Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): pulchritudo

pulchritudo

Schönheit: ad pulchritudinem tria requiruntur. Primo quidem integritas sive perfectio; quae enim diminuta sunt, hoc ipso turpia sunt. Et debita proportio sive consonantia. Et iterum claritas; unde, quae habent colorem nitidum, pulchra esse dicuntur, th. I. 39. 8 c; vgl. ib. 5. 4 ad 1; I. II. 27. 1 ad 3; II. II. 145. 2 c; 189. 2 ad 3; nom. 4. 5; 1 sent. 30. 2. 1 c; pulchritudo est quaedam dispositio ad matrimonium, verit. 29. 2 c.

Per se pulchritudo (nom. 5. 1; quodl. 8. 1. 1 c) = die für sich existierende Schönheit. Arten der pulchritudo sind: pulchritudo corporalis sive corporis sive exterior & p. spiritualis sive interior (th. II. II. 145. 2 c & ad 3 & 3 c; cg. III. 139/140; relig. 7 ad 9; 2 Cant. 4; 4 eth. 8 d) = die körperliche oder äußerliche und die geistige oder innerliche Schönheit (pulchritudo corporis in hoc consistit, quod homo habeat membra corporis bene proportionata cum quadam debiti coloris claritate, et similiter pulchritudo spiritualis in hoc consistit, quod conversatio hominis sive actio eius sit bene proportionata secundum spiritualem rationis claritatem, th. II. II. 145. 2 c).