Close Window

Lewis : magus

magus, măgus, i, m., and măga, ae, f., = μάγος . In the masc., a Magian, a learned man and magician among the Persians: ei magos dixisse, quod genus sapientum et doctorum habebatur in Persis, Cic. Div. 1, 23, 46; 1, 41, 90; id. Leg. 2, 10, 26; id. N. D. 1, 16, 43 al.: Augur, schoenobates, medicus, magus, omnia novit, Juv. 3, 77; App. d. Dog. 1, 3, p. 186: nam si (quod ego apud plurimos lego), Persarum linguā magus est, qui nostrā sacerdos, etc., id. Mag. 25, p. 290, 20.

In the fem., a female magician, enchantress: cantusque artesque magarum, v. l. Ov. M. 7, 195 (al. leg. magorum): Circe maga famosissima, Aug. Civ. Dei, 18, 17.