aduentu
form analysis and translation based on Perseus (Version 2010):
DAT S N
advenio ADJ  to come to, reach, arrive at:
ABL S M
adventus N  a coming, approach, arrival
Helmut Schmid's TreeTagger with Latin data by Gabriele Brandolini: dominus N:gen
Georges, Ausführliches lateinisch-deutsches Handwörterbuch, 8. Aufl. (1913)
advenio, vēnī, ventum, īre, herzu-, hinkommen, ankommen (Ggstz. abire, exire, proficisci), I) eig.: a) von Menschen, absol., advenis modo? Cic.: in tempore advenis, Plaut.: in tempore ipso mi advenis, Ter.: si solus advenisset, Nep. – m. Ang. woher od. wohin? unde haec advenit? Ter.: unde (locustarum ingens vis) (show full text)
adventus, ūs, m. (advenio), I) die Ankunft, das Eintreffen, Auftreten, die Anwesenheit, der Besuch, von Soldaten = der Anmarsch, das Anrücken (Ggstz. discessus, decessio, abitus, profectio, reditus), adv. tuus, Cic.: adv. meus reditusque, Cic.: adv. hospitum, Cic.: alienarum gentium, Einwanderung, Tac.: viri, Heimkehr, Hor.: adv. repens, (Ggstz. adv. (show full text)
dominus, ī, m. (v. domus), I) im engem Sinne, der Herr vom Hause, Hausherr, Gebieter (Ggstz. familia), Komik., Cic. u.a.; u.v. Sohn des Hauses, der junge Herr, Plaut.: Plur., domini, die Herrschaft (= der Herr u. die Herrin vom Hause), Cic. u.a. – II) im weitern Sinne, (show full text)
Lewis & Short, A latin dictionary (1879)
advenio, advĕnĭo, vēni, ventum, 4, v. a., to come to a place, to reach, arrive at (syn.: accedere, adventare, adire, appellere, adesse); constr. absol., with ad, in, or acc. Lit.: verum praetor advenit, Naev. ap. Non. 468, 27 (Bell. Pun. v. 44 Vahl.): ad vos adveniens, Enn. (show full text)
adventus, adventus, ūs (gen. adventi, Ter. Phorm. 1, 3, 2; cf. Prisc. p. 712 P.), m. advenio, a coming, an approach, arrival (class., also in plur.). Lit.: Beluarum [haec] ferarum adventus ne taetret loca, Pac. ap. Non. 178, 8 (Trag. Rel. p. 114 Rib.): adventum Veneris fugiunt (show full text)
dominus dŏmĭnus (in inscrr. sometimes written by syncop. DOMNVS), i, m. Sanscr. damanas, he who subdues, root dam-; Gr. δαμάω, δάμνημι, v. domo Prop., one who has subdued or conquered; hence, a master, possessor, ruler, lord, proprietor, owner (cf. herus). Prop.: quam dispari Dominare domino! Poëta (show full text)
Gaffiot, Dictionnaire latin-français (2016, ex 1934), merci à G. Gréco, M. De Wilde, B. Maréchal, K. Ôkubo!
