Close Window

Lewis : stultus

stultus, stultus, a, um, adj. root star-; v. stolidus, foolish, simple, silly, fatuous, etc. (cf.: insulsus, ineptus, insipiens, brutus). Lit.: stulti, stolidi, fatui, fungi, bardi, blenni, buccones, Plaut. Bacch. 5, 1, 2; cf. Ter. Heaut. 5, 1, 4: inepte stultus es, Plaut. Most. 2, 2, 64: mulier stulta atque inscita, id. Men. 2, 3, 85: ex stultis insanos facere, Ter. Eun. 2, 2, 23: deum qui non summum putet, stultum (existumat), Caecil. ap. Cic. Tusc. 4, 32, 68: ego vero te non stultum ut saepe, non improbum, ut semper, sed dementem et insanum, rebus vincam necessariis, Cic. Par. 4, 1, 27: o stultos Camillos, Curios, Fabricios! id. Pis. 24, 58: auditor, id. Font. 6, 13: stultus est, qui cupida cupiens cupienter cupit, Enn. ap. Non. 91, 8: sicut ego feci stultus! contrivi diem, Plaut. Cas. 3, 3, 4: ut vel non stultus quasi stulte cum sale dicat aliquid, Cic. de Or. 2, 68, 274: quos ait Caecilius comicos, stultos senes, hos significat credulos, obliviosos, dissolutos, id. Sen. 11, 36; cf. id. Lael. 26, 100: nisi sis stultior stultissimo, Plaut. Am. 3, 2, 26: stultior stulto fuisti, id. Curc. 4, 3, 19.—As subst.: stultus, i, m., a fool: stulto intellegens quid interest! Ter. Eun. 2, 2, 1; id. Ad. 4, 7, 6: stultorum plena sunt omnia, Cic. Fam. 9, 22, 4: lux stultorum festa, Ov. F. 2, 513; cf.: stultorum feriae appellabantur Quirinalia, quod eo die sacrificabant hi, qui solenni die aut non potuerunt rem divinam facere aut ignoraverunt, Fest. p. 316 Müll.

Transf., of things concrete and abstract: nulla est tam stulta civitas, etc., Cic. Rep. 3, 18, 28: stultā ac barbarā arrogantiā elati, Caes. B. C. 3, 59: cogitationes, Hirt. B. G. 8, 10, 4: laetitia, Sall. C. 51, 31: levitas, Phaedr. 5, 7, 3: gloria, id. 3, 17, 12: dies, i. e. foolishly spent, Tib. 1, 4, 34; cf. vita, Sen. Ep. 15, 10: ignes, Ov. M. 9, 746: consilium stultissimum, Liv. 45, 23, 11: opes, Mart. 2, 16, 4: labor, id. 2, 86, 10: quod cavere possis, stultum admittere est, Ter. Eun. 4, 6, 23: quid autem stultius quam, etc., Cic. Lael. 15, 55; cf. id. Rab. Post. 8, 22 (v. in the foll.).—Hence, adv.: stultē, foolishly, sillily: stulte facere, Plaut. Most. 1, 3, 30: dupliciter stulte dicunt, Varr. L. L. 9, § 45 M¨ll.—Comp.: quid stultius, quam, etc., Cic. Rab. Post. 8, 22: stultius atque intemperantius, Liv. 30, 13, 14.—Sup.: haec et dicuntur et creduntur stultissime, Cic. N. D. 2, 28, 70.