'vires' - search in All Authors, Showing 1 to 500 of 11483 hits      Show next 500

1Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0431A (auctor c.945–1004)
Saepe namque, ut inductione cognovimus, easdem vires taciturnitas argumento invehit, quas eloquentia, quae illationis necessitatem colligit.
2Abbo Floriacensis, Epistolae, 139, 0432C (auctor c.945–1004)
Neutrum tamen firmas vires defensionis suggerit, maxime tibi qui incentor factus es vitiorum, ad hoc electus ut fieres magister virtutum.
3Abbo Floriacensis, Praefatio commentarii in cyclum Victorii, 139, 0569D (auctor c.945–1004)
Calculum Victorii dum quondam fratribus, qui manu sancti desiderii pulsabant intima mei pectoris, pro modulo meae parvitatis traderem, et praecordiali amore eis devinctus vera obedientia deservirem, summis eorum precibus coactus, negotium cui vires vix sufficiunt aggredior, et quae verbotenus simpliciter prosequebar, charitatis obtentu iniunxerunt, ut quodam elucubrationis commenti modo paginis inderem, ac adiectis pluribus sententiis, aliquo modo lucidius enuclearem.
4Abbo Floriacensis, Quaestiones grammaticales, 139, 0523B (auctor c.945–1004)
Nunc quia ita contigit per obedientiam, quae melior est victimis, non solum fratrum cum quibus moror imperiis deservire gestio, verum etiam quibusque huius insulae iuxta modulum meae parvitatis desidero prodesse, quoniam non sine divino constat moderamine gestum quod, sedatis fluctibus marinae tempestatis, ad id deveni exsilii cum mira tranquillitate tam vasti aequoris; ubi dum quibusdam studiorum occupationibus detineor, levior sit calamitatis miseria quam tolero, quandoquidem benevolentia eorum cum quibus habito ad id me compellit ut non solum pro posse velim fraternis necessitatibus succurrere, sed etiam ultra vires velle.
5Abbo Floriacensis Hugo Francorum Robertus F, Canones, 139, 0479A (auctor 1000)
Illi, ut notum est, immemores salutis suae, propria manu seipsos interimunt, in semetipsos suosque reges proprias convertendo vires.
6Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0727D (auctor fl. 923)
Belligeros inter cunctos gemini radiabant Plus aliis fortes, alter comes, alter et abba Alter Odo victor, bellis invictus ab ullis, Confortando fatigatis vires revocabat, Lustrabat iugiter speculam perimens inimicos; Qui vero cupiunt murum succidere musclis, Addit eis oleum ceramque picemque ministrans, Mixta simul liquefacta foco ferventia valde, Quae Danis cervice comas uruntque trahuntque.
7Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0731C (auctor fl. 923)
Haec bellum patitur, multo maiora set ille; Haec depicta gemit vario sub vulnere rubra, Ille virum luget vires obitusque fluentes.
8Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0732B (auctor fl. 923)
Respiciensque suas et quos fundaverat artus Omnipotens fabricas modicum Danis superari, Exhibuit nostris vires animosque valentes, Inpertitus eis sensus equidem tremebundos.
9Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0745C (auctor fl. 923)
Unde fatigati vires revocant sibi fortes, Atque resistere decertant bellando protervis, Qui turrim repetunt, pontem vel menia linquunt.
10Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0752C (auctor fl. 923)
Francia cur latitas vires, narra, peto, priscas.
11Abbo Sangermanensis, De bello Parisiaco, 132, 0754A (auctor fl. 923)
Haec facis; haec aliae faciunt gentes ita nullae; Haec tria ni linquas, vires regnumque paternum Omne scelus super his Christi, cuius quoque vates, Nasci testantur bibli: fuge, Francia.
12Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0020A (auctor fl. 1150)
Unde et propter fraudem suggestionis in talibus vulpi comparatur, ut ibi: Capite nobis vulpes parvulas, quae demoliuntur vineam meam (Cant. II) . Similiter et in his quae per impotentiam fiunt, aliqua est attenuatio culpae: quia adeo violenta est tentatio, quod non suppetunt vires resistendi: ut forte in edulio lentis Esau (Gen. XXV) , et in tentatione mulieris illius fatuae, quae apprehenso pallio Ioseph dixit: Dormi mecum (Gen. XXXIX) . Quanto enim maior est violentia tentationis, tanto minor est voluntas peccati: et e contrario, quanto minor est tentationis violentia, tanto maior est voluntas peccati.
13Absalon Sprinckirsbacensis, Sermones, 211, 0067A (auctor fl. 1150)
Primum igitur pacis et concordiae vivum exemplum formica reliquit, quae suam comparem forte plus iusto oneratam, naturali quadam charitate alleviat, ne supra vires grandi pressum onere modicum corpus deficiat.
14Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0505C (auctor 969-988)
Si vires vos destituere acclamatis, meliora sentientes perquirite, nos fautores, coadiutores in talibus negotiis fore confidite.
15Adalbero Remensis, Epistolae, 137, 0517B (auctor 969-988)
Quamvis enim sanctuarium Domini pervaseritis, reginam, cui quae novimus iurastis, comprehenderitis, episcopum Laudunensem carceri mancipaveritis, episcoporum anathema neglexeritis, taceo de seniore meo, contra quem ultra vires negotium suscepistis: tamen beneficii, quo erga me usi estis cum telis hostium, quae subduxistis, immemor esse non possum.
16Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 72, 174; 1 (opus 1158-1170)
Proinde, dilectissimi in Christo fratres et in agricultura summi patris familias sollertissimi cooperatores, ut donum, quod in predicta ecclesia pio studio inceptum est, deperire non valeat, sed de bono in melius semper augeri, fraternitatis vestre studium presentibus litteris incitamus et in domino exhortantes monemus, quatenus predictum filium nostrum Adelbertum abbatem attentius habeatis commendatum et ad reedificationem ac meliorationem eiusdem ecclesie vires ei et auxilium pro beati Petri et nostra reverentia prestetis atque peccuniam, que pro restauratione ipsius loci collecta est sive mutuata, in manu eius ac fratrum suorum faciatis assignari.
17Adalbertus abbas Heidenheimensis, Relatio, p1, 118, 286; 1 (opus 1158-1170)
Factum est autem, ut abbas gravi et inmedicabili infirmitate tangeretur - adeo, ut super vires suas magis ex desiderii virtute quam ex corporis fortitudine iugum inposite sibi obedientie portaret - eo, quod in continua viscerum tortura et in aliis gravibus, sed ocultis infirmitatibus assidue laboraret.
18Adalbertus Samaritanus, Praecepta dictaminum, 4, 12; 6 (auctor -c.1150)
Cum in omnibus rebus precipua debeat esse equitatis ratio ac vires superemineat discretionis moderatio, maxime in ecclesiasticis negotiis iustitie debet vigere correctio.
19Adalgerus episcopus, De studio virtutum, 134, 0924D (auctor fl. 964)
Sume parvum cibum in tempore suo, et recolligens vires tuas fac aliquantulum opus Dei, et iacta in Deum cogitatum tuum, quod tuis laboribus hanc impugnationem non poteris superare.
20Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0479A (auctor 1068-1081)
Regnum in contentione remansit, multa inter fratres discordia, bellum maximum in quo, ut historici testantur, omnes vires Francorum consumptae sunt.
21Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0509B (auctor 1068-1081)
Et quamvis decorem urbis amiserit, vires adhuc retinet metropolis, viduitatis suae dampna consolans in provectu filiorum, quos per totam septentrionis latitudinem suae legationi cotidie videt accrescere.
22Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0534A (auctor 1068-1081)
Haec aemulatio partium, dum prius occulta esset, ex eo tempore vires accepit et crevit in immensum.
23Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 146, 0561A (auctor 1068-1081)
Videns basilicae noviter inceptae opus inmensum vires quaerere maximas, nimis praecipiti usus consilio, statim murum civitatis a decessoribus orsum et quasi minus necessarium destrui fecit, iussitque lapides in templo poni.
24Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, p2, XXII; 2 (auctor -1081)
Multa inter fratres discordia, bellum maximum, in quo, ut historici testantur, omnes vires Francorum consumptae sunt.
25Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XVII; 7 (auctor -1081)
Inter quos metropolis Hammaburg caput extollit, olim viris et armis potens, agro et frugibus felix; nunc vero peccatorum vindictae patensin solitudinem redacta est; et quamvis decorem urbis amiserit, vires adhuc retinet metropolis, viduitatis suae dampna consolans in provectu filiorum, quos per totam septentrionis latitudinem suae legationi cotidie videt accrescere.
26Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 61, XLVIII; 6 (auctor -1081)
Haec aemulatio partium, dum prius occulta esset, ex eo tempore vires accepit et crevit in immensum.
27Adamus Bremensis, Gesta Hammaburgensis ecclesiae pontificum, 142, III; 1 (auctor -1081)
Anno ordinationis suae primo, postquam pontifex sollempniter intronizatus ecclesiae Bremae nuptias peregit, videns basilicae noviter inceptae opus inmensum vires quaerere maximas, nimis precipiti usus consilio statim murum civitatis a decessoribus orsum et quasi minus necessarium destrui fecit iussitque lapides in templo poni.
28Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0583B (auctor 1145-1221)
Solerter prudentis animi consideratio pensat ut quod postulati animum possit offendere aut vires excedere requirere non praesumat.
29Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0583C (auctor 1145-1221)
Dilectio est mihi modica, scientia tenuis, occupatio multiplex, dolor animi plurimus, labor mentis et corporis ultra vires.
30Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0595A (auctor 1145-1221)
Cum panibus huiusmodi saturatus fueris, saltem serva mihi aliquid de reliquiis, ut ex eis refectus possim et ipse in laboribus meis subsistere, quos supra modum et ultra vires noveris excrevisse.
31Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0611D (auctor 1145-1221)
Ille tibi vires tribuat, ille te, sponsumque tuum, sobolemque tuam, in omni pace et salute custodiat, qui se diligentium vota semper prospicit, et felici perseverantiae in praemium se exponit.
32Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0672D (auctor 1145-1221)
Verum dum vires pensarem, dum metirer ingenium, poenitere me coepit obligationis meae et suscepti oneris, quod portare non possem.
33Adamus Perseniae, Epistolae, 211, 0673A (auctor 1145-1221)
Ecce tu proposito meo impune obvias, quieti reniteris, mensuram cogis excedere: dumque rerum natura non habet, de vena tenui speras affluentiam fluentorum, et res quidem quam postulas utilis est valde et necessaria, maior quam meis conatibus conveniat, exiguitati autem meae nimis difficilis et ardua supra modum; verumtamen, orante Christoque largiente auxilium, aggrediar loqui quod nescio, docere incipiam quod non didici, confidens quod vires quas imperitia denegat, et obediendi humilitas, et tua charitas et larga Dei benignitas ministrabunt.
34Adamus Perseniae, Mariale, 211, 0740C (auctor 1145-1221)
Alioquin nisi astiteris parturienti Ecclesiae, et obstetricis morem geras sponsae filii tui, vires parturiens non habebit.
35Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0449D (auctor c.1140–1212)
Premitur, et opprimitur: et inde hoc, quia supra vires oneratur.
36Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0507B (auctor c.1140–1212)
Tertio necesse tibi est ut metiri studeas vires tuas, si forte quod aggredi proponis usque ad debitum finem perducere possis.
37Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0529C (auctor c.1140–1212)
In desideriis quippe carnis, fieri curam, Apostolus vetat (Rom. XIII, 14) . Itaque quantum valetudo permittit, abstinentia escae et potus caro domanda est, ne si ultra vires restringatur, ab exercitatione boni operis fracta, enervetur.
38Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0532A (auctor c.1140–1212)
Sed cum vires pristinas reparaverint, redeant ad feliciorem consuetudinem suam: quae famulos Dei tanto amplius decet, quanto minus indigent.
39Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0570C (auctor c.1140–1212)
VIII. Sequitur, ut autem cuncta ista serventur, es si quid minus servatum fuerit, non negligenter praetereatur: sed ut emendandum, corrigendumque curetur; ad praepositum praecipue pertinebit, ut ad presbyterum, cuius apud vos maior est auctoritas, referat, quod modum, vel vires eius excedit.
40Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0571B (auctor c.1140–1212)
Haec igitur duo, referente praeposito ad presbyterum, quod modum, vel vires eius excedit: hoc est, consulente eum super his, in quibus ipse minus sibi sufficit, studiose exercenda sunt: primum quidem, ut cuncta ista serventur: secundum vero, si quid minus servatum fuerit, non negligenter praetereatur; sed ut emendandum, corrigendumque curetur.
41Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0581A (auctor c.1140–1212)
Leonum in medium vires afferimus nos agilitate non agili, sub nostro pulvere moventes formicae magis, quam viventes.
42Adamus Scotus, De ordine habitu et professione canonicorum ordinis Praemonstratensis, 198, 0608D (auctor c.1140–1212)
Non admittantur in ea ficti, qui cum sani sint, simulatam quamdam solent praetendere infirmitatem, sed et infirmi, cum vires pristinas reparaverint, redeant ad feliciorem consuetudinem suam, quae famulos Dei tanto amplius decet, quanto minus indigent.
43Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0723A (auctor c.1140–1212)
Porro Alexander clericis et monachis satis humilis et amabilis erat, caeteris subditorum supra modum terribilis; homo magni cordis, ultra vires suas se in omnibus extendens.
44Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0723A (auctor c.1140–1212)
Erat autem litteratus, et in ordinandis ecclesiis, et reliquiis sanctorum perquirendis, in vestibus sacerdotalibus, librisque sacris conficiendis et ordinandis studiosissimus: omnibus advenientibus etiam supra vires suas liberalissimus, circa pauperes ita devotus, ut in nulla re magis delectari quam in eis suscipiendis, lavandis, alendis, vestiendisque videretur.
45Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0743C (auctor c.1140–1212)
Verumtamen iniustum omnino censeo, ut, in quantum ipse mihi, sine quo possumus nihil, vires ministraverit, his, super quibus me vestra praeceptio compellit, desit obauditio mea.
46Adamus Scotus, De tripartito tabernaculo, 198, 0776B (auctor c.1140–1212)
Ut enimait quis: Arcum ni cesses tendere, lentus erit. (OVID. Her., epist IV, 90.) Et idem ait: Quod caret alterna requie, durabile non est: Haec reparat vires, fessaque membra levat. (Ibid., 87, 88.) Ecce, haec sunt quinque genera actionum, quas exercere debent activi: operatio videlicet bona, spontanea, pura, discreta et firma.
47Adamus Scotus, Sermones, 198, 0194D (auctor c.1140–1212)
- 10. Deus dura ex eius amore sufferentibus vires suggerit, et spe retributionis erigit.
48Adamus Scotus, Sermones, 198, 0369B (auctor c.1140–1212)
En sex opera misericordiae, quibus indigentiae debemus proximorum iuxta vires occurrere, sed prodesse etiam iuxta vires velle (Matth. XXV, 35) . Sunt et octo alia, in quibus corporalis nostra sanctitas consistit, quam profecto quandiu sollicite custodis, de hoc quinto templo non discedis: et si ea audire desideras, primum est rigor ieiuniorum: secundum instantia vigiliarum; tertium in manuum labore exercitium; quartum munditia in carnis castitate: quintum gravitas in vultu: sextum utilis parcitas in affatu: septimum vilitas in habitu; octavum maturitas in incessu.
49Adelboldus Traiectensis, De rebus gestis S. Henrici, 140, 0105B (auctor 1010-1026)
Animositas enim Longobardorum nimium fervebat, et ex eventu bellico contra Ottonem Ducem, adhuc contumaciae vires habebat.
50Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Apud Cannas Appuliae vicum Lucius Aemilius Paulus, et P. Terentius Varro consules, contra Annibalem missi, omnes pene Romanae spei vires perdiderunt: quadraginta et quatuor millia Romanorum interfecta.
50Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0061B (auctor -875)
Flaminius proconsul, Philippum regem et cum eo Thracas, Macedones, Illyrios, multasque praeterea gentes, quae in auxilium eius venerant, bello subegit.
51Ado Viennensis, Chronicon, 123, 0102B (auctor -875)
Sic Romanorum vires intra Gallias ceciderunt.
52Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0260C (auctor -875)
Qui paupertatis amator, et erga inopum provisionem non solum mentis pietate, sed et corporis sui labore sollicitus erat: nam pro reficiendis pauperibus, etiam rusticationem contra vires suas, homo genere clarus, et longe aliter educatus exercuit.
53Ado Viennensis, Martyrologium, 123, 0401A (auctor -875)
» Hanc epistolam legens Anastasia, fortiores fidei vires accepit, tantum de virtute patientiae gloriari incipiens, quantum prius de oppressione infidelissimi viri se causabatur affligi.
54Ado Viennensis, Privilegium, 123, 0443A (auctor -875)
His igitur testantibus et dicentibus ordinem veritatis, visum est domno pontifici una cum consensu sanctissimae synodi, quatenus sicut in diebus Antecessorum suorum sanctorum pontificum honorata fuit sancta congregatio coenobii beatissimi Eugendi, sic et in hac petitione, et in caeteris necessitatibus suis honorem et opem ferret ad vires suas sancta metropolis Viennensis Ecclesia, et ut sopita querela firmius privilegium suum super facto Viennensis Ecclesia in futurum possideat, litteris etiam roboretur.
55Adrevaldus Floriacensis, Miracula S. Benedicti, 124, 0946D (auctor 814-878)
Nortmannica si quidem gens, quae iam bis vagina suae habitationis exempta piraticam toties exercuerat; demum de morte patris eius vires resumendo, intra terminos regni Franciae libere paucis resistentibus cladem malignitatis suae inferebat continue.
56Adrianus I, Capitula, 96, 1057A
Nec inter ecclesiastica ullo modo reputabitur, nec ullas habebit vires quidquid [ei] obviaverit. Quoniam eadem sedes, testante Veritatis voce, primatum obtinuit; nec prima dicetur, si aliam super se haberet.
57Adrianus I, Capitula, 96, 1062A
Quod si aliter factum fuerit, nullas vires habebit.
58Adrianus I, Epistola, 98, 1256A
» Item ex edicto Iustiniani imperatoris inter caetera: « Sed neque Theodorus Mopsuestenus, qui et Iudaeos et Hellinas [Id est Graecos, M.; id est gentiles et paganos, H.] superavit in sua impietate, etc. » Item sancti Gregorii papae in explanatione beati Iob, de libro XIV, inter caetera: « Sicut qui mel multum comedit, non est ei bonum: sic qui scrutator est maiestatis, opprimitur a gloria (Prov. XXV) , » et infra: « Gloria invisibilis conditoris, quae moderate inquisita nos erigit, ultra vires perscrutata premit.
59Adrianus I, Epistola, 98, 1254D
Ea enim ipsa opera quae dicuntur ante fidem, quamvis videantur hominibus laudabilia, inania sunt: et ita mihi videntur esse, ut magnae vires et cursus celerrimus praeter viam.
60Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1264B
Denique non modicam Ecclesiae sanctae quietem per eum divina iam pietas operata est, non modicae paganorum vires fortitudine superna prostratae sunt.
61Adrianus II, Epistola et decreta, 122, 1291D
Denique non modicam Ecclesiae sanctae quietem per eum divina pietas operata est; nec modicae paganorum vires fortitudine superna prostratae sunt.
62Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1409C
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
63Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1411C
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
64Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1448A
Adiicientes ut privilegium quod frater noster Pelagius Compostellanus archiepiscopus, a praedecessore nostro bonae memoriae Anastasio papa (videlicet quod iure primatus non debeat tibi esse subiectus) dicitur impetrasse, nullas habeat vires inposterum, nec aliquod tibi debeat praeiudicium irrogare; sed privilegium iam dicti antecessoris nostri sanctae recordationis Eugenii papae tibi super concessione primatus indultum, illi modis omnibus praeiudicare decernimus: praesertim cum illud Anastasii, neque de communi, neque de sanioris partis fratrum consilio fuisset elicitum.
65Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1564D
Piae voluntatis postulatio effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
66Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1522D
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
67Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1565D
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas vires indubitanter assumat.
68Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1630D
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
69Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1477D
Quatenus devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata, vires indubitanter assumat.
70Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1499A
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
71Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1418B
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
72Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1422A
Praedictam tamen compositionem omnino quassavimus, et eam nullas vires habere de caetero sedis apostolicae auctoritate censemus.
73Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1365B
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequenti compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
74Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1494D
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter existat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
75Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1551A
Religiosis desideriis facilem debemus praestare consensum, ut et pia devotio celerem sortiatur effectum et vires indubitanter assumat; cum ei fuerit a sede apostolica concessum praevia charitate.
76Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1424B
Quoniam igitur idem comes ita datus est in reprobum sensum, ita oculos mentis ab intuitu aeternae damnationis avertit, ut nec flagellatus etiam a sua potuerit malitia cohiberi; per praesentia vobis scripta praecipiendo mandamus quatenus eum districtius moneatis, quatenus custodes suos de villa Vizeliacensi removeat, mala quae Ecclesiae irrogavit, emendet, chartam compositionis contra privilegia praedecessorum nostrorum, et Ecclesiae libertatem elicitam antedicto abbati restituat, et burgensibus contra eum in sua conspiratione nullum praebeat auxilium vel favorem, et iureiurando promittat se communiae ipsi nullas vires ulterius praebiturum.
77Adrianus IV, Epistolae et privilegia, 188, 1637D
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
78Adso Dervensis, Vita S. Basoli, 137, 0643C (auctor c.910-c.992)
Quod si ex nobis nullam sufficientiam habemus, credimus tamen, ut Gregorius Romanae rex eloquentiae scribit, quia vires, quas imperitia denegat, charitas ministrat.
79Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 2a, 26; 37
Nam superbus quaerens suam excellentiam ultra quam debeat, ut plurimum tendit ad ea quae proprias vires excellunt.
80Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 23
Nam sicut per magnanimitatem debent esse prompti, ut aggrediantur ardua, et sperent speranda: sic per humilitatem debent esse moderati, ut non aggrediantur aliquid ultra vires proprias.
81Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 25
Possumus autem duplici via investigare, quod decet reges et principes aliquid aggredi ultra vires, et sperare ultra quam sit sperandum.
82Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 28
Sperare enim ultra quam sit sperandum, et aggredi opus ultra vires suas, videtur ex imprudentia procedere, vel ex aliqua passione immoderata.
83Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 29
unde 2. Rhetoricorum scribitur, quod iuvenes semper sunt bonae sperandae de quolibet enim negocio etiam si sit ultra vires, iuvenes bene sperant.
84Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 33
Cum ergo regium officium requirat hominem prudentem et non passionatum immoderata passione, decet reges et principes non aggredi aliquid ultra vires, et non sperare aliqua non speranda.
85Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 35
ut plurimum enim exponit se periculo qui aggreditur aliquid ultra vires.
86Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 1, 153, 5; 36
Si ergo inconveniens est totam gentem et totum regnum periculis exponere, diuturno consilio et magna diligentia excogitare debent reges et principes quid aggrediantur, ne assumant arduum aliquod ultra vires, et ne sperent aliquid non sperandum.
87Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 3; 17
Immo si omnes vires, quae sunt in pluribus trahentibus, congregarentur in uno, quia ille magis unite traheret, virtuosior esset in trehendo.
88Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 2a, 28; 1
Ostendimus in praecedentibus capitulis, quales debent esse leges condendae a regibus et principibus quia debent esse iustae vires, et convenientes populo imponuntur leges.
89Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 3; 21
Signa vero, per quae ostenditur fortitudo corporis et vires membrorum, sunt durities carnis, et compactio nervorum, masculorum, et lacertorum.
90Aegidius Columna Romanus, De regimine principum, 3, 555, 18; 23
Quartum vero genus machinae est, quod loco contraponderis habet funes, qui trahuntur per vires et manus hominum.
91Aelredus Rievallensis, De spirituali amicitia, 195, 0662C (auctor 1110–1167)
AELREDUS. Victus sum, fateor, ut quasi me ipsum nesciens, nec vires proprias metiens, de his non quidem te doceam, sed tecum potius conferam; cum tu ipse viam utrisque aperueris, lumenque illud splendidissimum, in ipsa inquisitionis nostrae ianua accenderis, quod nos non sinat errare per devia; sed certo tramite ad certum finem propositae quaestionis perducat.
92Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0731B (auctor 1110–1167)
Pertaesus tandem uterque exercitus, cum viderentur quotidie vires Edmundo, numerus ex partibus transmarinis accrescere Cnutho, qui et hoc ipsum sibi timens astute machinabatur, utriusque proceres ad colloquium cogunt.
93Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0732C (auctor 1110–1167)
Sentiens autem Cnuth breviori halitu sibi vires deficere, cogitat de pace iuvenem convenire; sed ut erat astutus, timens ne si defectus suus innotesceret iuveni, pacis verbum nec audiret quidem; totum intra se colligens spiritum, et quidquid habuit virium omni conatu intendens, virtute mirabili uno impetu irruit in Edmundum, et mox se paululum retrahens rogat iuvenem subsistere modicum, et sibi dicere volenti praestare auditum.
94Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0736A (auctor 1110–1167)
Porro Alexander clericis et monachis satis humilis et amabilis erat, caeteris subditorum supra modum terribilis, homo magni cordis, ultra vires suas se in omnibus extendens.
95Aelredus Rievallensis, Genealogia regum Anglorum, 195, 0736A (auctor 1110–1167)
Erat autem litteratus, et in ordinandis ecclesiis, in reliquiis sanctorum perquirendis, in vestibus sacerdotalibus librisque sacris conficiendis et ordinandis studiosissimus, omnibus advenientibus supra vires liberalissimus; circa pauperes vero ita devotus ut in nulla re magis delectari, quam in eis suscipiendis, lavandis, alendis vestiendisque videretur.
96Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0448D (auctor 1110–1167)
Sed, quia haec latius et manifestius prosequenda sunt: reparemus silentio vires, sensum oratione: et ad haec indaganda mysteria crastino conveniamus ad laudem et gloriam Domini nostri Iesu Christi, cui honor et gloria in saecula saeculorum.
97Aelredus Rievallensis, Sermones de oneribus, 195, 0494B (auctor 1110–1167)
Deinde, cum vel illectus concupiscentia, vel praeventus errore, vel vi diabolicae tentationis oppressus, nequitiam iterans vires dederit voluptati, minuitur affectus boni, materiaeque adiectione crescit ignis malitiae, donec victus consuetudine, desperationis incurrit abyssum; et sic praeceps fertur in mortem, ut nec timore compungi, nec pudore confundi, nec aliqua mentis amaritudine a flagitiorum suorum possit turpitudine revocari.
98Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0596D (auctor 1110–1167)
Habet autem hoc affectus proprium, ut plerumque modum nesciat, humanas non metiatur vires, corporeas passiones absorbeat, ac impetu quodam caeco irruens in amatum, solum id meditetur, quod appetit, despiciat quidquid extra est; et quod grave, quod arduum, quod impossibile quoque, ac si leve ac vacuum laboris opus aggrediens, molestissimas hominis exterioris iniurias prae interni affectus delectatione non sentiat.
99Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0607D (auctor 1110–1167)
Qui igitur ad haec excelsa, et sublimia sese contulerit, primo voti vel propositi sui normam; in quibus et in quantis constet, diligenter inspiciat; deinde interioris et exterioris hominis vires experientiae libra trutinet et discernat.
100Aelredus Rievallensis, Speculum charitatis, 195, 0608A (auctor 1110–1167)
Vires dico interiores, quibus contra tentationum bella exercitatione quotidiana confligat; vires exteriores, quibus corporalium laborum onera infatigabili longanimitate toleret.
101Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0772A (auctor 1110–1167)
Mirantur qui aderant, quomodo is qui pressus paulo ante morbo vix poterat ab ipsis audiri, subito vocem extulit, ac vires pristinas, sonumque clariorem sermo recepit.
102Aelredus Rievallensis, Vita S. Edwardi regis, 195, 0788D (auctor 1110–1167)
Illis igitur cordas summa cum devotione trahentibus, aestuabat vir sanctus et semetipsum iam ferre non sustinens: « Itane, inquit, mi Edwarde, non subvenies, et huic desiderio meo vires negabis?
103Aeneas Parisiensis, Liber adversus Graecos, 121, 0758D
Repugnante ergo totius aequitatis ratione, huic stolidae praesumptioni vires tantum conanti latenter innuens, consentanea regum voluntas indebite subministrat, ex quo inibi imperium statuit habere caput.
104Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 100 (auctor fl.c.700)
Auguria vel avium voces in diis colentes adorant solem ac lunam, qui in illa regione vix in anno calefiunt et ob hoc, quod refocillatas titubantium vires resumunt, pro nimio rigore deum viventem bifarie colunt.
105Aeticus Ister, Cosmographia, 6; 255 (auctor fl.c.700)
Ibidem Hercolisk conthorrus maiorque phorensis cruentator proximorum venatorum turmachus, Amfibroniae nummator ortus est, Apollo identidem Eoniusque ceu Thebanus phorrosarchus invothor Naim iuxta Eoniam Cho tharchiten fontem maiorem inermis Choatris ducis diremptum olim ab Hercole in comiciale concilio subdolo vires amisit et vita decessit, subactis clam incognitis sociis vel hostium falanga bravium atque laurea concivolis dedere, post inauditam victoriam examuisin Choatra amittere vim et tela, stragem tantorum funerum, qui vocati fuere convivium.
106Aeticus Ister, Cosmographia, 9; 4 (auctor fl.c.700)
Ait etenim: Si ea facta vel adinventiones, quae apud gentes, quae ad aquilonem sunt, et artium plurimarum in aere et ferro, arma et navale instructione et captura bistiarum et volucrum, murorum scientia et alia nonnulla unum volumen vel multorum philosophorum et scriptorum indagatio ultra omnes vires lasisceret, quae ab occiduo usque orientem septentrionale plaga in insolis et tenturiis tribus Iafeth dilatatur.
107Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0484A (auctor c.805–c.846)
Quod si id tribuatur Aistulpho, ut contendit Rubeus, vel Liutprando, ut Fabrus perperam in id citans scriptores supra laudatos, crescunt argumenti vires; etenim incredibile mihi est Agnellum rem tacuisse suis fere temporibus actam.
108Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0710A (auctor c.805–c.846)
Nocte vero visitabat infirmos [infirmum], deferebat coenam quam reponere imperaverat, tribuebat infirmo, et postquam recipiebat infirmus vires, per ecclesias Dei abscondite gradiebatur, in sua se modo postmodum recipiebat.
109Agnellus sive Andreas Ravennatensis, Liber Pontificalis, 106, 0461C (auctor c.805–c.846)
Id semel praestitum vires animosque faciet ut reliquam Ravennatis Ecclesiae chronologiam successive pro viribus restituere aggrediar, dispositis suis quibusque locis similibus Dissertationibus.
110Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0253A (auctor 769-840)
Et iterum: Melior est sapientia quam vires, et vir prudens magis quam fortis.
111Agobardus Lugdunensis, Liber contra iudicium dei, 104, 0265A (auctor 769-840)
Si dixeris: Vires non suppetunt: qui inspector est cordis, ipse intelligit, et servatorem animae tuae nihil fallit, reddetque homini iuxta opera sua.
112Agobardus Lugdunensis, Liber de dispensatione ecclesiasticarum rerum, 104, 0228C (auctor 769-840)
Ecce omnipotens Deus praeparavit animos domini imperatoris, ut sollicite velit agnoscere temporis vires, consonas vel dissonas aequitati.
113Agobardus Lugdunensis, Liber de imaginibus sanctorum, 104, 0215C (auctor 769-840)
Huius ad pedem statuae, e basi herba quaedam nova specie nascitur; quae cum exorta fuerit, excrescere usque ad stolae illius aerei indumenti fimbriam solet; quam cum summo vertice crescens herba contigerit, vires inde ad depellendos omnes morbos languoresque conquirit; ita ut quaecunque illa fuerit infirmitas corporis, haustu exiguo madefacti salutaris graminis depellatur, nihil omnino virium gerens, si antequam aereae fimbriae summitatem crescendo contigerit, decerpatur.
114Agobardus Lugdunensis, Sermo de fidei veritate, 104, 0282B (auctor 769-840)
XVIII. Sciendum tamen quia sicut in domo Patris mansiones multae sunt pro diversitate virtutis; sic damnatos diverso supplicio, gehennae ignibus subicit disparilitas criminis: quae scilicet gehenna, quamvis cunctis una sit, non tamen cunctos una eademque qualitate succendit: quae tamen supplicia in se demersos et ultra vires cruciant, et in eis vitae subsidium exstinguentes servant; ut sic vitam terminus puniat, quatenus semper sine termino cruciatus vivat, quia et ad finem per tormenta properat, et sine fine deficiens durat.
115Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0817C (auctor 950-1008)
Paulatim itaque se subrigendo, processu temporis ambulandi firmissimas adeptus vires, meritis egregii confessoris, nativae statuit repetere proprietatem telluris.
116Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0823B (auctor 950-1008)
Inter quos quidam aeger, longo attritus vires febrium ardore, sciscitabatur praetergradientes, cuius in obsequio tanta cum crucibus viam tereret turba.
117Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0824C (auctor 950-1008)
Sed ne beneficiis piae paternitatis eius, ab ipso nobis immeritis impensis, ingrati esse videamur, ea quae nostram attigere notitiam, in quantum ipsius benigni patroni clemens supplicatio vires nostro tenui ingeniolo a Christo obtinuerit, rusticano licet sermone, posterorum mandare adoriemur memoriae.
118Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0825D (auctor 950-1008)
Nec laborabat flamma, ut suas augeret vires, cum aestatis ardor tectorum iam torruisset culmina, et domus sibimet copulatae, una alteri exustionis occasionem praeberet facilem.
119Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0827C (auctor 950-1008)
Experrectus autem, non iam scamellos poscens, sed baculo a quodam circumstantium sibi porrecto semet sustentans, ad hospitium abiit, pedetentimque firmissimas ambulandi vires adeptus est.
120Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0832C (auctor 950-1008)
Primus ferratas aquilonali parte intulit acies Gaufredus, propter vires, non propter pigritiam, Asinus agnomine; ignemque, ut pridie suis inter pocula in amore Patris Benedicti sumpta condixerat, admoveri praecepit.
121Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0835C (auctor 950-1008)
Annuentibus quoque eius persuasioni quibusdam iuvenum, quid suae possent vires experiri cupientium, praecipue coniuge eiusdem nobilissimi viri Hugonis, quae fidei ac devotionis in beatissimum Patrem nostrum Benedictum ardore flagrabat, iterato scalae in puteum deponuntur.
122Aimoinus Floriacensis, De miraculis S. Benedicti, 139, 0848B (auctor 950-1008)
Statim igitur ut hoc vovit, firmissimas in eo quo residebat loco ambulandi vires resumens, postposita omni morarum occasione, ad Patriciacum sancti Benedicti coenobium, ubi sanata prius fuerat, reversa est.
123Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0797 (auctor 950-1008)
Nunc, Benedicte Pater, famulo vires rogitanti Confer, et exiguis quo te collaudet alumnus, Incipe gratificos mecum mea tibia versus.
124Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0800A (auctor 950-1008)
Consiliique mei vires praebere petenti.
125Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0631A (auctor 950-1008)
Hoc alii staturam, alii vires nervosque confirmari putant.
126Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0666D (auctor 950-1008)
Hi saepissime maximas Romani exercitus vires clarissimaeque nobilitatis pessundederant duces.
127Aimoinus Floriacensis, Historia Francorum, 139, 0691C (auctor 950-1008)
Indeque venationis gratia exercendae, cuius studiosos fore Francos supra meminimus, Cociam silvam ingressus, dum supra vires corporis, quod senectus debilitaverat, indulget exercitationi, animo validior quam corpore, comminuit omnem suae vigorem salutis aegritudinemque contraxit gravem.
128Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0480B (auctor 1152-1167)
Sed cum caro in eo ex dono praevenientis gratiae, adiutorio subsequentis naturae, et usu bono spiritualis disciplinae, vix iam aliquid concupisceret adversus spiritum, hoc est, quod spiritum laederet; spiritus supra vires, supra virtutem carnis et sanguinis tanta adversus carnem concupiscebat, ut infirmum animal cadens sub onere, resurgere non valeret.
129Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0487C (auctor 1152-1167)
Ubi vero vires deficiebant, ad viliora quaeque opera confugiens, laborem humilitate recompensabat.
130Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0492A (auctor 1152-1167)
Cumque vehementius affligeretur, et supra vires dolor excresceret, advocans alterum e duobus, iubet citius oratum ire.
131Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0518A (auctor 1152-1167)
Quod quidem saepius erga eum providentia divina disposuit, in cuius manu erat placita anima illius: ut quoties eum grandis aliqua necessitas evocaret, vincente omnia animo, vires corporis non deessent, mirantibus qui videbant eum, etiam robustos homines in tolerantia superare.
132Alanus Antissiodorensis, Vita II, 185, 0518B (auctor 1152-1167)
Cui in hoc opere novissimo tam manifeste, tamque magnifice divina adfuit virtus et gratia, ut ex laboribus vires capere videretur.
133Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0485A (auctor 1128-1203)
Cum fulminis impetus vires suas expendere dedignetur in virgulas, verum audaces provectarum arborum expugnet excessus; imperiosa venti rabies iras non expendat in calamum, verum in altissimarum supercilia rerum vesani flatus invectiones excitet furiosas; penuriosam operis mei humilitatem invidiae flamma non fulminet, mei libelli depressam pauperiem detractionis flatus non deprimat ubi potius miseriae naufragium, misericordiae portum expostulat, quam felicitas livoris exposcat aculeum.
134Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0487D (auctor 1128-1203)
Supplicat huic operi, famulans opus omne decoris; Et tanta cupiens vestiri dote favoris, Incudis deposcit opem; sed fessa laborat Incus, quae tantos vires expendit in usus, Ultra sese posse studet Natura, suumque Supra se metitur opus, sic vincere fertur Artifices alios, quod se superare fatetur.
135Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0491B (auctor 1128-1203)
Sic logicae vires artis subtiliter huius Argumenta premunt, logicaeque sophismata vincunt.
136Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0495C (auctor 1128-1203)
Quod tanti vires operis, tot pondera rerum Tantum nescit opus, operas suspirat ad istas Nostra manus, quae sic hominem conducit ad esse.
137Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0504A (auctor 1128-1203)
Cum nobis donet consensus robur adultum, Dissensus noster vires exhauriet istas.
138Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0507C (auctor 1128-1203)
Qualiter in metro nativas littera vires Perdit, et ad tempus languet praescripta potestas.
139Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0507C (auctor 1128-1203)
Qualiter in metro vires et iura duarum Vindicat una sibi, redimendo damna sororum.
140Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0510A (auctor 1128-1203)
Cur argumentum firmet locus, armet elenchum Maxima, quae vires proprias largitur elencho.
141Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0510A (auctor 1128-1203)
Qualiter usurpans vires et robur elenchi.
142Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0514D (auctor 1128-1203)
Materies subtilis erat, subtilius ipsam Materiam praecellit opus, sic praevenit usus Naturae vires, naturaque vincitur arte.
143Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0520D (auctor 1128-1203)
Ergo puella gerens tanti solemnia cultus Non animum sepelit, nec pigra per otia sese Distrahit, aut animi vires effeminat, imo Exercet studiis totam cum corpore mentem, Exit sphaera manum, quoniam manus ipsa vocatur Ad nova, quae cudens fabri sibi vendicat artem.
144Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0534D (auctor 1128-1203)
CAPUT VI. Prudentia aquas crystallinas miratur. Elementorum miratur concordiam. Aquarum crystallinarum naturam examinat. Rerum super lunarium exacta cognitio naturae vires excedit.
145Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0543D (auctor 1128-1203)
Quam via nulla latet, nullus locus abditus illi, Non delirus obest limes, non semita fallit, His comitata viae Phronesis securius instat, Ancipitesque vias transit, loca dissona, calles Ignotos; nec iam posset superare locorum Anfractus, sed nutanti soror utraque vires Suppeditat, firmatque gradum, gressusque recidit Pondus, et extenuans poenam fastidia tollit.
146Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0545C (auctor 1128-1203)
Sed superum genitor reddens sua iura saluti Erigit hanc, et stare iubet, motusque timoris Sistere, ne terror animum vocemque retardet Erigitur, mentemque regit, partimque retardat Virgo metum, stat mens cum corpore, corporis aequat Mens erecta situm; sic vox submissa resumit Vires, erectam mentem sua verba sequuntur.
147Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0554B (auctor 1128-1203)
Clausa perit, diffusa redit; nisi publica fiat, Labitur, et multas vires acquirit eundo.
148Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0554D (auctor 1128-1203)
Haec docet argutum Martem rationis inire, Adversae parti concludere, frangere vires Oppositas, partemque suam ratione tueri: Vestigare fugam veri, falsumque fugare, Schismaticos logice, falsoque retundere fratres, Et pseudologicos et denudare sophistas.
149Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0561A (auctor 1128-1203)
Sed tamen hic nostros conabor vincere lapsus, Et vires inferre mihi, mutabo propinquas Fraudes, atque mei deponam taedia casus.
150Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0562D (auctor 1128-1203)
Postquam turba furens, gens dissona, concio discors, Plebs dispar, populus difformis, sedibus illis Insedit, dum murmur adhuc percurreret aures; Dans tumidas voces, et verba loquentia Fastum, Alecto prorupit in haec: « Quae iura, quis ordo, Quis modus, unde quies, quae tanta licentia pacis, Ut nostras natura velit proscribere leges, Et mundum servire sibi, damnare nocentes, Et iustos salvare velit, cum nostra potestas Eius praeveniat vires, nostroque senatu Plebescat Natura minor, totiesque subacta Legibus imperii nostri, mutire valebit Amplius, et nostris subducere colla catenis?
151Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0563A (auctor 1128-1203)
Pro legibus ergo Sumendae vires, vis pro virtute feratur.
152Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0567A (auctor 1128-1203)
Tunc animi vires et totum robur in unum Colligit, et Marti se totum devovet ille.
153Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0568B (auctor 1128-1203)
Sed iuvenis prior occurrit, prior obviat hosti, Pauperiem prior aggreditur, celerique volatu Cornipedis, pariterque suo conamine nitens, Accumulat vires hastae, qua deiicit illam, Quae terrae deiecta iacet: petit ergo iacentem; Nec tamen illius scrutatur viscera ferro, Nec rotat ense caput, nec inebriat arma cruore, Funere famoso dedignans claudere vitam Hostis, et insigni leto pensare ruinam: Sed conculcat eam, confundens ora iacentis, Deiectamque solo pedibus triturat equinis.
154Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0569B (auctor 1128-1203)
Sed iuvenis nec mente iacet, nec frangitur hoste, Nec terrore pavet, nec vulnere laesus oberrat; Sed cornu famosa suae praeconia laudis Intonat, ad tempus famae subdicit, et hostem Hoc mucrone ferit, vires in vulnere multo Monstrat, et egressus cerebro reseratur in ictu.
155Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0569D (auctor 1128-1203)
Sed monitu calcaris equus succensus, in illam Irruit, et miseram terrae deponit; at illa Exsurgens vires pariter cum mente resumit.
156Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0570C (auctor 1128-1203)
Debilitas perdit vires, belloque recedens Languescit morbus, languor fit morbidus, haerent Lapsus, labuntur defectus, taedia languent.
157Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0571B (auctor 1128-1203)
Fax ignita cadit, exspirat in aere, vires Amittit, dum nulla manent fomenta caloris.
158Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0572C (auctor 1128-1203)
Sed vires oneri cedunt, et pondere victa Vis hebet, atque gravem patitur sub mole ruinam.
159Alanus de Insulis, Anticlaudianus, 210, 0572D (auctor 1128-1203)
Ergo virum ferit, et vires consumit in illo Sed iuvenis stat securus sub mole securis Assistens Pietas ferro non militat, imo Blanditiis precibusque cupit mollescere bellum.
160Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0329A (auctor 1128-1203)
Quod autem spiritus sit, sic probatur; habet omnes vires spiritus, ut potentiam percipiendi sensibilia, potentiam imaginandi; quae potentiae et a spiritu sunt, et in spiritu sunt.
161Alanus de Insulis, Contra haereticos, 210, 0390B (auctor 1128-1203)
Sed patet quod vis baptismi vel eucharistiae vel alterius sacramenti, non augetur vel minuitur a quocunque detur: a simili, nec vires ecclesiasticarum orationum; habent enim in se quamdam vim sacramentalem.
162Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0137D (auctor 1128-1203)
Si tibi inimicatur fortuna, propter eius inimicitias, dolorem non augeas; non habet quid in te laedat, nisi ei vires praebeas.
163Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0161A (auctor 1128-1203)
Haec metitur vires humanas, haec ponit cogitationibus metas, haec dirigit motus mentis, intuitus rationis, haec ponderat bona, examinat mala?
164Alanus de Insulis, De arte praedicatoria, 210, 0196A (auctor 1128-1203)
Est somnus, quando quis rapitur ad contemplationem coelestium, et tunc quiescunt naturales vires; de quo dicitur: Misit Dominus soporem in Adam (Gen. II) ; et alius somnus, quando quiescunt animales virtutes, et operantur naturales; de quo dicitur, quod angelus apparuit ni somnis, Ioseph (Matth. I, II) . Tertius somnus est quando dormit ratio, et sensualitas exorbitat.
165Alanus de Insulis, Distinctiones dictionum theologicalium, 210, 0894A (auctor 1128-1203)
Ignominiosa passio dicitur, quia et ad poenam gehennalem ducit, et vires animae enecat, corpus enervat, a Deo separat.
166Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0585A (auctor 1128-1203)
Follibus inclusas faber improbus excitat auras, Dum ferrum durum molliat ipse focus: Sic ortus furor intus agit praecordia stulti, Dum molles reddit litis agone vires.
167Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0585C (auctor 1128-1203)
Vim minus exercet qui late spargitur ignis, Quam cui collectae vim tribuere faces Fortius invadit qui vires colligit hostem, Quam qui dispersis viribus instat ei.
168Alanus de Insulis, Liber parabolarum, 210, 0586C (auctor 1128-1203)
Thersites numerum non vires auxit Achivis, Inops virtutis, garrulitate potens: Sic inter scacos alphinus inutilis exstat Inter aves bubo, fucus et inter apes; Inter narrantes cifram, iuvat esse figuras Et vult multoties anticipare locum.
169Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0291A (auctor 1128-1203)
Ideo etiam maxime contrito iniungenda est satisfactio, ad cautelam, et humilitatem conservandam; quia sicut iuxta quantitatem morbi, dispensanda est diaeta, et iuxta vires aegri, adhibenda est medicina; ita secundum quantitatem peccati, mensuranda est satisfactio, iuxta infirmitatem et facultatem rei, minuenda vel augmentanda poena, eaque iuxta quantitatem contritionis commensuranda.
170Alanus de Insulis, Liber poenitentialis, 210, 0291C (auctor 1128-1203)
- Iuxta vires quoque ipsius rei, debet poena compensari, ut si reus potens est ad sustinendum, austeritates ieiuniorum, et labores vigiliarum; si vero imbecillis est ad hos labores sustinendos, redimat hoc remedio orationum; ut, si ieiunare non potest, saltem oret, orationes quoque condiat eleemosynis.
171Alanus de Insulis, Liber sententiarum, 210, 0236B (auctor 1128-1203)
14. Tres reges munera offerentes significant tres animae potentiales vires, quae eleganter dicuntur reges, quia animam regunt, hae sunt; ratio, intellectus et intelligentia.
172Alanus Tewkesburiensis, Epistolae, 190, 1486D (auctor fl. 1150)
Sane opinionem vestram quid deceat non minus inspiciendum, cum id quod vir tantae auctoritatis posteris in exemplum reliquerit, de iure debeat ad consimilia vires resumere.
173Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0390C (auctor 1095-1125)
Patriarcha vero et venerabilis sacerdos sepulcri Dominici, his auditis, pia et fidelia profert responsa: « O fidelissime Christianorum, quid super his compellas et inquietas paternitatem nostram, cum nostrae vires vel potentia non magis quam formica exigua adversus tantorum superbiam computentur?
174Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0394B (auctor 1095-1125)
Qui fortiter signis cornicinum intonant, erectis signis ad moenia convolant, muros grandine sagittarum oppugnant, quos tam incessabili et incredibili densitate oculis in moenibus assistentium intorquebant, ut nequaquam virtutem Gallorum impugnantium Hungari sufferre valentes, a muro declinarent, si forte intra civitatem ante vires illorum remanere valerent.
175Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0395A (auctor 1095-1125)
Comperta hac victoria et Hungarorum caede cruenta, et visis ferro caesis corporibus illorum, quae plurima exstincta atroci vulnere Danubius suis procellis advexerat Belegrave, ubi reflexo alveo iter et cursum continuat, a Malevilla distans milliari, dux praefatus Nichita, suos convocat, et, consilio ab omnibus accepto, metu concussus, Belegrave Petrum ultra exspectare recusat, sed Niczh, spe defensionis adversus vires Francigenarum, Romanorum et Teutonicorum, quia robore murorum civitas haec munita habebatur, migrare disposuit, secum asportatis universis thesauris Belegrave; concives vero illius, per silvas et montana ac deserta loca cum armentis suis in fugam misit, quousque accersito auxilio imperatoris Constantinopolitani, sociis Petri resisteret, et vindictam Hungarorum sumeret propter amicitiam et foedus, quod cum Guz, comite et principe Malevillae, percussisset.
176Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0403A (auctor 1095-1125)
Econtra primores legionis contumelias et improperia illius suorumque sequacium ultra ferre non valentes, ira et indignatione graviter moti, ituros se pollicentur adversus Turcorum vires et insidias, etiamsi mori contingat illos in praelio.
177Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0407D (auctor 1095-1125)
Verum Emicho et caetera manus habito consilio, orto sole diei in sagittis et lanceis in solaerio Iudaeos assiliunt, quos, fractis seris et ianuis, expugnatos ad septingentos peremerunt, frustra resistentes contra tot millium vires et assultus; mulieres pariter trucidaverunt, pueros teneros cuiusque aetatis et sexus in ore gladii percusserunt.
178Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0423D (auctor 1095-1125)
Episcopus vero de Podio, Reymerus nomine, omni bonitate repletus, non modica manu et apparatu circa urbem vires augebat.
179Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0424C (auctor 1095-1125)
Nondum vero Reymundus, praefatus comes de terra S. Aegidii, quae dicitur Provincia, vires et opem contulerat.
180Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0434D (auctor 1095-1125)
Vix vero Boemundus et caeteri viri fortissimi ab equis descenderant, et ecce Solymanus, qui ab eo tempore, quo in fugam ab urbe Nicaea versus est, auxilium et vires contraxit ab Antiochia, Tarso, Alapia et caeteris civitatibus Romaniae, a Turcis sparsim positis, adfuit in impetu vehementi et multitudine gravi.
181Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0445D (auctor 1095-1125)
His visis, hostiles vires accitas ab his qui noctu, caede Christianorum facta, effugerant, existimabant.
182Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0455D (auctor 1095-1125)
Delatores praedicti audientes quia ab Arthesia fama obsidionis suorum ad principem Godefridum, Boemundum caeterosque pervenerat, et quia ad subveniendum consilium inierant, festinato ad castra Turcorum redierunt, iam Romanos Francigenas et Teutonicos in proximo adventare nuntiantes; nec vires eorum sustinere posse, nec a manibus eorum eripi, nisi cito, civitate relicta, in sua remearent tutamina.
183Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0458D (auctor 1095-1125)
Christiani victores ab insecutione et plurima strage inimicorum revertentes, neque ulterius hostem insequentes, eo quod nimium proxima moenia Antiochiae viderentur, et omnium gentilium vires in ea confluxissent, iuxta fluvium Fernae pernoctarunt; praedas et spolia usquequaque contraxerunt, plurimos de exercitu Petri, quos Turci per Antiochiae regionem diviserant, a vinculis excluserunt.
184Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0459A (auctor 1095-1125)
Nec mora, consiliis creberrimis invigilans, escas comportare, arma et vires sociorum congregare sine intermissione studet; portas et moenia fideli custodia munire non cessat.
185Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0466C (auctor 1095-1125)
Qui multis et propinquis discursibus in littore iuxta pontem praeludentes et sagittas intorquentes, totum post se commovere conati sunt exercitum, ut vires sociorum raptim ex urbe inundantes gravi martyrio aliquos, sicut soliti erant, conturbarent.
186Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0467D (auctor 1095-1125)
His visis stupefacti et vitae diffisi, subito in unum convocatis equitibus ad latus suum, bellum se committere, et tot millium vires non posse sustinere profitentur.
187Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0473B (auctor 1095-1125)
Interea Turci obsessi in Antiochia, opem quaerere non tardantes et amicos admonere, a montanis et finitimis regionibus magnas et copiosas vires Turcorum contraxerunt, quorum in brevi triginta millia congregata sunt in unum.
188Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0476C (auctor 1095-1125)
His sine ulla tordatione pontem navium transeuntibus, et duce Godefrido mediis campis trans amnem reperto, et tristi vultu de sociorum nece mutato, adest alter nuntius, qui ex legione Boemundi, Reymundi, Werneri caeterorumque per montana fugam facientium, ducem in campo aliosque primores secum consistentes commonuit, quatenus in tentoria redirent propter insidias Turcorum et assultus, quorum vires et multitudinem intolerabiliorem arbitrabantur quam fuisset.
189Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0477C (auctor 1095-1125)
Hac in fuga Turcorum et proximatione Christianorum, non parce eos caedentium, plurimae copiae, quae a moenibus undique ad portam confluxerant, Turcorum caeterorumque reditum operientes, sed non videntes fortunam illorum eversam et casus eorum miserrimos, patefaciunt ianuam, et in patulis campis armati procedunt, ut suis augerent vires et fiduciam darent urbem intrandi.
190Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0481A (auctor 1095-1125)
Unde quia nequiverat omnia viva voce explicare, litteras cum sigillo Darsiani aperit, in quibus nomina regnorum et nomina principum universorum Christianorum Turcos expugnantium, intitulata erant, et quanti eorum sint exercitus et vires.
191Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0482B (auctor 1095-1125)
Ego autem vires illorum pro minimo duxi, nec stare adversum me eos aestimavi, congregata fortitudine meorum, sed sic virtutem illorum conterere speravi ut paulo ante Petri Eremitae exercituin delevi.
192Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0497A (auctor 1095-1125)
Et fere Boemundus victus ac sui fuissent, nisi ab omni urbe Christianis confluentibus, comes Robertus Flandrensis duxque Godefridus, licet primo assultu victus, et Robertus Northmannorum princeps, caeterique magnifici proceres vires et opes contulissent, et Turcos in virtute loricatorum ab urbe et novo praesidio retrusissent.
193Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0498B (auctor 1095-1125)
Turci vero videntes se nihil proficere, sed omnem laborem suum incassum consumi, hos in praesidio vix defensos deserentes, ad Corbahan principem multitudinis regressi sunt, vires sibi hominum augeri adhuc poscentes, et sic in crastinum praesidium eiusque tutores deleri posse astruentes.
194Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0498C (auctor 1095-1125)
Quare consilio inito, in noctis caligine exierunt a munimine praesidii, eo quod invalidum contra tot militum vires videretur, et ideo praesidium totum igne succenderunt, vallumque illius diruentes, in urbem Antiochiam a confratribus recepti sunt.
195Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0504D (auctor 1095-1125)
Tandem post plurimam sagittarum grandinem, Turcos procul ab amne remeantes quidam robusti pectoris miles, adhuc sui equi fidens virtute, et sociorum vires post tergum sequi existimans, immoderato cursu persequitur: sed nemine sociorum ad auxilium sequi praesumente, duo atrocissimi equites ex globo in faciem peregrini equos laxis frenis reiiciunt, et in fugam reditum veloci equorum urgent levitate, remensis eadem via ad socios novalibus: cui in impetu et offensione pedis equus humi totus corruit, et sic fere in extremo vitae suae constitutus est.
196Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0509B (auctor 1095-1125)
Ignis itaque ut haesit terrae, arreptis herbis aridis et frondibus siccis veprium, statim vires in altitudine et amplitudine acquisivit, et sic a vento suscitata nebula, fumus concrevit tenebrosus, solummodo oculos fidelium obumbrans, et aspectum impediens.
197Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0510A (auctor 1095-1125)
Godefridus dux, ex relatione velocis nuntii Boemundi intellecta invasione suaeque aciei a Turcis fere coronatae, elevans oculos, iam intuetur quomodo virtus Boemundi et cohortes illius pondere belli fatigabantur, et vix inimicorum vires sufferebant.
198Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0510A (auctor 1095-1125)
Unde festinus in faciem adversariorum cum Alemanis, Bawaris, Saxonibus, Lotharingis, Teutotonicis, et Romanis, qui in sua erant acie, advolat in vexillis ostreis variis et decoris, ut vires gentilium repelleret, et in angustia positis subveniret.
199Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0510B (auctor 1095-1125)
Hugo vero Magnus, qui in exitu primae aciei a ponte, qui ab urbe trans Farfar porrigitur, fugatis Turcis et attritis, spatium campi cum Christianorum praemissis sagittariis victor obtinebat, videns quod ducis Godefridi acies et vexilla revertebantur via quae ducit ad fluvium Farfar, una ipse festinus eodem itinere ad aciem ducis cum sua legione ad vires et arma augenda refertur, sciens quia hac parte maior angustia belli ingruebat.
200Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0510D (auctor 1095-1125)
Corbahan autem superbus, qui ampliores sibi retinuerat vires et copias, et a sinistris Christianorum stationem occupaverat, nequaquam suis fugitivis et attritis sociis ad opem contendere poterat.
201Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0516B (auctor 1095-1125)
Hoc comperto, princeps Hasart anxie meditatur, qualiter vires auxiliares acciret, cum quibus occurrere congregatis tot millibus Brodoan valeret.
202Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0516B (auctor 1095-1125)
Ad haec inter diversa colloquia quae fiebant, miles Turcus, qui Christianam duxerat uxorem, instinctu eiusdem coniugis sic principem Hasart adhortatur, dicens: « An vides, quomodo Brodoan undique Turcorum manum contrahat et vires, atque in multis millibus te et praesidium quod habes, vallare, et expugnare disponit?
203Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0519A (auctor 1095-1125)
Quibus princeps illius cum trecentis, galea et lorica fulgenti opertis, occurrit, multas gratiarum actiones referens duci super omnibus quae eius auxilio adversus inimicorum vires victrices illis contigerunt.
204Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0521A (auctor 1095-1125)
Quod dum inter se frequenti et secreto conventu aptarent, quidam ex eis, Enxhu nomine, fidem puram intimo corde et mente erga Baldewinum servans, fraudis adinventores et consentaneos sibi ex ordine aperuit, ideoque se suosque et civitatis introitus nocte et die ab illorum traditione necesse esse tueri, ne improvisos et incautos Turcorum vires et insidiae reperire possent.
205Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0530B (auctor 1095-1125)
Legatis vero comitis Reymundi auditis, et periculo ac formidine, quae ex multitudine gentilium supervenire dicebatur, unanimiter dux caeterique comprimores consultum vadunt, omniumque cor et lingua in hanc erigitur sententiam: « Magnus Christianorum exercitus, cum adhuc integer esset simul et indivisus Antiochiae, vix ab innumeris gentilium nationibus et armis est defensatus: nunc autem partim Antiochiae est relictus, partim in hac obsidione Gybel, partim ad Archas est divisus, partim ad expugnanda hostium praesidia et urbes migravit: sic vires nostrorum imminutae, nequaquam stare poterunt nunc adversus tot millia gentilium, ut nobis ex relatione comitis Reymundi innotuit; sed si, casu adversante, nostrorum virtus apud Archas attrita fuerit, idem sperare procul dubio nos certum est.
206Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0530C (auctor 1095-1125)
Dux vero Godefridus, Robertusque Flandrensis cum caeteris omnibus viam insistunt in armis omnique apparatu bellorum; et spatio dierum circiter trium Archas convenerunt ad augendas vires et opem Christianorum consodalium.
207Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0537C (auctor 1095-1125)
Gastus de civitate Bordeiz cum triginta viris, gnaris certaminis et insidiarum, clam subtractus ab exercitu, sicut erat providus, sciens vires appropinquantium peregrinorum adhuc latere cives et milites Ierusalem, per confinia eiusdem urbis cum suis frena laxat, praedas undique contrahit et abducit.
208Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0542D (auctor 1095-1125)
Dux vero videns hoc impedimentum suis ingeniis oppositum, funibus et saccis sagittas ardentes illico ab igne eductas, baleari arcu intorsit; et sic igne infixos et aridae materiei inhaerentes, a levi aura tenuis flamma suscitabatur, quousque vires acquirens, saccos funesque consumpsit, et rursus impetus muros et moenia minuebat.
209Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0560B (auctor 1095-1125)
Comes vero Reymundus a dextris versus poenaria spatiosa ac densissima quae extra muros erant cum ingenti manu suorum aciem suam dirigebat ut, bello ingruente, sociis vires et opes augeret, cordaque metu fluxa ab instanti sublevaret angustia.
210Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0566D (auctor 1095-1125)
Nos vero verbis et assertionibus illius credentes, hosque cives sceleratissimos aestimantes, vires et opem sibi ad obsidendam urbem et eius habitatores contulimus, et obsequium nos praestare Deo in occisione illorum arbitrati sumus.
211Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0567B (auctor 1095-1125)
Sed Boemundum in nimia avaritiae suae pertinacia reperientes, legationem confratrum et comprimorum benigne sibi aperuerunt quatenus ab urbe Laodicea arma et vires suas amoveret, ne erga imperatorem Graecorum fidem promissam mentirentur, et reditus sui impedimentum gravissimum in regno illius paterentur.
212Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0570A (auctor 1095-1125)
Sed tandem paulatim flamma suscitata, et vires undique in arida materia rapiente, tota machina combusta humi procumbens corruit cum tribus coenaculis: in quibus viri bellatores amplius quam quinquaginta, a duce et caeteris primoribus constituti, nunc undique flammarum invasione occupati, cum ipsa machina ruinam perpessi sunt.
213Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0574A (auctor 1095-1125)
Deinde octo diebus transactis auxilium et vires regis Babyloniae illis adfuerunt, centum equites Arabes et ducenti Azopart: quorum iussione et consolatione longius quam solebant ab urbe et porta procedere praesumebant.
214Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0575B (auctor 1095-1125)
Sarraceni autem dolentes et tristes facti sunt, eo quod ab hac civitate reaedificata et instaurata universae civitates gentilium in circuitu subiugandae, debellandae ac devastandae essent, Christianorumque vires per mare adventantes de die in diem augerentur.
215Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0577D (auctor 1095-1125)
Turci vero Tankradum de die in diem videntes invalescere, ducisque Godefridi vires illi semper adesse, per aliquod tempus pacem cum eo decreverunt componere sub hac conditione, ut post huius pacis terminum, communi consilio inito, aut sibi vellent subesse, aut omnino foedus cum illo refutarent subire.
216Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0580D (auctor 1095-1125)
Dicebat enim: Vides, o frater charissime Tankrade, quomodo dux Venetorum cum tota manu sua bello victus et fatigatus abscessit, nec ultra vires adhibet; sui quoque perterriti, iam classem usque in medium maris procul a civitate reduxerunt.
217Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0586C (auctor 1095-1125)
Attamen crastina luce exorta, dux Baldewinus in Domino Iesu confortatus, iter inceptum pergit, quousque ad locum multitudinis adversariorum perventum est, ubi omnes vires illorum, sicut audierat, in occursum sibi paratae erant.
218Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0587A (auctor 1095-1125)
Geneadoil, princeps de Camolla, post suscitatos ignes, intelligens a relatoribus exiguas vires Baldewini, convenit ducem Damascenorum, quatenus in castris fessos et somno occupatos, invaderet.
219Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0602B (auctor 1095-1125)
Mane ergo dehinc facto, in campestribus Rames consistens, vires, copias et arma intolerabilia Babyloniorum vidit per terras et fines Ascalonis occurrere, circiter ducenta millia tam equitum quam peditum.
220Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0607B (auctor 1095-1125)
Sed responderunt unanimiter se minime brachium maris transituros, donec ampliores vires tam Francorum quam Alemannorum obtinerent.
221Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0610A (auctor 1095-1125)
CAP. IX. - Reymundus comes, donis Turcorum corruptus, exercitum duxit per viam solitudinis: et Christiani per vires agunt custodiam in exercitu.
222Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0617D (auctor 1095-1125)
Sed nimium prolongatos ultra persequi non audentes propter vires et civitatem imperatoris, reversi sunt.
223Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0620A (auctor 1095-1125)
Ubi Turcorum custodiam et vires in praesidio reperientes, moenia fortiter assiliunt, et dum hostes ab intus pro anima eis resistunt, utrinque plurimi occisi sunt.
224Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0634C (auctor 1095-1125)
Post haec anno tertio regni sui rex Baldewinus vehementer indignatus adversus civitatem Accaron, eo quod saepius insidiae et assultus ab ea peregrinis accrevissent, iam hiemis gravi frigore deterso et veris temperie aspirante, post octavas Paschae anni illius praecedentis, quo in campestribus Rames praelia commisit, et omnibus suis attritis, cum paucis reliquis suorum militum vix Sarracenorum vires evasit, exercitum congregans ad quinque millia virorum, ad praefatae civitatis applicuit moenia.
225Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0636A (auctor 1095-1125)
Hac itaque crudeli intentione Sarracenis Christianorum vestigia insequentibus, universa vero regione fama eorum commota ac tremefacta, eo quod vires illorum ampliores quam fuissent aestimarentur, Baldewino regi, omnium horum ignaro, et solummodo venationi intento, nuntiatum est, quomodo Sarraceni regionem ingressi fuissent ad insidiandum et trucidandum populum Dei vivi, et ideo citius eum oportere in hac necessitate subvenire.
226Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0638B (auctor 1095-1125)
Ubi comes Reymundus illis a Tortosa civitate occurrit, auxilium et vires illorum ad expugnandam ipsam Gibelot quaerens ut, Sarracenis civibus exterminatis, urbs Christianorum haberetur.
227Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0638D (auctor 1095-1125)
Illic vero aliquot diebus tormenta lapidum et machinas fabricantes, deinde urbem et cives sine modo viriliter et non parce assilientes, usquequaque oppugnabant, donec Sarracenorum et vires et manus ad resistendum fessae nihil ultra ausi sunt.
228Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0642A (auctor 1095-1125)
Appellatum est idem praesidium mons peregrinorum, eo quod peregrinis et Christianis militibus illic munimen contra gentilium vires semper haberetur.
229Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0645D (auctor 1095-1125)
Huius igitur infinitae multitudinis adventu et subito rumore Baldewinus de Burg attonitus, princeps eiusdem civitatis a rege Baldewino constitutus, universos, qui secum crant in conventione solidorum, ad defendenda moenia convocat ac disponit; quin ab urbe egrediens Boemundum et Tankradum ad opem et vires augendas, missa legatione, invitavit; rogans eos ac deprecans in nomine Domini, ne Turcorum superbiam Christianis confratribus dominari paterentur.
230Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0649C (auctor 1095-1125)
Sed matrona quaedam nobilissima de regno Corrozan, quae non modico apparatu opem et vires contulerat, ibidem a Tankrado et sociis eius capta et retenta est.
231Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0650D (auctor 1095-1125)
Anno dehinc sequenti post captionem Baldewini de Burg, anno vero Baldewini regis quinto, Boemundo non solum in Italiam sed et Galliam profecto ad exquirendas vires, et commovendos principes adversus regem Graecorum Alexium, Tankrado autem Antiochiae vice avunculi sui relicto ad tuendam civitatem, eiusdemque Tankradi custodia in Rohas disposita, Brodoan, princeps magnificus civitatis Alapiae et frater Turcorum, occasione assumpta, ab amicitia et foedere Tankradi in dolo recedens, loca et civitates ad urbem Antiochiam appendentes graviter depraedatus est; quin episcopo civitatis Albariae effugato, et plurimis ecclesiis Dei annihilatis, non tamen praeda ac strage hac saturari potuit; sed ad ultimum decem millia equitum et viginti peditum de terra sua producens ad assiliendam urbem Antiochiam et expugnandum Tankradum in superbia et iactantia magna profectus est.
232Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0652B (auctor 1095-1125)
Quorum adventum rex ut persensit, et procul dubio iam eos appropiasse, direxit legationem domino patriarchae in Ierusalem, ut sine mora convocata manu fidelium, ad augendas vires et opem contra inimicos properaret.
233Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0657B (auctor 1095-1125)
Aperuit quoque eadem legatio universis quomodo rex et omnis primatus ipsius decreverint urbem Sagittam terra marique obsidere et expugnare, et illic eorum opem et vires necessarias haberi: et hac de causa regem et patriarcham ad civitatem Acram descendere, machinas et mangenas aedificare ad expugnanda moenia et eius habitatores; eos vero interim Iaphet debere habitare, dum regis iussio innotescat.
234Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0660A (auctor 1095-1125)
Qui cum defensore suo quodam, Baldewino nomine, perterriti, omnes vires et apparatus regis Babyloniae adesse arbitrantes, sine mora in equis celerrimis octo equites urbem egressi sunt, ac Iaphet introeuntes, nuntiaverunt Rotgero de castello Resset, qui urbi Iaphet praeerat, et caeteris conchristianis quomodo Ascalonitae et tota virtus Babyloniae campestria urbis Rames occupassent, et procul dubio sine intermissione ad urbis Iaphet moenia properare.
235Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0661D (auctor 1095-1125)
Dehinc ab hac quarta feria post natalem S. Dionysii martyris sexta feria inchoante, Ascalonitae triumpho suo laetati et exaltati, octo Galeidas aptantes in eis viros sagittarios ac robustissimos, constituerunt, qui usque Iaphet applicarent, aestimantes Christianorum vires vel naves sibi occursare, quibus adversari captione aut submersione valerent.
236Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0665C (auctor 1095-1125)
Hoc audito, rex subito paucis assumptis copiis, circiter quadraginta milites, ad resistendum Turcis properavit; et maritima relinquens, quindecim sociis adolescentulis in armis et equo peritissimis et caeteris electis, ad montana tendens, totum exercitum et vires Turcorum explorare audacter praecessit.
237Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0673D (auctor 1095-1125)
Mane vero orto, a Tripoli civitate pariter multitudo navium in manu forti et intolerabili armatura Babyloniis vires addidit, quatenus portum vi obtinentes stationem fidelium navium et regis obsidionem amoverent.
238Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0675B (auctor 1095-1125)
Quae saepius Turci refutantes ad extremum taedio victi, regisque vires et impetum metuentes, hoc tantillo recepto, Damascum regressi sunt.
239Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0679D (auctor 1095-1125)
Tankradus eius petitionem non abnuit, hac tamen conditione apposita, ut ad Mamistram civitatem obsidendam et recuperandam eius opem et vires haberet, quam nuper traditione Armeniorum imperatori redditam amiserat; alioqui sibi nihil super his velle respondere.
240Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0688B (auctor 1095-1125)
Eodem quoque tempore eiusdem mensis Augusti, quo haec fiebant, Ascalonitae gavisi absentia et diutina expeditione regis Baldewini, aestimantes modicas vires militum Ierusalem remansisse, quingentis equitibus ascitis, decreverunt civitatem obsidere et expugnare et viros qui erant in arce turris David bello lacessere.
241Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0689D (auctor 1095-1125)
Horum tam fortium virorum et magnorum regum apparatum et vires terra marique adesse intelligens navalis exercitus Babyloniae, a portu Ptolemaidis et eius impugnatione secessit ad portum Sur, quae est Tyrus, illic moram faciens, ne rex Magnus repertos in obsidione Ptolemaidis navali certamine disturbaret.
242Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0694B (auctor 1095-1125)
Hoc eodem anno Tankradus post discessum regis et caeterorum magnorum qui sibi in auxilium confluxerant, vires suas retinens, in mense Octobri praesidium Gerez, quod dicitur Sarepta Sidoniorum, eo quod subiectum regi Sidonis quondam fuisset, in manu potente obsedit.
243Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0699C (auctor 1095-1125)
Eodem vero die, quo idem Dochinus, vel Duodechinus, confinia Tyri per montana intravit, armigeri septingenti cum sexaginta probis equitibus de exercitu regis, ad quaerenda pabula equorum egressi, irruerunt casu et ignoranter super arma et vires Turcorum: qui universi in sagitta et gladio ab hostibus perempti ac detruncati, perierunt, praeter paucos, qui vix evadentes, retulerunt quae gesta sunt.
244Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0704D (auctor 1095-1125)
Ptolemaidi vero appropiantes, ordinaverunt navales acies, omni armatura adversus Christianorum vires munitas: quarum duae maioris virtutis et multitudinis post tergum custodiam agentes, sed nimium rebus et hominibus occupatae, a longe plus milliari subsecutae sunt.
245Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0707D (auctor 1095-1125)
In anno tertio postquam rex Baldewinus nuptias supra dictas regaliter celebravit, tempore autumni ducentis equitibus et quadringentis assumptis peditibus, profectus est ad montem Oreb, qui vulgo appellatur Orel, ubi praesidium novum curriculo dierum decem et octo firmavit, ut sic potentius terram Arabum expugnaret, et non ultra mercatoribus transitus hinc et hinc daretur, nisi ex regis gratia et licentia; vel ullae insidiae aut vires inimicorum subito adessent, quin fidelibus regis in arce constitutis paterent: et sic ei regia arx impedimento esset.
246Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0708B (auctor 1095-1125)
Verum, quia sibi vires erant exiguae, cum quibus usque per loca solitudinis in silentio descenderat; et quia nunc coepit propter moras aliquas plene adventus eius propalari, datum est ei ab amicis consilium ut nequaquam ulterius viam perageret; sed quantocius Ierusalem in silentio securus repedaret.
247Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0710C (auctor 1095-1125)
Rex itaque suorum consiliis satisfaciens, summo diluculo sociis admonitis, muros civitatis diruens, ignes universis aedificiis turrium et aedium immisit, totis viribus ante omnes praecipue stragi illius incumbens, ne Babyloniis ultra vires et opem conferret.
248Albericus Aquensis, Historia expeditionis Hierosolymitanae, 166, 0714C (auctor 1095-1125)
Willhelmus totidem in suo cuneo ordinatis equitibus, galea et lorica indutis, sinistra ex parte procul positus remansit, ut vires auxiliatrices sociis bellum insistentibus conferret.
249Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 4; 1 (auctor fl.c.1250)
Sequitur conclusio quae vires has expetit, ut ad ea quae dixeris animum applicet audientis.
250Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 3, 5; 8 (auctor fl.c.1250)
Si sapiens idiotae vel mediocri, verba secundum vires accipientis temperabis.
251Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 6; 2 (auctor fl.c.1250)
Huius sunt vires aliena rebus accire, ea inquam quae natura removet ascribere.
252Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 7; 3 (auctor fl.c.1250)
Brevitas ergo tenenda, libranda, perpendenda est summopere; brevitas inquam quae et vires sententiis suggerit, et decus quoddam attribuit, quae attentionem lectori subministrat, capacitatem generat, doctrinam celebrat.
253Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 7; 4 (auctor fl.c.1250)
Dedecorat enim stilum superfluitas, vires, decus operi, attentionem, capacitatem lectori derogat, quin taedium et quandam quasi generat nauseam animis.
254Albericus Casinensis, Flores rhetorici, 1, 7, 7; 8 (auctor fl.c.1250)
Sic huius vires non ignorabis, si haec omnino uti quandam vulnerum putredinem recideris.
255Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Iste inperator post bienium accepta corona zello Dei et ecclesie accensus tamquam verus catholicus et ecclesie advocatus vires inperii renovato exercitu Romam remeavit.
256Albertus de Bezanis, Cremonensis chronica pontificum et imperatorum, p1; XLIIII (auctor fl.1363)
Eodem quoque anno Romani vires resumentes Albanum expugnaverunt et expoliantes omnibus bonis incenderunt.
257Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p4, 2; 35 (auctor c.1200–1280)
(3) Ad aliud dicendum quod vegetabilis secundum quod ut totum potestativum consideratur, non habet perfectionem nisi in partibus suis, et ideo quando anima dividitur per ista, non omnino dividitur per accidentalia , immo sicut se habent membra corporis ad corpus, ita se habent vires animae ad animam, quod patet ex verbo Philosophi in secundo de anima, ubi dicit quod sicut anima tota est actus totius corporis, ita partes sunt actus partium, et ideo ‘si oculus esset animal, visus esset anima eius’.
258Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p4, 2; 41 (auctor c.1200–1280)
Et ideo etiam est quod potentia naturalis non adest et abest, sed semper adest, quia causam necessariam supponit in subiecto; et ideo etiam non est omnino accidens, sed propria passio fluens de principio substantiae subiecti, et sic se habent vires ad animam.
259Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p4, 2; 44 (auctor c.1200–1280)
Et secundum quod anima est ut efficiens operum animati, sic habet vires in quibus perficitur causalitas sua in efficiendo opera.
260Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b; 5 (auctor c.1200–1280)
Si forte dicatur quod reducuntur ad unam et idcirco sunt una, contra: Si reductio ad unum esset causa unitatis, tunc omnes vires animae, quae reducuntur ad unam substantiam animae in qua et a qua sunt, essent una, quod falsum est.
261Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b; 16 (auctor c.1200–1280)
Vires enim reducuntur ad animam ut ad substantiam et subiectum in quo sunt, membra autem ad cor ut ad principium ex quo generantur et a quo recipiunt influxum vitae; sed istae vires reducuntur ad nutritivam sicut quaedam instrumenta, in quibus operatur nutritiva.
262Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3; 35 (auctor c.1200–1280)
(1) Ad primum igitur dicendum quod quantitati secundum quod est quantitas nihil est contrarium in genere vel specie, et hoc est quantitati in se consideratae, prout consideratur in praedicamentis; sed quantitati prout consideratur perfecta vel imperfecta in comparatione ad vires organorum, nihil prohibet aliquid esse contrarium.
263Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a; (auctor c.1200–1280)
Quorum primum est, quid sit generativa; secundum, quis sit actus eius; tertium, quid generetur et ex quo; quartum, quid sit instrumentum eius; quintum, quare generativa dicatur finis, a quo est denominatio inter vires animae vegetabilis.
264Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a, (auctor c.1200–1280)
3.5. Quare generativa dicitur finis, a quo est denominatio inter vires animae vegetabilis a quo est denominatio
265Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p3, p5, p6, 33a, 23b, 17a, 3, 28a, 24b, 32c, 21d, 25b, 6, 14ab, 9c, 19d, 38c, 32, 5, 20a, 70a, 3, 69a; (auctor c.1200–1280)
(I) Quinto quaeritur, quare generativa dicitur finis, a quo est denominatio inter vires animae vegetabilis.
266Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a; 13 (auctor c.1200–1280)
Item, vires sensibiles sunt principia cognitionis; ergo quae magis facit cognoscere, illa erit prior inter eas; sed visus magis facit cognoscere; ergo visus est primus.
267Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4; 48 (auctor c.1200–1280)
Item, omnis substantia spiritualis secundum organa distincta distinctas habet vires; lumen hoc modo non habet distinctas vires; ergo lumen non est substantia spiritualis .
268Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Quandoque dicitur imaginatio vis tenens imagines et operans in illis et in intentionibus, quae coniunguntur imaginibus, et sic comprehendit duas vires, scilicet imaginationem et phantasiam, et sic videtur Aristoteles accipere imaginationem in principio tertii de anima, ubi dicit quod imaginari ‘in nobis est, cum volumus’.
269Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Sunt tamen quidam qui distinguunt vires animae secundum modum abstractionis maioris et minoris, dicentes quod sensus abstrahit a materia, sed non a praesentia materiae, imaginatio autem et a materia et a praesentia materiae, et ideo ratio obiecti coar|tatur hinc et inde.
270Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Sed contra: Diversarum virium diversa sunt organa ; phantasia et aestimativa sunt diversae vires; ergo habent organa diversa.
271Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Similiter dicunt Aristoteles, Avicenna et Averroes, qui omnes ponunt memoriam in organo posterioris partis cerebri, cum anima rationalis secundum suas vires in nullo organo sit corporis.
272Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(4) Praeterea, Algazel numerando vires sensibilis animae non ponit nisi quinque sensus exteriores et quinque interiores.
273Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(1) Ad primum autem quod contra obicitur, dicendum quod vires animae sensibilis ex ordine ad rationem efficiuntur maioris potentiae, et hoc patet maxime in viribus motivis sensibilis animae, quae sunt concupiscibilis et irascibilis, quae in homine persuasibiles sunt a ratione et substantia virtutis et vitii, in brutis autem non.
274Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(1) Abstrahere enim non est nisi secundum duos modos , scilicet cum praesentia materiae et sine praesentia; ergo videtur quod non debeant esse nisi duae vires animae sensibilis, eo quod forma particularis non est nisi cum praesentia materiae vel sine praesentia, et virtutes non differant nisi secundum obiecta.
275Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
(3) Praeterea, Avicenna distinguens vires secundum organa ponit sensum communem in prima concavitate primae cellulae, et imaginationem in posteriori, phantasiam autem in prima parte mediae cellulae et aestimativam in posteriori, memoriam et reminiscentiam ponit in posteriori cellula.
276Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p8, p9, p12, 29a, 33a, 108b, 4, 230a, 39b, 2c, 91d, 133e, 137f, 43g, 95c, 90, 253, 3, 73a, 4a, 28b, 26c, 40d; (auctor c.1200–1280)
Solutio: Dicendum quod vires supra dictae distinguuntur secundum quod diversificatur forma sensibilis sine praesentia materiae; illa enim potest considerari secundum quod est a re vel ad rem ut imago rei.
277Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b; 117 (auctor c.1200–1280)
Neque enim est in corpore ut virtus sita in organo corporis, sicut vires animae sensibilis, nec est in corpore ut recipiens a phantasmatibus corporum, sicut intellectus possibilis.
278Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 2, 4, 83a, 3, 72a, 98b, 156c, 3, 26a, 20d, 40e, 71b, 2, 29a, 14b, 51c, 35d; 32 (auctor c.1200–1280)
Sicut enim supra habitum est, ipsa est una in substantia habens quasdam vires affixas corpori et quasdam non affixas, et propter hoc habet unum modum intelligendi per comparationem ad corpora, alium autem per comparationem ad substantias separatas, quibus ipsa est similis per hoc quod est substantia perpetua et incorruptibilis et separabilis.
279Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p18, 3; 8 (auctor c.1200–1280)
(3) Praeterea, cum multae sint vires rationalis animae , quaeritur, quare potius dicitur rationalis a ratione quam a denominatione alterius vis.
280Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 1; 22 (auctor c.1200–1280)
Septimum signum est quod virtutes corporeae confortantur et accipiunt quasi generationem secundum quod alteratur complexio sui organi, et debilitantur in tempore illo quando non fit sufficiens restauratio deperditi in organis, et hoc est usque ad xlv annos ad plus; post autem tempus illud est intellectus et ceterae vires animae rationalis in maximo suo robore; ergo non est virtus corporea anima rationalis.
281Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p21, 1; 23 (auctor c.1200–1280)
Octavum autem est demonstratio necessaria: Quia | quicquid est perceptibile specierum indivisibilium divisione corporis et quanti, ipsum est incorporeum et indivisibile ; anima rationalis secundum suas vires est huiusmodi ; ergo ipsa est indivisibilis et virtus incoporea.
282Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, p0; 1 (auctor c.1200–1280)
Consequenter transeundum est ad vires animae motivas.
283Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, p0; 2 (auctor c.1200–1280)
Et quia motivae principaliter dicuntur , quae movent in motu processivo, primo quaeratur de motu processivo animalium; secundo de singulis viribus moventibus; tertio de quantitate animae, quia quantitas principaliter penes vires motivas attenditur.
284Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, p27; 1 (auctor c.1200–1280)
Deinde quaerendum est de quantitate animae, quae praecipue secundum vires motivas animae consideratur .
285Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7; 6 (auctor c.1200–1280)
(4) Item, Avicenna ibidem dicit quod intellectus practicus factus est principium movens alias vires quae sunt substratae ei, ut illae cogantur sequi affectionem eius, et non e converso; ergo intellectus practicus est principium movens phantasiam et appetitum, et non principium movens | corpus.
286Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7; 7 (auctor c.1200–1280)
Si forte dicatur quod movet utrumque, scilicet vires substratas et corpus, contra: Aut movet utrumque immediate , aut unum per alterum.
287Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7; 32 (auctor c.1200–1280)
(1) Ad primum ergo quod contra obicitur, dicendum quod Augustinus stricte accipit vim secundum quod est viror intus, et quia potentia passiva non extendit se extra patiens, eo quod non est nisi recipiens tantum, propter hoc ipse dicit apprehensivas esse vires.
288Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a; 18 (auctor c.1200–1280)
Cum ergo ad hunc progressum sit in unaquaque virtute, videtur voluntas esse appetitus quidam disseminatus et sparsus per omnes vires animae.
289Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a; 19 (auctor c.1200–1280)
(9) Item, | unumquodque appetit id quod secundum naturam perficit ipsum; sed omnes vires animae perficiuntur a suis obiectis secundum naturam ipsarum virium ; ergo omnes appetunt sua obiecta.
290Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a; 69 (auctor c.1200–1280)
(13) Ad id quod ulterius quaeritur, dicendum quod duplex est potestas, scilicet generalis, et haec est quae dividitur in omnes vires, et est simplicior voluntate.
291Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, p0; 3 (auctor c.1200–1280)
Quorum primum est, quid sit; secundum , quis sit proprius eius actus; tertio, quare a sanctis dicatur esse corrupta et infecta, cum aliae vires animae sint corruptae tantum.
292Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b (auctor c.1200–1280)
2.3.2.3. Quare concupiscibilis dicatur a sanctis esse corrupta et infecta, cum aliae vires animae sint corruptae tantum dicatur a sanctis esse corrupta et infecta,
293Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b; 1 (auctor c.1200–1280)
Tertio quaeritur, quare concupiscibilis dicatur a sanctis esse corrupta et infecta, cum aliae vires animae sint corruptae tantum.
294Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; (auctor c.1200–1280)
Ad primum proceditur sic: (1) Appetitus dicitur ab appetendo; sed in omnibus viribus aliquid appetitur, scilicet proprius finis; ergo videtur appetitiva includere omnes vires.
295Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(7) Ad aliud dicendum quod cum dividuntur vires motivae in rationalem et irascibilem et concupiscibilem, supponuntur in rationali plures vires, eo quod rationalis non nominat ibi rationem secundum quod est potentia specialis , sed motivam rationalis animae; et hoc supra explanatum est in quaestione de divisione virium motivarum.
296Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(2) Item dicit Damascenus quod ‘animalia bruta potius aguntur a natura quam agant’; ergo videtur quod vires illae quas communes habemus | cum brutis, ferri debeant secundum impetum a natura; sed hae sunt irascibilis et concupiscibilis; ergo feruntur secundum impetum ad actum; sed quaecumque feruntur secundum impetum, non participant qualiter ratione; ergo irascibilis et concupiscibilis non participant qualiter ratione.
297Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Vires autem animae vegetabilis nullo modo apprehensivae sunt, et ideo non percipiunt imperium rationis.
298Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Sensibilis autem vires cum sint apprehensivae, percipiunt ipsum, et si sequuntur, ordinantur, sed non de necessitate sequuntur , quia contingenter se habent ad opus.
299Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(6) Ad id quod obicitur de divisione Avicennae, dicendum quod ipse non ponit nisi moventia animae sensibilis , quia ibi non enumerat nisi vires animae sensibilis.
300Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(7) Ad aliud dicendum quod tacet phantasiam, quia non est pure movens, sed etiam apprehendens, et ibi non enumerat vires nisi quae sunt tantum moventes.
301Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Et haec est sententia Averrois super xi metaphysicae, qui dicit quod intelligentiae separatae non habent vires nisi intellectum et concupiscentiam, et vocat concupiscentiam voluntatem.
302Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(27) Ad aliud dicendum quod sicut supra diximus de voluntate quod uno modo comparatur ad volitum extra , et alio modo ad vires animae interius movendo eas ad actum, ita dicimus de libero arbitrio.
303Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Uno enim modo comparatur ad eligibile extra, et alio modo comparatur ad vires intra; nostri enim arbitrii est intelligere vel non, et inquirere et disponere et amare et velle et eligere , vel nullum horum facere.
304Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(13) Item, sancti enumerantes vires motivas animae non ponunt nisi tres: rationalem, irascibilem et concupiscibilem ; ergo videtur quod si synderesis est vis motiva et non continetur sub concupiscibili vel irascibili, quod contineatur sub ratione.
305Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
(18) Iuxta hoc etiam quaeritur, quare nullus philosophorum posuit synderesim inter motivas vires animae , cum multi sanctorum posuerint eam.
306Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Licet enim non omnes vires corruptae sint in toto, tamen corruptum ab integro non est adeo distinctum quod corruptio sit principium peccati et actus sine integro, quia corruptio nullius potest esse principium effectivum.
307Albertus Magnus, De homine, 1, 1, p2, p17, p22, 2, 7, 49a, 25b, 25c, 56a, 2, 12a, 6b, 4, 23a, 71b, 20a, 3, 25a, 27b, 21b, 2, 15a, 12, 3; 2 (auctor c.1200–1280)
Et ut hoc intelligatur, notandum quod vires motivae aut ordinantur in deum tantum, aut in operabile per nos.
308Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 1, 3, 1, 3a, 6, 173a, 38, 8, 142a, 65b, 113c, 65d, 114a, 49b; 62 (auctor c.1200–1280)
Et inquantum sic consideratur, fluit ab ipso actus vitae, qui est actus animae secundum se, quia cor talem habet relationem ad membra qualem anima ad vires.
309Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 02, 1; 135 (auctor c.1200–1280)
Est enim similitudo quantitatis continuae et partium eius ad totum potestativum et partes eius in hoc quod sicut in toto continuo includuntur partes secundum essentiam et habent actum in ipso et esse et non per se, ita in toto potestativo sunt partes potestatum particularium, quae partes vires vel virtutes dicuntur, et non secundum esse et speciem propriam, sed secundum esse et speciem sui totius.
310Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 14; 58 (auctor c.1200–1280)
Alia enim est divisio animae in species et alia in vires sive potentias.
311Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 14; 63 (auctor c.1200–1280)
(2) Ad primum autem quod contra hoc est, dicendum quod alia est divisio animae in vires et alia in species.
312Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 14; 64 (auctor c.1200–1280)
Species enim sunt constitutivae animatorum differentium specie; vires vero sunt potentiae, quae species constitutas consequuntur per comparationem ad opera, ut nutritiva, visiva, intellectiva.
313Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 14; 69 (auctor c.1200–1280)
Unde patet quod moventia in motu processivo sunt vires consequentes animam sensibilem et rationalem secundum quod huiusmodi, et ideo non faciunt speciem animae per se.
314Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 17; 78 (auctor c.1200–1280)
Et possunt etiam sumi ut potentiae et vires eiusdem animae in specie et numero, et sic non dividunt ipsum genus neque speciem nec substantiam eiusdem animae numero.
315Albertus Magnus, De homine, 1, 1, 18, 2; 121 (auctor c.1200–1280)
Transcorporationem enim Cronius et Theodorus et Porphyrius Platonici sic dicebant fieri quod omnis anima unius est speciei , scilicet rationalis, et quod illa transit per diversa corpora pro meritis suis; et quod in quibusdam corporibus exercet quasdam vires et quasdam non, hoc dicunt fieri ex diversitate corporum et meritis animarum.
316Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 61; 28 (auctor -1286)
Hic, ut sui regni vires stabiliret, Lodoici regis Francorum filiam accepit uxorem, sorores suas et neptes tradidit, unam regi Guandalorum, aliam regi Turringorum, alii regi Guisegothorum, alias aliis ita, ut gens non pretermitteretur, que Theodorico vel pactionis federe vel affinitate non fuerit sociata.
317Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 159; 2 (auctor -1286)
Eodem quoque anno Romani vires resumentes Albanum expugnaverunt et expoliantes bonis omnibus incenderunt.
318Albertus Miliolus, Liber de temporibus et etatibus. Continuatio Regina et Cronica Imperatorum, de, 173; 2 (auctor -1286)
Cumque natare cepisset, impingens in scopulum natandi vires amisit; a militibus igitur apprehensus ad ripam semivivus ducitur, accepta penitencia et corpore Domini, eo die mortuus est; pro dolor!
319Albertus Monachus, Chronica, 3; 264 (auctor -1456)
Tandem expensis et debitis gravatus, cum esset vir planus et sincerus in agibilibus, de proprio ingenio non multum acutus, plus bellis quam consiliis aptus, deprimente senio vires eius et morbo arthetico, quo multo tempore laboraverat, membris confractis, senciens in regimine ecclesie se deficere anno sui regiminis III. dominum Cononem archiepiscopum Treverensem, virum industrium et strennuum et in rebus necessariis locupletum, in coadiutorem assumpsit.
320Albertus Monachus, Chronica, 10a; 41 (auctor -1456)
Procuravit eciam, quod quidam quasi angelus in cubiculo sibi loqueretur per cannam quasi per fistulam muro cavato transmissam in cubili et sepius ei quiescenti diceret: Celestine, Celestine, nisi papatui renunciaveris, animam tuam salvare non poteris, quia supra vires tuas est negocium.
321Alcimus Avitus, Epistolae, 6, 13; 169 (auctor ca.450-518)
Quod inspirante deo praeceperitis, in quantum habuerint vires, parere conabor.
322Alcimus Avitus, Homiliae, 15, 5; 74 (auctor ca.450-518)
Periculosius agitur singulare certamen, in quo vires altrinsecus experiri posse paucorum est.
323Alcimus Avitus, Poemata, p1, 5; 103 (auctor ca.450-518)
Iam magicam digne valeat quis dicere fraudem Occultas tacito temptantem pectore vires, Divinis iungi virtutibus et cupientem?
324Alcuinus, Adversus haeresin Felicis, 101, 0113C (auctor 730-804)
Aut si fateris et intelligentiae tuae vires excedere, et credenda esse potius quam explicanda concedis; quid inveniri iniquius potest, quam simpliciter me credere nolle quod lego, et praesumptive credere velle quod non lego?
325Alcuinus, Carmina, 101, 0819A (auctor 730-804)
Sed pius Oswaldus numero non territus ullo Alloquitur propriam constanti pectore turmam: « O quibus est semper bellorum vivida virtus, Nunc, precor, invictas animis assumite vires, Auxiliumque Dei cunctis praestantius armis Poscite corde pio, precibus, substernite vestros Vultus ante crucem, quam vertice montis in isto Erexi, rutilat Christi quae clara tropaeo, Quae quoque nunc nobis praestabit ab hoste triumphum.
326Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0668D (auctor 730-804)
Qui tametsi ad prophetiam Christi et Ecclesiae pertinentes, felicitatem et vires Salomonis excedant, tamen secundum historiam super Salomone conscripti sunt.
327Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0690C (auctor 730-804)
Porro quia somnus, communis de hac vita exitus appellatur, melior erit requies eius qui operatur in praesenti, et secundum vires suas in bonis operibus conversatur, quam eorum divitiae de quibus scribitur: Vae vobis divitibus, quia recepistis consolationem vestram (Luc. VI, 24) . VERS. 12-16. - Est et alia infirmitas pessima, quam vidi sub sole: divitiae conservatae in malum domini sui.
328Alcuinus, Commentaria super Ecclesiasten, 100, 0698D (auctor 730-804)
Sed ne videretur his sermonibus communem humani generis naturam damnare, et Deum auctorem facere mali, dum talium conditor sit qui malum vitare non possunt, argute praecavit et ait, bonos nos scimus a Deo creatos, sed quia libero sumus arbitrio derelicti, vitio nostro ad peiora labi, dum maiora quaerimus, et ultra vires nostras varia cogitamus.
329Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1029C (auctor 730-804)
Tu da quaerendi vires, qui invenire te fecisti et magis magisque inveniendi te spem dedisti.
330Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1049D (auctor 730-804)
Da cor contritum et humiliatum; da gratiam lacrymarum, da lumen in corde, da vires in corpore, ut quae agenda sunt, videam, et ad ea implenda, quae dederis videre, fortiter convalescam.
331Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1052A (auctor 730-804)
Precor etiam ut des mihi assiduitatem orandi, vires ieiunandi, frequentiam legendi, ut praecepta tua infatigabiliter legam, et inexplebiliter diligam, et efficaciter compleam, et quidquid in me pravum deprehendero, per gratiam tuam corrigam; quod rectum teneam, quod deforme componam, quod pulchrum excolam, quod sanum servem, quod infirmum corroborem, et omne, quod tibi placet, custodiam perseveranter.
332Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1052D (auctor 730-804)
Da vires invictas, ut victor mei in cunctis existam.
333Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1077D (auctor 730-804)
XXXIII. Sed non est tacendum, quod si voluntas prompta est, et studium fervet, si labor et vires vigent, Domini misericordia haec omnia fiunt.
334Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1090C (auctor 730-804)
Supra te est negotium, nimis excedit vires tuas.
335Alcuinus, Confessio fidei, 101, 1098C (auctor 730-804)
Da locum et spatium, et fructus dignos poenitentiae; da cor contritum et humiliatum, da gratiam lacrymarum, da lumen in corde, da vires in corpore, da illum ignem, quem misisti veniens in terram, et quem vis ut ardeat.
336Alcuinus, De grammatica, 101, 0899C (auctor 730-804)
(Aen. V, 500): Tum validis flexos incurvant viribus arcus Pro se quisque viri, id est, ad suas vires.
337Alcuinus, De orthographia, 101, 0914C (auctor 730-804)
Pro curia sociis signa dare, id est, ante curiam. Virgilius (Aen. V, 500) : Summis incurvant viribus arcus Pro se quisque viri; [id est, ad suas vires]. Pro testimonio, hoc est, in testimonio.
338Alcuinus, De usu Psalmorum, 101, 0503A (auctor 730-804)
Domine, tribue nobis, ut omnia dura et aspera, et nostrae voluntati contraria, etiam super vires et scientiam nostram nobis iniuncta, vel etiam haec ipsa cum iniuriis et contumeliis imperata, simpliciter et humiliter in spe misericordiae tuae, absque ulla simulatione patienter et gaudentes suscipiamus, et cum magno desiderio impleamus, etsi impossibilia fuerint nobis, humiliter et patienter suggeramus imperanti impossibilitatem nostram: et si ille suam sententiam nullatenus mutare voluerit, tu operare in cordibus nostris, ut nos confidentes in auxilio tuo, datis nobis divinitus animi viribus et scientia, ex charitate obediamus devote, quia sine te nihil boni possumus.
339Alcuinus, De usu Psalmorum, 101, 0492B (auctor 730-804)
Tu da quaerendi vires, qui invenire te fecisti, et magis magisque inveniendi te spem dedisti [Edit. Colon., Coram te est firmitas et infirmitas mea; illam serva, istam sana]. Coram te est scientia et ignorantia mea.
340Alcuinus, Epistolae, 100, 0438A (auctor 730-804)
Vestrae siquidem fidelitatis immensitas parvitatem meam reddit impatientem pro vobis, facit etiam supra vires audentem.
341Alcuinus, Epistolae, 100, 0248D (auctor 730-804)
Esto in cibo modestus, in poculo parcus, in loquendo sobrius, in vigiliis devotus, ad omne opus Dei promptus, pius ad pauperes et infirmos, consolator moerentium, adiutor laborantium, compatiens miseriis omnium, largus in eleemosynis secundum vires habendi, memorans evangelicae viduae duo minuta, prophetamque dicentem: Frange esurienti panem tuum (Isai.
342Alcuinus, Epistolae, 100, 0274D (auctor 730-804)
Laetissima mihi litterarum vestrarum chartula occurrit, febricitantem refocillans, dormientem resuscitans, imo et inertiae morbo torpentem ad antiquas studens reformare vires, et dulcem versificationis melodiam inter horribiles armorum strepitus, et inter raucos tubarum sonitus admonuit miscere: quatenus truces animorum motus aliqua musicae suavitatis melodia mulcerentur: etsi vestrae mentis nobilissima stabilitas in una eademque soliditatis arce [Al., archa] perpetualiter permaneat, et in medio aequitatis libramine inconcussa fortitudine vigeat.
343Alcuinus, Epistolae, 100, 0370A (auctor 730-804)
Nisi forsan subsequenti tempore eius misericordia, qui allevat elisos, solvit compeditos (Psal. CXLV, 8) , vires ei praestare dignetur.
344Alcuinus, In Evangelium Ioannis, 100, 0903A (auctor 730-804)
In utroque potentia Domini erat, non vires mortui.
345Alcuinus, Officia per ferias, 101, 0608C (auctor 730-804)
Tu da quaerendi vires, qui te inveniri fecisti, et magis magisque inveniendi te spem dedisti.
346Alcuinus, Vita S. Willibrodi, 101, 0693B (auctor 730-804)
Delatis ad nos vestrae excellentiae litteris in quibus vestrum agnoscens in Domino studium, et diuturnam in lege eius meditationem, magno me gaudio affectum esse fateor: sed tamen longe imparem me petitioni vestrae consideravi, ut pote nullo praerogativae munere eloquentiae suffultus ad implendum quod iussistis [Mab., quod iussisti]: ac nisi me charitas urgeret, quae nulla [Id., nulli] negare solet, non auderem ultra meae paupertatis [Id., parvitatis] vires negotium attingere.
347Alcuinus Incertus, Dubia alia, 101, 1161A
Eximio et orthodoxo a Deo coronato magno viro, gemma sacerdotum, Leoni praesuli sede summa aureaque Romana, cum gloria et omni honestate feliciter regente, ille vilissimus omnium servorum Dei servus immarcescibilis gloriae vestrae coronae beatitudinis salutem et gloriam deposcimus, humiliterque, quasi coram sanctissimis pedibus vestris humano [Forte, humi prostratus] gloriam et gratiam vestram optamus, et servitium sanctissimum vestrum obnixe prece deposcimus; quia in quantum nobis vires electus Dei Filius dignatus est, in vestro cupimus permanere servitio, sicut dignum et iustum est tali vero angelico Deique servo.
348Aldegati Marcantonio, Cynthia, 1, 16; 1 (auctor fl.c.1450)
O decus Aonidum, doctum cui carmen ab ore Labitur et Phoebi numina sacra favent, Qui facis Euterpen, Clion Cliusque sorores Ingenio ad Mantus arva venire tuo, Pieridas orare precor tu, Tribrace, Musas (Placantur vatum carmine Pierides), Ut mihi sint faciles, ut dent in carmina vires, Exorare precor, Tribrace, Maeonidas.
349Aldegati Marcantonio, Cynthia, 1, 29; 8 (auctor fl.c.1450)
Sunt vires animique tuo sunt pectore magni, Ingenio polles consilioque nites.
350Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 38; 11 (auctor fl.c.1450)
Hoc solo vires assumit nomine miles, Hostibus hoc solo nomine tela cadunt.
351Aldegati Marcantonio, Elegiae, 1, 56; 15 (auctor fl.c.1450)
Munichiae florent arces, nunc floret Apollo, Nunc hedera et myrto lingua Latina vires.
352Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 3; 2 (auctor fl.c.1450)
Ille domos nigras nimio terrore relinquens Curru iungit equos atra fuligine tinctos, Exit et a Stygiis antris totamque pererrat Trinacriam cautusque ambit fundamina terrae; Sed quom causa metus non sit, loca nulla labare Quom cernit, trigamque suam quom vertit ad undas Infernas, saevis stimulis quom pungit Alastrum Orneumque atrum nimiumque immane frementem, Atque Etholum et Nyctum, "certe non tutus abibis, Alma Venus dixit - certe mea lumina cernes Quae tibi Phoebeis maiores ignibus ignes Praebebunt", natumque suum complexa volantem Et Ditem aspiciens Ericina ab rupe vagantem: "Nate, meae vires, mea magna potentia - dixit - Nate, faces atque arma manu, cape tela, Cupido, Tela, quibus superas coelum quod continet in se Quodque alti tegit unda freti, quod sustinet ipsa Tellus; sed Stygium restat te vincere regem.
353Aldegati Marcantonio, Gigantomachia, 1, 3; 6 (auctor fl.c.1450)
Ipsi etiam superi incipiunt nos spernere, nostro Debilitata polo est perditque potentia vires; Arbitrio quo vult Pallas per inane vagatur, Nec mea tela timet nec quae fera spicula vibras.
354Aldhelmus Schireburnensis, De septenario et de metris, 89, 0183C (auctor 640-709)
Arbiter, aetherio iugiter qui regmine sceptrA Lucifluumque simul coeli regale tribunaL Disponis, moderans aeternis legibus illuD Horrida nam mulctans torsisti membra BehemotH Ex alta quondam rueret dum luridus arcE Limpida dictanti metrorum carmina praesuL Munera nunc largire, rudis quo pandere reruM Uersibus aenigmata queam clandestina fatU Sic Deus indignis tua gratis dona rependiS Castalidas nymphas non clamo cantibus istuC Examen neque spargebat mihi nectar in orE Cynthi sic nunquam perlustro cacumina sed neC In Parnasso procubui nec somnia vidI Nam mihi versificum poterit Deus addere carmeN Inspirans stolidae pia gratis munera mentI Tangit si mentem, mox laudem corda rependunT Metrica; nam Moysen declarant carmina vateM Iamdudum cecinisse prisci [Par., celebris] vexilla tropaeI Late per populos illustria, qua nitidus soL Lustrat ab Oceani iam tollens gurgite cephaL Et Psalmista canens metrorum carmina vocE Natum divino promit generamine NumeN In coelis prius exortum, quam lucifer orbI Splendida formatis fudisset lumina saecliS Verum si fuerint bona haec aenigmata, versV Explosis penitus naevis et rusticitat Ritu dactylico recte decursa, nec erroR Seduxit vana specie molimina mentiS Incipiam potiora: sui Deus arida servI Belligero quondam qui vires tradidit loB Viscera perpetui roris si repleat haustU Siccis nam laticis duxisti cautibus amneS Olim, cum cuneus transgresso marmore RubrO Desertum penetrat: cecinit quod carmine DaviD. Arce poli genitor servas qui saecula cunctA Solvere iam scelerum noxas dignare nefandaS.
355Aldhelmus Schireburnensis, De metris et enigmatibus, 59, 1; 2 (auctor 640-709)
Nam mihi versificum poterit Deus addere carmeN Inspirans stolidae pia gratis munera mentl; Tangit si mentem, mox laudem corda rependunT. Metrica nam Moysen declarant carmina vateM Iamdudum cecinisse prisci vexilla tropel Late per populos illustria, qua nitidus SoL Lustrat ab oceani iam tollens gurgite cephaL Et psalmista canens metrorum cantica vocE Natum divino promit generamine numeN In caelis prius exortum, quam Lucifer orbI Splendida formatis fudisset lumina saecliS. Verum si fuerint bene haec enigmata versV Explosis penitus naevis et rusticitatE Ritu dactilico recte decursa nec erroR Seduxit vana specie molimina mentiS, Incipiam potiora, sui Deus arida servI, Belligero quondam qui vires tradidit IoB, Viscera perpetui si roris repleat haustV. Siccis nam laticum duxisti cautibus amneS Olim, cum cuneus transgresso marmore rubrO Desertum penetrat, cecinit quod carmine DaviD. Arce poli, genitor, servas qui saecula cunctA, Solvere iam scelerum noxas dignare nefandaS. INCIPIVNT ENIGMATA EX DIVERSIS RERVM CREATYRIS COMPOSITA. I. TERRA. Altrix cunctorum, quos mundus gestat, in orbe Nuncupor (et merito, quia numquam pignora tantum Improba sic lacerant maternas dente papillas) Prole virens aestate, tabescens tempore brumae.