advenio advĕnĭō, vēnī, ventum, īre, intr., arriver : 1 [en parlant de pers.] rure Pl. Merc. 814 ; Athenis Mil. 239, arriver de la campagne, d'Athènes || [avec ab] a portu Pl. Amph. 149 ; a foro Pl. Pœn. 829 ; a Roma (show full text)
adventus adventŭs, ūs, m. (advenio), acte d'arriver et fait d'être arrivé, arrivée, 1 adventu tuo Cic. Cat. 1, 16, à ton arrivée ; Pythagoræ adventus Cic. Rep. 2, 28, l'arrivée de Pythagore ; Germanos minime aliarum gentium adventibus mixtos Tac. G. 2, [je (show full text)
dominus dŏmĭnus, ī, m. (domus), 1 maître [de maison], possesseur, propriétaire : nec domo dominus, sed domino domus honestanda est Cic. Off. 1, 139, ce n'est pas la maison qui doit honorer le maître, c'est le maître qui doit honorer la maison || aliquem dominum esse rerum suarum (show full text)
Дворецкий И.Х., Отличный латинско-русский словарь (1976)
advenio ad–venio, vēnī, ventum, īre 1) приходить, приезжать, прибывать (in tempore Pl, Ter; in urbem Su и Tyriam urbem V; alicui T; tectis alicujus VF); 2) приближаться, наступать: dies advenit C день настал; 3) случаться, приключаться, возникать (morbus adveniens C; periculum advenit Sl): res (show full text)
adventus adventus, ūs (Ter тж. ī) m [advenio] 1) прибытие, приход, приезд (alicujus C); 2) нападение, нашествие, вторжение (hostium C; a. alienarum gentium T); 3) наступление, приближение: a. lucis Sl и solis PM рассвет; a. veris H наступление весны; a. pedum V приближение шагов; (show full text)
DuCange, Glossarium mediae et infimae latinitatis (1883-7)
ADVENTUS, Casus adversus, infortunium, Gall. Accident, Aventure. Epistola Senescalli Provinciae, ann. 1326. in Archivo S. Victoris Massil.: Propter Adventum submersionis galeae in numero 20. galearum felicis armatae computatae.
ADVENTUS,⁴ pro Auventus, Gall. Auvent, Umbraculum ligneum projectum, quod fenestrae vel officinae appenditur. Charta Odonis de Clareio ann. 1198. in Chartul. Arremar. ch. 5: Concessi ecclesiae Arremarensi.... quamdam domum, quam habebam apud Trecas,... cum Advento liberam ab omni consuetudine, et teloneo, et vicecomitatu. Occurrit rursus infra ch. 13. Vide (show full text)
ADVENTUS,² Tempus, quod Natale domini praecedit, constans 4. septimanis, quod a Petro institutum ait Durandus lib. 6. cap. 2. num. 1. quanquam non idem semper fuit Hebdomadum et Dominicarum numerus: nam in Missis Ambrosianis de Adventu Domini, sunt sex Dominicae, et prima subsequitur festum S. Martini, quod testatur (show full text)
ADVENTUS,³ Tributi species. Tabular. Burguliense fol. 59: Gaufredus gener calumniatur, requirens ab eis relevamentum, ita ut nec ab ipso, nec aliquo haeredum suorum amplius requireretur. Postea coepit quoque quaerere aliam occasionem, quam Adventus vocant, pro quo petebat quotanno sibi reddi unum sextarium frumenti, et duos avenae, et unum modium (show full text)
ADVENTUS,⁵ Navigium, cataplus, in Glossar. ex Cod. reg. 7641. Vide Cataplus. Adventus franci plegii. Vide, Plegium francum. Jocundus Adventus, Tributum, quod Domino exsolvitur, cum primum ad aliquam dignitatem pervenit, verbi gratia, cum Reges ad regnum educuntur. Computus Thesaurariorum Franc. 1316: Pro dono facto Regi ratione Jocundi Adventus (show full text)
DOMINUS, pro Deus, Κύριος, occurrit passim in libris sacris. Unde forte Itali Domenedio, Galli nostri Damedieu dixerunt, id est, Dominus Deus. Vide Philonem de Nominum mutat. pag. 7. 1. Edit. Sulpitius Severus lib. 1. Hist: Mundus a Domino constitutus est, etc. Ruffinus in Symbolo de Christo: Et dicuntur alii (show full text)
DOMINUS,⁴ nude dictus Abbas, in Consuet. Fontanel. pag. 94: Et hoc facientes secundum Dominum et secundum nos omnes. Et in Gallico Reliquiarum Indice: Tel croix est au logis de Monsieur.
DOMINUS,⁸ Domini, Praecipui e nobilitate. Annales Colmar. part. 1. ann. 1284: Eodem die Curiam habuit Rex Rudolfus in Basilea cum gloria Dominorum. Idem Chron. part. 2. ann. 1277: Post haec Rex Bohemorum congregavit occulte decem millia Dominorum, volens occulte Regem comprehendere Romanorum.
