Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): honestus

honestus, a, um

ehrbar, anständig, schicklich: ex hoc videtur aliquid dici honestum, quod est honore dignum, th. II. II. 145. 1 c; honestum proprie loquendo in idem refertur cum virtute, ib.; honestum importat (schließt ein) debitum honoris, ib. ad 3; honestum et decorum idem esse videtur, ib. 2 c; honestum dicitur, secundum quod aliquid habet quandam excellentiam dignam honore propter spiritualem pulchritudinem, ib. 3 c.

Zu amicitia honesti → amicitia sub a; zu bonum h. → bonus sub c; zu cogitatio h. → cogitatio sub b; zu vita h. → vita sub c.