356Aleandro Gerolamo, Aegle Pharmaceutria, 1; 6 (auctor 1574-1629)
O si unquam mihi concrescent in carmine vires, Tunc ego virtutesque canam et tua maxima facta, Tunc laudes magnas, quae ducunt te aethera ad altum.
357Aleandro Gerolamo, Aegle Pharmaceutria, 1; 7 (auctor 1574-1629)
Cum crescent anni, crescent in carmine vires: Dummodo Musae adsint et non invitus Apollo.
358Aleandro Gerolamo, Mocenica, 1; 106 (auctor 1574-1629)
Eloquii haec vires ostendit, cuncta nitenti, Verborum cultu exornat (quo mulceat aures Cunctorum), ponitque suo quaeque ordine dicta; Mitigatque iratum et facundis saepe loquelis.
359Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1298D
Quod igitur Simoniacae haereseos pestem, quae in partibus illis vires adhuc obtinet eius dolo, velle insequi significasti, non parum devotionis tuae studio congaudemus.
360Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1330A
ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, charissimo fratri PETRO Florentino episcopo, suisque successoribu Pia postulatio voluntatis affectu debet prosequente compleri, quatenus et devotius et sincerius laudabiliter innotescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
361Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1331A
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitantes assumat.
362Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1332C
Pia postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
363Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1365C
Omnipotenti Deo laudes gratiasque referimus quod, in hoc tempore, licet mundus in maligno positus plus solito pravis incumbat studiis, tamen inter mundi principes et rectores egregiam vestrae religionis famam intelligimus et, quantum honoris sanctae Ecclesiae tum Simoniacae haeresis vires opprimendo, tum catholicae libertatis usus et officia confirmando vestra virtus impendat, non dubia relatione cognoscimus.
364Alexander II, Epistolae et diplomata, 146, 1365D
Quoniam licet ille Rex regum et supernus arbiter totius regni quod vobis tradidit rationem a vobis exigat pro his tamen districtius appellabit quibus non fuerunt vires [ms. Angl., hic non sunt vires] et arma nisi vestra potentia. Ad haec igitur perficienda et aliarum virtutum incrementa percipienda, fratris nostri Lanfranci Cantuariensis archiepiscopi monitis et consiliis gloriam vestram hortamur acquiescere, quem charissimum membrum et unum ex primis Romanae Ecclesiae filiis lateri nostro assidue non adiunctum esse dolemus sed ex fructu quem Ecclesiae in regno vestro tribuit consolationem eius absentiae sumimus.
365Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0140D (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
, ut in epist.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Quoniam vero nostra interest iura religiosorum pastorali sollicitudine conservare, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praefatos canonicos studiose commoneas et inducas, ut a praedictis abbate et fratribus praescriptas decimas exigere non praesumant.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Ex scripto siquidem venerabilis fratris nostri Henrici Gurcensis episcopi nobis innotuit, quod ipse divinae inspirationis gratia tactus, cum consilio et assensu praepositi et canonicorum ecclesiae suae, et ministerialium eiusdem ecclesiae, in praedio quodam Gyrio nomine, in Marchia sito, quod ad ius praedictae ecclesiae pertinet, de congregatione vestra ad honorem Dei collegium statuit, et fratribus illic commorantibus tantum in redditibus et possessionibus assignavit, quantum ad necessaria vitae eorum honeste sufficere possit.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Ex parte dilecti filii nostri Leonatis abbatis S. Clementis de Piscaria nobis innotuit quod, cum in clericos suos de Castellione interdicti sententiam pro suis excessibus promulgasset, ipsi nihilominus post interdicti sententiam cantare praesumpserunt; quare ipsos cum divina officia celebrare non omiserint, excommunicationis vinculo innodavit.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur unicuique in iure suo adesse debemus, et ne viri religiosi iniuste graventur, attentiori studio providere, discretioni tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praefatos abbatem et monachos cum omni studio moneas, et si fuerit necesse, districte compellas, ut memorato priori praescriptas decimas sine molestia et difficultate restituant, et de caetero exigere nulla ratione praesumant, vel in praesentia tua plenam exinde iustitiam appellatione remota exhibeant.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Cum vos per Dei gratiam multa promereatis gloria meritorum, et vitam solitariam eligentes, divinae contemplationi arctius intendatis, bonus odor religionis vestrae ad id nos inducit ut communi et speciali debito quieti vestrae debeamus intendere, et iura vestra summopere conservare.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Significaverunt nobis dilectae filiae nostrae moniales de Swina et de Cotum, quod cum eis, sicut fratribus Cisterciensis ordinis indultum sit de clementia sedis apostolicae, ut de laboribus suis, quos propriis manibus vel sumptibus excolunt nemini decimas solvere teneantur, quidam ecclesiastici viri capitulum ipsum prava et sinistra interpretatione perverterunt, asserentes per labores novalia intelligi, et sic contra privilegium apostolicae sedis praedictae moniales decimarum exactione gravantur.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, et ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Suscepti cura regiminis nos inducit, ut petitiones religiosorum, quae rationi concordant, debeamus efficaciter exaudire, ut ea quae favore religionis facienda sunt, se a nobis impetrasse laetentur.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Quanto religio vestra et fratrum Ierosolymitarum hospitalis Deo et hominibus creditur magis grata existere, et terrae orientali amplius necessaria et opportuna probatur, tanto de vestra et ipsorum unitate maius debemus gaudium laetitiamque concipere; et ut semper inter vos vinculum dilectionis servetur, toto studio laborare.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
Cum nobis sit, quanquam immeritis, omnium Ecclesiarum cura commissa, officii nostri debito congruit pro universarum Ecclesiarum statu satagere, et ut esse possint a malignantium impugnatione securae, eas patrocinio apostolico communire.
366Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1317A (auctor c.1103–1181)
et omnibus archiepiscopis et episcopis in eodem collegio existentibus, salutem et apostolicam benedictionem.
367Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0341B (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri; et ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Nihilominus etiam praesentium vobis auctoritate mandamus ut alias querelas de quibus vobis adversus se proposuerint audiatis, et eas concordia vel iudicio terminetis.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Unde fraternitati tuae per apostolica scripta in virtute obedientiae praecipiendo mandamus, quatenus si in praesentia tua per legitimos testes se purgare potuerit, omni appellatione et contradictione remota, ei officium pariter et beneficium assignes, et auctoritate nostra quiete possidere facias.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Quod si forte facere noluerit, tu nostra et tua fretus auctoritate id efficere non postponas.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Accedit ad haec quod, cum idem abbas in eamdem terram interdicti, et in quemdam Simoniacum, qui ecclesiam quamdam a praefatis viris certe dicitur pretio comparasse, excommunicationis sententiam protulisset, iidem viri iam dictum excommunicatum fovere non desinunt, et contra interdictum abbatis in praefata terra per clericos Farfensis monasterii, qui sunt schismatici, divina faciunt celebrari.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Sane si de viro dubitaverit, ei plenam facias ab eodem viro securitatem praestari, ita quod exinde eam non oporteat amplius dubitare.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Deinde vero si praefatus abbas aut idem presbyter adversus praedictum Hugonem super iam dicta ecclesia agere forte voluerint, tu causam audias et appellatione remota, debito fine decidas.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Quocirca, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et nostra protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Eapropter, dilecti in Domino filii, vestris iustis postulationibus clementer annuimus, et praefatam ecclesiam, in qua divino mancipati estis obsequio, sub B. Petri et Pauli protectione suscipimus, et praesentis scripti privilegio communimus.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Porro si de aliis parochianis tuis praedictus abbas vel monachi tibi querimoniam deposuerint, tu eis de ipsis ita plenam iustitiam facias, quod sollicitudinem tuam et zelum in te iustitiae possumus merito commendare.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Postmodum vero a te iam dictus episcopus requisitus asseruit quod, praedicto priore eumdem presbyterum praesentante, habita prius licentia abbatis sui, asserentis se ratum habere, quod idem prior exinde faceret, ipsum ad ecclesiam iam dictam recepit, et ei curam animarum commisit.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium in praesentiarum iuste et canonice possidet aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis istiusmodi, praestante Domino poterit adipisci, firma vobis, vestrisque successoribus et illibata permaneant.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Pervenit autem ad nos quod inter vos et charissimam in Christo filiam A[delam] illustrem Francorum reginam, super villa de Caleio quae ad proprietatem vestrae ecclesiae pertinebat, de libero et spontaneo utriusque partis assensu huiusmodi permutatio intercessit, quod retentis vobis ecclesiis eiusdem villae et redditibus tam denariorum quam annonae, quos de Cisiniaco habebatis, praescriptam villam eidem reginae, receptis ab ea Artenao, Altrochio et Exart cum appendiciis eorum, absolutam et liberam dimisistis.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Inde est, quod nos vestigia praedecessorum nostrorum Romanorum pontificum diligentius prosequentes, sicut privilegiis eorum antecessorum nostrorum vobis indultum esse dignoscitur, ut ecclesias de feodis vestris et possessiones ad proprietatem vestram pertinentes vobis liceat legitime revocare, ita quoque vobis auctoritate apostolica indulgemus.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo ut nulli omnino hominum liceat, etc.
368Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1273C (auctor c.1103–1181)
Cum autem longe positis per nos ipsos paternam impendere diligentiam non possumus, dignum est ut vires apostolicas illis committamus qui specialius nobis coniuncti sunt, et quorum prudentiam sumus et fidem experti.
369Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0377D (auctor c.1103–1181)
Haec siquidem nos, quorum interest errata corrigere, et ea quae incorrecta perniciosum posteris exemplum relinquerent, sollicita consideratione pensantes, attendentes etiam, quod ex delicto personae non debet Ecclesia iacturam aliquam vel incommodum sustinere, sententiam ab episcopis et baronibus Angliae, quoniam ad primam regis citationem tui copiam non fecisti, adversum te praesumptuose prolatam, in qua tibi iam dicti episcopi et barones omnia mobilia tua tam contra iuris formam, quam contra ecclesiasticam consuetudinem abiudicarunt, praesertim cum nulla mobilia praeterquam de bonis ecclesiae tuae habueris, irritam penitus esse censemus, et eam apostolica auctoritate cassamus, statuentes ut nullas inposterum vires obtineat, aut tibi vel successoribus tuis, seu ecclesiae tuae gubernationi commissae, aliquod inposterum valeat praeiudicium vel laesionem afferre.
370Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0420D (auctor c.1103–1181)
Nos enim concessionem, quam prior ille fratribus inconsultis suis et penitus ignorantibus de possessionibus ecclesiae fecisse dicitur, et memorato comiti sub cuiusdam commutationis nomine dimisisse, cum ex institutione sanctorum Patrum inanis et vacua prorsus existat, auctoritate apostolica penitus irritamus, et eamdem nullas inposterum vires decernimus obtinere.
371Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0234A (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis affectu debet prosequente compleri quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
372Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0672A (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
373Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0635C (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Ex dono Chunradi senioris archiepiscopi Salzburgensis patellas et salinas apud Halle et forestum omne ad Wenge pertinens cum novalibus et decimis.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Per apostolica ergo scripta universitati vestrae mandamus, quatenus, ascito dilecto filio nostro G. abbate S. Martini, necnon et aliis qui alia vice cum eo et aliquantis fratrum vestrorum eligendi abbatis sollicitudinem assumpserunt, ad electionem faciendam de illorum consilio et conniventia procedatis: scientes quod si aliter quidquam agere tentaveritis, frivolum erit et vacuum, et nullas vires poterit obtinere.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Accedit ad haec quod clerici sive ipsi adversus laicos, sive laici adversus eos, litigantes experiri voluerint laicorum iudicia subire, et secundum ipsorum instituta sive leges agere vel defendere se coguntur.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Decernimus ergo, ut nulli omnino hominum liceat praefatam ecclesiam temere perturbare, aut eius possessiones auferre, vel ablatas retinere, minuere, seu quibuslibet vexationibus fatigare, sed illibata omnia et integra conserventur eorum, pro quorum gubernatione et sustentatione concessa sunt, usibus omnimodis profutura, salva sedis apostolicae et episcopi vestri debita reverentia.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Aprilis.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Sepulturam quoque ipsius loci liberam esse sancimus, ut eorum devotioni et extremae voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati vel interdicti sint, nullus obsistat, salvo nimirum iure illarum ecclesiarum a quibus mortuorum corpora assumuntur.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Sepulturam quoque illius loci liberam esse decernimus, nec eorum devotioni et extremae voluntati, qui se illic sepeliri deliberaverint, nisi forte excommunicati vel interdicti sint, ullus obsistat, salva tamen iustitia illarum ecclesiarum a quibus corpora mortuorum assumuntur.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Datum . . . per manum Gratiani S. R. E. subdiaconi et notarii, IV Idus Febr.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
, ut in bulla pro monasterio S. Mariae Novi Portus, supra num.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Cum autem generale interdictum terrae fuerit, liceat vobis, clausis ianuis, exclusis excommunicatis et interdictis, non pulsatis campanis, suppressa voce, divina officia celebrare.
374Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1299C (auctor c.1103–1181)
Quapropter videntes ecclesiam Divi Ioannis, eiusque plantationem novellam adhuc teneram, ecclesiam scilicet B. Mariae de Flotano, si non perversio, aversio tamen aliquantulum tramite incedentes, ne scintilla latens in cineres quandoque per negligentiam, subitum exhalaret incendium, decrevimus eis occurrere, matremque ad filiam, filiamque ad matrem amice et concorditer revocare.
375Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0362A (auctor c.1103–1181)
Piae postulationis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
376Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0457B (auctor c.1103–1181)
Unde, quia occasione ista praescripto monasterio desolationem omnimodam audivimus imminere, et archipresbyterum, et canonicos ad eius destructionem eniti, praelibatam concessionem, si res ita se habet, in irritum revocamus et nullas in posterum vires habere decernimus, fraternitati tuae praesentium auctoritate mandantes ut ipsum auctoritate nostra cassatam denunties, et nullam firmitatem in posterum obtinere.
377Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0163C (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
378Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0445A (auctor c.1103–1181)
Iniqua et detestanda opera, et manifesta conversatio indicat qualiter B. quondam canonicus vester ad vomitum tanquam canis reversus, nos et Ecclesiam secundum facultatem et modicas vires suas, persequi et modis omnibus molestare satagerit, et partem schismatis defendere non cessaverit et fovere.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
In quibus haec propriis duximus exprimenda vocabulis: Augustensem et Sedunensem episcopatus, Musterium cum omnibus pertinentiis suis, castrum Sancti Iacobi et ecclesiam eiusdem loci cum decimis et omnibus pertinentiis suis, ecclesiam de Campagniola cum decimis et omnibus pertinentiis suis, villam de Allodiis et ecclesiam eius cum decimis et omnibus pertinentiis suis, villam S. Ioannis et ecclesiam eius cum decimis et omnibus pertinentiis suis, villam de Flacheria cum omnibus decimis et pertinentiis suis, villam de Comba cum decimis et pertinentiis suis, villam S. Martini de Desertis cum decimis et omnibus pertinentiis suis, ecclesiam de Monte Pontio cum decimis et omnibus pertinentiis suis, ecclesiam S. Mauritii cum omnibus decimis et pertinentiis suis, ecclesiam de Ayma cum decimis et pertinentiis suis, ecclesiam de Viletta cum decimis et omnibus pertinentiis suis, vallem S. Desiderii et ecclesias eiusdem vallis cum decimis et omnibus pertinentiis suis, partem quam habet in castro de Conflens et ecclesiis eiusdem castri cum omnibus pertinentiis suis, ecclesiam de Venthone cum omnibus pertinentiis suis, quatuor ecclesias de Luciaco cum decimis et pertinentiis suis, ecclesiam de Saesarchiis cum decimis et omnibus pertinentiis suis, ecclesiam de Clariaco cum omnibus ecclesiis ad ipsam pertinentibus decimis et pertinentiis earum.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Data Anagniae, Idus Maii.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Praeterea quascunque possessiones, etc.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Statuentes ut, si aliqui clerici de regno Teutonico schismati abrenuntiare voluerint, liceat tibi, hac dissentione durante, eos iuxta tuae discretionis arbitrium, exhibita condigna satisfactione, vice nostra recipere atque ad unitatem matris Ecclesiae et ad nostram obedientiam revocare.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Statuentes ut quascunque possessiones, quaecunque bona idem monasterium inpraesentiarum iuste et canonice possidet, aut in futurum concessione pontificum, largitione regum vel principum, oblatione fidelium, seu aliis iustis modis, praestante Domino, poterit adipisci, firma vobis vestrisque successoribus et illibata permaneant.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Datum Venetiis in Rivo alto, XVII Kal.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Serenitatem tuam per apostolica scripta rogantes, monentes et exhortantes in Domino eumdem episcopum nostrae intervenientis intuitu, et suae fidelitatis ac devotionis, quam circa te multipliciter gerit, obtentu, diligas, manusteneas, et honores, et ad iura commissae sibi ecclesiae recuperanda, vires et auxilium efficaciter subministres, ut ipse celsitudini tuae devotior et fidelior propter hoc debeat omni tempore permanere, et tu ab omnipotenti Deo, indeficiens exinde praemium merearis feliciter obtinere, et a nobis gratias uberrimas exspectare.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Datum Laterani, Idibus Martii.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Eapropter, venerabilis in Christo frater episcope, tuis postulationibus clementer annuentes, Tropeien.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
et Senogalien.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
Statuimus ergo ut nulli omnino hominum liceat hanc paginam nostrae concessionis infringere, vel ei ausu temerario contraire.
379Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1305B (auctor c.1103–1181)
domni Alexandri papae tertii eius vera bulla plumbea cum filis cericei coloris impendentibus more tunc Romanae curiae, bullatarum, sanarum et integrarum, non vitiatarum, non cancellatarum, nec in aliqua sui parte suspectarum, sed omni prorsus vitio et suspicione carentium, mihi notario publico infra scripto pro parte venerabilium et religiosorum virorum prioris et conventus Sancti Laudi de Burgo Achardi, ordinis Sancti Augustini, Rothomagensis dioecesis, ad transcribendum traditarum anno Domini millesimo quadringentesimo quinquagesimo nono, indictione octava, mensis vero Octobris secundi, anno secundo, pontificatus sanctissimi in Christo Patris ac domini nostri Pii divina providentia papae secundi anno secundo, quarum quidem litterarum tenor de verbo ad verbum sequitur et talis est: ALEXANDER episcopus, servus servorum Dei, dilectis filiis RODULPHO, priori Sancti Laudi de Burgo Achardi, eiusque fratribus tam praesentibus quam futuris, regularem vitam professis in perpetuum.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Cum ex insinuatione Danielis presbyteri Sancti Ioannis in Gandavo nostris fuisset auribus intimatum, quod fratre nostro Tornacensi episcopo ab eo et quibusdam aliis intolerabilem exactionem pecuniae annis singulis extorquente, et in consuetudinem deducente, illi eum suppliciter et devote rogassent, ut a tali exactione se temperaret; ipse vehementer commotus atque turbatus, praedictum Danielem, pro eo quod verbum proposuit, ab officio suspendit, et alios ad hoc terrore minarum induxit, quod quidquid statueret de rebus eorum, pro suo nutu acciperent: et, quod grave est, abbati S. Petri Gandavensis praecepit ut, iam dicto Daniele prorsus expulso, alium loco suo presbyterum ordinaret.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur officio nostro incumbit, omnium ecclesiarum iura, et earum praecipue, quae ad provisionem sedis apostolicae noscuntur specialiter pertinere, sollicitius conservare, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus, si ita est, praefatos canonicos instanter moneas, et districtius cogas, ut praelibatis abbati et fratribus praescriptas decimas restituere non postponant, et postmodum, si in ipsis decimis se aliquid iuris habere confidunt, in praesentia vestra ordine iudiciario experiantur, et tu causam audias, et remota appellatione, debito fine decidas.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Quia vero ex nostri officii debito viris ecclesiasticis iura sua conservare tenemur, et eos ab iniuriis malignantium propensius defensare, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus praedictum comitem et filios eius moneas et inducas, ut praefatis hominibus ablata universa restituant, et eos de caetero nullatenus molestare praesumant, vel in praesentia tua infra viginti dies post harum susceptionem, appellatione remota, exhibeant iustitiae complementum.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Nunc autem quia, sicut iidem leprosi nobis significaverunt presbyter quidam, Galterus nomine, bonae opinionis et vitae, se eorum domui reddidit, fraternitatem tuam iterato monemus attentius, et mandamus, quatenus presbyterum ipsum in capella quam ibi habent instituas, sibique curam animarum de praedictis infirmis et eorum familia committere non postponas, et capellam ipsam pro se tantum et familia sua, cum exinde fueris requisitus, appellatione remota, non differas dedicare, et praefatum presbyterum ab indebita molestatione canonicorum de Sparnaco prudenter et sollicite tuearis: ita quod exinde charitas et affectio tua possit non immerito commendari, et praedicti leprosi sub defensione et patrocinio tuo possint esse a malignantium inquietatione securi.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
IX, Incarnationis Dominicae anno 1175, pontificatus vero domni Alexandri papae III anno XVII.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Inducit nos et hortatur commissae nobis dignitatis auctoritas fratribus et coepiscopis nostris gratiae nostrae plenitudinem exhibere, et insuper his quae legitime possident apostolici favoris et patrocinii subsidium ministrare, ut tanto circa devotionem beati Petri ac nostram teneantur ferventiores existere, quanto se ampliori praerogativa cognoverint confoveri.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
, salutem et apostolicam benedictionem.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Vox clamantis in deserto: Parate viam Domini, rectas facite semitas Dei nostri, monet nos iter rectitudinis ingredi, quoniam fortitudo simplici via Domini recta: ergo petentibus non est denegandus auditus, quia servorum Dei quieti pro nostro est officio providendum, quatenus a saecularibus tumultibus liberi, in via Domini simplicibus animis fortiter ambulare praevaleant.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Intelleximus ex scripto quodam, quod est addictum manu publica, quod inter te et canonicos Paduanos, mediantibus venerab.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Cognoscentes laborem plurimum, quem sustinuisti in componendo librum, quem nobis per dilectum filium nostrum magistrum Cacciaredum misisti; attendentes quoque fructum quem exinde speramus Ecclesiae Dei proventurum, librum ipsum grata et laeta manu recepimus, et devotae sollicitudini et liberalitati tuae uberrimas propter hoc gratiarum referimus actiones, desiderium et voluntatem habentes, te, quem hactenus relatione nostrorum, qui a partibus Constantinopolis revertebantur, charum habebamus, de caetero ferventius diligendi, et multo chariorem habendi et sincerius amplexandi.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Subpraepositum sane, magistrum scholarum, pistorem, cellerarium, et cocum, ministros vel officiales eiusdem ecclesiae, decanus sicut moris est, communicato consilio canonicorum in eadem villa manentium et cum eorum assensu statuat.
380Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1294C (auctor c.1103–1181)
Cor nostrum et omnium fratrum nostrorum sinistri rumores, qui Hierosolymitanis partibus ad nos communi transeuntium relatione pervenerunt, nimio dolore conturbant: cum vix unquam aliquis, qui Christiano nomine censeatur, sine lacrymis et suspiriis audire valeat, quae de statu illius terrae miserabili recitantur.
381Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0167D (auctor c.1103–1181)
XCVI. Ad Ludovicum Francorum regem. - Gratias agit de constantia quam prae se tulit in colloquio cum Frederico imp. Admonet egisse se apud regem Anglorum ut regni sui vires omnes offerret regi Francorum. (Ap. Dolum, Sept. 17.)[MANSI, Concil., XXI, 1015.]
382Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0169A (auctor c.1103–1181)
Et ideo ad gloriam tui nominis ampliandam, et ad vigorem fortitudinis inserendum, charissimo in Christo filio nostro Henrico illustri Anglorum regi per venerabiles fratres nostros [Rogerium] Eboracensem archiepiscopum, [Rotrodum] Ebroicensem et [Arnulfum] Lexoviensem episcopos, et alios inclytos nuntios suos, attente suggerere studuimus, et eius animum modis omnibus inducere et exhortari, ut tibi tanquam domino suo vires et auxilium praestet, et regiae serenitati studeat in omnibus et per omnia deservire.
383Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0169B (auctor c.1103–1181)
Ipse vero nostris exhortationibus laetatus plurimum et gavisus, et ex prudentia animi quid tibi debeat studiosius attendens, dilectum filium nostrum nobilem virum R. de Sancto Valerico, et alios strenuos et charos nuntios ad tuam excellentiam destinavit, per quos se et terram suam, et totas vires quas habet, ad honorem et fidelitatem et exaltationem regni tui exposuit.
384Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0169B (auctor c.1103–1181)
Et ut haec de praestando vires et auxilium tuae industriae proponeremus, nobis mandavit; et si opus esset, pro his omnibus confidentius nos fideiussores tibi constitueremus.
385Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0169B (auctor c.1103–1181)
Nos vero devotionem et puritatem ipsius, qua circa te et nos ipsos fervere dignoscitur, diligentius attendentes et desiderantes plurimum tam per eum quam per alios magnificos viros tuam potentiam augeri et in omnibus ampliari: volentes quoque tam per nos quam per alios devotos Ecclesiae filios tibi tanquam charissimo filio nostro vires et auxilium efficaciter ministrare, et tam temporaliter quam spiritualiter vim et opem tibi conferre, pro eo si necesse fuerit, cum tota fiducia nos fideiussores constituimus.
386Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0283A (auctor c.1103–1181)
Ne igitur occasione illius verbi aliquod praeiudicium ecclesiae tuae processu temporis generetur, praesentium auctoritate statuimus litteras illas posteriores contra te et ecclesiam tuam, cum a nostro favore indultae sint, nullas vires inposterum obtinere.
387Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0649D (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
388Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0768C (auctor c.1103–1181)
Quia vero idem V. per mensem in curia nostra adversarium exspectavit, et plurimum videtur vexatus, et iuramenta priora posterioribus praeiudicant, et in contractibus venditionum et emptionum idipsum contingit, fraternitati tuae per praesentia scripta praecipiendo mandamus, quatenus litteris posterioribus, praesertim cum tacita veritate fuerint impetratae, nullas vires habentibus, secundum tenorem priorum litterarum, ita videlicet quod testes examinatos, et qui idonei fuerint recipias, omni occasione et appellatione remota, infra XV dies post harum susceptionem, in causa ipsa procedas, provisurus attentius, ne Ioanni, in quo famae et honestati tuae plurimum detrahitur, eamdem causam committas, sed tu ipse eam maturitate et diligentia adhibita terminare debeas.
389Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0502D (auctor c.1103–1181)
Pia postulatio voluntatis effectu debet prosequendo compleri, ut fidelis devotio laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
390Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0245B (auctor c.1103–1181)
coenobii, eiusque fratribus, tam praesentibus quam futuris, regulariter substituendis in PP. M. Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
391Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0488A (auctor c.1103–1181)
Inde siquidem est, quod dilectioni vestrae per apostolica scripta praecipiendo mandamus, et in virtute obedientiae iniungimus, quatenus in unum convenientes, ad praefatum regem infra duos menses post harum susceptionem, si citra mare fuerit, omni excusatione et contradictione cessante, insimul accedatis, et eumdem commonere diligentius, et instantius exhortari curetis, et ipsi etiam ex parte Dei et nostra, in omnium delictorum suorum veniam iniungatis, quod memoratum sibi archiepiscopum reconciliet, et omni indignatione et rancore semoto eumdem in gratiam et amorem suum recipiat, et illum ad commissam sibi ecclesiam non differat revocare, considerans diligentius et attendens, quam periculosum sit et tam animae quam corpori perniciosum, contra Deum et ecclesiam suam pugnare, sicut in universalis Ecclesiae inimicis poterit evidenter agnoscere, si qualiter eos omnipotens Dominus iusto suo iudicio humiliaverit, et vires ipsorum, in quibus maxime confidebant, hoc anno enervare curaverit, ad animum voluerit sollicite revocare.
392Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0388D (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis debet effectu prosequente compleri, et ut devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Super quo utique prudentiam tuam sollicite in Domino commendantes, et exinde affectioni tuae uberes gratias exsolventes, fraternitatem tuam rogamus attentius et monemus, quatenus praescriptum monasterium, et abbatem, et fratres inibi Domino servientes, sicut bene coepisti, propensius diligas, et eorum iura integra et illaesa conserves, et ita monasterium ipsum ab indebitis gravaminibus tuearis, quod praedictus abbas et fratres sub patrocinio defensionis tuae iura sua se gaudeant pacifice possidere, et nos exinde affectioni tuae uberiores debeamus gratias exhibere.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur ea quae sunt amicabili compositione sopita, non debent qualibet praesumptione rescindi, fraternitati tuae per apostolica scripta precipiendo mandamus, quatenus praescriptam compositionem, sicut de assensu partium facta est, hinc inde, sublato appellationis remedio, facias inviolabiliter observari, nec alterutram partium contra compositionem ipsam temere venire permittas.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
qui eam tenebat, monachis suis in eodem castro manentibus pia liberalitate reliquit, ausu temeritatis auferre praesumit.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Quoniam igitur ex iniuncto nobis apostolatus officio tenemur omnium iura, et maxime religiosorum, qui in medio schismaticorum constituti, ab unitate sacrosanctae Romanae Ecclesiae non recedunt, pastorali sollicitudine defensare, fraternitati tuae per apostolica scripta mandamus, quatenus, si ita est, praefatum G. sollicite moneas et diligenter inducas ut praelibatis abbati et fratribus universa ablata cum omni integritate restituat, damna data resarciat, et de illatis iniuriis satisfactionem exhibeat competentem, et eos deinceps in pace et quiete dimittat.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Quanto fervorem devotionis vestrae laudabilius sumus et efficacius in multis experti, tanto libentius iura et libertates Ecclesiae vestrae conservare volumus et tueri, et vestris iustis postulationibus benignius condescendere, ut de sinceritate devotionis, quam erga nos et Romanam Ecclesiam geritis, gratiam nostram uberius sentiatis.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Iustis religiosorum desideriis consentire, ac rationabilibus eorum postulationibus clementer annuere, apostolicae sedis, cui, largiente Domino, deservimus, auctoritas et fraterna charitatis unitas nos hortatur.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Iustis petentium desideriis dignum est nos fidelem praebere consensum, et vota quae a rationis tramite non discordant effectu sunt prosequente complenda.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Piae voluntatis postulatio effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
In eo loco sumus et officio, licet immeriti, providente Domino, constituti, ut circa universum corpus Ecclesiae aciem debeamus nostrae considerationis extendere et omnium Ecclesiarum quieti pastorali sollicitudine providere.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Quotiescunque illud a nobis petitur quod religioni et honestati convenire dignoscitur, animo nos decet libenti concedere, et pertinentium desideriis congruum suffragium impertiri.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Iustis petentium desideriis dignum est nos facilem praebere consensum, et vota quae arationis tramite non discordant, effectu sunt prosequente complenda Eapropter, dilecte in Domino fili, tuis iustis postulationibus grato concurrentes assensu, quatuor hidas terrae in Chedeleswurd a monachis de Abendon rationabiliter tibi concessas, sicut in authentico scripto exinde facto continetur, et tu eas legitime possides, devotioni tuae auctoritate apostolica confirmamus et praesentis scripti patrocinio communimus.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Prudentibus virginibus, quae sub habitu religionis, accensis lampadibus, per opera sanctitatis iugiter se praeparant ire obviam sponso, sedes apostolica debet praesidium impertiri, ne forte, etc. . ..
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Profectibus monasterii vestri tanto ferventius nos decet intendere, quanto monasterium ipsum ad tutelam et dispositionem apostolicae sedis et nostram noscitur specialius pertinere.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Quanta sit obedientiae virtus, primi hominis lapsus declarat, qui cum esset in suprema beatitudine positus, per inobedientiae vitium de gloria cecidit in miseriam, et de incomparabili bono in vallem deiectus est lacrymarum.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
Ex parte tuae magnitudinis relatum est nobis, quod de consilio archiepiscopi, et episcoporum Poloniae, et principum terrae, quasdam abusiones, et solitas iniurias, ab ecclesiis et personis ecclesiasticis amputasti, constituens ne bona decedentium episcoporum amplius confiscarentur.
393Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1316D (auctor c.1103–1181)
In eo sumus loco et officio, quanquam immeriti, disponente Domino, constituti, ut Ecclesias Dei, et praesertim religiosa loca honorare et diligere propensius teneamur, eorumque indemnitati et profectui pastorali sollicitudine providere.
394Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0566A (auctor c.1103–1181)
Quibus etiam si quid forte incuria, seu negligentia minus firmitatis insertum est, vires plenissimae notionis, ex hac nostra suscipiant auctoritate.
395Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0576C (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, ut et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
396Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 0466C (auctor c.1103–1181)
Quapropter, si velimus rigorem canonum, et sanctorum Patrum auctoritates, et statuta servare; et te possumus dure secundum meritum facti redarguere, et illos de tantae praesumptionis audacia graviter et districte punire; et quia in hoc nec secundum ordinem rectum, nec secundum formam canonum processum est, electio eorum ratione facti, nullas debet vires habere.
397Alexander III, Epistola et privilegia, 200, 1094C (auctor c.1103–1181)
Piae postulatio voluntatis effectu debet prosequente compleri, quatenus et devotionis sinceritas laudabiliter enitescat, et utilitas postulata vires indubitanter assumat.
398Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 1; 174 (auctor -1271)
Et posuit dexteram Suam, id est auxilium suum, spiritum confortantem super me, id est super vires humanitatis, dicens per praedicatores vel scripturas: Noli timere pati pro me tribulationes.
399Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 10; 668 (auctor -1271)
Lugubre verbum est, quod venerunt filii usque ad partum, et vires non habebat parturiens.
400Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 11; 274 (auctor -1271)
Quamvis enim quantos debeo ferre non valeo, certe vel paucos, certe vel unum feram, quia supernus arbiter, etsi pondus considerat in retributione, tamen vires pensat in pondere.
401Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 11; 275 (auctor -1271)
Simile est huic: Ut desint vires, tamen est laudanda voluntas.
402Alexander Minorita, Expositio in Apocalypsim, 20; 196 (auctor -1271)
Videte ungues bestiste, videte vires discordiae.
403Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 2a, 20, 24; 4 (auctor 1157-1217)
Vires herbarum nosse~ et se ipsum ignorare?
404Alexander Nequam, Sol Meldunensis, 3, 2a, 6; 95 (auctor 1157-1217)
etas matura negabit; Vires quas iuueni grata iuuenta dabit.
405Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 0955D
Tantus ibi in domandis corporibus rigor, tanta in rigore servabatur discretio, ut medium cum binis tenendo nihil infra vires quis aggredi contentus esset, nihilque, quod virium metas excederet, exercere vellet, sineretur.
406Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1002B
Nam et per continuum frigidioris diaetae usum eo usque internas iam corporis vires attriverat, ut fatiscente naturali calore, crebras infrigidati stomachi perferret molestias, iliacis insuper passionibus saepius amarissime torqueretur.
407Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1002C
Videre quasi miraculum erat quemadmodum in ecclesiarum dedicationibus, in celebrationibus ordinum, caeterorumque ecclesiasticorum officiorum, seu quibuslibet pontificalis ministerii exercitiis (in quibus plurimum videtur esse laboris) omnium sibi adhaerentium vires solus ipse excederet, quemadmodum non solum fessis, sed pene deficientibus cunctis, aliis ad resumendas vires paululum secedentibus, aliis ad obsequendum ei succedentibus, ipse indefessus et alacer de opere ad opus, de labore percurreret ad laborem.
408Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1004C
Hic similibus per omnia nobis applaudebat motibus, ita ut dimissus a nutrice, et super lectum nostrum expositus, inter gaudia, quae ducebat, etiam cachinnari quodammodo supra vires naturae cerneretur.
409Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1017B
Sentiens vero cruentus generis humani inimicus in sui grave dispendium viri ubique victoriosissimi vires praevalere, a castris eorum quos eius tuebatur praesentia, eum arte callida nititur amovere, quatenus saltem, elongato a certaminis loco insuperabili totius aciei protectore, in reliquo licentius grassaretur agmine.
410Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1103C
Decembris feria quinta, iam die advesperascente, cum sentiret sibi vires magis magisque deficere, misit quosdam ex servientibus ad priorem Westmonasterii, et alios etiam ad decanum Sancti Pauli, pro accersiendis, sicut pridem iusserat, clericis et monachis in obsequium funeris sui.
411Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1089C
Sequitur quam devote Cluniacum adierit et quam reverendissime a tanta illius sanctae multitudinis frequentia exceptus sit, et quanta eiusdem congregationis instantia triduo secum morari; atque vires post laborem sit compulsus resumere.
412Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1097A
Psallebat et ipse, cum vires suppetebant, cum psallentibus.
413Alexander S Augustini Cantuariensis, Vita Hugonis, 153, 1097B
Venit autem rex invisere aegrotantem, cui ille nec modice visus est quidem assurgere vel assidere, cum necdum vires ei deessent adhuc ad sedendum in strato suo, dum alimenta percipiebat.
414Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 3, 70; 4 (auctor -1143)
Hic secundus compleatur libellus; quatenus paulullum dato silentio, ad incohandum et perficiendum tertium vires reparentur.
415Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 4, 36; 7 (auctor -1143)
Tertius in hoc loco finiatur libellus, ut, paulullum mente refoti, vires dicendi ad inchoandum quartum, resumamus.
416Alexander Telesinus, De rebus gestis Rogerii Siciliae regis (1127-1135), 5, 7; 5 (auctor -1143)
Cum ergo bibito eo vires resumpsisset, mox versus super illos qui eum insecuti fuerant, audenter irruit, statim quos in fugam convertit.
417Algerus Leodiensis, De misericordia et iustitia, 180, 0947B (auctor 1060-c.1131)
Quorum sacerdotium ante Dei oculos cadere cathedrarum utique eversione patenter signatum est: et tamen exerit adhuc nequitiae pravitas vires suas.
418Allegretti Iacopo, Eglogae, 9; 13 (auctor fl.c.1350)
Sunt mihi lanigere pecudes, quas regia Ditis Dives habet, teneo et nigros sua vellera linces, Qui celi et terre et vires pallentis Averni Atque hominum miranda vident, et turba mearum Hec mihi nimpharum est vigili data copia cure; Pars noctem celebrat.
419Almannus Altivillarensis, Rescriptum, 121, 0387B
Secundum, quod ipse testis ignorantiae meae, nullius testimonio nititur conscientia mea, ut me profitear sapientem, cum sim insipiens: ideoque minus convenit, ut praesumam ultra vires aggredi negotium.
420Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0468A
His rebus confectis, cum vires hostium Wicmannus sustinere diffideret, Hrenum clam transiens, Munnam castellum aggere et turribus edicius extulit, et quia supra montem erat positum, tam facile illud munivit, ut nisi obsidione expugnari non potuerit.
421Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0470A
Amplissima domus, latissima praedia, milites numerosi vires tibi et favorem adtribuent, neminem quam te hoc honore esse digniorem.
422Alpertus Symphoriani Metensis, De diversitate temporum, 140, 0477A
Quem dolore moerentem uxor accedens, multis increpationibus arguebat, et ut constantiam et vires sumeret et desidiam deponeret hortabatur.
423Alpertus Symphoriani Metensis, De episcopis Metensibus, 140, 0449B
Aliter enim, vires eius magnitudinis ab ineunte aetate secum crescere et suae gloriam potentiae usque in finem vitae apud se consistere, impossibile esset.
424Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1229D (auctor 1015-1085 -)
Intemerata fide nostrae succurre ruinae, Ipse dedit vires, cuius amore viges.
425Alphanus Salernitanus, Carmina, 147, 1253A (auctor 1015-1085 -)
dum spectas ista, timere noli: Tanta tibi longe providimus arma. . . . . Haec ubi confidas, haec hostis signa veretur, Haec timet, haec refugit, vires his denique sensit Fractas esse suas, enervis hic, invalidusque Est, sed ob innumeros nervoso poplite casus Disca frequens eius callum durabile duxit.
426Alphanus Salernitanus, Vita et passio S. Christinae, 147, 1274C (auctor 1015-1085 -)
« Experire in me, ait, si quas habes vires, teque si potes ab illata tibi iniuria consueto more ulciscere.
427Alphanus Salernitanus, Vita et passio sanctae Christinae virginis et martyris, 2; 71 (auctor 1015-1085)
«Experire in me, ait, si quas habes vires, teque si potes ab illata tibi iniuria consueto more ulciscere.
428Altilio Gabriele, Carmina, 1, 21; 3 (auctor 1436-1501)
In quibus ingenium miratus es undique nostrum Et docta ad laudes dirigis ora meas Natureque mones, repetam vestigia priscae Et solitum innate prosequar artis opus; Scilicet ingenii vires cuicumque suisque Spectandum est humeris quod toleretur honus.
429Altilio Gabriele, Carmina, 1, 21; 18 (auctor 1436-1501)
Queris ad hec cunctas te posse exstinguere flammas Et colla immiti demere servitio; Consulis et nostras siquiquam possumus artes Experiar vires ingeniumque tibi: Ha, demens!
430Altilio Gabriele, Carmina, 1, 30; 7 (auctor 1436-1501)
Non ego iam possum tantos perferre dolores, Deficiunt vires ingeniumque cadit.
431Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1306B (auctor -c.1143)
Et cum virtus alitur, plerumque vires quoque vitiis augentur; cum vero immensa continentia vitiorum vires extenuat, etiam virtus deficiens anhelat.
432Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1298B (auctor -c.1143)
Ipse quippe quam sit grave quod patitur, indicat: Qui in carceribus abundantius, in plagis supra modum, in mortibus frequenter se fuisse testatur: qui a Iudaeis quinquies quadragenas una minus accepit: qui ter virgis caesus, semel lapidatus est, ter naufragium passus, nocte et die in profundo maris fuit: qui pericula fluminum, latronum, ex genere, ex gentibus, in civitate, in solitudine, in mari, in falsis fratribus pertulit: qui in labore, et aerumna, in ieiuniis multis, in fame et siti, in frigore et nuditate laboravit: qui foris pugnas, intus timores sustinuit (II Cor. XI, 23 seq.): qui ultra vires gravatum se esse asserit, dicens: Supra modum gravati sumus, supra virtutem, ita ut taederet nos etiam vivere (II Cor. I, 8).
433Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1329A (auctor -c.1143)
Unde Paulus cum caeterorum sanctorum sollicitudinem in praedicatione robustius laborando transcenderet, ut ab elatione se premeret, et vires suas in humilitatis gremio nutriret, crudelitatis suae antiquae non immemor, apostolorum omnium innocentiam contemplatus, ait: Ego enim sum minimus apostolorum, qui non sum dignus vocari apostolus: quoniam persecutus sum Ecclesiam Dei, et tamen eorumdem omnium apostolorum primus, quasi accepti principatus oblitus, ac si minus ipse aliquid saperet, in Paulo sapientiam miratur, dicens: Sicut et charissimus frater noster Paulus, secundum datam sibi sapientiam scripsit vobis: sicut et in omnibus epistolis loquens in eis de his, in quibus sunt quaedam difficilia intellectu (II Petr. III, XV).
434Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1323C (auctor -c.1143)
Nisi enim misericors Deus cum verberibus tentamenta modificet, nullus profecto est qui malignorum spirituum insidias non corruens portet; quia si mensuram iudex tentationibus non praebet, eo ipso protinus stante deiicit, quo ultra vires onera imponit.
435Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1321B (auctor -c.1143)
Hinc est quod Paulus contra Ierusalem moenia decertanti coquorum principi, id est ventri, cui a coquentibus servitur, virtutes animae ad pacis visionem tendentis destruere volenti, vires subtrahebat cum diceret: Castigo corpus meum, et servituti subiicio: ne forte aliis praedicans, ipse reprobus efficiar (I Cor. IX).
436Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1403C (auctor -c.1143)
Coronas namque suas ante thronum Dei mittere est certaminum suorum victorias non sibi tribuere, sed auctori; ut ad illum referant gloriam laudis a quo se sciunt vires accepisse certaminis.
437Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1403C (auctor -c.1143)
Auctoris enim sui gratiam negare convincitur quisquis sibi tribuit quod operatur; et Deum negat, cuius despecta gratia, sibi vires boni operis arrogat.
438Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1403C (auctor -c.1143)
Cumque vires sibi tribuit operis, ad aiutorium non recurrit auctoris, fitque ut eo gravius peccator pereat, quo et ipsum hoc quia peccator est ignorat.
439Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1417B (auctor -c.1143)
Redeunt enim de hoc praelio tunc milites nostri, virtutum tropaea referentes; et receptis corporibus, cum iam in illo iudicio regni coelestis introitum sortiuntur, prius immanissimas vires huius antiqui serpentis aspiciunt, ne vile aestiment quod evaserunt.
440Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1141B (auctor -c.1143)
Nam, cum dicitur: Abraham genuit Isaac, Isaac genuit Iacob: cumque caeteri successores, interposito Ioseph nomine, usque ad Mariam Virginem desponsatam describuntur, quasi quaedam linea, in cuius extremo incarnatus Dominus, id est hamus iste ligaretur, quem in his aquis humani generis dependentem aperto ore cetus iste appeteret; sed ore per satellitum suorum saevitiam morso, mordendi vires ulterius non haberet.
441Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1147B (auctor -c.1143)
Hos itaque contemplativa vita, ultra vires assumpta, cogit a veritate cadere quos in statu suae rectitudinis humiliter poterat activa sola custodire; quibus recte hoc quod praefati sumus Veritas dicit: Si oculus tuus dexter scandalizat te, erue eum, et proiice abs te.
442Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1156C (auctor -c.1143)
Qui igitur alimentum prophetae propter hoc quod propheta est tribuit, prophetiae illius vires ad loquendum dedit.
443Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1173B (auctor -c.1143)
Redeunt enim de hoc praelio tunc milites nostri virtutum tropaea referentes, et receptis corporibus cum iam in illo iudicio regni coelestis introitum sortiuntur, prius immanissimas vires huius antiqui serpentis aspiciunt, ne vile aestiment quod evaserunt.
444Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1187D (auctor -c.1143)
Dentur igitur alimenta eis etiam qui de longinquo veniunt, quia conversis peccatoribus doctrinae sanctae cibi praebendi sunt, ut in Deum vires reparent, quas in flagitiis amiserunt; quia saepe a doctoribus tanto necesse est ut largioribus cibis doctrinae satientur, quanto fessi maioribus vitiis venerant.
445Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1194D (auctor -c.1143)
Nam vires nostras veraciter examinare negligimus; et quia de nobis fortiora credimus, idcirco eos qui nobis praelati sunt districte iudicamus.
446Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1195C (auctor -c.1143)
Quae enim poenarum genera non novimus, quae non iam vires martyrum exercuisse gaudemus?
447Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1183A (auctor -c.1143)
Sed ad plenum granum in spica pervenerat, quando veniente desuper Spiritu, et suam mentem in illius amore roborante, ita solidatus est, ut vires persequentium caesus despiceret, et Redemptorem suum inter flagella libere praedicaret, et persequentibus principibus resisteret, dicens: Obedire oportet Deo, magis quam hominibus (Act. V, 29).
448Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1191A (auctor -c.1143)
Sunt itaque nonnulli qui dum terrenas actiones deserunt, et ad contemplationis studium, humilitate postposita, ultra vires intelligentiae surgunt, non solum se in errorem deiiciunt, sed infirmos quosque a gremio unitatis dividunt.
449Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1335C (auctor -c.1143)
Cuius si vires intolerabiles sollicite attenderent, nequaquam de his quae exterius tolerant murmurarent.
450Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1232B (auctor -c.1143)
Ecce gaudet Petrus in verberibus, qui quandoque in verbis timebat; et qui prius ancillae vocem requisitus timuit, post adventum sancti Spiritus, vires principum caesus premit.
451Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1283C (auctor -c.1143)
Et qui prius ieiunus audierat: Durum est tibi contra stimulum calcitrare (Act. IX, 5), mira postmodum virtute praesidentis pressus verbi pabulo vires obtinuit, et superbiae calcem amisit, lorisque Dei non tantum a feritate restringitur, sed, quod magis sit mirabile, ad arandum ligatur, ut non solum homines crudelitatis cornu non impetat, sed etiam eorum refectioni serviens aratrum praedicationis trahat.
452Alulfus Tornacensis, Expositio Novi Testamenti, 79, 1277A (auctor -c.1143)
Contemnit flagella caedentium qui paulo ante requirentium verba timuerat, et qui vires ancillae requisitus expavit vires principum caesus premit.
453Amalarius Fortunatus Trevirensis, Versus Marini, 101, 1288B (auctor fl. 815)
Terribilem hinc sonitum fluctus redduntque marini: Inde truces ratem quatiunt . . . . . . vires Ventris.
454Amalteo Cornelio Paolo, Carmina, 1, 12; 54 (auctor 1460-1517)
Sed cum tantarum meditatur pondera rerum Pontificalis apex; tantasque in praelia vires Caesar agit; nec posse datur molimina rerum Tantarum sine consilio, sine mente sagaci Costruere; ut tanto curarum fasce levetur Et meus hic Caesar, et maximus inde Sacerdos; Consiliis comitem tanto sub pondere rerum, Suppetiasque utrique damus: nec te moror ultra.
455Amaseo Girolamo, Ad Cassandram Fidelem, 1, 1; 7 (auctor 1467-1517)
Et mihi torpentes steterant in corpore vires Hactenus, et circum mens velut acta situ, Nostra velut lento fuerant onerata veterno Membra diuturno et pressa fuere gelu.
456Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Primam, 17, 0198A (auctor 366-384)
Apostolus autem vir divinus, et medicus spiritalis, unicuique secundum vires suas tradebat; ne per imperfectionem et imperitiam quis de rebus spiritalibus scandalum pateretur.
457Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0277C (auctor 366-384)
(Vers. 8.) Non enim volumus vos ignorare, fratres, de pressura, quae nobis facta est in Asia; quia supra modum gravati fuimus supra vires, ita ut desperaremus nos etiam vivere.
458Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0307D (auctor 366-384)
(Vers. 3.) Quia testimonio illis sum, quod pro viribus, et supra vires voluntarii fuerunt.
459Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0307D (auctor 366-384)
Quantum dignum fuit, et Deo placitum, qui vires illorum scivit, in facultatibus dederant, ad ministerium.
460Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0308A (auctor 366-384)
Et quia ex toto corde Deo se dederant, amplius volebant offerre, quam eorum vires admittebant.
461Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0308A (auctor 366-384)
Tam simpliciter et devoto animo obtulisse illos ministerium, quod ultra vires eorum erat, praedicat; ut cum lacrymis deprecantes offerrent, ut vel sic cogerent accipi a se, quod accipiendum non videbatur: quia plus erat, quam poterat eorum substantia; ne forte eis postea egestas boni operis poenitentiam suaderet.
462Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0309B (auctor 366-384)
Hoc dicit, ut voluntas illorum in opere appareat, si vera est, secundum vires; ut tantum det, quantum potest et vult animus, ut munda fiat conscientia: non in simulatione, ut hominibus placeat, et mercedem apud Deum non habeat.
463Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0313C (auctor 366-384)
Illius enim parvum multum est; quia plus misit, quam poterat: divites autem minus miserunt, cum plus possent; ac per hoc modicum illius, quae ultra vires suas misit, plus inventum est, quam divitum multum; quia de eo quod abundabat eis, miserunt.
464Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Corinthios Secundam, 17, 0331B (auctor 366-384)
Ideo ad Romanos dicit: Nam quid oremus, sicut oportet, nescimus (Rom. VIII, 27) . Unde hoc dicit sibi responsum, ut sufficeret sibi gratia Dei, qua aut vires tolerandi addebantur, aut tempus pressurae abbreviabatur; ut devotio dum infirmitate pressurae accidentis non frangitur, probata videatur.
465Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Romanos, 17, 0124B (auctor 366-384)
Denique ut ipsa exitia tolerari possint, ipse suggerit vires.
466Ambrosiaster, Commentaria in Epistolam ad Timotheum Primam, 17, 0478A (auctor 366-384)
Quantum enim laudabile est, si impleat quod ultra vires eius creditur; tanto magis puniendus erit, si hoc audeat sibi imponere praesumptione temeritatis, quod ferre non possit: nec ad veniam debet pertinere, qui est a primordio infidelis inventus.
467Ambrosius Autpertus, Sermo de cupiditate, 89, 1289D
Verum est quod dicitis, sed et vobis iuxta modulum ordinis vestri, secundum vires mensurae vestrae, arcta via et porta angusta obiicitur.
468Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0862C (auctor 340-397)
Sic vires ceciderunt publicae, sic Romana virtus suis motibus fracta consenuit, dum publico rapitur parricidio, quod paternae sollicitudinis religione suscipitur.
469Ambrosius Mediolanensis, Apologia Prophetae David, 14, 0877A (auctor 340-397)
Ideo bene ait ut faciem suam avertat, non ab ipso, ne deficiat destitutus: sed a peccatis, ut vires non possint habere peccata ipsius.
470Ambrosius Mediolanensis, Commentarius in Cantica canticorum, 15, 1933B (auctor 340-397)
Et quidquid est desiderabile, si non contingat desideranti, deficit in illud, et quasi ipsam deponit animam qui desiderat; si tamen spes proprior assurgat, dat vires spes proxima; si autem absentia sit dilecti, eo ipso quo absentem desiderat, quae concupivit, animae suae patitur defectionem.
471Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0440C (auctor 340-397)
Effetae vires senum, sed mens plena libidinis. Offerebat (32, q. 7, cap. Offerebat) sanctus Lot filiarum pudorem. Nam etsi illa quoque flagitiosa impuritas erat; tamen minus erat secundum naturam coire, quam adversum naturam delinquere.
472Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0442A (auctor 340-397)
Quanta ipsa deformitas, ut solvantur vires, incessus vacillet?
473Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0463A (auctor 340-397)
Deinde pedissequas eius nesciens quibus comitata incedit, et stipata advenit, sobrietatem scilicet, modestiam ac verecundiam, parcimoniam cibi, fugam lasciviae, procacitatis, petulantiae, cautionem seriam, sollicitam custodiam, subito aut ebrietatis succensus calore, aut ipsius carnis aestu, aut occursu formae decentioris nequaquam se teneat, nec legi carnis repugnet; nonne dicit: Putavi rem faciliorem, castimoniam sequi: supra humeros meos, supra vires meas est.
474Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0468D (auctor 340-397)
Sed illa tria superiora in Abrahae non sermonibus nudis, sed vires operibus agnoscimus.
475Ambrosius Mediolanensis, De Abraham, 14, 0498B (auctor 340-397)
Hoc est aetas generandi praeteriit, sed Deo omnia sunt possibilia; et ideo facile etiam istud, ut senibus revocet iuventutis annos, vires refundat, sterilibus det foecunditatem.
476Ambrosius Mediolanensis, De benedictionibus patriarcharum, 14, 0687A (auctor 340-397)
Non est quisquam sicut est Deus tuus in coelo, adiutor tuus, et magnus Dominus firmamenti: et protegens te Deus initii, et per vires brachiorum potentium eiecit a facie tua inimicum tuum, dicens: Pereat.
477Ambrosius Mediolanensis, De Cain et Abel, 14, 0330C (auctor 340-397)
Ne dicas, inquit, in corde tuo: Virtus mea et potentia mea fecit mihi virtutem hanc magnam: sed in mente tua habebis Dominum Deum tuum; quoniam ipse dat vires, ut facias virtutes (Ibid. 17 et 18) . Unde bene Apostolus (I Cor. XV, 9) quasi legis interpres non gloriabatur in virtute sua: sed minimum Apostolorum se esse dicebat, et quidquid esset, gratiae divinae esse non meriti sui, nihilque nos hahere quod non acceperimus.
478Ambrosius Mediolanensis, De Elia et ieiunio, 14, 0703C (auctor 340-397)
Quorum offensi amaritudine cum manducare non possent, levis farinae aspersione omnem illam amaritudinem temperavit, abstinentiae propheticae munere veneni vires evacuans.
479Ambrosius Mediolanensis, De excessu fratris sui Satyrus, 16, 1339C (auctor 340-397)
Qui licet mortui sint, tamen aliquando vixerunt, habuerunt spiritum sentiendi, habuerunt vires agendi; plurimumque refert capax animi non fuisse, et exanimum remansisse.
480Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1969C (auctor 340-397)
Quibus exstincta fere quinquaginta Iudaeorum millia quos Alexander interemit, suis, quam hostibus perniciosior, et maiore victor detrimento, quoniam regni sui vires vincendo attriverat.
481Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1979B (auctor 340-397)
Antipater cum electis adveniens, et Malichus et Pitholaus diversis Iudaeorum subnixi catervis, cum Antonio vires iunxere, quos ubi confertos Alexander vidit (nam iam et Gabinius aderat) flexit consilium, ut retrorsum cederet.
482Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 1998C (auctor 340-397)
Suaseram mortem mulieris, si vellet sibi consulere: promiseram auxilia, quibus repararem afflictum: promiseram vires, quibus fugacem tuerer, me ipsum belli consortem obtuleram: sed mentem eius obstrinxerant Cleopatrae cupiditates: victus est, quia audire me noluit: victus sum et ego cum Antonio, minore tamen flagitio: quia illum Cleopatra vicit, me Antonius.
483Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2121C (auctor 340-397)
Ubi ad suos revertitur Iacobus, iactare primo paucioribus coepit, exploratum processisse vires adversariorum, vidisse validam manum, expertos belli viros, multitudinem maximam, et bello insuperabilem: inferre paulatim sermonem istiusmodi principibus: postremo infundere per numeros ipsum Simonem admodum strenuum, qui regio more exercitum instituisset, ordines servaret, numeros distributos haberet, ductores idoneos praefecisset: consulere sibi Idumaeos oportere, ut talem virum amicum potius quam hostem experirentur.
484Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2125B (auctor 340-397)
Urgebant milites, suadebant duces: curam prius quam honorem induit, festinavit in Aegyptum, sciebat enim maximas vires illic esse Romanae reipublicae, unde alimonia ministraretur: subsidium sibi quaerendum, si vinceret: aut refragium Vitellio, si trahendum diutius bellum putaret.
485Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2160B (auctor 340-397)
Inter quae Titus advenit, clamore excitus, et accersitus ad remedium; Romanis continuo vires additae praesente Caesare, et pudor aluit audaciam: Clamante Tito grave Romani nominis opprobrium, si versa vice suos amitterent, quibus iam hostium muri qui diruerentur, defecerant: diffidentes Iudaeos munitionibus, sola niti temeritate: starent tantummodo Romani, victoriam non defuturam.
486Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2161B (auctor 340-397)
Et si cui vires aliquas recentior cibus dabat, congestio cadaverum spem ademerat, impossibilitatem incusserat.
487Ambrosius Mediolanensis, De excidio urbis Hierosolymitanae, 15, 2171C (auctor 340-397)
Sed exhaustae iam vires fame et res fractae, priores successus negarunt; substantia defecerat, audacia manebat.
488Ambrosius Mediolanensis, De fuga saeculi, 14, 0578C (auctor 340-397)
Hoc est autem fugere, abstinere a peccatis, ad similitudinem et imaginem Dei formam virtutum assumere, extendere vires nostras ad imitationem Dei secundum mensuram nostrae possibilitatis.
489Ambrosius Mediolanensis, De Noe et Arca, 14, 0371C (auctor 340-397)
Quid de ipso dentium ordine, qui cum suo opere toti quidem corpori vires ministrent, tum etiam modulatores sunt vocis ipsius?
490Ambrosius Mediolanensis, De Noe et Arca, 14, 0373D (auctor 340-397)
Nunc autem in illa intestinorum reflexione ac sinuatione bipartita ac tripartita adhaeret cibus et descendendo paulatim vires ministrat, succum infundit corpori, tenet satietatem, differt edendi appetentiam: nec subita effusio, nec repentina evacuatio est, nec inexplebilis appetentia est, nec insatiabilis epulandi libido.
491Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0044C (auctor 340-397)
Ideo iustificatur magis Domini iudicio, quam ille Pharisaeus, quem deformavit praesumptio (Luc. XVIII, 13, 14) . Ideoque oremus in incorruptione quieti et modesti spiritus, qui est ante Deum locuples, ut ait Petrus (I Petr. III, 4) . Magna igitur modestia, quae cum sit etiam sui iuris remissior, nihil sibi usurpans, nihil vindicans, et quodammodo intra vires suas contractior, dives est apud Deum, apud quem nemo dives.
492Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0048B (auctor 340-397)
83. Formositatem autem cur posuerit, non satis intelligo; quamvis ille etiam vires corporis laudet.
493Ambrosius Mediolanensis, De officiis ministrorum, 16, 0056B (auctor 340-397)
109. Capto nepote, non perterritus neque tot regum turbatus populis, bellum repetit: victoria potitus, praedae partem cuius ipse fuit auctor, recusavit (Gen. XIV, 14 et seq.) . Promisso quoque sibi filio, cum consideraret emortui corporis sui vires depositas, sterilitatem coniugis, et supremam senectutem, etiam contra usum naturae Deo credidit (Gen. XV, 6). 110. Adverte convenire omnia.
494Ambrosius Mediolanensis, De Spiritu Sancto, 16, 0716C (auctor 340-397)
Non utique; nam sicut hic per Filium dicit omnia creata esse, et in ipso omnia constare coelestia: ita etiam in Spiritu sancto vires habere universa coelestia dubitari non potest, quando lectum est: Verbo Domini coeli firmati sunt, et Spiritu oris eius omnis virtus eorum (Psal. XXXII, 6) . Super omnia est igitur, de quo est omnis coelestium et terrestrium virtus.
495Ambrosius Mediolanensis, De viduis, 16, 0254B (auctor 340-397)
Cum autem diversae diversorum sint vires, hinc factum scribit, ut non imperaretur castitas, sed suaderetur.
496Ambrosius Mediolanensis, De viduis, 16, 0255D (auctor 340-397)
71. Et ideo sicut multitudo vectorum non paucorum viribus aestimatur; nec tamen fortioribus de aliorum infirmitate praescribitur, sed unicuique quantum oneris subire cupiat, relaxatur, manente mercedis cumulo in virtutis augmento: ita etiam feminis non laqueus iniiciendus, non supra vires abstinentiae gravioris vectura subeunda est: sed relinquendum ut unaquaeque se pendat, non auctoritate aliqua coacta praecepti, sed incremento gratiae provocata.
497Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 0940A (auctor 340-397)
Bibitur Scriptura divina, et devoratur Scriptura divina cum in venas mentis ac vires animae succus verbi descendit aeterni.
498Ambrosius Mediolanensis, Enarrationes in XII psalmos Davidicos, 14, 1026A (auctor 340-397)
Unde bene Septuaginta viri animae illusiones dixerunt; eo quod diabolus affectus alicuius illudens, in vanum studeat vires eius effundere, virtutemque vacuare, resolvere fortitudinem.
499Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0885A (auctor 340-397)
Iterum quoque (Gen. XXXIX, 11 et seq.) mulier maioribus adorsa tentamentis, cum inflexibilem adverteret, etiam secunda vice immobilem, passione effera et impudentia vires ministrante, iuvenem aggreditur, veste apprehensa ad cubile trahens, complexum offerens: et pene ceperat, nisi exuisset Ioseph vestem, qua tenebatur; ne exueret amictum humilitatis, indumentum pudoris.
500Ambrosius Mediolanensis, Epistolarum classis I, 16, 0992B (auctor 340-397)
30. At illa meretriciis delinimentis fessum amoris in soporem compulit, et tonsore adhibito, septem crines capitis eius admota novacula abscidit, continuoque interdicti praevaricatione vires minutae.