Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): dignitas

dignitas

a) Würde, Würdigkeit: tum propter dignitatem materiae, th. I. 1. 5 c; secundum suam dignitatem, ib. 21. 1 c; dignitas absolutum est et ad essentiam pertinet, ib. 42. 4 ad 2; vgl. ib. 67. 1 c; I. II. 68. 8 ad 2; cg. I. 102; II. 25; III. 1; IV. 76; dignitas est de absolute dictis, 1 sent. 7. 2. 2 ad 4; vgl. ib. 9. 2. 1 ad 4; dignitas significat bonitatem alicuius propter seipsum, utilitas vero propter aliud, 3 sent. 35. 1. 4. 1 c; dignitas pontificalis excedit omnes alias dignitates, Hebr. 5. 1; quattuor ponuntur nomina dignitatum, regim. 3. 21.

Zu iustum secundum dignitatem → iustus; zu ordo d. & secundum d. → ordo sub a; zu prius ordine d. → prior sub a.

b) Grundsatz, Prinzip, Axiom, das ἀξίωμα oder κοινὸν λεγόμενον ἀξίωμα des Aristoteles (vgl. Anal. post. 1. 2, 72. a. 17; 10, 76. b. 14): quaedam sunt dignitates vel propositiones per se notae communiter omnibus, th. I. II. 94. 2 c; aliud vero (sc. immediatum principium syllogismi) est, quod dicitur dignitas vel maxima propositio, quam necesse est habere in mente et ei assentire quemlibet, qui doceri debet, 1 anal. 5 e; utimur nomine praedicto, scilicet dignitatis vel maximae propositionis, propter huiusmodi principiorum certitudinem ad manifestandum alia, ib.; hinc acceperunt quasi dignitatem id est rem per se notam, 3 phys. 11 e; neque etiam aliquid velit accipere ut dignitatem id est ut principium absque ratione (Begründung), 8 phys. 3 d.

Als eine Art der dignitas gehört hierher: dignitas communis sive prima (1 anal. 18 g & 43 m) = der allgemeine oder erste Grundsatz.