DOMINUS,⁷ Maritus: ita uxores conjuges suos compellabant, Monseigneur. Vetus Inscriptio Romae apud Sponium Miscell. Antiq. pag. 12: Suetrius Hermes hic situs est, cui tertia conjunx aram constituit digno meritove marito, cum quo concordiam tam multosque per annos vixit et tenere casu sbta (subtracta) marito est, de cujus fama multi (show full text)
DOMINUS,⁶ in Legibus et Statutis Principum, nullo adjecto vocabulo, Dominus feudi intelligitur ratione vassalli. Dominus Capitalis, vulgo Chef Seigneur, et in Assisiis Hieros. cap. 136. 137. in Consuetud. Normann. art. 126. 130. 166. Pontivensi art. 110. Andegav. art. 201. et seq. Cenoman. art. 216. Tabularium Vindocin. Thuanum Ch. 40: (show full text)
DOMINUS,⁹ Mabill. de Liturg. Gall. pag. 466. e Ceremoniali MS. Sangerman. de Dominica Palmarum: Quando erimus circa finem Tractus, sacrista pulsabit unam parvam campanam pro congregando Dominos ad audiendum Passionem, quia ipsa non debet legi nisi in magna Missa. An Baillivius ceterique justitiae Officiales hujus Abbatiae, qui statis diebus (show full text)
DOMINUS,¹ Quae honorifica appellatio ita Militibus competebat, ut a patribus etiam filiis suis tribueretur: neque enim alia mihi suppetit ratio, cur Castellanus Vitriacensis filios suos Dominos compellat in Charta ann. 1228. ex Chartul. Campan. fol. 328. r°: Haec omnia superius scripta laudaverunt Aalaidis uxor mea et Dominus Robertus filius (show full text)
DOMINUS,¹⁰ nude, Cancellarius, ut observat D. Secousse ad Lit. ann. 1372. tom. 5. Ordinat. reg. Franc. pag. 581: Per regem, ad relationem Domini. Ubi supra legitur: Referente nobis dilecto ac fideli Cancellario nostro.
DOMINUS,¹² Peculiaris appellatio Franciae regum, quam ab imperatoribus romanis mutuaverant. Vide in Domnus. Glossar. med. Graecit. in Δεσπότης.
DOMINUS,¹³ Is cujus negotium gerit procurator et cujus nomine defensor exstitit, apud JC. Romanos. Ita etiam apud Anglos; Glanvilla lib. xi. cap. 3: Cum quis ita loco alterius positus in curia de placito illo respondet... nunquid potest Dominus suus eum pro beneplacito inde removere, ita quod alium faciat (show full text)
DOMINUS,² Domini et Domni, Sancti vulgo appellati. Dominus Johannes, apud Cyprianum in Vita S. Caesarii Arelat. Dominus Dionysius, in Placitis aliquot Clodovei III. apud Mabillonium tom. 4. SS. Ord. Bened. pag. 617. 618. Dominus Germanus, ibid. pag. 620. Charta Caroli M. pro Ecclesia Parisiensi in M. Pastorali lib. (show full text)
DOMINUS,³ Domini, saepe appellati Episcopi, etiam non adjecta dignitatis nomenclatura, sed ipsius Episcopatus, ut apud Gregorium M. lib. 2. Indict. 10. Epist. 38. lib. 4. Epist. 17. Domino Mizenatis Ecclesiae, apud eumdem lib. 4. Epist. 27. Haymo Homil. Domin. 16. post. trinitatem ex S. Augustino: Nisi forte hoc evenerit, (show full text)
DOMINUS,⁵ Domini interdum dicti Canonici addito nomine Ecclesiae, cujus sunt Canonici. Testament. Guillelmi Montispessulani ann. 1211. tom. 9. Spicil. Acher. pag. 156: Monasterio Grandis-Sylvae dimitto c. lib. inter opus et mensam Dominorum Ecclesiae Magalonae dimitto mm. sol. in honore emendo, de cujus fructibus fiat annuatim anniversarium in festo S. (show full text)
Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895)
dominus a) Herr, Gebieter, der Gegensatz zu servus (←): dominus autem est proprie et vere, qui aliis praecepta operandi dispensat (auferlegt) et a nullo regulam operandi sumit, cg. III. 120; dominus dicitur, cui aliquis subditur ut servus . . . et . . . etiam ille, qui habet officium (show full text)
Latinitatis medii aevi lexicon Bohemorum (thanks to the Centre for Classical Studies at the Institute of Philosophy of the Czech Academy of Sciences (www.ics.cas.cz/en)) (2017)
advenio advenio, -ire, -veni, -ventum accedere, appropinquare – přijít, přiblížit se: a-isti (gl.: zawytal sy ) |UK V F 7 f.252v|; a-o zawytam |KNM II F 4 f.9r| + iunct. quibus (causis) impeditus...in persona Nürgbergam presencialiter (show full text)
adventus adventus, -us, m. script.: -versu (err.) |NicPelhChron 660| 1 aditus – příchod + 2 adventus (Domini) a (show full text)
dominus dominus, -i, m. form.: domnus (cf. Georges I 2282) |CanapAdalb 240|; dompnus |CapPr P 105 f.104r|; -inum (gen. pl.; cf. ib.) |(1488) TopTgApp 62a|; -nibus (abl. pl.) |(1429 Sept. 26) ArchPr|; -nem (err. ed.) v. infra; -mininum (show full text)
Köbler, Gerhard, Lateinisches Abkunfts- und Wirkungswörterbuch für Altertum und Mittelalter (thanks to the author, http://www.koeblergerhard.de/Mittellatein-HP/VorwortMlat-HP.htm) (2010)
advenio advenīre, arvenīre, avenīre, lat., V.: nhd. herankommen, herbeikommen, herzukommen, hinkommen, kommen, ankommen, sich ereignen, eintreffen, eintreten, entstehen; mlat.-nhd. durch eine Erbschaft zukommen, zuteil werden, besuchen, anreden, willfahren, handeln; ÜG.: ahd. azkweman MH, bikweman FP, O, herakweman NGl, (hier) WH, kweman Gl, GP, I, MH, N, O, (show full text)
adventus adventus, aventus, lat., M.: nhd. Ankunft, Eintreffen, Hinkommen, Eintritt, EntstehungRückkehr; mlat.-nhd. Angriff, Adventzeit, gelegentliche Einnahme, zur Adventszeit fällige Abgabe; ÜG.: ahd. giburt I, O, (herasenten) N, kumft I, MH, N, NGl, T, WH, WK, kumfti KG, (kweman) N, O; ÜG.: as. (kuman) H, kumi H; ÜG.: (show full text)
dominus,¹ dominus (1), domnus, donnus, domninus, dompnus, donus, dopnus, dumnus, lat., M.: nhd. Herr, Hausherr, Gebieter, Kaiser, Eigentümer, Eigner, Besitzer, Inhaber, Veranstalter, Gastgeber, Gewalthaber, Gott, Geschäftsherr, Prinzipal; mlat.-nhd. (show full text)
dominus,² dominus (2), domnus, lat., Adj.: nhd. Herrn betreffend?, Herrin betreffend?, erhaben, ehrwürdig, gebietend, herrschend; Q.: Ov. (43 v. Chr.-18 n. Chr.); E.: s. dominus (1); L.: Georges 1, 2282, TLL, MLW 3, 968
Graesse, Orbis Latinus 1909
Dominus Aper Domêvre-en-Haye, D., Frankr. (Meurthe-et-Moselle).
Dominus Baseolus Dombasle, St., Frankr. (Meurthe-et-Moselle).
Dominus Martinus Dommartin, zahlr Mfl. u. D., Frankr.
Dominus Petrus Dompierre-sur-Besbre, St. , Frankr. (Allier).