Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): rhetoricus

rhetoricus, a, um

rhetorisch, d. i. zum Redner oder zur Redekunst gehörig.

Zu disciplina rhetorica → disciplina sub c; zu disputatio rh. → disputatio; zu oratio rh. → oratio sub a; zu scientia rh. → scientia sub a.

Rhetorica sc. pars logicae (1 anal. 1 a) = die Rhetorik: quandoque vero non fit complete fides vel opinio, sed suspicio quaedam, quia non totaliter declinatur ad unam partem contradictionis, licet magis declinetur in hanc, quam in illam. Et ad hoc ordinatur Rhetorica, ib.; vgl. th. II. II. 48. 1 c; per Rhetoricam, quae componit ad persuadendum, 1 Cor. 2. 1.