Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): gratuitus

gratuitus, a, um

unverdient gegeben, aus reiner Gunst oder Gnade verliehen, gnädig (vgl. cg. III. 150): gratuita praesupponunt naturalia, verit. 27. 6 ob. 3; gratuita, quae sunt a Deo, distinguuntur contra naturalia, quae sunt a principio intrinseco, th. III. 2. 12 ob. 2.

Zu accidens gratuitum → accidens; zu amor g. → amor sub a; zu cognitio g. → cognitio sub a; zu dilectio g. → dilectio sub a; zu dispositio g. → dispositio sub c; zu donum g. → donum sub a; zu electio g. → electio sub b; zu esse g. → esse; zu fortitudo g. → fortitudo sub c; zu habitus g. → habitus sub d; zu iustitia g. → iustitia sub b; zu lumen g. → lumen; zu prudentia g. → prudentia sub a; zu virtus g. → virtus sub a & e; zu voluntas g. → voluntas sub c.