Aristoteles_cps99, De anima, 3, 19HOME > '������������������������' in 'Aristoteles, De anima, 3, 19'
Aristoteles, De anima, 3, CAPUT 1 <<<     >>> CAPUT 3hide dictionary links

(217) CAPUT 2

Ἐπεὶ δ’ αἰσθανόμεθα ὅτι ὁρῶμεν καὶ ἀκούομεν, ἀνάγκη
τῇ
ὄψει αἰσθάνεσθαι ὅτι ὁρᾷ, ἑτέρᾳ. Ἀλλ’ αὐτὴ ἔσται
τῆς
ὄψεως καὶ τοῦ ὑποκειμένου χρώματος. Ὥστε δύο τοῦ
αὐτοῦ
ἔσονται αὐτὴ αὑτῆς. Ἔτι δ’ εἰ καὶ ἑτέρα εἴη
τῆς
ὄψεως αἴσθησις, εἰς ἄπειρον εἶσιν αὐτή τις ἔσται
αὑτῆς.
Ὥστ’ ἐπὶ τῆς πρώτης τοῦτο ποιητέον. Ἔχει δ’
ἀπορίαν·
εἰ γὰρ τὸ τῇ ὄψει αἰσθάνεσθαί ἐστιν ὁρᾶν, ὁρᾶται
δὲ
χρῶμα τὸ ἔχον, εἰ ὄψεταί τις τὸ ὁρῶν, καὶ
χρῶμα
ἕξει τὸ ὁρῶν πρῶτον. Φανερὸν τοίνυν ὅτι οὐχ ἓν τὸ
τῇ
ὄψει αἰσθάνεσθαι· καὶ γὰρ ὅταν μὴ ὁρῶμεν, τῇ ὄψει
κρίνομεν
καὶ τὸ σκότος καὶ τὸ φῶς, ἀλλ’ οὐχ ὡσαύτως. (218) Ἔτι δὲ καὶ τὸ ὁρῶν ἔστιν ὡς κεχρωμάτισται· τὸ γὰρ αἰσθητήριον
δεκτικὸν
τοῦ αἰσθητοῦ ἄνευ τῆς ὕλης ἕκαστον. Διὸ
καὶ
ἀπελθόντων τῶν αἰσθητῶν ἔνεισιν αἱ αἰσθήσεις καὶ
φαντασίαι
ἐν τοῖς αἰσθητηρίοις. δὲ τοῦ αἰσθητοῦ ἐνέργεια
καὶ
τῆς αἰσθήσεως αὐτὴ μέν ἐστι καὶ μία, τὸ δ’ εἶναι
οὐ
ταὐτὸν αὐταῖς· λέγω δ’ οἷον ψόφος κατ’ ἐνέργειαν
καὶ
ἀκοὴ κατ’ ἐνέργειαν· ἔστι γὰρ ἀκοὴν ἔχοντα μὴ ἀκούειν,
καὶ
τὸ ἔχον ψόφον οὐκ ἀεὶ ψοφεῖ. Ὅταν δ’ ἐνεργῇ
τὸ
δυνάμενον ἀκούειν καὶ ψοφῇ τὸ δυνάμενον ψοφεῖν, τότε
κατ’ ἐνέργειαν ἀκοὴ ἅμα γίνεται καὶ κατ’ ἐνέργειαν ψόφος,
ὧν
εἴπειεν ἄν τις τὸ μὲν εἶναι ἄκουσιν τὸ δὲ ψόφησιν.
