae irreverenter dicuntur inferre, eis quamdam decimam terrae Viconiensis ad ipsos rationabiliter pertinentis, iniuste auferre praesumunt.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Insinuante nobis Theobaldo, latore praesentium, accepimus quod fideiussores sui de Appia, postquam pro eo fideiusserunt in XV libris, illi dixerunt quod, si vellet et concederet, illum cui libras illas debebat, exinde acquietarent; quod quia facere renuerunt, et eum super LX et XI solidis et VI denariis impetierunt, ad nostram audientiam appellavit.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Comperto nobis ex transmissa relatione dilectorum filiorum nostrorum abbatis et fratrum Corbeiensis Ecclesiae, quod eos gratia et affectione praeveneris, et ipsis benefacere studueris, plurimum sumus inde laetificati et ad amorem et dilectionem tuam magis accensi, tanto id gratius et acceptius reputantes, quanto monasterium ipsum specialius diligimus et sollicitiori provisione sicut rem propriam et specialem protegere, fovere et conservare tenemur.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Paci et quieti religiosorum virorum pastorali sollicitudine nos oportet diligenter intendere, et ne indebitis molestiis agitentur, attentiori studio providere; intelleximus autem ex insinuatione dilectorum filiorum nostrorum abbatis et fratrum monasterii Virtuensis, quod Laudatus Catalaunensis civis eos pro quadam pecunia, quam ab eis iniuste requirit, iugiter inquietat, licet praedicti abbas et fratres firmiter asseverent ei se nihil debere persolvere.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Apostolica sedes tanquam pia et benigna mater omnibus iniuste gravatis pio consuevit favore adesse, et contra adversantes protectionis clypeum exhibere.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Conquestus in praesentia nostra Wibaudus clericus sua nobis relatione monstravit quod Savem et Hugo Vitulus, Atrebatenses canonici, ei ecclesiam S. Mauricii, quam sub annuo censu concesserant, contra iustitiam abstulerunt, licet de solutione census ab eodem clerico, sicut asserit, fideiussoriam receperint cautionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Constitutus in praesentia nostra Lambertus presbyter lacrymabili nobis conquestione monstravit quod venerabilis frater noster Catalaunensis episcopus ecclesiam S. Memmii de Cosantia, quam bonae memoriae praedecessor eius sibi canonice concessit, et ipse per quinquennium pacifice et quiete possedit, violenter et absque ordine iudiciario abstulit.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Ex parte Guidonis orphani gravem querelam recepimus, quod cum G. pater suus in extremis laborans, ipsi domum, agros, vineas, et quidquid in mobilibus possideat, iure haereditatis reliquerit possidendum, et in praesentia venerabilis fratris nostri Remensis archiepiscopi id ipsum recognoverit, nunc N. et nepotes eius praedictum orphanum in causa trahere, et super hoc indebite molestare praesumunt.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Pastoralis cura et sollicitudo, quam licet immeriti, disponente Domino, gerimus, nos admonet propensius et hortatur, pro viris ecclesiasticis, et praesertim pro his qui nullum habent ecclesiasticum beneficium, et sunt bonae opinionis et famae sollicitos semper et studiosos existere et ecclesiarum praelatos ut eis in competentibus beneficiis provideant, propensius invitare.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Vice beati Petri apostolorum principis, largiente Deo et Domino nostro, qui ait: Speculatorem te dedi domui Israel (Ezech. III) , super gentes et regna, licet immeriti, in apostolicae sedis specula constituti, pontificalis officii debito pro universis compellimur sollicitudinem gerere, et antiquo hosti, qui tanquam saevissimus leo circuit quaerens quem devoret, pastorali providentia obviare, ne gregem Dominicum invadat, et diversis eum vitiorum morsibus laceret.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa III Upsalensi archiepisco et suffraganeis eius, et GUTHERMO duci.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa III Trundensi archiepiscopo, et A. quondam Staveng.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Cum olim Daniel presbyter ad praesentiam nostram accedens de fratre nostro Tornacensi episcopo gravem apud nos querelam deposuisset, asserens quod eum idem episcopus, quia sibi solvere noluerat quod ab eo fuerat postulatum, officio et ecclesia sua spoliasset, et eam Waltero presbytero concessisset, eidem episcopo super hoc litteras nostras direximus, secundum quod officio nostro et rationi congruere videbatur.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GAUFREDO decano et canonicis Carnotensis Ecclesiae, tam praesentibus quam futuris, canonice substituendis, in perpetuum.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
Dolor et miseria infirmorum fratrum de Osdayn, ad compatiendum eis universos debet inducere, ut sic facilius et commodius eorum necessitatibus et profectibus possint intendere, cum ipsorum incurabilem aegritudinem fraterna curaverint meditatione pensare.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ILDEFONSO illustri regi Aragonum, salutem et apostolicam benedictionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, ANTONIO priori Sanctae Mariae in Pulsano, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, monasticam vitam professis, in perpetuum.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GUIDONI praeposito et capitulo Mutinensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus CALISWERE abbatissae monasterii S. Andreae de Ravenna, suisque sororibus tam praesentibus quam futuris, in perpetuum.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis, choro Salzburgensis Ecclesiae, praelatis Ecclesiarum, et ministerialibus praescriptae Ecclesiae intra [extra] montana constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio SIMONI quondam abbati Sanctae Mariae Blesis, salutem et apostolicam benedictionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri RICHARDO Cantuariensi archiepiscopo apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
172Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1297B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis THEOBALDO abbati et capitulo Cluniacensi, salutem et apostolicam benedictionem.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Officii nostri nos admonet et invitat auctoritas, pro Ecclesiarum statu satagere, et earum quieti ac tranquillitati salubriter, auxiliante Domino, providere.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Datum Tusculi, IV Idus Decembris.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
presbyter, supplici nobis conquestione monstravit quod, cum abbas S. Salvatoris de Virtute eum ad ecclesiam S. Stephani villae Senioris venerabili fratri nostro Catalaunensi praesentasset episcopo, et ipsum episcopus de ecclesia investisset; postmodum abbas, quia idem presbyter ad nutum suum nolebat censum augere, coepit negare quod illi dedisset ecclesiam, aut ipsum ad eam praesentasset.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Quia igitur ex suscepto summi pontificatus officio praecavere tenemur ne raptores de impunitate valeant gloriari, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praefatum R. moneas, et omni cum districtione compellas, ut infra XL dies post harum susceptionem iam dicto canonico praedictarum vaccarum et ovium aestimationem restituat, aut sub tuae discretionis examine ei plenam exinde iustitiam, sublato appellationis obstaculo, non differat exhibere.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Quia igitur bona et possessiones eiusdem monasterii tanto propensiori cura defensare tenemur, quanto ad ius et proprietatem B. Petri et nostram specialius pertinere dignoscitur, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus, si ita est, praedictum malefactorem studiose moneas, et omni cum districtione compellas, ut memoratis fratribus praescriptam terram restituat, damna data resarciat, et ab ipsorum molestatione de caetero penitus conquiescat.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
quondam abbate vestro, sopitis contentionibus, semotis diversis partium studiis, adhibito consilio seniorum, talis inter vos fieret pastoralis electio, per quam non ignis dissensionis, qui iampridem in domo vestra subortus fuerat, excandesceret, sed concordia posset et fraterna unio provenire.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Constituti a Domino, licet insufficientibus meritis, super gentes et regna, et iniunctae nobis administrationis officio debitoque compellimur aciem nostrae considerationis ad universum commissi gregis corpus extendere, atque omnium fidelium corda institutionis apostolicae ac doctrinae salutaris imbre perfundere: ut sicut in omnem terram exivit sonus apostolorum, et in fines orbis terrae verba eorum, ita quoque nos, qui eorum cathedrae praesidemus, qui eis non in vitae merito, non in operum sanctitate, sed in pastorali cura et dignitate successimus, verbum salutis, evangelium Christianae atque catholicae veritatis annuntiemus his qui longe, et his qui prope, nomen apostolicum non inane, neque nudum et in sola voce gerentes, sed in exsecutione officii et veritate operis, in quantum nobis Deus dederit, adimplentes.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Ideo nobis est quanquam immeritis omnium ecclesiarum cura, et sollicitudo commissa ut pro eorum statu vigili debeamus cura satagere, et apostolicae circumspectionis sollicitudinem adhibere, quia cum ex susceptae administrationis ministerio teneamur paci Ecclesiarum diligenter intendere, vobis et Ecclesiae vestrae nulla ratione patrocinium debet apostolicae protectionis deesse.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Quamvis nonnulla de mirabilibus illius sancti viri Thomae, quondam Cantuariorum archiepiscopi, a plerisque, quibus fidem adhibere consuevimus et debemus, ad audientiam nostram perlata fuissent, exspectavimus tamen testimonium vestrum, ut in eo canonizando liberius possemus procedere, cum super mirabilibus illius sancti viri per vos nos contigerit fieri certiores.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Ea quae iudicio sunt vel compositione amicabili terminata, rata debent et firma consistere, et ne recidivum contentionis possit incurrere, ipsa nos convenit auctoritatis nostrae munimine roborare.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Relatum est siquidem auribus nostris quod, cum dilectus filius noster abbas Maurimontensis intuitu Dei et amore inductus, Horricum clericum fratri nostro G. Catalaunensi episcopo ad ecclesiam S. Iuliani de Helissia praesentasset, episcopus ipsum recipere recusavit, non aliam causam praetendens, nisi quia idem Horricus non erat in sacerdotis officio constitutus.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Ex insinuatione siquidem O. civis Laudunensis accepimus quod, cum tu ex prava suggestione quorumdam eum de persona tua maledixisse proponeres, et ipse in praesentia tua per decem legitimos viros se constanter offerret suam innocentiam purgaturum, tu eius purgationem recipere noluisti; timens itaque idem O. a te gravari, ad nostram audientiam appellavit.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Religiosam vitam eligentibus apostolicum convenit adesse praesidium, etc.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Prudentibus virginibus quae, acceptis lampadibus obviam Christo per opera pietatis nituntur occurrere, tanto propensiori studio suffragium debet apostolicae sedis adesse quanto minus ad maiora tuenda pro fragilitate sexus et assumptae religionis proposito sufficere dignoscuntur.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
. . . . Praeterea omnes decimas tam de possessionibus, quam de pratis infra fines Brixien.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Ego Manfredus Praenestinus episcopus.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Significavit nobis dilectus filius noster nobilis vir dux Welfo, quod ecclesiam vestram, quae est in suo fundo aedificata, et apud quam filius suus est tumulatus, et ipse tumulari elegit, venerabilis frater noster Frisingensis episcopus ad preces praefati ducis et vestras consecravit; quia, licet ecclesia ipsa sit in confinio Augustensis et Frisingensis episcopatuum, idem tamen episcopus in privilegio ecclesiae suae reperit praescriptam ecclesiam ad tuam iurisdictionem spectare.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Officii nostri nos hortatur auctoritas pro religiosorum locorum statu satagere et eorum paci ac tranquillitati salubriter providere.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Qui tenemur omnibus ecclesiasticis viris super his quae ad ecclesiarum decorem pertinent et augmentum, favorem apostolicae sedis impendere, vobis super his tanto libentius volumus sicut debemus et facilius acquiescere, quanto ecclesiae vestrae tanquam nostrae specialis et propriae debemus propensiori studio perquirere commodum et honorem.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Cum sitis regularem vitam, Domino inspirante, professi, paci vestrae paterna consideratione prospicimus, et ne possitis malignorum vexationibus fatigari, apostolicum vobis patrocinium exhibemus.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
, salutem et apostolicam benedictionem.
173Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1298D (auctor c.1103–1181)
Religiosis viris et pietatis operibus deputatis publicum convenit adesse praesidium, ut tanto liberius obsequiis divinis inserviant, quanto se sentiunt fortius apostolica protectione munitos.
174Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0203B (auctor c.1103–1181)
Ex insinuatione M. mulieris praesentium latricis accepimus, quod cum S. archidiaconus, Walterium de Luico interdicti sententia innodasset, pro eo quod donationem propter nuptias, quam vir suus ei fecerat, ipsi abstulerat, Ambianensis episcopus, ipsum interdictum ante satisfactionem exhibitam relaxavit.
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMXVI. Ad eumdem. - Ut causam inter abbatem S. Medardi et abbatem S. Ioannis de Vineis ratione decimarum de Espiers terminet. (Tusculani, April. 11.)[ Ibid. ]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMXLVII. Ad praepositum et decanum Remensem. - Ut decimae restituantur clerico, cui eas pater suus, olim emptas, eleemosinae nomine dederat. (Tusculani, Iun. 11.)[MANSI, Concil., XXI, 951.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMXLVIII. Ad Henricum Remorum archiep. - Commendat illi canonicos Turonenses Sancti Mauritii. (Tusculani, Iun. 11.)[MARTEN., Ampl. Collect., II, 939.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMLVII. Ad eumdem. - De damnis illatis G. canonico Catalaunensi a Wermundo milite. (Tusculani, Iul. 11.)[ Ibid., col. 944.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMLXXX. Ad reges et principes boreales. - Ut adversus Estones, Christiani nominis inimicos, fortiter pugnent. (Tusculani, Sept. 11.)[ Ibid., col. 936.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMLXXXI. Bulla pro coenobio Corbeiensi (dioec. Ambian. ) (Tusculani, Sept. 11.)[ Gall. Christ., X, Instr. 318.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMXCVII. Ad canonicos S. Victoris. - Cessionem Ervisii abbatis et Guarini promotionem confirmat. (Tusculani, April. 11.)[MARTEN., Ampl. Collect., VI, 254.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
CMXCVIII Ad Guarinum abbatem S. Victoris. - Gratulatur ei de sua electione, hortaturque ut pastoris vices diligenter obeat. (Tusculani, April. 11.)[ Ibid., col. 255.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MLXXIV. Rotrodum, archiepiscopum Rothomagensem, « de variis bellorum eventibus, de scandalo regum et terrae dolentem » , animo forti esse iubet. Mandat, ut « ad reformationem pacis inter reges diligenter intendat, et excessus episcoporum, decanorum, archidiaconorum, tam clericorum quam laicorum solita pontificali severitate corrigat. » Alia praecepta addit. Interdicit, ne « pallium suum alii metropolitano commodet, si contingat ipsum sine paltio ad ecclesiam Rothomagensem in aliqua praecipua solemnitate venire; cum pallium, inquit, tuam personam non transeat, sed quisquam cum eo debeat sepeliri. » (Anagniae, Maii 11.)[MANSI, Concil., XXI, 1071.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MLXXXVIII. Ad Fulconem decanum et canonicos Ecclesiae Remensis. - Hortatur eos ad resumendam quam dimiserant vitam communem. (Anagniae, Iun. 11.)[MARTEN., Thesaur. Anecdot., I, 458.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MXCIX. Ad eumdem. - De causa inter vicedominum de Pinconio et abbatem Aquicinctensem. (Anagniae, Iul. 11.)[ Ibid., col. 988.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCXLVIII. Ad decanum et capitulum Parisiense. - De stipendio canonicorum. (Ferentini, Nov. 11.)[ Ibid., col. 1059.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCLXX. Ad Petrum cardinalem S. Chrysogoni, apostolicae sedis legatum. - Ut qui electum Cameracensem episcopum occiderunt, publice excommunicati denuntientur. (Ferentini, Mart. 11.)[MANSI, Concil., XXI, 969]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCVI. Confirmat statutum quoddam a capitulo S. Quintini factum. (Anagniae, Iun. 11.)[ Ibid., p. 350.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCXXIV. Archiepiscopo Viennensi et eius suffraganeis mandat ut molestantes Carthusienses in terminis vel pascuis cohibeant, et ne qui alii religiosi iuxta illos aedificent. (Anagniae, April. 11.)[ Privil. ord. Carthus., et multiplex confirmatio eiusdem, fol. 1b, Basileae, 1510, in-fol.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCXXXVII. Ubaldo archiepiscopo Pisano primatum Sardiniae asserit. (Fragmentum. ) (Anagniae, April. 11. - UGHELLI, Italia sacra, III, 408.)
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCXXXVIII. Ad monachos S. Georgii Lucensis. - Ut ecclesiam quam per pecuniam acquisierant resignent. (Anagniae, April. 11.)[MANSI, Concil., XXI, 1080.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCCI. Confirmat constitutiones factas et faciendas per capitulum generale Carthusiense cum potestate instituendi et destituendi priores et corripiendi personas ordinis, quibus non liceat appellare. (Venetiis in Rivo alto, Iul. 11.[ Ordin. Carthus. privil., 2.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCCLI. Privilegium pro monasterio S. Nicolai Andegavensi; datum Laterani, Maii 11.(Abbatia S. Nicolai Andegavensis, teste Brequigny, Table chron. III, 535.)
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCCLXVIII. Ad consules et populum Genuensem. - Eos dehortatur ab iniuriis in Guillelmum, Montispessulani dominum. (Anagniae, Oct. 11.)[ Ibid. ]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCCLXXII. Ad Cabilonensem episcopum et abbatem de Firmitate. - Ut cogant milites quosdam ut ablata monasterio Trenorciensi reddant. (Laterani, Mart. 11.)[IUENIN, Hist. de Tournus, 177.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCCCLXXXII. Ad abbatem et canonicos Lucernenses. - Terram quamdam eis asserit. (Anagniae, Nov. 11.)[ Neustria pia, 797.]
175Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263A (auctor c.1103–1181)
MCDLI. Ad Rotrodum Rothomagensem archiepiscopum. (Tusculani, Oct. 11.)[ Gilberti Foliot epist. ed. GILES, II, 78.]
