Close Window

Schuetz, Thomas-Lexikon, 2. Aufl. (1895): humilitas

humilitas

a) Erniedrigung, Demütigung: cum aliquis ab alio deicitur, et sic humilitas est poena, th. II. II. 161. 1 ad 1.

b) Selbsterniedrigung: alio modo (humilis dicitur) a principio intrinseco; et hoc potest fieri quandoque quidem bene, puta (nämlich) cum aliquis considerans suum defectum tenet se in infimis secundum suum modum, . . . et hoc modo humilitas ponitur virtus; quandoque autem potest fieri male, puta cum homo honorem suum non intelligens comparat se iumentis insipientibus et similis fit illis, th. II. II. 161. 1 ad 1; humilitas autem quandoque dicit virtutem quandam, . . . quandoque deiectionem, Phil. 4. 2.

c) Demut, der Gegensatz zu superbia (←): motus animi ad aliquam excellentiam, quam moderatur humilitas, th. II. II. 160. 2 c; humilitas est quaedam virtus, ib. 161. 1 c; vgl. ib. 2 c ­ 6 c; 162. 4 ad 4; 19. 9 ob. 4; I. II. 61. 3 ob. 2; cg. III. 132/133, 135/136; 3 sent. 33. 2. 1. 4 ad 3; virtus humilitatis in hoc consistit, ut aliquis infra suos terminos se contineat, ad ea, quae supra se sunt, non se extendens, sed superiori se subiciat, cg. IV. 55; ad humilitatem pertinet, ut homo defectus proprios considerans seipsum non extollat, th. II. II. 35. 1 ad 3; humilitas autem, secundum quod est specialis virtus, praecipue respicit subiectionem hominis ad Deum, propter quem etiam aliis humiliando se subicit, ib. 161. 1 ad 5.