Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): reatus

reatus

verschuldeter Zustand, straffälliger Zustand: obligatio ad poenam, quae reatus dicitur, 2 sent. 32. 1. 1 c; reatus dicitur, secundum quod aliquis est reus poenae, et ideo proprie reatus nihil est aliud, quam obligatio ad poenam, et quia haec obligatio quodammodo est media inter culpam et poenam ex eo, quod propter culpam aliquis ad poenam obligatur, ideo nomen medii transumitur ad extrema, ut interdum ipsa culpa vel ipsa poena reatus dicatur, ib. 42. 1. 2 c; vgl. 3 sent. 36. 1. 5 ad 2; reatus id est obligatio ad poenam est quidam effectus consequens ad peccatum; unde cum dicitur, quod peccatum transit actu et manet reatu, idem est, acsi diceretur, quod transit per suam essentiam et manet in effectu, mal. 2. 2 ad 14; vgl. ib. ob. 14; 1 ob. 11 & ad 11; 3. 7 ob. 11 & ad 11; th. I. 63. 2 c; I. II. 74. 3 ad 2; 87. 6 c.

Arten des reatus sind: 1. reatus ingratitudinis (4 sent. 43. 1. 5. 1 ad 1) = der verschuldete Zustand der Undankbarkeit. 2. r. peccati & r. poenae (th. I. 62. 3 c; I. II. 87. 4 ad 3 & 6 c; II. II. 10. 12 ob. 5; III. 86. 4 c & ad 1-3; cg. IV. 59; 4 sent. 18. 1. 1. 1 ad 3; quodl. 10. 5. 11 ad 1) = der verschuldete Zustand der Sünde und der der Strafe. 3. r. poenae, → r. peccati.