Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): suspicio

suspicio

a) Vermutung, die ὑπόλειψις des Aristoteles: quandoque vero non fit complete fides vel opinio, sed suspicio quaedam, quia non totaliter declinatur ad unam partem contradictionis, licet magis inclinetur in hanc, quam in illam, 1 anal. 1 a; vgl. ib. 44 c & i.

Über den Unterschied zwischen suspicio & opinio heißt es: quas (opiniones) suspiciones vocat, quia ex levibus rationibus ad haec dicenda movebantur, 1 cael. 22 a; ab horum autem numero excludit suspicionem, quae per aliquas coniecturas habetur de aliquibus particularibus factis, et opinionem, quae per aliquas coniecturas habetur de aliquibus universalibus, 6 eth. 3 a.

b) Verdacht: suspicio importat (bedeutet) opinionem mali, quando ex levibus indiciis procedit, th. II. II. 60. 3 c; est autem triplex gradus suspicionis. Primus quidem gradus est, ut homo ex levibus indiciis de bonitate alicuius dubitare incipiat, . . . Secundus gradus est, cum aliquis pro certo malitiam alterius aestimat ex levibus indiciis, . . . Tertius gradus est, cum aliquis iudex ex suspicione procedit ad aliquem condemnandum, ib.

Arten der suspicio in diesem Sinne sind: suspicio praesumptuosa, s. probabilis & s. violenta (4 sent. 9. 1. 5. 2 c) = der vermessentliche (quae ex levi coniectura ortum habet, ib.), der wahrscheinliche oder begründete (sicut si inveniatur solus cum sola colloquens in locis suspectis et frequenter, ib.) und der gewaltsam aufgedrängte (ad cuius contrarium non admittitur probatio, sicut si inveniatur solus cum sola nudus in lecto, loco secreto et tempore apto ad commixtionem, ib.).