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Quoniam abbas et fratres S. Ioannis de Vineis et presbyter de Espiers nobis conquesti sunt quod dilectus filius noster I. abbas S. Medardi Suessionensis eis tractum decimae communis, et decimam de novalibus, quae coloni parochiae de Espiers excolunt, contra iustitiam aufert, nos utrique parti suam volentes iustitiam conservare, causam ipsam, experientiae tuae committimus audiendam et fine debito terminandam.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa conquestione Stephani clerici de Roi accepimus quod, cum pater suus quasdam decimas, quas iure haereditario possidebat, volens peccati maculam evitare, sibi in eleemosynam dedisset, Radulfus traditor eas ausu temerario sibi vindicare praesumpsit.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Si pontificalis officium dignitatis, quod de largitate superni muneris geritis, recta velitis consideratione pensare, noveritis ex ipso officio vobis congruere ut ecclesiarum iura debeatis a parochianis vestris defendere propensius et tueri, sicut qui ad defensionem ecclesiarum in partem estis sollicitudinis advocati.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Conquerente nobis G. Catalaunensi canonico accepimus quod Wermundus miles, nepos archidiaconi, ipsum et homines villae de Alneto, irrationabiliter depraedatus, eis damna gravia irrogavit.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa III, regibus et principibus, et aliis Christi fidelibus, per regna Danorum, Norvegensium, Guetomorum, et Gothorum constitutis.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et fratribus Corbeiensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis canonicis ecclesiae S. Victoris Parisiensis S. et A. B. Quanto Ecclesia vestra maiori hactenus religione floruit, et ampliori refulsit gloria meritorum, tanto audita reformatione ipsius laetati sumus et gavisi, et de ipsius commodo et profectu exhilarati.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio GUARINO abbati Sancti Victoris Parisiensis, S. et A. B. Intellecto et cognito quod cum Ervisio quondam abbate Ecclesiae, cui praeesse dignosceris, libera et spontanea voluntate, administratione cedente, fratres ipsius Ecclesiae te sibi elegissent communi voto et desiderio in abbatem, tanto inde magis laetamur atque gaudemus, quanto de ipsius Ecclesiae tribulatione dolebamus amplius, et pro eius statu maiori anxietate et sollicitudine urgebamur.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Etsi periculosa sint tempora, et partes tuas varii bellorum eventus affligant, propter hoc tamen non te decet immoderate dolere, aut animum tuum usque in amaritudinem deiicere, ut videaris virtutis et fortitudinis oblivisci.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Quanto plures in vos Ecclesiae suos intendunt oculos et doctrina et exemplo vestro viam salutis sperant discere ac tenere, tanto amplius vos in mandatis Dei exerceri oportet, consequentibus in vobis ipsis ostendere qua virtute atque cautela per viam vitae debent ambulare.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Ex parte vicedomini de Pinconio ad aures nostras pervenit quod, cum ipse abbatem Aquicinctensem super quibusdam possessionibus, quas illicite sibi detinere dicitur, coram venerabili fratre nostro Ambianensi episcopo traxisset in causam, idem abbas ad nostram audientiam appellavit, sed altera parte per suum nuntium veniente, ipse nec venit nec per se responsalem transmisit.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis decano et capitulo Parisiensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio PETRO tit.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis decano et canonicis Sancti Quintini, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus Viennensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, et suffraganeis eius, in quorum episcopatibus domus vel pascua fratrum Carthusiensium consistunt, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis praeposito et monachis S. Georgii Lucani, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis priori et fratribus Carthusiensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis consulibus et populo Genuensi, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Cabilonensi episcopo, et dilecto filio abbati de Firmitate, salutem et apostolicam benedictionem.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER, etc.
176Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263B (auctor c.1103–1181)
Quia quaesitum est a nobis ex parte tua, si liceat tibi eos qui excommunicationis vinculo ab episcopis, aut suffraganeis tuis fuerint innodati, et ad audientiam tuam appellant, absolvere antequam steterint tuo iudicio: inquisitioni tuae praesentibus litteris respondemus, quod si post appellationem inter eos sententia excommunicationis est promulgata, absolutione non indigent, cum sententia post appellationem lata neminem ligare possit.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Data Tusculi, III Idus Aprilis.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Verum licet pater suus eas de iure sibi dare non potuisset, quia tamen tutius ut idem clericus ipsas habeat, quam ad laicum devolvantur: discretioni vestrae per apostolica scripta praecipiendo mandamus, quatenus, si ita est, infra XL dies post harum susceptionem, memoratum R. moneatis et districte compellatis, ut perceptas decimas praenominato clerico sine diminutione restituat, et de percipiendis nullam sibi molestiam inferat, vel gravamen: ita tamen, quod post decessum praedicti clerici praescriptae decimae, ad quam de iure pertinere noscuntur, restitui debeant, pacificeque dimitti.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Multum enim vobis expedit ut parochianorum vestrorum excessus ab universarum Ecclesiarum seu clericorum gravaminibus vel molestiis debeatis arctius coercere.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Postea vero praedictus miles crucem suscepit, et ut Dominicum sepulchrum visitaret iter arripuit, et idem archidiaconus partem ablatorum restituit, et partem reddere contradicit.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Verumtamen laudamus et benedicimus Dominum, quod vos in fide catholica, et in devotione sacrosanctae Romanae Ecclesiae, quae omnium Ecclesiarum caput est, et magistra a Domino constituta super omnes alias Ecclesias coelesti privilegio obtinet principatum, immobili firmitate persistitis, et Christianae religionis vinculum et unitatem servatis.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Si enim appellationes parochianorum Turonensis vel Senonensis archiepiscopi non admitteret, multo minus quae sunt a parochianis vestris debet admittere, qui tanto studiosius Romanae Ecclesiae iura servare tenetur atque tueri, quanto ei amplius ex commissa sibi dignitate, astrictius et nobis arctiori noscitur devotione coniunctus.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Nos vero quibus convenit rationabilibus votis ac statutis gratuitum praestare favorem, et incrementa desiderare, recentem electionem vestram, et abrenuntiationem illius, de communi nostrorum fratrum consilio ratam et firmam habemus et confirmamus: universitatem vestram monentes atque mandantes, quatenus abbati vestro quem elegistis, debitam reverentiam et obedientiam impendatis, et ita vos sibi devotos et humiles exhibere curetis, quod per obedientiam vestram et providentiam illius ordo religionis et honestatis in ecclesia vestra refloreat, et plenius valeat, auxiliante Domino, conservari.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Nos enim te et eamdem Ecclesiam diligere volumus et fovere, et vobis cum fuerit opportunum apostolicae defensionis patrocinium ministrare.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Quamvis autem de scandalo regum et terrae doleas, sicut merito potes dolere, non tamen tibi expedit te tanto dolore affici, vel moerore confundi, quod pusillanimitati tuae possit ascribi: quia potens est Dominus facere post tempestatem tranquillum et dare post tribulationem quietem.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Proveniebant ex hoc subsidia non parva pauperibus, et in minori substantia maior erat providentia egenorum.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Si vero praedictus abbas citatus ad praesentiam tuam accedere vel iudicio tuo parere contempserit, tu praedictum vicedominum in possessionem eorum de quibus controversia vertitur, appellatione cessante, inducere non postponas, ut sic praedictus abbas affectus taedio iustitiae stare cogatur.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Inde est quod cum vos ad preces nostras dilecto filio nostro Roberto de Beelei vicario B. Petri Fossatensis super illas octo libras, quas in Ecclesia vestra praeter stationes et minutos redditus solebat annuatim percipere, sex libras annis singulis liberaliter addideritis; nos providere volentes ne vobis in damnum vel praeiudicium convertatur quod ob reverentiam nostram prompta devotione fecistis, apostolica auctoritate statuimus ut occasione additionis quam fecistis memorato Roberto aut dilecto filio nostro magistro Macario, cui praebenda Sanctae Genovefae concessa est, non possitis a praescriptis ecclesiis quomodolibet molestari, quominus post eorumdem Roberti et Mainerii decessum, in eumdem statum eaedem praebendae redeant in quo ante additionem factam fuisse noscuntur.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Non sine gravi dolore et amaritudine cordis audivimus illud horrendum et detestabile facinus quod in necem bonae memoriae R. quondam Cameracensis electi nuper est ausu diabolico perpetratum.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Relatum est siquidem auribus nostris quod iampridem in ecclesia vestra statutum est, et scripti vestri munimine firmatum, quod si quis canonicus eiusdem ecclesiae assiduitatem inibi non servaret, nisi de licentia capituli alibi moraretur, integros fructus praebendae suae percipere non deberet, excepto uno solo canonico qui fuerit comitis capellanus.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Unde quam dignum est, et conveniens, et consentaneum rationi ut in sancto et pio proposito pontificalibus adiunctis studiis, et necessariis ac opportunis foveantur auxiliis.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Unde quoniam non est vobis tutum, sed omnino periculosum, ecclesiam quam per pecuniam acquisivistis, amplius detinere, et expediret vobis de tali acquisitione poenitentiam agere, et digne Deo per congruae satisfactionis opera reconciliari, cum huiusmodi contractus iniquus fuerit et Simoniacam sapiat pravitatem; universitatem vestram monemus, mandamus atque praecipimus, quatenus sicut salutem et famam vestram diligitis, praelibatam ecclesiam penitus derelinquatis, ne vos de ipsa vel bonis eius ulterius intromittatis, quia hoc in grave damnum et iacturam, nec non etiam periculum ordinis et religionis vestrae posset procul dubio redundare.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Inde est quod nos religionem vestram, quae per gratiam Dei circumquaque redolet odore virtutum, volentes de die in diem robur et incrementum suscipere, et ad anteriora semper extendi.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Sane quanto vos et civitatem vestram omnipotens Dominus amplius exaltavit, et benignius sua pietate respexit, tanto propensius ab his abstinere debetis in quibus videamini detractionem hominum et periculum vestrae salutis incurrere, et divinae ultionis iudicium merito formidare.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Accedit ad haec, quod R. de Lent villam praescripti monasterii de Chapiz per violentiam occupavit, et eam memorato abbati reddere contradicit.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Officio pietatis inducimur, et susceptae administrationis debito provocamur, libertatem religiosorum locorum, quantum cum Deo possumus, confovere, ut personae in eis divinis obsequiis mancipatae, eo liberius observantiae suae professionis insistant, quo plenius fuerint a vexatione saecularium praemunitae.
177Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1263C (auctor c.1103–1181)
Cum autem ab episcopo vel a te fuerint absoluti, causam audire debes et eam fine debito terminare: quia nec excommunicati ante absolutionem sunt audiendi, nec causa ad eos a quibus est appellatum, debet aliquatenus remitti.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
Querelam Roberti presbyteri ad audientiam nostram noveritis esse perlatam, quod cum Io.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
Ea quae ad incrementum Ecclesiarum et venustatis spectant decorem, iuxta officii nostri debitum studiosius prosequi volumus, et iis promptam curam et diligentiam adhibere optamus, quae ad vestrum et Ecclesiae vestrae cognoscimus pertinere profectum.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster abbas S. Theodori transmissa nobis conquestione monstravit quod Helisendis mulier, et vir suus, eum super quadam terra multipliciter inquietant, et indebitis molestiis agitare praesumunt.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
Viris litteratis atque devotis tanto propensiori studio providere tenemur, et suis commoditatibus diligentius intendere, quanto ex eorum provisione sacris Dei Ecclesiis fecundior potest fructus et utilitas provenire.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri Silvanectensi episcopo, et dilecto filio abbati S. Medardi, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
Culpae maculam contrahunt, et gravi merentur ultione percelli, qui praelatis suis non solum obedire postponunt, sed etiam in illos a quibus pro suis excessibus corriguntur, ausu temeritatis insurgere, et eos a propriis sedibus eiicere non formidant.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis D. abbati et fratribus Casinensibus salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis priori et monachis Cantuariensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa clero et populo totius Angliae de canonizatione sancti Thomae.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ROBERTO abbati ecclesiae Sanctae Mariae de Liskes, eiusque fratribus Praemonstratensis ordinis, Morinensis dioecesis, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus [GUICHARDO] Lugdunensi, apostolicae sedis legato, et [GUARINO] Bituricensi, archiepiscopis, et eorum suffraganeis, et universo clero et populo in eorum episcopatibus et in episcopatu Aniciensi constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
A. episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Salzpurgensi et Gurcensi praepositis, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et fratribus monasterii de Passignano, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER, episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis priori et fratribus Dominici Sepulcri, salutem et apostolicam benedictionem.
178Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1319B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, universis Christi fidelibus praesentibus et futuris, salutem et apostolicam benedictionem.
179Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0438D (auctor c.1103–1181)
Ex relatione Hugonis clerici praesentium latoris olim accepto, quod pater suus et mater partem cuiusdam molendini, quae ad eos spectabat, Hescelino clerico de Guisern.
180Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0439A (auctor c.1103–1181)
pro VI marcis pignori obligarunt, quam et pater suus decedens et mater eius nihilominus sibi reliquit, et unde iam dictum Hescelinum sortem suam et amplius percepisse dicebat, venerabili fratri nostro M. Morinensi episcopo dedimus in mandatis, ut si praefatum clericum sortem suam de praescripta molendini parte deductis expensis recepisse constaret, ipsum diligentius admoneret, et omni cum districtione compelleret, quod eamdem partem memorato Hugoni sine omni exactione pecuniae, cessante appellationis remedio, resignaret, et in pace sibi ac quiete dimitteret possidendam.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Ex parte decani Ambianensis, et S. quondam nepotis I. quondam canonici Ambianensis, auribus nostris innotuit quod pecuniam, quam prior de Abbatis Villa mutuo accepit, idem canonicus per manum iam dicti decani et nepotis sui ecclesiis et pauperibus, pro animae suae remedio, distribuendam reliquit.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Querelam Seberti Remensis civis nobis transmissam accepimus, quod, cum ipse a Galvino et uxore sua quamdam domum emisset, et illi data fide firmiter sibi promisissent quod exinde nullo tempore ei molestiam vel gravamen inferrent, nunc, fidei religione contempta, praefatum S. super iam dicta domo inquietare praesumunt.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Cum dilectus filius noster Ioannes Multo, quoad potuit, pro honore tuo, dum in curia nostra praesens exstitit, sollicitus admodum et studiosus fuerit, et ipsum quantum comprehendere possumus, tibi multa devotione non dubitemus esse astrictum, confidenter eum affectioni tuae duximus commendandum, indubitata veritate tenentes, quod etiam absque precibus nostris ipsum consideratione devotionis et probitatis suae protegere debeas, et in suis iustitiis confovere.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HER. abbati S. Stephani Divionensis, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Veniens ad nos dilectus filius noster Walcherus clericus, praesentium lator, diligenti nobis assertione proposuit, quod Hu.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Querelam leprosorum de Sparnaco recepimus, asserentium quod, cum ipsi de domo sua protectionis a nobis litteras impetrassent, et ab exactione decimarum de novalibus suis, quae propriis sumptibus excolunt, et de nutrimentis animalium suorum eos clementia sedis apostolicae fecisset immunes, canonici de Sparnaco adversus ipsos inde commoti sunt et turbati: usque adeo scilicet, quod cum magister leprosorum cum quibusdam fratribus et servientibus suis pro colligendo feno in propriis pratis existeret, octo de praedictis canonicis insurgentes in eos, magistrum et fratres, qui cum eo erant, graviter verberaverunt, et servientes eorum multis afficientes vulneribus, fenum illud fecerunt de pratis per violentiam asportari.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
Referente nobis dilecta in Christo filia nostra nobili muliere C. comitissa Tolosana, sorore tua, ipsa disposuerat caste vivere, pro eo quod nobilis vir Tolosanus comes vir suus ei fidem non servet, sed aliis mulieribus se coniungat illicite, eamdem comitissam satis attente monuimus, ut ad virum suum rediret.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus suffraganeis Cantuariensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BARTHOLOMAEO abbati Vallis Christianae, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, religiosam vitam professis, in perpetuum.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BALDERAMO praeposito et canonicis ecclesiae Sanctae Mariae in Magdeburg, salutem et apostolicam benedictionem.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio R[OBERTO] abbati Ecclesiae S. Quirini, salutem et apostolicam benedictionem.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venarabili fratri Genuensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis NICOLAO priori et fratribus Sancti Sepulcri salutem et apostolicam benedictionem.
181Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1212B (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis WILLELMO abbati ecclesiae S. Mauritii Agaunensis, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis, in perpetuum.
182Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0280D (auctor c.1103–1181)
Constitutus in praesentia nostra B. clericus coram nobis, huiusmodi querelam instituit, quod ei frater suus portionem quae ipsum iure patrimonii contingit, indebite praesumat auferre, et gravem super hoc iniuriam irrogare.
183Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1248A (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo, etc.
183Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1248A (auctor c.1103–1181)
Pastoris.
183Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1248A (auctor c.1103–1181)
Quod servitium quod pro Chebrii et Lustriaco in mutatione episcopi debebatur, ipse vel haeres suus de caetero non exigeret, sed ea de manu sua episcopus sine omni datione reciperet, sicut et alia regalia, et quod ea quae ecclesia ipsa perdiderat, et quae a longo tempore alienata fuerunt bona fide pro viribus recuperare iuvaret; quod ad villas ecclesiae suos non permitteret ire pro pabulo vel aliis necessariis, nec in villis ipsis hospitaretur, et quod in palatio episcopi, aut in domibus clericorum aut militum, eis invitis hospitium non haberet, nec ab eodem palatio vel domibus quidquam violenter auferret.
184Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0637D (auctor c.1103–1181)
Verum iam dicti nuntii nobis inter caetera proposuerunt, quod praefatus rex graviter provocatus firmaverat se memoratum archiepiscopum in osculo nullatenus recepturum, cui tamen primogenitus filius suus pro amore Dei et nostro vice sua osculum exhiberet.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Non excidit a memoria nostra, nec te credimus esse oblitum, qualiter olim pro Waltero sacerdote et fratre suo, qui, relicto propter perfidiam schismaticorum episcopatu Tullensi, unde fuerant oriundi, sicut accepimus, ad Remenses partes se contulerunt, fraternitatem tuam sollicite rogaverimus, et ipsos tibi duxerimus sollicite commendandos.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Querelam abbatis et fratrum de Mari nos noveris recepisse, quod cum ab Hugone quondam archidiacono Remensi altare quoddam de voluntate et assensu bonae memoriae S. praedecessoris tui eis fuisset concessum, Ioannes presbyter ipsius ecclesiae, in qua idem altare consistit, eos exinde molestare praesumit, nec ipsos praescriptum altare permittit pacifice possidere, sicut idem archidiaconus ipsum noscitur possedisse.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex parte dilectorum filiorum nostrorum abbatis et fratrum de Mari nostris est auribus intimatum, quod quidam Remensis civis, qui in monasterio suo habitum religionis assumpserat, vineam quamdam eis dimisit, quam ab ipso quidam concivis suus H. nomine a XX annis retro pignori tenuerat obligatam.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Quanto Gallicana Ecclesia maiorum personarum scientia et honestate praefulget, et cautius nititur evitare quae confundere videantur ecclesiasticam honestatem; tanto vehementiori dignum admiratione videtur, quod illi, qui nomen magisterii scholarum, et dignitatem in ecclesiis vestris assumunt, sine certo pretio ecclesiasticis viris docendi alios licentiam non impendunt.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Significavit nobis venerabilis frater noster T., Ambianensis episcopus, quod cum quidam suus presbyter, Willardus nomine, de quadam muliere coniugata, cum qua compaternitatem habere dicitur, a parochianis diffamatus, et publica esset nota respersus, quod videlicet de ipsa duas filias genuisset, et postquam eam abiuravit, iterum de ea filiam recepisset; idem episcopus presbyterum supradictum pro tanta infamia traxit in causam, et ei de tanto excessu purgationem indixit, quam presbyter ipse se obtulit praestiturum.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Cum olim conquestione Stephani pauperis clerici latoris praesentium causam, quae inter ipsum et canonicos Catalaunensis Ecclesiae super terris ad dotem altaris de Cortoismunt pertinentibus, quas iidem canonici detinebant, vertebatur, dilectis filiis nostris archidiacono et decano Ecclesiae tuae commiserimus, appellatione postposita, terminandam, ipsi, sicut ex litteris eorum accepimus, terras ipsas ad dotem eiusdem altaris pertinere, et praedicto clerico restituendas esse per sententiam iudicarunt; sed iam dicti canonici sententiam exsecutioni mandare, aut iam dicto clerico ad commonitionem eorum fructus inde perceptos restituere noluerunt.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex parte clericorum S. Trinitatis querelam iteratam recepimus, quod provisor hospitalis S. Stephani coemeterium eorum, quod pro parochianis suis et pauperibus praedicti hospitalis extra muros civitatis infra fines parochiae suae communiter institutum fuit, ausu temerario clausit, et eos parochianos suos non patitur sepelire.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Licet olim per litteras nostras tam vobis quam dilecto filio nostro decano Ecclesiae vestrae mandaverimus, ut ad correctionem eorum quae in Ecclesia vestra corrigenda erant, unanimiter intenderetis, et eidem decano nihilominus mandaverimus, ut si haec praetermitteretis, ipse cum consilio episcopi et assensu capituli aut sanioris partis ipsius, appellatione remota, corrigeret, non fuit tamen intentionis nostrae, ut in alia causa, nisi illa quae tunc in vestra Ecclesia vertebatur, appellatione remota, canonicos corrigere posset.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa relatione E. mulieris accepimus quod, cum G. ab ea quinquaginta quinque solidos Remensis monetae instanter exigeret, illa proponente quod marito suo, dum esset in patria, idem G. iam dictam pecuniam condonasset, super hoc ad audientiam venerabilis fratris nostri Remensis archiepiscopi causa fuit deducta: a cuius examine mulier ad nostram audientiam appellavit.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio HENRICO illustri Anglorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis nobilibus viris, regibus et principibus Hiberniae, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus CHRISTIANO Lesmoren.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Conquerentibus nobis dilectis filiis nostris abbate et fratribus S. Medardi, ad audientiam nostram pervenit quod Elisabeth, relicta Codini, et Thomas, gener eius, et alii successores praedicti C. ab eorum ecclesia per potentiam saecularem XI marcas argenti pro usuris extorquere nituntur, licet praedicta E. et vir eius ab eadem ecclesia quingentas marcas argenti ultra sortem in suae salutis periculum usurarum nomine recepisse dicantur.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RADULPHO, abbati ecclesiae de Castello, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam protessis, in perpetuum.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Iam pridem, si bene meminimus, venerabili fratri nostro B. Belvacensi episcopo causam inter abbatem et fratres Humolarienses et T. de Nigella super modio salis commisimus audiendam, et fine debito terminandam.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Pervenit ad nos ex transmissa conquestione abbatis et fratrum Compendiensis monasterii quod, cum ecclesia S. Clementis ad idem monasterium spectet, mortuo ipsius ecclesiae capellano, canonici eiusdem ecclesiae ibidem capellanum contra voluntatem praedicti abbatis et fratrum intrudere praesumpserunt, qui contra prohibitionem eorum ex parte nostra factam, et post appellationem in ipsa ecclesia non est veritus divina officia celebrare, cum ad ipsum abbatem spectare dicatur in eadem ecclesia institutio capellani.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Conquerentibus nobis Ioanne clerico et Rad.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GREGORIO et universis fratribus Camaldulensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis IACOBO Vallumbrosano abbati, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis rectoribus Lombardiae, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus abbatissae et sororibus Beatae Mariae Suessionensis, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI, abbati monasterii S. Geremari Flaviacensis, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis praeposito et capitulo Vibergensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OPRANDO abbati monasterii Sancti Simpliciani, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio abbati Sancti Dionysii, salutem et apostolicam benedictionem.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Abbati monachisque S. Dionysii concedit ut nulli archiepiscopo vel episcopo aut aliis personis ecclesiasticis sit licitum fratres eorum, sive priores cellarum sint, aut in cellis sive villarum custodiis, vel alibi ubicunque morentur, praeter Romanum pontificem vel eius legatum, ab officiis divinis suspendere, aut interdicti vel excommunicationis sententia condemnare.
185Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus Eremburgi abbatissae et sororibus de Gif, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Non excidit a memoria nostra, nec te credimus esse oblitum, qualiter olim pro Waltero sacerdote et fratre suo, qui, relicto propter perfidiam schismaticorum episcopatu Tullensi, unde fuerant oriundi, sicut accepimus, ad Remenses partes se contulerunt, fraternitatem tuam sollicite rogaverimus, et ipsos tibi duxerimus sollicite commendandos.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Querelam abbatis et fratrum de Mari nos noveris recepisse, quod cum ab Hugone quondam archidiacono Remensi altare quoddam de voluntate et assensu bonae memoriae S. praedecessoris tui eis fuisset concessum, Ioannes presbyter ipsius ecclesiae, in qua idem altare consistit, eos exinde molestare praesumit, nec ipsos praescriptum altare permittit pacifice possidere, sicut idem archidiaconus ipsum noscitur possedisse.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex parte dilectorum filiorum nostrorum abbatis et fratrum de Mari nostris est auribus intimatum, quod quidam Remensis civis, qui in monasterio suo habitum religionis assumpserat, vineam quamdam eis dimisit, quam ab ipso quidam concivis suus H. nomine a XX annis retro pignori tenuerat obligatam.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Quanto Gallicana Ecclesia maiorum personarum scientia et honestate praefulget, et cautius nititur evitare quae confundere videantur ecclesiasticam honestatem; tanto vehementiori dignum admiratione videtur, quod illi, qui nomen magisterii scholarum, et dignitatem in ecclesiis vestris assumunt, sine certo pretio ecclesiasticis viris docendi alios licentiam non impendunt.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Significavit nobis venerabilis frater noster T., Ambianensis episcopus, quod cum quidam suus presbyter, Willardus nomine, de quadam muliere coniugata, cum qua compaternitatem habere dicitur, a parochianis diffamatus, et publica esset nota respersus, quod videlicet de ipsa duas filias genuisset, et postquam eam abiuravit, iterum de ea filiam recepisset; idem episcopus presbyterum supradictum pro tanta infamia traxit in causam, et ei de tanto excessu purgationem indixit, quam presbyter ipse se obtulit praestiturum.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Cum olim conquestione Stephani pauperis clerici latoris praesentium causam, quae inter ipsum et canonicos Catalaunensis Ecclesiae super terris ad dotem altaris de Cortoismunt pertinentibus, quas iidem canonici detinebant, vertebatur, dilectis filiis nostris archidiacono et decano Ecclesiae tuae commiserimus, appellatione postposita, terminandam, ipsi, sicut ex litteris eorum accepimus, terras ipsas ad dotem eiusdem altaris pertinere, et praedicto clerico restituendas esse per sententiam iudicarunt; sed iam dicti canonici sententiam exsecutioni mandare, aut iam dicto clerico ad commonitionem eorum fructus inde perceptos restituere noluerunt.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex parte clericorum S. Trinitatis querelam iteratam recepimus, quod provisor hospitalis S. Stephani coemeterium eorum, quod pro parochianis suis et pauperibus praedicti hospitalis extra muros civitatis infra fines parochiae suae communiter institutum fuit, ausu temerario clausit, et eos parochianos suos non patitur sepelire.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Licet olim per litteras nostras tam vobis quam dilecto filio nostro decano Ecclesiae vestrae mandaverimus, ut ad correctionem eorum quae in Ecclesia vestra corrigenda erant, unanimiter intenderetis, et eidem decano nihilominus mandaverimus, ut si haec praetermitteretis, ipse cum consilio episcopi et assensu capituli aut sanioris partis ipsius, appellatione remota, corrigeret, non fuit tamen intentionis nostrae, ut in alia causa, nisi illa quae tunc in vestra Ecclesia vertebatur, appellatione remota, canonicos corrigere posset.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa relatione E. mulieris accepimus quod, cum G. ab ea quinquaginta quinque solidos Remensis monetae instanter exigeret, illa proponente quod marito suo, dum esset in patria, idem G. iam dictam pecuniam condonasset, super hoc ad audientiam venerabilis fratris nostri Remensis archiepiscopi causa fuit deducta: a cuius examine mulier ad nostram audientiam appellavit.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio HENRICO illustri Anglorum regi, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis nobilibus viris, regibus et principibus Hiberniae, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus CHRISTIANO Lesmoren.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Conquerentibus nobis dilectis filiis nostris abbate et fratribus S. Medardi, ad audientiam nostram pervenit quod Elisabeth, relicta Codini, et Thomas, gener eius, et alii successores praedicti C. ab eorum ecclesia per potentiam saecularem XI marcas argenti pro usuris extorquere nituntur, licet praedicta E. et vir eius ab eadem ecclesia quingentas marcas argenti ultra sortem in suae salutis periculum usurarum nomine recepisse dicantur.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RADULPHO, abbati ecclesiae de Castello, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam protessis, in perpetuum.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Iam pridem, si bene meminimus, venerabili fratri nostro B. Belvacensi episcopo causam inter abbatem et fratres Humolarienses et T. de Nigella super modio salis commisimus audiendam, et fine debito terminandam.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Pervenit ad nos ex transmissa conquestione abbatis et fratrum Compendiensis monasterii quod, cum ecclesia S. Clementis ad idem monasterium spectet, mortuo ipsius ecclesiae capellano, canonici eiusdem ecclesiae ibidem capellanum contra voluntatem praedicti abbatis et fratrum intrudere praesumpserunt, qui contra prohibitionem eorum ex parte nostra factam, et post appellationem in ipsa ecclesia non est veritus divina officia celebrare, cum ad ipsum abbatem spectare dicatur in eadem ecclesia institutio capellani.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Conquerentibus nobis Ioanne clerico et Rad.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis GREGORIO et universis fratribus Camaldulensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis IACOBO Vallumbrosano abbati, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis rectoribus Lombardiae, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus abbatissae et sororibus Beatae Mariae Suessionensis, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis HUGONI, abbati monasterii S. Geremari Flaviacensis, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis praeposito et capitulo Vibergensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis OPRANDO abbati monasterii Sancti Simpliciani, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio abbati Sancti Dionysii, salutem et apostolicam benedictionem.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
Abbati monachisque S. Dionysii concedit ut nulli archiepiscopo vel episcopo aut aliis personis ecclesiasticis sit licitum fratres eorum, sive priores cellarum sint, aut in cellis sive villarum custodiis, vel alibi ubicunque morentur, praeter Romanum pontificem vel eius legatum, ab officiis divinis suspendere, aut interdicti vel excommunicationis sententia condemnare.
186Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1292C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus Eremburgi abbatissae et sororibus de Gif, salutem et apostolicam benedictionem.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Martii.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Alioquin sententia tenere non debet, quia sententia post appellationem lata, sicut vestra novit fraternitas, nullius potest vel debet esse momenti, nisi cognitum fuerit vel probatum quod postea commiserit quare debet anathematis vinculo detineri.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Caeterum nolumus quod pro gratia quam in conspectu nostro et totius Ecclesiae tuis exigentibus meritis invenisti, praedictum Belvacensem vel quoslibet alios graves, unde in te pontificalis maturitas vel modestia sacerdotalis debeat sustinere defectum.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Alioquin debebit stare iudicio ipsius a quo appellatum est, maxime si iudex suus ordinarius existit.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Ad haec quaecunque bona, quascunque possessiones charissimus in Christo filius noster Ildephonsus illustris Aragonum rex quondam filius R. comitis Barchinonen.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Ego Ioannes presb. card. SS. Ioannis et Pauli
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
comes Guido concessit beato Petro, et piae recordat.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
. . ex vobis, filii canonici, proponantur, quorum unus interiorem curam, alius vero regat exteriorem.
187Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1235C (auctor c.1103–1181)
Maii.
188Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1310B (auctor c.1103–1181)
MCDXXXVII. Privilegium pro Ecclesia Asculana. (Anagniae, Oct. 24.)[UGHELLI, Italia sacra, I, 455.]
188Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1310B (auctor c.1103–1181)
MDXV. Ad decanum et capitulum Cabilonense. - Quod Cabilonenses clericos excommunicare non potest suus episcopus, nec suspendere, nisi prius id capitulo significarit (Viterbii, Iun. 24.)[MANSI, Concil., XXI, 1041.]
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri HENRICO Remensium archiepiscopo, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER papa ROGERO Eboracensi, HUGONI Dunelmensi et omnibus episcopis Angliae.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, P. decano et toti capitulo Suessionensi, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis A. abbati, et fratribus, et universo clero, et populo Nonantulano, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis Alberto abbati et fratribus monasterii Nonantulani, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Ad tuae discretionis notitiam volumus pervenire, nos dilectis filiis nostris decano et capitulo Suessionensi firmiter in mandatis dedisse, ut dilecto filio nostro Petro canonico suo praebendam ipsius cum fructibus etiam perceptis infra quindecim dies post susceptionem litterarum nostrarum, omni excusatione et appellatione cessante, restituant, et integre faciant obtinere.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri G. Mediolanensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Querelam I. clerici, praesentium latoris accepimus, quod I. de Hospitio circiter VI libras sibi contradicit exsolvere, quas in praesentia multorum ei se debere publice recognovit, et alia plura incommoda sibi non dubitat irrogare.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter Odierium burgensem Laudunensem et Mauricium clericum super CXIII solidis, quos idem Hodierius ab eodem clerico pro fideiussione Reinerii, cui in bonis suis successit, requirit, noscitur agitari, experientiae tuae committimus audiendam, et, appellatione cessante, fine debito terminandam.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Conquesti sunt nobis dilecti filii nostri abbas et fratres S. Ioannis de Vineis quod quidam milites Suessionensis episcopatus, decimam de Cervenai sigillo bonae memoriae G., quondam Suessionensis episcopi, eidem ecclesiae confirmatam, et postmodum praedecessorum nostrorum et scripti nostri munimine roboratam, eis auctoritate propria subtraxerunt, et eos super hoc molestare non cessant.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Causam quae inter Odonem de S. Dionysio et Paganum Anglicum et uxorem eius quondam filiam Genovefae de S. Germano, super quadam fenestra quae est super Pontem magnum primum, in praesentia venerabilis fratris nostri M. Parisiensis episcopi, postmodum vero coram venerabili W. Senonensi archiepiscopo, apostolicae sedis legato, diutius est agitata, et ad nos per appellationem delata, experientiae tuae, de qua plene confidimus, committimus audiendam, et fine debito terminandam.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Illos speciali praerogativa dilectionis et gratiae confovere nos convenit, et ab iniuriis malignantium studio propensiori defendere, qui ad curam et provisionem nostram atque tutelam noscuntur principaliter pertinere.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo in Christo filio ILDEFONSO illustri Aragonum regi, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ODDONI, magistro religiosae militiae Templi quod Ierosolymis situm est, eiusque successoribus et fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa conquestione G. pauperis clerici nobis innotuit, quod Ro.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
Dilectus filius noster H. Antissiodorensis ecclesiae thesaurarius, praesentium lator, ad nos accedens, sua nobis assertione proposuit quod, cum quidam de servis patris sui a terra ipsius aliena loca inhabitanda confugissent, idem pater suus ei servos illos concessit habendos, unde a nobis suppliciter postulavit ut, ad iustitiam suam de illis obtinendam, ei apostolicae sedis deberemus suffragium exhibere.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis priori et fratribus Sanctae Mariae Corbeliensis, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili HUGONI Terracinensi episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis MARTINO abbati S. Vedasti eiusque fratribus in perpetuum.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio nobili viro duci WELFONI, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri suo R. Noviomensi episcopo salutem et benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis ARNALDO, abbati monasterii Sanctae Mariae Eberbacensis, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati Nonantulano, archipresbytero, et canonicis Nonantulanae plebis, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabili fratri RICARDO Cantuariensi archiepiscopo apostolicae sedis legato, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis MANEGOLDO abbati monasterii S. Georgii, quod situm est in Nigra Silva iuxta flumen Briganam, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerab.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus HENRICO Gradensi patriarchae et (VITALI Michaeli) Castellano episcopo, salutem et apostolicam benedictionem.
189Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1315C (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, venerabilibus fratribus archiepiscopo et episcopis per Sueciam constitutis, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii nostri abbas et fratres Compendienses cum multa gratiarum actione per nuntium suum nobis sollicite retulerunt quomodo monasterium eorum propensius diligis, et iura ipsius loci attente protegis et conservas, et praefato abbati et fratribus abundanter tuam gratiam exhibes et favorem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Ex transmissa nobis insinuatione abbatis et fratrum Compendiensium auribus nostris innotuit quod, cum abbas et fratres Tenolienses quaedam nemora ad ius Compendiensis monasterii pertinentia, eis inconsultis et nolentibus, exstirpassent et redegissent ad cultum, tandem in curia tua coram dilectis filiis nostris S. Remigii et S. Crispini abbatibus, et aliis honestis viris, inter eos de assensu partium amicabilis facta est compositio.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Significavit nobis abbas S. Remigii quod nobilis vir comes Regitestensis scholam eiusdem castri, quam pater suus post decessum Gal.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Dilecti filii abbas et fratres monasterii Gorziensis transmissa nobis conquestione monstrarunt quod nobilis vir G. de Aspero-monte ecclesias et villas ipsorum multipliciter inquietare, et homines eorumdem ad redemptionem cogere non formidat, et praeter haec praefatum monasterium in C marcis argenti damnificavit.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis B. decano et capitulo Parisiensis Ecclesiae, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis TRANSMUNDO abbati eremi Maiellanae, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, eremiticam vitam professis, in perpetuum.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis procuratori et fratribus eleemosynariae domus Sancti Gervasii Parisiensis, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis BERNARDO priori S. Laurentii Florentinae civitatis, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris canonice substituendis, in perpetuum.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis PETRO abbati Maioris Monasterii, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis, in perpetuum.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RUSTICO abbati monasterii S. Mariae de Novo Portu, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio ROBERTO de Chedeleswurd clerico, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis in Christo filiabus HELEVISAE abbatissae, et monialibus monasterii S. Mariae de Kala, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis abbati et fratribus ecclesiae Sancti Dionysii, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis universo capitulo Sancti Savini, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilecto filio nobili viro CASIMIRO duci Poloniae, salutem et apostolicam benedictionem.
190Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis THEOBALDO abbati et fratribus Cluniacensibus, salutem et apostolicam benedictionem.
191Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0554B (auctor c.1103–1181)
Cumque super hoc iudicio disceptarent, memoratus M. et filius suus se eleemosynam illam per sententiam obtinuisse proponunt.
192Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 6; 127 (auctor -1271)
Nam frater suus Titus Iherusalem subiugaverat.
193Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 780 (auctor -1271)
Et quia dulcis et rectus est, delectabilem Scripturae gustum paravit in dulcedine sua pauperi humano generi Deus, ut cum Ionatha, scilicet simplici anima, quae fellis est nescia, ut columba summitatem virgae, id est altitudinem spei nostrae, quam in manu, videlicet bonae intentionis actu tenemus, nec in aliqua temptatione dimittimus, intinguamus in favo mellis divinae dulcedinis, quod in agro divinae Scripturae patenter defluit, ut dum pro eodem melle gustando manum ad os, id est operationem bonam ad fidem rectam convertimus, illuminatis oculis lucem verae diei hic pro solatio itineris, non clare, sed tamquam sub velamine videamus, ut hac refecti dulcedine regem omnium saeculorum in decore suo et diademate, quo coronavit eum pater suus, patientius exspectemus.
194Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 13; 85 (auctor -1271)
At Pirri successor, Paulus, tam vesania quam doctrina pestifera antecessorem secutus, sicut Cosdram suus filius, aperta persecutione catholicos cruciat, apocrisarios ecclesiae Romanae, qui ad eius correctionem missi fuerant, partim carceribus, partim exiliis, partim verberibus affligendo.
195Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 14; 137 (auctor -1271)
Imago eius possunt etiam mali et Constantinus filius suus intelligi, qui similitudinem illius terreni portaverunt, sicut dicit apostolus: Sicut portavimus imaginem terreni, portemus et imaginem caelestis.
196Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 14; 221 (auctor -1271)
: vel exivit de templo, id est de Vuldensi, quod tunc consummaverat, monasterio,] habens et ipse falcem acutam, id est eandem potestatem exercendam habuit per gladium, quem habebat pater suus.
197Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 16; 110 (auctor -1271)
Huius erat avus Otto magnus, imperator Romanorum potentissimus, qui non minus quam iste tertius Otto, nepos suus, effudit phialam suam, id est meritae vindictae iram super sedem bestiae, videlicet Berengarii Longobardorum regis bestialiter viventis.
198Alexander Nequam, Anthologia poetica, 1991, 4; 12 (auctor 1157-1217)
Virgilioque suus non defuit emulus hostis, Et tamen hic uatum gloria summa fuit.
199Alexander Nequam, Sol Meldunensis, p3; 4 (auctor 1157-1217)
Laus sua sermo tuus interitus ue suus.
200Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2, 3; 16 (auctor 1157-1217)
¶Virgilioque suus non defuit emulus hostis.
201Alexander Nequam, Tractatus super Mulierem fortem, 3, 18; 52 (auctor 1157-1217)
Lucerna corporis tui; est oculus suus.
202Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0949A
Gaudebant si quidem universi in verbis gratiae, quae procedebant de ore eius; sed prae caeteris prior suus, vir religiosus et pius, qui eum educaverat et qui ut animam suam eum diligebat.
203Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0959B
Post haec, cum iam Hugo in quietis suae nidulo per bina circiter lustra moratus, et mundo plene mortuus, plumis undique et pennis fultus solidissimis, ad volatum esset aptissimus, procurationem totius domus ei, quantum licuit, renitenti, prior suus delegavit.
204Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1006C
Quem postea ad subdiaconatus gradum nutritius suus cum gaudio ingenti promovit.
205Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1024D
Saepe tamen de licentia prioris ex cophino, sive ex arca, qua missae condebantur a fratrum cellis seu a refectorio collectae, crustulas duriores, et minutias fragmentorum prae ariditate iam torridas propriis manibus colligebat, non, quod ei suus panis non sufficeret, sed superabundaret, sed haec dicebat fragmenta sibi sapidiora quam solidum panem videri.
206Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1065B
Communi igitur consilio Herefordenses cum Lincolniensibus, assumptis secum decano et praecentore Andegavensi, nec non et aliis quibusdam ipsius Ecclesiae canonicis, ad epipiscopum pariter convenientes, summis ei nisibus, conati sunt persuadere quatenus prae malitia praesentium dierum (ut suus archiepiscopus crebro praemonuerat) tempus redimendo nuntios ad regem destinaret, eique in auxilia sumptuum certam pecuniae summam se daturum sponderet, ac tali compendio seipsum a labore dispendioso et sollicitudine anxia absolutum ad suam quantocius sedem revocaret: « Iam, inquiunt, non modo regna, sed et regiones singulas bellicus hinc inde fragor concutit, turbantur populi, urbes et vicos metus invadit.
207Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1066D
Decanus interea et canonici Andegavensis Ecclesiae rogabant eum, quatenus instanti die Dominica Palmarum divinum apud eos exsequeretur officium, quia suus pontifex a curia necdum redierat Romana, in qua nuper episcopalem perceperat consecrationem.
208Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1086B
Cum autem ad memoriam ei reduxisset monachus suus, ipsorum sacrorum custos, factam ab eo pridem annuli donationem, annulum iussit Ecclesiae Lincolniensi restitui; capsulam vero ex auro et gemmis fabrefactam, quae apud Lincolniam fuit in scriniis suis, eis mittendam dedit, in qua reponerentur collatae ipsius reliquiae sanctorum.
209Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1081B
Cavebat enim summopere, ne suus adventus quietem illorum saltem modice infestaret.
210Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1082C
Insinuaverat etiam ei episcopus Genevensis, quanto cum suus consul praeiudicio annis iam ter quaternis depressisset: unde vinculo excommunicationis et anathematis ipsum ab olim innodaverat , ob cuius etiam metum civitatem propriam ingredi non audebat.
211Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1083B
Has vel ipsemet, vel ipsorum scriniorum custos, monachus et capellanus suus, plerique in locis acquisiverat.
212Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1087C
Nec est dictu facile, quantum suus adventus praestiterit tripudium, non solum eiusdem loci incolis, imo et omnibus circumquaque vicinis.
213Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 19; 2 (auctor -1143)
Ceterum Comes Ranulphus, ut cognovit regem Barim obsidione circumdedisse, zelo ipsius ductus, collecta equitum multitudine, prefato cupit Grimoaldo subvenire, quem mox Princeps dominus suus arcessiens vix ei persuasit ut a militia ipsa quiescens, terram Regis hac vice, pro quaviscumque causa non preliaturus introiret, nisi prius per legatos conveniret eum, si forte sibi direpta restituerentur.
214Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0470B
Qui mox ut rediit Ganipae municiunculam praefecti propinqui sui occupavit, et per servum fugitivum, qui se iam pridem his qui in turri erant devoverat et studium suum promiserat, dolo introductus est, et eos quos propinquus suus ad tuendam turrim reliquerat expulit, praesidiaque sua ibi ponit.
215Alphanus Salernitanus, Vita et passio S. Christinae, 147, 1278B (auctor 1015-1085 -)
Dic ergo, Crucifixus tuus, quem unigenitum Filium Dei esse praedicas, Deus est, omnia fecit; si omnia fecit, nihil fieri absque eo potuit; sed genitor suus, quem ipse non fecit, fieri absque eo potuerit, et ita omnia non fecisse, Deumque non esse, pari demonstratione convinceris.
216Alphanus Salernitanus, Vita et passio sanctae Christinae virginis et martyris, 2; 127 (auctor 1015-1085)
Dic ergo, Crucifixus tuus, quem unigenitum Filium Dei esse praedicas, Deus est, omnia fecit; si omnia fecit, nihil fieri absque eo potuit; sed genitor suus, quem ipse non fecit, fieri absque [1278B] eo potuerit, et ita omnia non fecisse, Deumque non esse, pari demonstratione convinceris.
217Altfridus Monasteriensis, Acta S. Ludgeri, 99, 0774D
Dicebat enim se potius velle mori quam ut filius suus dilectus quidquam pateretur lethalis mali.
218Altfridus Monasteriensis, Acta S. Ludgeri, 99, 0785A
Tunc dominus suus una cum coniuge sua ad eumdem locum gratulabundus pergens, secum ipsum Irmingerum duxit.
219Altilio Gabriele, Carmina, 1, 13; 1 (auctor 1436-1501)
Cara mihi sine me Capuae nunc menia vises Quam suus admotis abluit amnis aquis.
220Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1306C (auctor -c.1143)
Unde necesse est ut interior homo noster, aequus quidem arbiter praesideat inter se et eum quem exterius gestat, quatenus ei suus homo exterior, et semper ad debitum ministerium servire sufficiat, et nunquam superbe libera cervice contradicat.
221Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1351A (auctor -c.1143)
Throni illa agmina quibus ad exercenda iudicia Conditor praesidet vocantur; sed beatus esse quis potest, nisi Creator suus eius menti praesideat?
222Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1253D (auctor -c.1143)
Diverso quippe itinere ambulat et pergit, si gaudia delectationesque appetit cui dux suus viam amaritudinis ostendit.
223Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1244D (auctor -c.1143)
Sed dum per accessum temporis et Christus, qui propheta esse putabatur, Christus agnitus est, et Ioannes, qui Christus esse credebatur propheta esse innotuit, impletum est quod de Christo suus praecursor praedixit; Illum oportet crescere, me autem minui.
224Amatus Burdegalensis, Diplomata, 155, 1647D (auctor 1080-1101)
Quocirca in conspectu omnium ibidem consistentium abbas Sanctae Crucis domnus Fulco assurgens cum suis super quatuor Evangelia iuravit quod praedecessor suus bonae memoriae A. Trencardi cum suis monachis a reverendissimo praedecessore nostro domino Goscelino et a Sancti Andreae capitulo ecclesiam Sancti Michaelis extra urbem super Garonam sitam prorsus ex integro in ius Sanctae Crucis acquisivit, praeter illud quod vocatur tricesimum et confessiones.
225Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 43, 2; 4 (auctor fl.366-384)
ostendit enim deus, quia non sanguinem pueri poposcerat, sed ut famulus suus Abraham hoc facto auctior fieret.
226Ambrosiaster, Quaestiones veteris et novi testamenti [CSEL], 90, 1; 10 (auctor fl.366-384)
similiter et Cain interrogatus finiit se nescire, ubi esset frater suus Abel, quem occiderat.
227Ambrosius Mediolanensis, Apologia David altera [CSEL], 41; 8 (auctor 340-397)
adeo suus unicuique sensus aerumna est et sua cuique uirtus expers iniuriae est.
228Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 1, 14; 22 (auctor 340-397)
ille apud me primus qui omnium perditissimus, ille meus est qui suus non est, ille mihi gratior qui sibi nequior.
229Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel [CSEL], 2, 27; 1 (auctor 340-397)
Nunc consideremus qua ratione interrogauit deus Cain ubi esset frater suus, quasi nesciret occisum.
230Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 36; 5 (auctor 340-397)
et renuntiantibus illis quod Ioseph filius suus uiueret infracto licet corpore, sed uiuida animi uirtute non expectauit ut filius ad se ueniret, sed ipse magis perrexit ad filium; pietati enim mensura ordinis non praeponderat.
231Ambrosius Mediolanensis, De Iacob [CSEL], 2, 36; 7 (auctor 340-397)
uerum ubi recepti filii fructu potitus aliquanto exacto tempore, septem decem uidelicet annorum, quod secundum illam patriarchae longaeuitatem exiguae portionis tempus est, finem uitae sibi adpropinquare cognouit, uocauit Ioseph filium et per generationis suae futurum heredem constrincxit eum, ne in Aegypto sepeliretur, acceptaque fide, cum paulo post mfirmaretur et uenisset ad eum filius suus Ioseph: uelut resumptis uiribus sedit supra lectum suum et benedixit patriarchas duodecim et prophetauit.
232Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David [CSEL], 2, 8; 7 (auctor 340-397)
uidit eum agonotheta suus, de nube et turbine manum laboranti dedit et obluctantes graui lapsu cecidisse pronuntiauit, uictorem adseruit, coronam detulit.
233Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 35, 7, 3; 3 (auctor 340-397)
meruerat quidem ut percussor inhiberetur, sed sine ulla intermissione ipse sibi suus carnifex erat, ipse percussor.
234Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 9, 1; 1 (auctor 340-397)
Ergo iustus, etsi amicus ei est insolens, dolet pro amico, quia ita amicus suus labitur, quia a temptatore impellitur.
235Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 38, 32, 2; 2 (auctor 340-397)
non discedit angelus nisi iussus a domino, ut suus athleta decertet.
236Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 43, 63, 3; 3 (auctor 340-397)
non nubit ergo mulier alteri uiro nisi mortuus fuerit uir suus, hoc est nisi a uinculo legitimi amoris fuerit 30 absoluta; si autem mortuus uir eius fuerit, liberata est.
237Ambrosius Mediolanensis, Explanatio super Psalmos XII [CSEL], 48, 19, 2; 2 (auctor 340-397)
ideoque prohibet, ut discipulus suus sepeliat patrem, quia aeterno patri sine cessatione esse debet intentus.
238Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 4, 6; 4 (auctor 340-397)
factus est infirmibus infirmus per corporis passionem, ut lucrifaceret eos, omnibus postremo omnia factus est, pauper pauperibus, diues diuitibus, flens flentibus, esuriens esurientibus, sitiens sitientibus, pro Suus abundantibus.
239Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 8, 10; 6 (auctor 340-397)
pretiosior autem est lapidibus pretiosis quae talis est: confidit in ea uir suus.
240Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucan [CSEL], 10, 105; 5 (auctor 340-397)
illis defuerit boni operis adfectus, deo tamen suus non defuit honor, qui salutatur ut rex, coronatur ut uictor, quasi deus et dominus adoratur.
241Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 4, 11, 1; 6 (auctor 340-397)
excusat reum pudor suus, accusat auctorem; qui enim sua delicta non tacuit, uidetur in se doluisse quod fecit, in diabolo prodidisse quod suasit.
242Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 11, 5, 2; 2 (auctor 340-397)
deficit enim eius spiritus, immo ab eo deficit spiritus suus qui se ipsum negat, ut adhaereat Christo.
243Ambrosius Mediolanensis, Expositio Psalmi CXVIII [CSEL], 15, 37, 1; 2 (auctor 340-397)
qui diligit domini testimonia, configit clauis carnes suas, sciens quia uetus homo suus cum Christo confixus cruci luxuriam destruat carnis, ne cupiditates eius indo
244Ambrosius Mediolanensis, Apologia altera prophetae David, 14, 0903B (auctor 340-397)
Adeo suus cuique sensus aerumna est, et sua cuique virtus expers iniuriae est.
245Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1916C (auctor 340-397)
Unde et Ecclesia altitudinem servans mysteriorum coelestium, reiicit a se graviores venti procellas, et invitat vernantis gratiae suavitatem; et sciens quod ortus suus Christo displicere non possit, advocat Sponsum suum: Exsurge, inquit, aquilo, et veni, auster.
246Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1919A (auctor 340-397)
Et sciens quod hortus suus Christo displicere non possit, advocat ipsum sponsum dicens: Exsurge, aquilo, et veni, auster: perfla hortum meum, et fluant unguenta mea (Cant. IV, 10) : descendat frater meus in hortum suum, et edat fructum pomiferarum suarum (Cant. V, 1) ; bonas enim arbores et fructiferas habet, radicesque suas quas tinxerat in sacri fontis irriguo, et in bonos fructus novae fecunditatis germine pullulaverint; ut non iam prophetica caedantur securi, sed evangelica ubertate fecundentur.
247Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0323D (auctor 340-397)
Ille meus est, qui suus non est.
248Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0354D (auctor 340-397)
27. Nunc consideremus qua ratione interrogavit Deus Cain ubi esset frater suus, quasi nesciret occisum.
249Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2002B (auctor 340-397)
Suffragio erat iuvenibus matris nobilitas, et suus ortus in regno, quod imperante iam patre geniti forent, sed amor maxime Mariamnes, quo rex magis magisque quotidie accendebatur: ut cum ipsi nulla vicissitudo amoris a coniuge rependeretur, caveret tamen, ne in aliquo mulieris animum moestificaret.
250Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2019A (auctor 340-397)
Circa adolescentes quoque filios regis studio propensior, quod ab his suus filius diligeretur.
251Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2041A (auctor 340-397)
Itaque et ex sua et ex mariti sententia pergit ad templum Isidis, noctem exigit, remotisque procul arbitris, quasi sacri cognitionem mysterii perceptura, sese stratis composuit suis, aestimans, quod ad eam deus suus in somniis veniret, et per visionem sese ei demonstraret.
252Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2041B (auctor 340-397)
Expergefactae mulieri Anubem se esse dicit, vultum Anubis praetendit: illa deum credidit, beatam se esse asserit, quod eam dignatus sit visitare deus suus.
253Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2178C (auctor 340-397)
quod est illud oraculum, quod a nobis saepe commemoratum est, a summo denuntiatum Deo: tunc scilicet perituram urbem funditus, cum civium manibus contribulis suus fuerit exstinctus, nisi quod nunc impleri videmus?
254Ambrosius Mediolanensis, De fide, 16, 0696D (auctor 340-397)
230. Et Satanas transfigurat se in angelum lucis; quid mirum si Arius suum imitatur auctorem, ut usurpet illicita (II Cor. XI, 14) ? Licet quod Pater suus diabolus per semetipsum non fecit, intolerabiliore iste sacrilegio divinorum sibi scientiam secretorum, et supernae generationis arcana praesumat; diabolus enim verum Dei Filium fatebatur, Arius negat.
255Ambrosius Mediolanensis, De Iacob et vita beata, 14, 0629B (auctor 340-397)
Vocavit Ioseph filium, et per generationis suae futurum haeredem constrinxit eum, ne in Aegypto sepeliretur (Gen. XLVII, 29) . Acceptaque fide, cum paulo post infirmaretur, et venisset ad eum filius suus Ioseph, velut resumptis viribus sedit supra lectum suum, et benedixit Patriarchas duodecim, et prophetavit (Gen. XLIX, 1) .
256Ambrosius Mediolanensis, De interpellatione Iob et David, 14, 0831B (auctor 340-397)
Vidit eum agonotheta suus, de nube et turbine manum laboranti dedit, et obluctantes gravi lapsu cecidisse pronuntiavit, victorem asseruit, coronam detulit.
257Ambrosius Mediolanensis, De mysteriis, 16, 0408B (auctor 340-397)
56. Unde et Ecclesia altitudinem servans mysteriorum coelestium, reiicit a se graviores venti procellas, et invitat vernantis gratiae suavitatem: et sciens quod hortus suus Christo displicere non possit, ipsum advocat Sponsum dicens: Exsurge aquilo, et veni auster: perfla hortum meum, et defluant unguenta mea (Ibid., 16) . Descendat frater meus in hortum suum, et edat fructum pomiferarum suarum (Cant. V, 1) . Bonas enim arbores et fructiferas habet, quae radices suas tinxerint sacri fontis irriguo, et in bonos fructus novae fecunditatis germine pullulaverint; ut non iam prophetica caedantur securi, sed Evangelica ubertate fecundentur (Matth. III, 10) . 57. Denique fertilitate earum etiam Dominus delectatus respondet: Ingressus sum in hortum meum, soror mea Sponsa: vindemiavi myrrham meam cum unguentis meis, manducavi cibum meum cum melle meo, bibi potum meum cum lacte meo (Cant. V, 1) . Quare cibum et potum dixerit, fidelis intellige.
258Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0176D (auctor 340-397)
113. Verum ubi facta est aliqua progressio, cum vesper iam propior urgeret, et appropinquatum foret ad urbem Iebusaeorum, dicente servulo, ut ad eam dominus suus deflecteret, non acquievit dominus suus; quia non erat ea civitas filiorum Israel: sed intendit pervenire usque Gabaa, quae habitabatur a populo tribus Beniamin.
259Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0177B (auctor 340-397)
Qua atrocitate, vel dolore victa iniuriae, ante ostium hospitis, quo vir suus diverterat, proiecit se atque exhalavit spiritum, supremo licet vitae munere affectum bonae coniugis servans, ut exsequias saltem sui funeris marito reservaret.
260Ambrosius Mediolanensis, De viduis, 16, 0242A (auctor 340-397)
Ita igitur virginitatem praedicavimus, ut viduas non reiiceremus: ita viduas honoramus, ut suus honos coniugio reservetur.
261Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0957A (auctor 340-397)
Meruerat quidem ut percussor inhiberetur; sed sine ulla intermissione ipse sibi suus carnifex erat, ipse percussor.
262Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1043B (auctor 340-397)
9. Ergo iustus, etsi amicus ei est insolens, dolet pro amico; quia idcirco amicus suus labitur, quia a tentatore impellitur.
263Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1054B (auctor 340-397)
Non discedit angelus, nisi iussus a Domino, ut suus athleta decertet.
264Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1119B (auctor 340-397)
Non nubit ergo mulier alteri viro, nisi mortuus fuerit vir suus; hoc est, nisi a vinculo legitimi amoris fuerit absoluta.
265Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1163B (auctor 340-397)
Ideoque prohibet, ut discipulus suus sepeliat patrem (Matth. VIII, 22) ; quia aeterno Patri sine cessatione esse debet intentus.
266Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0968B (auctor 340-397)
Cumque alias religiones ipse sequeretur, has servavit imperio; suus enim cuique mos, suus cuique ritus est.
267Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0884C (auctor 340-397)
Talem itaque se exhibebat, tam sedulum, ut ei dominus suus totam domum suam crederet, ipsi omnia committeret.
268Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0909B (auctor 340-397)
Huic ergo ad limen et ostium suum dominus suus aurem pertundit; ut meminerit sermonis sui, quo servitutem elegit.
269Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1085B (auctor 340-397)
Nonne primus Noe, cum advertisset quia insipienter filius suus Cham riserat nudatum patrem, maledixit ei, dicens: Maledictus Cham, servus domesticus erit fratribus suis (Gen. IX, 25) ; et praeposuit ei fratres eius dominos, qui sapienter patris senectutem honorandam putarunt?
270Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1115D (auctor 340-397)
9. Vide ne graviorem causam incipias habere fenerator, quam debitor: sicut ille in Evangelio, cui Dominus suus dimisit omne debitum, ille postea a conservo suo coepit exigere, quod ipse non solverat; unde iratus dominus eius de ipso summis exegit iniuriis, quod ei ante donaverat (Matth. XVIII, 27 et seq.) . Caveamus ergo ne nobis hoc accidat, ut non remittendo, quae nobis debentur, incipiamus et illa solvere quae remissa sunt nobis; ita enim scriptum est, dicente Domino Iesu: Sic et vobis faciet Pater meus, qui in coelis est, si non remiseritis unusquisque fratri suo de cordibus vestris (Ibid., 34) . Dimittamus ergo pauca, quibus plura donata sunt: et intelligamus eo nos Deo acceptiores fore, quo etiam plura donamus; quia hoc gratiores Deo sumus, quo nobis dimissa sunt.
271Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1162B (auctor 340-397)
10. Iob sanctus et ipse potens in saeculo, ait: Peccatum meum non abscondi, sed coram plebe omni annuntiavi (Iob. XXXI, 33) . Ipsi immani regi Saul dixit Ionathas filius suus: Noli peccare in servum tuum David (I Reg. XIX, 4) : et: Ut quid peccas in sanguinem innocentem occidere David sine causa (Ibid., 5) ? Quia etsi rex erat, peccabat tamen, si occideret innocentem.
272Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1169A (auctor 340-397)
3. Est et ibi Iaphet iunior ex fratribus (Gen. IX, 23) , qui pietatis reverentia patrem induat, quem pater et dormiens videat, nec umquam de pectore dimittat suo, quin semper oculis et complexu teneat, atque evigilans intelligat, quae ei fecerit filius suus iunior.
273Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 1180A (auctor 340-397)
Ludebat enim Domino puer suus; et ideo amplius placuit, quia ita se humiliavit Deo, ut regale posthaberet fastigium, et ultimum exhiberet Deo quasi servulus ministerium.
274Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis II, 16, 1252A (auctor 340-397)
5. Solvit hanc legem Adam, qui voluit sibi arrogare quod non acceperat, ut esset sicut creator et conditor suus, sic ut divinum honorem affectaret.
275Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 8, XVI; 71 (auctor 340-397)
Pretiosior autem est lapidibus pretiosis, quae talis est: confidit in ea vir suus Ibid.
276Ambrosius Mediolanensis, Expositio Evangelii secundum Lucam, 10, XXII; 352 (auctor 340-397)
Illis defuerunt boni operis affectus; Deo tamen suus non defuit honor: qui salutatur ut rex, coronatur ut victor, quasi Deus, et Dominus adoratur.
277Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1244C (auctor 340-397)
Verecundia excusat reum, pudor suus accusat auctorem.
278Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1350B (auctor 340-397)
Ergo Propheta considerans quae legerat, et cernens quod cum adesset corpori, velut quibusdam ligatus vinculis huius vitae, aberat a salutare Dei, concupiscebat, desiderabat, deficiebat, et toto dissolvebatur affectu; ut totus illius fieret quod desiderabat, sicut etiam in posterioribus ipse dicit: Effundo in conspectu eius orationem meam, tribulationem meam ante ipsum pronuntio, in deficiendo ex me spiritum meum (Psal. CXLI, 3 et 4) . Defecit enim eius spiritus, immo ab eo deficit spiritus suus, qui se ipsum negat, ut adhaereat Christo.
279Ambrosius Mediolanensis, Expositio in psalmum David CXVIII, 15, 1423A (auctor 340-397)
Qui diligit Domini testimonia, configit clavis carnes suas, sciens quia vetus homo suus cum Christo confixus cruci luxuriam destruat carnis; ne cupiditates eius indomito fervore lasciviant, ne radix avaritiae serpentibus se fundat radicibus.
280Ammonius Alexandrinus Victor Capuanus, Evangelicarum harmoniarum interpretatio, 68, 0273A
Aut quis est ex vobis homo, quem si petierit filius suus panem, nunquid lapidem porriget illi?
281Amulo Lugdunensis, Opuscula de praescientia et praedestinatione, 116, 0103C (auctor 841-852)
» nisi intelligi volens, quod malo suo suus esse voluerit, quod est inobedientiae primum et maximum malum.
282Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0916D
E contra autem praefatus magni meriti episcopus et advocatus suus Gundbertus tradiderunt eisdem viris nobilibus de rebus S. Emmerammi ad Sallahopit casam cum curte, ecclesiam et quidquid in ea fuit.
283Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0920A
E contra vero praesul venerandus et vicarius suus dederunt eidem nobili, de rebus S. Emmerammi, terrae arabilis iugera LXX et silvae LX in loco qui dicitur Hitinchova, iuxta Isuram fluvium.
284Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0928A
E contra saepe dictus praesul atque advocatus suus Helfrih tradiderunt de rebus S. Emmerammi in loco qui dicitur Mezinga eisdem praescriptis viris domum cum fisco ac iug.
285Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0929C
Porro praefatus venerabilis vir Dei et advocatus suus Rodkarius e contra tradiderunt eidem nobili in sinistro eiusdem fluentis margine alterum pratum aequali mensura de rebus praedicti sancti Dei.
286Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0945B
Quidquid igitur Engildeo praedictus comes habere visus est ad Stupinga ad comitium suum pertinentis, id est, areis, terris cultis et incultis, pratis, pascuis, silvis, Atto advocatus suus totum contradidit ad S. Emmerammum, ipso comite iubente, in manum videlicet Ambrichonis ven.
287Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0946B
et supradictus Avo advocatus suus qui hanc traditionem receperunt, de rebus S. Emmerammi tradiderunt eidem Helfrico ac illius coniugi beneficium quale ipse Helfrih ad Sempinchova habuit, ea scilicet ratione, ut si unus eorum vita decederet, alter possideret usque ad obitum suum; post vero, redigatur ad pristinum locum.
288Anamodus Ratisponensis, Traditiones Emmerammenses, 129, 0948A
E contra vero Ambricho praefatus episcopus atque suus advocatus Strupo tradiderunt de rebus praedictorum sanctorum in eodem loco illam casam in australi parte consistentem, id est: Herimarinchova cum terris, pratis, et nemore, et cum omnibus illuc pertinentibus Otkiso presbytero in proprium usque ad obitum suum; postea vero redigantur ad pristinum locum.
289Anastasius bibliothecarius, Interpretatio Synodi VII generalis, 129, 0310D (auctor -879)
Protinus ergo et suus dexter oculus in terram exsiliit, idemque ignea est febre detentus.
290Anastasius IV, Epistolae et privilegia, 188, 1019D
Aequum est ergo ac rationabile, ut suus unicuique honor ecclesiae ac dignitas conservetur.
291Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 4c, 160; 2 (auctor -c.846)
Hic primus Francis Italiae iter hostendit per Martinum diaconum suum, qui post eum quartum ecclesia regimen tenuit; et ab eo Karolus rex invitatus Ytaliam venit, regnum Langobardorum depopulavit, et rex eorum Desiderius socer suus in Francia captivus portatus est.
292Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 9c, 174; 11 (auctor -c.846)
Adiuvabat eum Lodovicus, frater suus, Baioariorum rex.
293Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 275; 4 (auctor -c.846)
Vespere quamquam etenim, tamen orsa fidesque manusque, Scribere feliciter nostratum Pontificale, Agnelli lepidi, patriarcharum istud opusclum, Tempore, apostolicus Gregorius alta salubris Solvendi et contra almifici quo numina Petri Compte habet, et sceptra imperii augustus tenet almus, Armipotens, satus Magno Karolo, Lodovicus, Pacificus, natusque suus Lotharius acer, Belliger, Itala regna tenens Romaque potitus, Regibus et populis lectus solio imperiali; Archiepiscopus almus ovans Petronacis agitque Quoque Ravennatis clerum ecclesiae populumque.
294Andreas Agnellus, Liber pontificalis Ecclesiae Ravennatis, 265, 298, 43; 4 (auctor -c.846)
Dignus est enim iam suus successor introduci.
295Andreas Bergamensis, Historia, 220, 1; 22 (auctor fl.877)
Mortuo Godioc, successit Claffo, filius suus.
296Andreas Bergamensis, Historia, 220, 1; 33 (auctor fl.877)
Mortuo Audoin, Alboin, filius suus, in regno successit.
297Andreas Bergamensis, Historia, 220, 3; 7 (auctor fl.877)
tres, suus filius, Adelchis nomine, ex consensu Langubardorum sub se regem constituit; sub quorum tempore in aliquantum pax fuit.
298Andreas Bergamensis, Historia, 220, 3; 10 (auctor fl.877)
Habebat Carolus suus germanus maior se Karlemannus nomine, ferebundus et pessimus; contra Carolus iracundus surrexit, eum iurare fecit, ut ipsa [Berterad] ultra non haberet coniuge.
299Andreas Bergamensis, Historia, 220, 5; 2 (auctor fl.877)
Deinde terra pacificata et sacramenta data, Pipinus, suus filius, regendum Italia concessit; ipse vero Karolus post aliquantum tempus Francia reversus est, obsides quoque ducentes secum, quicquid Italia maiores nati et nobiliores erant.
300Andreas Bergamensis, Historia, 220, 6; 9 (auctor fl.877)
Habuit Lotharius filius Hludowicus nomine, cui avius suus Hludowicus Italiam concessit, Hludowici, filii sui, Baioaria, Caroli Aquittania.
301Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1270A (auctor fl. 876)
Qui cum regnasset annos tres, suus filius, Adelchis nomine, ex consensu Langubardorum sub se regem constituit; sub quorum tempore in aliquantum pax fuit.
302Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1270B (auctor fl. 876)
Habebat Carolus suus germanus maior se Karlemannus nomine, ferebundus et pessimus; contra Carolum iracundus surrexit, eum iurare fecit, ut ipsam Berterad ultra non haberet coniuge.
303Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1271B (auctor fl. 876)
7. Igitur subiugata et ordinata Italia, ad Romam perrexit ( an. 781); ibidem palatium construxit; deinde terra pacificata et sacramenta data, Pipinus suus filius regendum Italia concessit; ipse vero Karolus post aliquantum tempus Francia reversus est, obsides quoque ducentes secum quicquid Italia maiores nati et nobiliores erant.
304Andreas Bergomas, Chronicon, 151, 1272A (auctor fl. 876)
10. Habuit Lotharius filius, Hludowicus nomine, cui avius suus Hludowicus Italiam concessit, Hludowici filii sui Baioaria, Caroli Aquitania.
305Andreas Castri Cameracesii, Chronicon, 149, 0278B
Imperator Henricus, quem filius suus sub occasione apostolicae sententiae regno eiectum usque in exteros fines expulerat, apud Leodium defungitur; sed propter praedictam excommunicationem in atrio non sepelitur.
306Andreas Castri Cameracesii, Chronicon, 149, 0278C
Tandem ergo compacta concordia - nam se alterutrum metuebant - imperator concessit quaecunque pater suus dederat ei tenere, scilicet hanc villam et alia quaedam.
307Andreas Fontis Ebraldi, Miracula Benedicti ex Andreae monachi historia, 160, 1241D
Gallaici neptis sacra praeripit atria patris, Quae famulando suus obtinuit patruus: Unde die certa fuit altercatio multa, Paralysi sub qua percutitur misera.
308Andreas Ratisbonensis, Chronica de principibus terrae Bavarorum, 151; 120 (auctor 1380-1438)
Hic maxima debita, que antecessor suus contraxerat, integraliter persolvit et omnia castra ac municiones, que idem antecessor suus potentibus personis obligaverat, redemit atque, quamdiu vixit, in sua habuit potestate, que et moriens plena dereliquit quasi eructancia ex hoc in illud.
