Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): servus

servus

Sklave, Knecht, Diener, der Gegensatz zu liber (← sub b) einerseits und dominus (← sub a) anderseits: servus est domini, et non e converso, th. I. 21. 1 ad 3; servus autem ordinatur ad alium, ib. 96. 4 c; vgl. ib. II. II. 81. 1 ad 3; servus est moveri a domino secundum imperium, ib. III. 20. 1 ad 2; servus autem est causa domini, 2 Cor. 3. 3; servus autem per contrarium intelligendus est, qui alterius causa est, et non sui, 3 sent. 34. 2. 2. 1 c; servus est, qui non causa sui operatur, sed quasi ab extrinseco motus, th. II. II. 19. 4 c; servi enim dominorum sunt et propter dominos operantur et eis adquirunt, quidquid adquirunt, 1 met. 3 c; homo servus dicitur, qui non est natus operari secundum virtutem intellectus proprii, sed virtutem et rationem operandi accipiens ab alio oboediens operatur, 7 pol. 2 r; vgl. 8 pol. 1 h; servus enim est quasi instrumentum animatum, sicut et e converso instrumentum est quasi servus inanimatus, 8 eth. 11 l; vgl. Aristoteles: Eth. Nic. VIII. 13, 1161. b. 4; 4 sent. 4. 1. 1 c; cum autem servus sit quaedam res possessa animata, sequitur, quod sit organum animatum deserviens vitae domesticae, 1 pol. 2 f; servus est organum animatum, activum, separatum alterius, homo existens, ib. g; vgl. Aristoteles: Pol. I. 4, 1254. a. 16 sq.

Zu scientia serva → scientia sub a.

Arten des servus sind: servus amoris & s. timoris (relig. 7 ad 2) = der Knecht der Liebe und der der Furcht (qui ergo accipit munera ex cupiditate, servus est timoris, quia, quae cum cupiditate adquiruntur, cum timore possidentur. Sed qui accipit munera ex caritate, servus est amoris, ib.).