Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): invidia

invidia

Neid: invidia est tristitia de prosperitate alicuius, 1 met. 3 e; pertinet ad invidiam, quae tristatur de bono alieno, inquantum est impeditivum propriae excellentiae, th. I. II. 84. 4 c; vgl. ib. 35. 8 c; I. 63. 2 c; II. II. 36. 1-4; cg. I. 89; mal. 10. 1-3; invidia ponitur vitium capitale, th. II. II. 36. 4 c.

Zu zelus invidiae → zelus sub a.

Arten der invidia sind: invidia fratris & i. fraternae gratiae (2 sent. 43. 1. 3 ad 6) = der Neid über den Bruder und der über die Gnade des Bruders (invidia potest esse duplex, quaedam, quae est de prosperitate vel exaltatione hominis, et quaedam, quae est de exaltatione gratiae, sicut quod multi ad Dei gratiam convertuntur vel aliquid huiusmodi, et talis invidia solum est peccatum in Spiritum sanctum, non quidem invidia fratris, sed invidia fraternae gratiae, ib.).

Filiae invidiae d. i. Sprösslinge des Neides sind diese fünf: afflictio in prosperis proximi (Missgunst), detractio (Ehrabschneidung oder Verkleinerung), exsultatio in adversis proximi (Schadenfreude), odium (←) und susurratio (Ohrenbläserei); vgl. th. II. II. 36. 4 ob. 3 & ad 3; mal. 10. 3 c.