309Andreas Strumensis, Passio Arialdi, 2, 14; 5 (auctor c.1050)
Quem improbus suus minor anticipavit et neque Deum neque hominem erubuit nec veritus est ut eandem sibi cum pecunia non acquireret.
310Andreas Vallumbrosanus, Vita Arialdi et Hertembaldi, 143, 1454D
Quem improbus suus minor anticipavit, et neque Dominum neque hominem erubuit, nec veritus est ut eamdem sibi cum pecunia non acquireret.
311Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0163A (auctor -c.895)
Sequitur: VERS. 24. - Evigilans autem Noe ex vino, cum didicisset quae fecerat ei filius suus minor ait: Maledictus Chanaan.
312Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0190A (auctor -c.895)
Et miranda est Saraae pulchritudinis forma, quae in tanta aetate tantum amari poterat, ut vir suus propter eius pulchritudinem se periclitari metuebat.
313Angelomus Luxovensis, Commentarius in Genesin, 115, 0237A (auctor -c.895)
Pullus suus populus est ex gentibus, cui adhuc nunquam fuerat legis onus impositum.
314Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0496B (auctor -c.895)
Quaeritur autem quomodo Elisaeus cum suus magister Elias locum postulandi ei offerret, duplicem spiritum Eliae postulaverit, cum Dominus dicit in Evangelio: « Non est discipulus super magistrum: perfectus autem omnis erit si sit sicut magister eius (Matth. X) . » Cui petitionis mysterium si consideretur, non importuna sed necessaria postulatio esse decernitur.
315Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0506A (auctor -c.895)
Post haec autem Scriptura narrat, quod Giezi puer viri Dei concupiverit de pecuniis quas praedictus Syrus homini Dei attulerit, sed eo nolente aliquid accipere, inde ipse per mendacium turpe acquisivit, quod suus magister accipere per fidem renuit.
316Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0508C (auctor -c.895)
» Bonum ergo illis est, quos oculus suus scandalizat, ut eruatur et proiiciatur ab eis (Matth. V) , quatenus intuitus malitiae et superbiae obturetur, et oculus sanae fidei ac simplicitatis aperiatur.
317Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0524A (auctor -c.895)
Fecitque quod erat bonum coram Domino, iuxta omnia quae fecerat David pater suus.
318Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0256C (auctor -c.895)
Dixit ergo ei Elcana vir suus: Anna, cur fles?
319Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0257A (auctor -c.895)
» Verum est, inquam, verum quod loquitur sermo divinae consolationis: melior est Ecclesiae vir suus, Dominus scilicet Christus, quam decem filii.
320Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0282C (auctor -c.895)
Et audito nuntio quod capta esset arca Dei, et mortuus esset socer suus et vir suus, incurvavit se et peperit.
321Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0310D (auctor -c.895)
« Dixitque ad David pater suus: Vade ad fratres tuos, visitabis si recte agant, et cum quibus ordinati sunt, disce.
322Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0311A (auctor -c.895)
« Dixitque ei frater suus: Quare venisti et quare dereliquisti pauculas oves illas in deserto; ego novi superbiam tuam, » et reliqua.
323Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0320A (auctor -c.895)
Postea regnante eo, summi sacerdotii et ipse gradum accepit, ac toto tempore regni illius in pontificatu perseverans, multo maioris excellentiae quam pater suus effectus est.
324Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0366D (auctor -c.895)
Victoria autem haec David in Ammonitis, quam dux suus bellando inchoavit, sed rex ipse perfecit, quid significat nisi regis nostri victoriam in cunctis gentibus?
325Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0394C (auctor -c.895)
Nec corripuit eum pater suus aliquando, dicens: Quare hoc fecisti?
326Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0438A (auctor -c.895)
Qui videlicet artifex pulchre dicitur quia filius erat mulieris viduae de Israel, in qua persona solet nonnunquam praesentis temporis Ecclesia figurari: pro qua vir suus, videlicet Christus, morte gustata resurrexit, atque in coelos ascendens, eam interim peregrinantem a se, reliquit in terris.
327Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0455B (auctor -c.895)
Cui videlicet tempori convenit apte quod sequitur: « Et intulit quae sanctificaverat David pater suus, argentum, et aurum et vasa, reposuitque in thesauris domus Domini.
328Angelomus Luxovensis, Enarrationes in libros Regum, 115, 0487A (auctor -c.895)
Antiquus hostis in fugam vertitur omnisque suus exercitus a militibus Christi proturbatur.
329Angelramnus Metensis, Donationes, 96, 1099B
Simili modo donamus in ipso pago rem illam in Manico-curte, quam Haribertus ad partem sancti Stephani condonavit, et modo tenet filius suus, nomine Chrotecarius per precariam.
330Angelramnus Metensis, Donationes, 96, 1099D
Similiter donamus res illas in ipso pago ad Ilibas, super fluvium Cernone, quas Halibertus ad partem sancti Stephani delegavit, et modo filius suus Raboldus per precariam tenet.
331Angelrannus S Richarii Centulensis, Vita S. Richarii, 141, 1430A
Haec sobriam regis penetrat correctio mentem, Utque suus fiat poscit conviva sacerdos.
332Angelrannus S Richarii Centulensis, Vita S. Richarii, 141, 1435A
Hic iam longaevus deponens tegmina carnis, Filius ut nati iussit fieri suus haeres, Praesentabat avum proprio qui nomine tantum.
333Angeriano Girolamo, Erotopaegnion, 1, 78; 6 (auctor 1470-1535)
Par color est igni suus, et sua lumina lucent Ut flammae.
334Anonymi, De dubiis nominibus, p. 788, l. 497 (opus c.600)
mos generis masculini, ut: Symmachus: suus cuique mos.
335Anonymi, De dubiis nominibus, p. 802, l. 675 (opus c.600)
ritus generis masculini, ut Symmachus: suus cuique ritus ».
336Anonymi, Frg. Bobiense de nomine et pronomine, p. 17, l. 21 (opus c.700)
rursus finitorum alia sunt principalia, alia deriuatiua: finita principalia tria, ego tu ille; finita deriuatiua quinque, numero singulari meus tuus suus, numero plurali noster uester, horumque feminina scilicet et neutra.
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 3, 2, 7 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 7, 1, 10 found in Anonymus_1250_cps7
Nor id Anonymus_1250_cps7, In Aristotelis De generatione et corruptione, 1, 9, 6, 16 found in Anonymus_1250_cps7
340Anonymus 1349, Obsidio Iadrensis, 2, 7; 10 (auctor fl. 1346-1353)
Appetit quisquam ciuium plus sibi neccesse quam ipse suus naturalis herus patiatur.
341Anonymus, De ortodoxo uiro Froiane Legionense episcopo, p1; 8 (auctor c.950)
Haec prima uirtus in eum Dominus manifestare uoluit, ut seruus suus fretus iret ad predicationis officium.
342Anonymus, Natale sancti Yldefonsi episcopi, 24; 1
Ad hoc nempe tota huius sanctissimi uiri tendebat intentio ut in grege sibi commisso glorificaretur Deus, ut in ipso grex suus glorificaretur et ad fidem et spem eternorum cognitione ueri luminis uiuificaretur.
343Anonymus, Navigatio Brendani, XXXII; 41 (auctor c.800)
» Quibus ait vir Dei: «Servus suus sum et quicquid in suo nomine precipiam iure fiet.
344Anonymus, De nouitate Portusnaonensi compendium, 1; 67 (opus 1468)
Ac sua celabant tunc crimina, uel sociorum: Aut saltem leuior feriebat poena reatum: At scelus alterius qui non suus esset amicus.
345Anonymus, Ruodlieb, X(XIII); 16 (opus ca. 1030)
Miratur domina dominellarumque caterva, Contribulisque suus ovat in virtutibus eius.
346Anonymus, Ruodlieb, XI(IX); 20 (opus ca. 1030)
Tunc is: «qui ludum, quem ludamus modo primum, Acquirat» dixit «digitalis uterque suus sit.
347Anonymus, Ruodlieb, XII(X); 11 (opus ca. 1030)
Hec suus, ille sua vocitabatur vice versa, Mutato sexu solecismi scemate facto.
348Anonymus, Ruodlieb, V; 31 (opus ca. 1030)
Gaudet quisque, suus salvus rediit quod amicus.
349Anonymus, Ruodlieb, V; 60 (opus ca. 1030)
Qui dum conveniunt vel coram rege sederunt, Ut mos eius erat semper, rogitando iubebat, Quo suus esset honor cuivis quam munera maior Et nihil acciperet, sibi si que rex dare vellet, «Ne sit opus census vobis videatur ut eius; Mecum nunc ite, quod ego faciam facitote!
350Anonymus, Adnotationes super Lucanum supplementum, X; 51 (opus c.400?)
POSVERE A. (aADR) ne spargeretur suus cinis per mundum.
351Anonymus, Adnotationes super Lucanum, 3, 3; 419 (opus c.400)
PRAEBENTIBVS AVRIS ordo hic est: suus inest horror arboribus non praesentibus frondem, id est suam ullis auris.
352Anonymus, Commenta Bernensia in Lucanum, p8, 787; 620 (opus c.400)
SILLAM DE TE FORTVNA quod non fuerit Caesari reseruatus, aut quod non sibi et ipse uindicauit imperium, aut quod filius suus Cornelius Sylla captus in Africa cum duobus filiis periit, qui fuit gener Pompei.
353Anonymus, De Physiognomonia liber, 39; 4 (opus c.375)
Quibus autem status suus permanet, cum palpebras quidem propemodum coniungunt, ipsi autem superius extolluntur, insaniam [...].
354Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 32; 13 (opus c.500)
Vituperia in grandem me furiam concitaverunt et insaniam, subitoque aput me excogitavi dicens: “Ecce iam sunt anni plus XIIII, ex quo nobis suus pater commendavit Tarsiam, et numquam salutatorias nobis misit litteras: forsitan aut afflictione luctus est mortuus aut certe inter fluctus maris et procellas periit.
355Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 33; 17 (opus c.500)
[Postea vero] Fecit villicus, quod iusserat ei dominus suus leno.
356Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio A, 34; 12 (opus c.500)
Quo exeunte collega suus affuit et ait: «Athenagora, quomodo tecum novitia?
357Anonymus, Historia Apollonii regis Tyri recensio B, 34; 16 (opus c.500)
Occurrit illi discipulus suus et ait: «Quomodo tecum nouitia?
358Anonymus, Annales Venetici breves, 1; 65
Sexto modo causa consortii et hec est necessitas, ut si filius scribat patri et seruo nomen secundum preponet, scilicet: A Patri et domino plurimum reuerendo et B. dil[l]ecto et fideli seruo P. suus cum debita affectione salutem.
359Anonymus, Chronicon Marchiae Tarvisinae et Lombardiae, 1, 30; 1
Anno 1235 Beatrix, filia quondam Aldevrandini marchionis estensis, Andree regi Ungarie est matrimoniali federe copulata; quin Azo marchio patruus suus cum decenti apparatu et honorabili societate ad tanti regis potentiam destinavit.
360Anonymus, Chronicon Marchiae Tarvisinae et Lombardiae, 1, 50; 366
Anno Domini 1262. In hoc tempore illustris iuvenis Stephanus, magnifici Andree regis Ungarie et nobilis regine Beatricis generosa propago, cum diutius expectasset, in curia Marchionis estensis manendo, quod frater suus Bela rex Ungarie ad misericordiam flecteretur ut ei saltem aliquam particulam regni latissimi assignaret, videns quod nihil proficeret, memorato rege in sua duricia permanente, duxit uxorem Traversariam filiam Guielmi, filii Pauli Traversarii, civis ravennatis nobilissimi, ad quam erat paterna hereditas devoluta.
361Anonymus, Chronicon Marchiae Tarvisinae et Lombardiae, 1, 50; 516
Licet iste consanguineus regis Karuli esset, quia pater suus frater fuerat matris regis, exortis quibusdam simultatibus inter eos, modis omnibus exaltationem Corradini et regis interitum procurabat.
362Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 8c; 7
Marchio autem dixit se non posse facere, quia pater suus dederat Bremetensi monasterio.
363Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 10b; 16
Frater autem valde condolens fratre capto, stipendium non habens redimendi, ad episcopum properat civitatis, nomine Ingo, qui erat suus compater, ut daret illi aliquid aminiculum, set non habens quod induere posset, monens considerare cuncta sua penetralia, si inveniret quid sumeret; set non repertus nullis facultatibus, vicinos et amicos requirit et queque habere potuit, pro redibitione dat fratris et sic eum liberat a funere mortis.
364Anonymus, Epistolae latinae anonymorum auctorum, 31; 1
... suo ... suus.
365Anonymus, Carmen de Ambrosio grammatico, p13l; 1
Theodolus [. . .] et Maximianus, Esopus, Salustius atque Avianus, Et Doctrina rudium atque Ulpianus, Euclides, Evendeunt atque Alphraganus, .
366Anonymus, Chronicon Novaliciense, 1, 19b; 3
Hic cum his exit devastare terram illam et rapiunt aurum et equas et buculas diversaque monilia puellasque et parvulos.
367Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 58
Mortuo Guilielmo, et sepulto honorifice, ut tantum decebat virum, frater suus Drothus, qui post ipsum nativitate secundus habebatur, communi assensu Normannorum ad Consulatum sublimatus est.
368Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 82
Dedita Urbe, et Biscardo in Ducem solemniter elevato, post Legum statuta, et praesidia ibidem ordinata, ipse cum parte exercitus reversus est: caeteri vero excellentissimum Comitem Rogerium, cuius animus semper in ardua tendebat, ultra Farum in Siciliam secuti sunt, qui apud Messanam applicantes, sola praedatione, et multa hominum interfectione contenti in Calabriam redierunt, in iisdem temporibus Bentadus cum Domino Cathaniae, cui nomen Bothum erat, pro interfecto ab eodem sororis suae marito graves inimicitias exercens, eumque inquietando ma xima parte suae terrae fecerat expertem, cuius potentiae quibus Barthum per se minime resistere poterat, pro implorando auxilio ad Comitem Rogerium transfretavit, promissoque ei, quoniam in acquisitione totius Siciliae opibus, viris fideliter adiuvaret, atque castris, atque hoc Sacramentis, qualia fuit apud gentes confirmato, Venerabilis Comes ea, in quibus agendis animus suus non mediocriter exaextuaverat, at rogatus, et adiutus more prudentis agere non recusat; congregatis Cohortibus suis in Siciliam iuxta locum, qui dicitur tres lacus, applicuit, quo Messanae habitatoribus cognito, armis assumptis nocturno tempore eum secuti sunt, illisque ademptis, unus Messanensium, ut erat stolidissimae audaciae, dolore interfecti fratris adhuc eius animo imperante, et Senetani oblitus proverbii, quia in iudicando criminosa est celeritas, dum Bithumen ante omnia quaerit occidere, infelix impari virtute in operibus, armis sine lorica, et clypeo, ut mos erat illius gentis inertiae, tamquam cervus leoni, Comiti Rogerio incautus occurrit, quem Comes accepto ense suscipiens, et quasi de hoc, quod ei occurrere praesumpsisset indignans, mirabile dictu, fide tamen plenum, una percussione, per ambo latera inter pectus et renes dimidiavit, et superiori parte humi cadente, reliquam partem effraenis sonipes per campi aperta disportavit: quod factum aeterna memoria dignissimum, omnibus ante illa tempora incognitum, nostris audaciam, aliisque timorem multiplicavit, statimque omnibus in fugam conversis, et iuxta maximam partem gladio interfectis; laudabilis Comes victoriam adeptus relicto Bithumine apud Cathaniam ad debellandos Siculos, in Calabriam convertitur.
369Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 83
Eodem anno Dux gloriosissimus Biscardus una et frater suus Rogerius, paratis manibus in Siciliam devenientes contra Messanenses pugnaverunt, et iis devictis bellico insultu Civitatem pariter ceperunt.
370Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 178
In iisdem temporibus Gisolfius Salernitanorum Princeps cum Amalfitanis bellum habebat, cuius erat causa Pater suus in obsidione Amalfi interfectus.
371Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 291
Hic apud Syragusiam, ubi Pater suus ipsum Principem constituerat, febre acuta superveniente defunctus, in Messana apud Ecclesiam S. Nicolai sepultus est.
372Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 297
) Post mortem Comitis Rogerii, prout continetur in Chronica, successit Rogerius sibi filius suus, sub Gubernatione Georgii Admirati existentis in Civitate Panormi, et dominabatur per totum Regnum Italiae.
373Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 305
Tunc Henricus fecit coram se Ioachim accersiri, ut ei indicaret; quare dixerat Reginam Constantiam Daemonem parituram, qui respondit ei, dixit quod filius suus nasciturus debebat mori excommunicatus, et ideo qui extra Communionem Ecclesiae est positus, et moritur sine Ecclesiae Sacramentis, recte dici potest Daemonis filius, et sic fuit, prout experientia temporum manifestat.
374Anonymus, Historia Sicula ab ingressu Normannorum in Apuliam usque ad annum 1282; 312
Et post modicum tempus venit Imperator in Apuliam, et ivit venatum cum suis falconibus in quodam Casale, ubi intus quadam Ecclesia sub Imagine Virginis defloravit quandam mulierem, ob quod scelus passus est dysenteriam, et deportatus est in Florentia, Princeps vero Manfredus Tarentinus naturalis suus habito consilio cum quodam Secretario, cossino supposito faciei eum suffocavit, et mortuus est.
375Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 7; 6
Utque suus doctor precepit, nocte secuta, Clara suos egressa lares ad limina sacre Virginis accelerat: ipsam cum lumine grandi Excipiunt Fratres, leti de divite preda Rapta de retibus mundi; statimque recisis Crinibus ornatus varios ponpasque reliquid, Mundo commigrat, feces Babilonis et omnes Respuit illecebras, sordique renuntiat omni.
376Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 12; 9
Virgo petit, ob paupertatis honorem, Quod novus Ordo suus in paupertate creatus Sedis apostolice munimine perpetuetur.
