Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): satisfactio

satisfactio

Genugtuung: dupliciter potest satisfactio definiri. Uno modo respectu culpae praeteritae, quam recompensando curat, et sic dicitur, quod satisfactio est iniuriae illatae recompensatio secundum iustitiae aequalitatem, . . . Alio modo potest definiri, secundum quod praeservat a culpa futura, 4 sent. 15. 1. 1. 3 c; vgl. ib. 2 c & ad 1; satisfactio . . . debet esse talis, per quam aliquid nobis subtrahamus ad honorem Dei, ib. 4. 3 c; vgl. th. I. II. 87. 6 c; cg. IV. 53; quodl. 3. 13. 28 c.

Zu opus satisfactionis → opus sub d.

Arten der satisfactio sind: 1. satisfactio imperfecte sufficiens & s. perfecte sufficiens (th. III. 1. 2 ad 2) = die unvollkommen ausreichende (scilicet secundum acceptionem eius, qui est ea contentus, quamvis non sit condigna, ib.) und die vollkommen ausreichende Genugtuung (quia est condigna per quandam adaequationem ad recompensationem culpae commissae, ib.). 2. s. perfecte sufficiens, → s. imperfecte sufficiens. 3. s. sacramentalis (quodl. 3. 13. 28 c) = die sakramentale oder zum Sakramente der Buße gehörende Genugtuung; vgl. th. III. 90. 2 c; cg. IV. 72.