377Anonymus, Legenda versificata sanctae Clarae Assisiensis, 43; 3
Hunc puerum Clare devovit cura parentum, Adiciens illi, ut verbis utar eorum, Quod suus esset homo, curatus forte per illam.
378Anonymus, Passio sancti Leopardi, 1; 22
Mos quippe suus talis erat, ut thuribulum cotidie aureum coram se staret, atque omnes, qui ad eum salutando peruenissent, quique per ordinem thimiamata ad laudem misissent.
379Anonymus, Rationes dictandi, 1, 2; 91
Suo domino carissimo aliter precelsi honoris excellentia dignissimo N suus fidelis famulus, uel deuotus sibi cliens, uel in omnibus sibi subditus, fidele seruitium, summe fidelitatis instantiam, debite seruitutis obsequium, debiti obsequii famulamen, fidelitatem et omnimodum seruitium, intime fidelitatis seruitium, et similia.
380Anonymus, Sermo de vita beati Cassii Narniensis episcopi, 1; 53
Illi uero, qui de eius erant egressione suspecti, simul ac unanimiter ad eum omnes uenerunt, sese adstringentes, ut eodem die nequaquam acquiescerent Missarum sollemnia celebrare, nisi pro eis apud Dominum idem antistes suus intercessor accederet.
381Anonymus, Summa salutationum, 1, 5; 3
14. Hoc modo scribitur domino imperatori: «Invictissimo et gloriosissimo domino, domino Frederico, Dei gratia Romanorum imperatori semper augusto Ierusalem et Sicilie regi, R. de ... suus debitus fidelis servus, ad vestigia pedum oscula»; vel aliter «gloriosissimorum pedum oscula»; vel aliter «cum plena fidelitate se ipsum totum».
382Anonymus, Summa salutationum, 1, 14; 1
25. Comitibus ita scribitur: «Magnifico et egregio viro tanquam domino S. Dei gratia et imperiali illustri comiti de ..., B. devotus suus se totum»; vel aliter «se ipsum totum cum totis affectibus intus et extra»; vel aliter «in omni genere serviendi se ipsum totum».
383Anonymus, Vita Bononii, 1, 2, 2, 8; 13
Taliter vero omnipotens Deus, qui mira cuncta dispensatione agit, hoc miraculum mundo propalari voluit, ut servus suus hinc venerantior et celebrior haberetur, et quia testante scriptura signa infidelibus dantur, ut ab infidelitate declinantes discant sperantes in Domino non deficere omni bono, cui laus est et gloria per cuncta saeculorum saecula.
384Anonymus, Vita sancti Symeonis monachi, 3, 2, 1; 4
Cumque iam adolescentiae tempus sub huiusmodi conversationis studio transegisset, et iam illud immineret quo iuvenilis aetas carnali solet implicari connubio, pater suus licet invitum, secundum saeculi dignitatem, uxoris eum copulavit coniugio.
385Anonymus, Vita secunda S. Bernardi episcopi Parmensis, 1, 6; 2
Processu temporis abbas suus, Dominicus nomine, viam carnis universe ingreditur, et frater Bernardus communi assensu in abbatem eligitur et -velit, nolitprecibus suorum monacorum eius pedibus flentium assensum prebuit.
386Anonymus, Acta concilii Epaonensis, 165; 65 (opus c.500)
V. Ne presbyter territorii alieni sine conscientia sui episcopi in alterius civitatis territorio praesumat basilicis aut oratoriis observare, nisi forte episcopus suus illum cedat episcopo, in cuius territorio habitare disposuit.
387Anonymus, Annales Hildesheimenses, 13; 171 (opus 1137)
At filius videns se patris potencia preventum et se non posse transmeare, Mogontinus antistes Turingiam revertitur; ipse vero Werzeburc adivit et episcopum Erlolfum, quem pater suus ibidem constituit, deposuit et Rupertum, eiusdem monasterii prepositum, fecit episcopum.
388Anonymus, Annales Hildesheimenses, 32, 1019; 90 (opus 1137)
Unewanus Hammaburgensis archiepiscopus obiit; cui suus prepositus Liebizo successit.
389Anonymus, Annales Laurissenses maiores et Einhardi, 1, DCCLXXXVII; 6
Et obtestans supradictos missos, ut contestarent Tassilonem, ut non aliter fecisset, nisi in omnibus oboediens fuisset domno regi Carolo et filiis eius ac genti Francorum, ut ne forte sanguinis effusio provenisset vel lesio terrae illius; et si ipse dux obdurato corde verbis supradicti apostolici minime oboedire voluisset, tunc domnus Carolus rex et suus exercitus absoluti fuissent ab omni periculo peccati, et quicquid in ipsa terra factum eveniebat in incendiis aut in homicidiis vel in qualecumque malitia, ut hoc super Tassilonem et eius consentaneis evenisset et domnus rex Carolus ac Franci innoxii ab omni culpa exinde permansissent.
390Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 564
Huius sororem Agnetem pater suus H[einricus] imperator cui dam Friderico de castro Stoyphe ob opem sibi ferendam in matrimonio tradiderat eique ducatum Alemannie dederat, quod B[ertholdus] de Zeiringen ex nobilissimis optimatibus regni prius possidendum [acce]perat, ut superius dictum est.
391Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 572
Omnes enim usque ad presentem diem duces dicti sunt, nullum ducatum habentes soloque [nomine] sine re par[ticipan]tes, nisi quis ducatum esse dicat comitatum inter Iu[rum et] montem [Iovis, quem post mortem Wilh]elmi comitis filius suus Cůnradus ab imperatore [Lothario suscepit, vel a ducatu Ca]rentano, quem numquam habuerunt, ducis eos nomine [honorandos esse contendat, in aliis tamen] rerum et honoris non parva pollentes magnificentia.
392Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 754
Interim impera]tor, ne tot quod prefato itineri sufficerent ipsum comitarentur, sollicitus, – nam cognatus suus provincialis comes Lůdewicus de Tůringia et Colonienses et maxima cum illis multitudo propter quandam simultatem, et preterea fere omnes de partibus Ytalie et Tuscie non cum eo, sed navigio per mare ire disposuerant, – propter hoc inquam sollicitus, cum rege Francie tum per legatos tum in propria persona ad ipsum die constituta veniens omnimodis, ut secum iret, laboravit, promittens sibi et omnibus quos in suo comitatu duceret sumptum et necessaria.
393Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 760
Cum quo hii quos solos novimus principes: filius suus, videlicet dux Suevie nomine Fridericus, et dux Meranie Bertholdus, episcopus Herbipolensis, episcopus Leodiensis, episcopus Basiliensis, episcopus Tullensis, episcopus Ratisponensis, episcopus Monasteriensis, episcopus Pataviensis et frater eius, Missinensis, Frisingensis episcopus, marcgravio de Baden, marchio de Vrobruc, comes de Dorenberch, comes Bertholdus de Nůwenburch, comes de Hollanden, comes de Nassowe et episcopi et principes multi et nobiles iverunt.
394Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 802
Eodem anno Tancradus, qui Apuliam per invasionem obtinuit, obiit, et filius suus maior.
395Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 818
Postea vero predicante Petro cardinali in festo sancti Nicolai apud Wormatiam, alii principes et proceres tocius Alemannie fere omnes aliis et aliis locis et temporibus cruces sibi assumpserunt; quorum ista sunt nomina: Cunradus Maguntinus episcopus, Bremensis archiepiscopus, episcopus Halberstat ensis, episcopus Werdensis, episcopus Hildensheimensis, qui et cancellarius, episcopus Monasteriensis, episcopus Zicensis, episcopus Ratisponensis, episcopus Pataviensis, episcopus Bragensis, qui et dux Boemiorum, Manegoldus abbas de Taegernse, dux Meranie et filius suus, dux Austrie, dux Karintie, dux Lovanie, filius ducis de Lintburch, palatinus comes Rheni, provincialis comes Turingie, marchio Brandenburgensis et frater eius, marchio Landesbergensis et frater eius, marchio Missensis, filius provincialis comitis de Habesburch, comes de Otingen, comes de Bogen, comes de Ortenberc, comes de Scowenburch, comes de Quernvurte, comes de Mannesvelt, comes de Lůterberc, comes de Kevernberc cum duobus filiis, duo filii comitis de Dunna, comes de Bichelingen et frater suus, comes de Bilstein, comes de Wartenberc, comes [de] Wertheim.
396Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 841
Quod et fecissent, nisi prius imperator a coniurationis conscio premonitus Messinam civitatem, ubi tunc dapifer suus Marquardus manebat, confugisset.
397Anonymus, Annales Marbacenses, 1; 878
Tandem mediantibus Bertholdo duce de Zeiringen et aliis multis principibus talis compositio pacis inter regem et episcopum Argentinensem facta est, quod beneficia, quae pater et frater suus ab episcopio tenuerunt, omnimodis libera dimitteret, et episcopus ei ad retinenda regni gubernacula pro posse faveret.
398Anonymus, Annales Mettenses, p1; 197
Compertumque omnibus esse, genitorem suum Pippinum omnes occidentales Francos olim cum iusticia et pietate dominasse, nec illum aliquid aliud postulare, nisi ut preesset his, quos pater suus quondam iusta ditione gubernabat.
399Anonymus, Annales Mettenses, p1; 327
Eodem anno Pippinus omnium Francorum generaliter princeps misericordia motus fratrem suum Griponem de custodia, in qua eum germanus suus Carolomannus dimiserat, liberavit et ipsum fraterna dilectione honoratum in palacio suo habuit, deditque illi comitatus et fiscos plurimos.
400Anonymus, Annales Mettenses, p1; 501
Anno dominicae incarnationis DCCLXXIII. Cum resedisset rex Carolus in villa quae dicitur Teodonis, [veniens] ibi domni apostolici missus Adriani nomine Petrus precibus apostolicis ipsum ad defendendam Romanam aecclesiam pergere postulavit, ut Romanum populum et ipsam ecclesiam sanctam de manibus superbi regis Desiderii liberaret, adiungens, quod ipse legitimus tutor et defensor esset ipsius plebis, quoniam illum predecessor suus beatae memoriae Stephanus papa unctione sacra liniens in regem ac patricium Romanorum ordinarat.
401Anonymus, Annales Mettenses, p1; 650
Et si ipse dux obturato corde verbis apostolici minime obedire voluisset, tunc domnus Carolus rex et suus exercitus absoluti fuissent ab omni periculo peccati.
402Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 152
Valentinianus cum fratre Valente annos XI. Valentiniano ergo in fide catholica fideliter permanente frater suus Valens ab Eudoxio arriano episcopo rebaptisatus Christianos persequitur, in tantum ut suae potestatis decreto monachos militare nolentesque fustibus iuberet interfici.
403Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 167
Post Meroingum filius suus Heldericus, pater Chlodovei regis incliti, regnavit.
404Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 175
Hic Lotharius occiso Bertholdo duce Saxonum et pervagata omni terra eorum nullum hominem longiorem in ea viventem reliquit quam gladius suus fuerat, quem spatam vocant.
405Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 201
Ipse vero Theodoricus XCVIII. die postquam Iohannes papa defunctus est subitanea morte interiit, cuius regnum nepos suus Athalaricus suscepit.
406Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 354
Februarii obiit aetatis suae anno LXXI., regni autem XLVII., imperii vero XIIII., cui filius suus Ludovicus, qui cognominatur pius, successit in regnum.
407Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 526
Hoc eodem anno Gerdargus Hildeshemensis episcopus orationis causa Romam perrexit et inde reversus in Longobardia obivit et presbiter suus Suideboldus et diaconus suus Bodo eiusque frater Hroprecht et camerarius suus.
408Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 560
Quo mortuo filius suus Heinricus, rex futurus, Baioaricum ducatum rege Ottone tertio donante suscepit.
409Anonymus, Annales Quedlinburgenses, 383; 728
Quem lamentatione dignum, octava X. die moriens secutus est Ludgerus comes, frater suus.
410Anonymus, Annales Vedastini, 40; 41
Et dum haec aguntur, Hugo abba Waltherum Aurelianensium episcopum misit, obsecrans Hludowico regi, ut partem regni Hlotharii, quam suus genitor Karolo inter se dividendo regnum consensit, acciperet et abiret in regnum suum et pacem suis sineret habere consobrinis.
411Anonymus, Carmina ad schisma Alexandrinum, 1; 24
A. Ludit et eludit suus illum nominis error, Nomen ab opposito, non quia vincat, habet.
412Anonymus, Carmina ad schisma Alexandrinum, 1; 39
O. Oro, notate meo, suus ille suo placet, ulli De se sive suo credere nullus habet.
413Anonymus, Chronica Coloniensis 1273-1376, 33; 47 (opus c.1376)
Anno Domini MCCCXXXIIII. Benedictus XII. nacione Tholosanus, monachus et de numero cardinalium de ordine Cystersiensi, sedit annis VII mensibus IIII diebus X. Hic sicut antecessor suus in Avinione cum curia sua manens palacium papale, quod antecessor suus inchoaverat, magnis atque pulcherrimis edificiis augmentavit.
414Anonymus, Chronica Coloniensis 1273-1376, 33; 48 (opus c.1376)
Idem eciam sentencias et processus excommunicacionis prosequens, quas predecessor suus contra Lodovicum imperatorem IIII. supradictum fulminaverat, aggravavit deponens eundem Lodovicum, quantum in ipso fuit, auctoritate sacerdotali ab omni dignitate et nomine regio atque imperiali necnon et ducali.
415Anonymus, Chronica Coloniensis 1273-1376, 51; 239 (opus c.1376)
Iohannes vero rex Francie congregato iam exercitu infra civitatem se continens locum pugne non dedit, cum tamen suus altero exercitu foret maior.
416Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 154 (opus c.1327)
Anno Domini MCCºLXXXX., cum esset rex in civitate Nuͤrmberch et super quibusdam causis et negociis cum principibus placitaret, essetque ibi etiam dominus Ludwicus illustris dux Bawarie et filius suus iunior dux Ludwicus, quem genuit per dominam Annam serenissimam ducissam de Polonia, ubi inter cetera que fiebant ibi spectacula, sicut moris est in curiis regum, erant ibi nobiles curiosi, qui vehementer in hastiludio se spectante populo exercebant.
417Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 218 (opus c.1327)
Cuius prerogative gracie heres extitit Ludwicus filius suus novissimus, eadem gracia vernans pariter et coruscans.
418Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 306 (opus c.1327)
Et cum iam vellet etiam quiescere post laborem, cor eius ardore ambicionis nimium inflammatum ipsum quiescere non sinens, nacta occasione contra regem Bohemie Wenezlaum quondam consobrinum suum, virum optimum et illustrissimum, illum parat bellorum pondere fatigare pro quibusdam feodis ac provinciis pertinentibus ad Romanum imperium, quas ipse et pater suus Otakhrus hactenus iniuste in sua tenuerunt potestate.
419Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 323 (opus c.1327)
20; SS. XXII, 464): Post quem Venzeslaus filius eius iusticia et sanctitate preclarus, cui frater suus Boleslaus piis et sanctis ipsius actibus invidens inique adversatur.
420Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 514 (opus c.1327)
Interim filius suus Ludwicus adolescentulus, filiasterregis, in Bawaria moritur et in Fuͤrstenvelt in sepulchro progenitorum suorum honestius sepelitur.
421Anonymus, Chronica de gestis principum, 27; 664 (opus c.1327)
Revertente autem anno tota estate Australis et frater suus in Swevia preparant se toto conamine, ut multitudine armatorum collecta regem Ludwicum in Bawaria invaderent et, quantum possent, ipsum destruerent et fugarent.
422Anonymus, Chronica et catalogi Langobardorum, 524, 525; 15
Sicque factum est, ut, dum servo Dei unus suus caballus redditur, omnes a singulis receperentur.
423Anonymus, Chronica Ludowici incliti imperatoris quarti, 119; 24 (opus c.1341)
Nichilominus vero frater suus dominus Rudolfus dux non erat sibi in adiutorio.
424Anonymus, Chronica Ludowici incliti imperatoris quarti, 119; 127 (opus c.1341)
Quod adhuc observat frater suus Australis dux Albertus.
425Anonymus, Chronica Ludowici incliti imperatoris quarti, 119; 175 (opus c.1341)
Unde ubi pater familias est largus, dispensator suus non tenetur esse tenax.
426Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 8, 10; 9
Rex Francie et filius suus sine gladio in quadam [insula] Corit nomine mortui sunt, et exercitus suus a soldano eiusdem insule occisus est; insuper XL naves Karoli cum exercitu reliquo perierunt.
427Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 8, 34; 75
Tunc minor frater suus dictus Otto eciam debitam partem ducatus Austrie et Stirie habere cupiebat, quam frater senior sepe dictus sibi tradere denegabat.
428Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 12, 14; 84
Filius quoque eiusdem nomine Iohannes aput patrem in peregrinacione prope Terram Sanctam in castris, non in bello, sed febre sicut et pater suus obiit super mare aput Tunis.
429Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 25, 26; 9
Et in vigilia apostolorum Symonis et Iude ad tria milia circiter prope Hallis Albertus langravius Turingie et germanus suus Theodericus marchio de Landisberc, filii senioris marchionis Misnensis Heinrici, Saxones devastantes in multitudine gravi et manu valida terras eorum et dyocesim Nuwenburg, facientes incendia et asportantes spolia multa, prelio invaserunt.
430Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 341
Iste Valerianus et filius suus Galienus imperatores occisi sunt.
431Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 444
Anno Domini CCCXLI. Constantius filius Constantini Magni imperium adeptus cum fratribus suis Constantino et Constante regnavit annis XXIII. Iste Constantinus et frater suus Constans Spariter occisi sunt.
432Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 920
Hic Zacharias papa constituit, ut nulli in matrimonio coniungantur, per quos patres eorum sunt compatres effecti, hoc est, quod nullus suam sororem spiritualem ducat in uxorem, quam suus pater vel mater levavit de baptismo.
433Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 946
Cui successit filius suus Ludewicus.
434Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 950
Hic Ludewicus fundavit Hildensheim et Corbeiam , sicut Karolus pater suus Fuldam et Hersvelt et Paderburnen et multa alia.
435Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1007
Arnolfo imperatore turpiter mortuo, Ludewicus filius suus successit ei ing imperio et regnavit annis XII. Hic Ludewicus pugnavit cum Ungaris et victus est.
436Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1061
Sed cum hic papa quadam die Rome in capella, quam construxit Constantinus et Helena, ubi et plurimas reliquias recondiderunt, que vocatur Ierusalem, missarum sollempnia celebrasset, dixit ei suus dominus dyabolus: 'Ecce in Ierusalem fuisti, nunc morieris tu et non vives'.
437Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1187
Cui successit filius suus Heinricus V. et imperator regnavit annis XX, et sepultus est in Spira.
438Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1236
Et constituit, de spirituali cognatione scilicet, quod nullus suam spiritualem sororem, quam pater suus vel mater sua levavit de sacro fonte, ducat in uxorem.
439Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1246
Cui successit filius suus Heinricus.
440Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1318
Illam sepulturam huius pape suus successor Gregorius papa fecit fieri.
441Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1328
Constituit etiam, quod filius sacerdotis non potest ducere in uxorem puellam, quam pater suus baptizavit; et constituit, quod layci, cuiuscumque sint religionis, predicare non debeant.
442Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1362
Postea in brevi bello ipse idem rex Francie a soldano Babylonie, id est a Pharaone rege Egypti, captus est, et suus Christianus exercitus totus dissipatus et occisus est.
443Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1398
Rex Conradus, filius suus, post breve tempus etiam misere mortuus, sepultus est aput patrem.
444Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1432
In vigilia apostolorum Symonis et Iude ad tria miliaria circiter prope Hallis Albertus langravius Thuringie et germanus suus Theodricus marchio de Landesberg, filii senioris marchionis Misnensis Heinrici, Saxones devastantes in multitudine gravi et manu valida terras eorum et dyocesim Nuwenburgensem et dyocesim Merseburgensem, facientes incendia et asportantes spolia multa, prelio invaserunt; in quo conflictu crudeli et hostili odio ferocissime a mane, scilicet post ortum solis, usque post horam nonam diei dimicatum est.
445Anonymus, Chronica minor minoritae Erfordensis, 524; 1436
Anno Domini MCCLXIIII. orta discordia inter regem Anglie et universitatem eiusdem regni, congressi sunt cum multitudine pugnatorum; in quo conflictu duo reges, scilicet rex Anglie et rex frater suus, et duo filii ipsorum a populo captivi ducti sunt cum aliis multis nobilibus; et ibidem ceciderunt plura milia occisorum.
446Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 1; 1263 (opus 1202)
877. De Karolo iuniore 77. A. 879. Karolus iunior, filius Ludovici Germanorum regis, filii Ludovici Pii imperatoris, cum fratribus suis Karlomanno et Ludovico ann. 11. Ludovicus quidem, frater suus, ut aiunt, tenuit Ostrofranciam, Karlomannus Bawariam, ipse Karolus iunior imperium Romanum.
447Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 1; 1264 (opus 1202)
In Francia vero post Karolum Calvum regnavit filius suus Ludovicus Baibus ann. 2. Hic ex Ansgarda, coniuge sua, habuit duos filios, Ludovicum et Karlomannum.
448Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 6c; 81 (opus 1202)
Qualiter autem, Tirsachio mortuo, Alexius se ab eis abalienaverit et mala pro bonis reddiderit, et quomodo ab eis capta civitate Baldewinus comes Flandrie in imperatorem sublimatus sit, per hanc epistolam, quam idem comes Adolfo Coloniensi archiepiscopo transmisit, cognosci potest: Reverendo patri suo et karissimo domino et consanguineo suo A[dolfo] Dei gratia Coloniensi archiepiscopo Baldewinus eadem gratia fidelissimus in Christo imperator a Deo coronatus, Romanorum moderator et semper augustus, Flandriae et Hinehau comes, consanguineus et fidelis suus, omnem beatitudinem vitae quae nunc est et futurae.
449Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 8; 19 (opus 1202)
Ibi sub eo equus suus optimus est interfectus, et ipse inter clipeum et corpus lanceas crudeliter est petitus.
450Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 8a; 42 (opus 1202)
Richardus rex Angliae obiit; cui frater suus Iohannes succedit.
451Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 12 (opus 1202)
Qui, reconciliatis sibi baronibus terrae, Ludewico regi Franciae secundo cum copioso exercitu et pluribus navibus Angliam revertenti occurrit, et navali prelio commisso, magnam multitudinem exercitus, captis et submersis navibus, occidit ipsumque in quodam fortissimo castro obsidione cinxit, et in tantum artavit, ut totam terram, quam pater suus patri eius abstulerat, datis obsidibus reddi promitteret.
452Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 273 (opus 1202)
Cui succedit filius suus Ludewicus adhuc puer in regnum.
453Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 315 (opus 1202)
Anno Domini 1230. In Hispania rex Legionensis et filius suus rex Castelle arma contra Sarracenos sumunt et magnam partem terre occupant, capta civitate que Emerita dicebatur.
454Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 664 (opus 1202)
Cum quodam rege Ruscie singulariter in prelio dimicans, ipsum interfecit et ab eodem mortale vulnus accepit, supervivendo duobus diebus; exercitus tamen suus triumphavit.
455Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 9b; 725 (opus 1202)
Post cuius recessum Henricus, filius suus naturalis, rex Sardinie, in congressione habita contra Bolonienses post longam decertationem, quam strenue et viriliter exercuerat, tandem lassus capitur et custodie mancipatur.
456Anonymus, Chronica regia Coloniensis, 26, 25; 195 (opus 1202)
Marchio Cunradus quietus in Sur esse nec confligere cum paganis statuit, ne, si exercitus suus perimeretur, civitas a christianis perditum iret.
457Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 11; 20
Quod hac de causa dicitur esse factum, quia, cum predictus rex ante eleccionem dux esset Austrie et frater suus, pater predicti Iohannis, qui ante aliquot annos obierat, similiter ipsius Austrie dux fuisset, rex suo filio Austriam tradiderat, Iohannem vero secum detinebat, in omnibus ei providendo; qui cum ad adultam etatem pervenisset, regem precibus movit, quatinus ei sua pars hereditaria redderetur, ut, cum ipse per se dominaretur, de suis indigenciis ad ipsum respectum non haberet.
458Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 13; 60
Cui successit filius suus Bolezlaus, filius sororis regis Romanorum Alberti, qui ante eciam fuit electus in regem Ungarie.
459Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 13; 65
Insuper litteras ad Albertum regem Romanorum mittentes ei ad memoriam revocabant, quod Adolfus rex, predecessor suus, Thuringiam pro multis milibus marcarum comparaverat a dicto lantgravio, et quod se regno Romano per fedus et iusiurandum subdidissent.
460Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 13; 73
Cui rex pater suus filiam ducis Kalisie uxorem dedit, que ante fuerat in matrimonio regis Wenezlai, quam sorore regis Romanorum mortua duxerat in uxorem.
461Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 13; 94
Rex igitur per Thuringiam et terram Orientalem transiens, Boemiam adiit, variis cladibus eam opprimens, ubi filius suus dux Austrie ei cum valida manu in adiutorium venit.
462Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 19; 145
Marchio vocatus respondit se sororem [suam] non vi, sed propter infamiam et obprobrium et contemptum, quem sibi idem vir suus innocenter ingesserat, sevocasse.
463Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 19; 149
Lantgravius hec audiens contristatus est et adiens imperatorem querimoniam fecit, quod marchio sororius suus coniugem suam abstulisset clamdestine ac fraudulenter.
464Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 207; 417
Postea in brevi ipse rex Francie a soldano Babilonie, id est a Pharaone rege Egipti, captus est, et suus Christianus exercitus totus dissipatus et occisus est.
465Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 207; 578
Anno Domini MCCLXIIII. orta gravi discordia inter regem Anglie et universitatem regni eiusdem, congressi sunt cum multitudine pugnatorum; in quo conflictu duo reges, scilicet rex Anglie et rex frater suus, et duo filii ipsorum a populo captivi ducti sunt cum aliis multis nobilibus.
466Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 207; 679
Filius quoque eiusdem regis Ludewici nomine Iohannes apud patrem in eadem peregrinacione prope Terram Sanctam in castris, non in bello, sed febre sicut pater suus obiit super mare apud Tunis .
467Anonymus, Chronica Sancti Petri Erfordensis moderna, 150, 280; 109
Dux de Meckilburc, comes de Anhalt, duo fratres de Holloch, quorum unus ibidem obiit, quem tamen frater suus in patriam mortuum reduxit.
468Anonymus, Chronica universalis Turicensis, 89; LXXXVI (opus c.1285)
Isti Pharamundo filius eius Clodio, cui Clodioni Meroveus, non filius, sed affinis Clodionis, cui filius suus Clipericus homo magne vilitatis, cui Cliperico filius suus successit Clodoveus, qui a beato Remigio baptizatus primus Francorum regum fuit Christianus.
469Anonymus, Chronica universalis Turicensis, 89; LXXXVI (opus c.1285)
Isti Clodoveo filius Clotarius, cui filius suus Clipericus, cui Dagobertus, cui Clodoveus, cui Theodoricus, cui Childebertus, cui Dagobertus, cui Hildericus, cui Ansebertus, cui Arnoldus, cui successit Arnolfus, qui curie regalis linquens fastigia, factus heremita, ad episcopatum assumptus est Methensem.
470Anonymus, Chronica universalis Turicensis, 89; LXXXVI (opus c.1285)
Hic sententiam, quam predecessor suus Honorius contra Fridericum fulminaverat, roborando renovavit, quia dum concilium Rome celebrare nititur et ab imperatore vie per mare ac terram artantur, duo cardinales et multi prelati abbates et clerici, maxime per mare ad concilium venientes, per imperatoris fautores capiuntur.
471Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 141 (opus 1487)
Tunc fuit summus consiliarius Ulricus Rufus de Cronenberg miles vicedominus suus.
472Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 390 (opus 1487)
Hoc anno .. estate obiit Henricus lantgravius Hassie, vir magnanimus et probus in vita sua; cui successit Hermannus fratruelis suus.
473Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 562 (opus 1487)
Et hoc ita contigit, ut sequitur: quidam dives dominus habens multas vineas de botris prematurescentibus et putrescentibus collectis omnia sua vasa et dolia implevit, bonis et recentibus botris adhuc in vitibus remanentibus; cum autem vasa non haberet, voluit vina collecta in terram profundere; sed quidam suus amicus hoc sibi dissuasit.
474Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 681 (opus 1487)
Qui potuit comparari Saturno planete – nam illo regnante mundus vix est cupiens –: nempe ipso vivente semper totus clerus suus cum laicis multipliciter fuit excoriatus et ab armigeris continue oppressus, nec aliquam fecit ipsis resistenciam, id est vilem seu debilem, homo inutilis!
475Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 686 (opus 1487)
et 6 solidos de moneta Renensi, ipse et quilibet successor suus habebit.
476Anonymus, Chronicon Moguntinum, 10; 766 (opus 1487)
Item in pretacta convocatione principum fuerunt dux Fridericus de Brunßwig et frater suus carnalis dux in Lunenburg.
477Anonymus, Chronologica regnorum Francorum, 481; 1
[HAEC SUNT add. C 1a. b] NOMINA REGUM FRANCORUM. Chlotarius regnavit annus XLVII. Dagobertus [filius suus add. C 1b] regnavit annus XVII. [Regii hucusque m. al. in mg. add. C 2a].
478Anonymus, Chronologica regnorum Francorum, 481; 2
Sigobertus [nepus suus add. C 1b] regnavit annus XXIII. Hildebertus [id est add. C 1a] adoptivus [filius add. C 1 b] [annum I add. C 2 a. b. b].
479Anonymus, De anulo et baculo versus, p1; 37
Ordine tum sacro promotus sacra ministret Presul, et illud agat quod suus ordo iubet.
480Anonymus, De origine gentis Swevorum, 10; 7 (opus c.1200)
Eo tempore Wilheri Alpkerum filium Roͮsteini de Wilzin in ipsa regione creaverant ducem pro rege, quia idem Wilheri cum longe ante trucidarentur, rex suus Waldericus cum omni stirpe regia est deletus.
481Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 321
Unde facta dissensione inter ipsos etiam principes adversae partis, occisus est ibi Thiederichus comes, habens in coniugio sororem Egberthi marchionis; quem cum alter Thiederichus, suus scilicet cognatus, coepisset defendere, occisus est et ipse.
482Anonymus, De unitate ecclesiae conservanda, 36; 674
Sed propter transgressionem iuramentorum facta sunt haec omnia, et ille marchio occisus est infidelitatis suae causa, et iam non poterit ei prodesse vel suus Gregorius vel aliquis illius partis episcopus, quoniam, iuxta quod in libro de dominica oratione scribit sanctus Cyprianus episcopus: Discordans et dissidens et pacem cum fratribus non habens, nec si pro Domini nomine occisus fuerit, crimen dissensionis fraternae poterit evadere, quia, sicut scriptum est, qui fratrem suum odit homicida est, nec ad regnum caelorum pervenit aut cum Deo vivit homicida.
483Anonymus, Dialogus de pontificatu, 1; 41
In concilio vel potius curia nuper in Bisuntina diocesi celebrata, cum et dominus imperator et suus papa rexque Datiae ac totus conventus episcoporum consedissent, quidam clericus veteranus, aecclesiae beati Petri Rome decanus, magna se et utilia spondens dicturum, silentium postulavit, et cum tanta promissione sua universos reddidisset adtentos, altius ordiens, multos scismaticos et causas scismatis, superbiam videlicet et avaritiam Romanorum, longe retro revolvens recitavit, tandemque post longum sermonem ita exempla sua et similitudines adaptavit, ut diceret: 'Sic accidit etiam tempore istorum duorum invasorum'.
484Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 10; 43
" Interrogatus si dictus Cunczlinus nepos suus fuerit tunc temporis in domo, quando dictus laicus fuit aput ipsum, respondit: „Non recorder, potuit tamen bene fuisse, quia scio, quod ipse eciam est eiusdem fidei sicuti et ego, et mater sua Elizabeth predicta et me et ipsum induxit ad eandem fidem".
485Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 10; 57
Interrogatus si frater suus Henzlinus cultellator sit eciam de secta, respondit: „Ipse est mortuus et bene octo annis non vidi eum".
486Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 10; 60
Et inquisitor convicit ipsum de mendacio et periurio, cum veritatem dicere iuraverit, et tamen mentitur, quia frater suus infra tres vel quatuor annos fuit in villa Iarossow et cum ipso in domo sua mansit diebus plurimis et antea eciam manserat cum eo medio anno.
487Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 10; 63
Interrogatus si ipse frater suus sit de secta, respondit quod sic.
488Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 10; 69
Interrogatus si frater suus sit unus de predicatoribus secte predicte, respondit quod non.
489Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 11; 1
(1) .../ responderit amicus suus, respondit quod nichil sciat de hoc.
490Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 11; 14
Interrogatus ab eodem, quare Pitrolphus iret cum curru, respondit quod esset amicus suus et conduceret eum.
491Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 11; 31
Item dixit, quod in domo Andree dictus dominus dedit cuilibet puero unum denarium – videlicet Albertus –, et quod eodem die, quando pater suus Conradus detentus fuit, fuerunt in domo Reuleri.
492Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 19; 6
– de Brunna, qui habet duos filios qui arte textorum informantur, sit suus avunculus, et habet domunculam parvam prope murum; et area non sua domus predicte.
493Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 19; 9
Post hec suus socius ivit in Poczatek et ibi mendicavit, et Hermannus in Novam domum et ibi fuit arestatus.
494Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 19; 31
(7) Ieclinus filius Cunczlini, fratris Phillippi tonsoris pannorum in Longa platea, cuius mater Iutta manet aput aurifabrum iuxta maccella et venit de Grecz – iam sunt duo anni – et est textrix peplorum, qui aductus ad inquisitorem confessatus est se audivisse a patruo Phill(ippo) predicto, quod inpositum fuit sibi quod hereticus, et quod pater suus fuisset crematus pro heresi in Grecz.
495Anonymus, Fontes inquisitionis Bohemicae, p1, 175; 57
Interrogata si iste pellifex, qui modo hic crematus fuit pro heresi, fuerit cognatus suus, respondit quod non, sed ipsa bene novit eum in Praga, quia ipse frequenter intrabat domum predicte Wende, que est cremata; „et ego eciam mansi aput eandem uno anno".
496Anonymus, Gesta abbatum Fontanellensium, 11, 4; 2
Sub huius denique amministratione quidam paterfamilias nomine Hrotmundus ob gratiam vitae contemplativae mundani fugiens culmen honoris, ad conversionem venit, ac filius suus nomine Milo; amboque comam capitis sibi deponentes, effecti sunt milites Christi.
497Anonymus, Liber chronicorum sive annalis Erfordensis, 724, 31; 213
Et accersito quodam sacerdote nigromantico didicit ab eo, quod pater suus esset in Inferno.
498Anonymus, Liber chronicorum sive annalis Erfordensis, 724, 31; 404
Anno Domini MCCLXXVII. Albertus lantgravius et Theodericus frater suus Misnensis ceperunt castrum in Bercka; unde comites et nobiles et ministeriales Thuringie contra lantgravium insurrexerunt, eo quod ante cum ipsis pacem servare iuraverat.
499Anonymus, Liber chronicorum sive annalis Erfordensis, 724, 31; 503
Sed papa suus in Ytalia manens tandem a suis pro pecunia venditur et presentatur Iohanni pape, fide prius facta proditoribus, quod nec in persona nec in re quibuscumque lederetur.
500Anonymus, Liber historiae Francorum, p1, 41; 28
Rex vero, tota terra Saxonorum vastata, populo illo interfecto, non ibi maiorem hominem viventem reliquit, nisi ut gladius suus, quod spata vocant, per longum habebat.