Εἰ
δ’ ἔστιν κίνησις καὶ ποίησις καὶ τὸ πάθος ἐν τῷ
ποιουμένῳ,
ἀνάγκη καὶ τὸν ψόφον καὶ τὴν ἀκοὴν τὴν κατ’
ἐνέργειαν
ἐν τῇ κατὰ δύναμιν εἶναι· γὰρ τοῦ ποιητικοῦ
καὶ
κινητικοῦ ἐνέργεια ἐν τῷ πάσχοντι ἐγγίνεται. Διὸ οὐκ
ἀνάγκη
τὸ κινοῦν κινεῖσθαι. μὲν οὖν τοῦ ψοφητικοῦ
ἐνέργειά
ἐστι ψόφος ψόφησις, δὲ τοῦ ἀκουστικοῦ ἀκοὴ
ἄκουσις· διττὸν γὰρ ἀκοή, καὶ διττὸν ψόφος. δ’
αὐτὸς
λόγος καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων αἰσθήσεων καὶ αἰσθητῶν.
Ὥσπερ
γὰρ ποίησις καὶ πάθησις ἐν τῷ πάσχοντι ἀλλ’
οὐκ
ἐν τῷ ποιοῦντι, οὕτω καὶ τοῦ αἰσθητοῦ ἐνέργεια καὶ
τοῦ
αἰσθητικοῦ ἐν τῷ αἰσθητικῷ. Ἀλλ’ ἐπ’ ἐνίων μὲν ὠνόμασται,
οἷον
ψόφησις καὶ ἄκουσις, ἐπὶ δ’ ἐνίων ἀνώνυμον
θάτερον·
ὅρασις γὰρ λέγεται τῆς ὄψεως ἐνέργεια,
δὲ τοῦ χρώματος ἀνώνυμος, καὶ γεῦσις τοῦ γευστικοῦ,
δὲ
τοῦ χυμοῦ ἀνώνυμος. Ἐπεὶ δὲ μία μέν ἐστιν ἐνέργεια (219) τοῦ αἰσθητοῦ καὶ τοῦ αἰσθητικοῦ, τὸ δ’ εἶναι ἕτερον,
ἀνάγκη
ἅμα φθείρεσθαι καὶ σώζεσθαι τὴν οὕτω λεγομένην
ἀκοὴν
καὶ ψόφον, καὶ χυμὸν δὴ καὶ γεῦσιν καὶ τὰ ἄλλα
ὁμοίως·
τὰ δὲ κατὰ δύναμιν λεγόμενα οὐκ ἀνάγκη, ἀλλ’ οἱ
πρότερον
φυσιολόγοι τοῦτο οὐ καλῶς ἔλεγον, οὐθὲν οἰόμενοι
οὔτε
λευκὸν οὔτε μέλαν εἶναι ἄνευ ὄψεως, οὐδὲ χυμὸν
ἄνευ
γεύσεως. Τῇ μὲν γὰρ ἔλεγον ὀρθῶς, τῇ δ’ οὐκ ὀρθῶς·
διχῶς
γὰρ λεγομένης τῆς αἰσθήσεως καὶ τοῦ αἰσθητοῦ, τῶν
μὲν
κατὰ δύναμιν τῶν δὲ κατ’ ἐνέργειαν, ἐπὶ τούτων μὲν
συμβαίνει
τὸ λεχθέν, ἐπὶ δὲ τῶν ἑτέρων οὐ συμβαίνει.
Ἀλλ’
ἐκεῖνοι ἁπλῶς ἔλεγον περὶ τῶν λεγομένων οὐχ ἁπλῶς.
Εἰ
δ’ συμφωνία φωνή τίς ἐστιν, δὲ φωνὴ καὶ ἀκοὴ
ἔστιν
ὡς ἕν ἐστι καὶ ἔστιν ὡς οὐχ ἓν τὸ αὐτό, λόγος δ’
συμφωνία,
ἀνάγκη καὶ τὴν ἀκοὴν λόγον τινὰ εἶναι. Καὶ διὰ
τοῦτο
καὶ φθείρει ἕκαστον ὑπερβάλλον, καὶ τὸ ὀξὺ καὶ τὸ
βαρύ,
τὴν ἀκοήν· ὁμοίως δὲ καὶ ἐν χυμοῖς τὴν γεῦσιν, καὶ ἐν
χρώμασι
τὴν ὄψιν τὸ σφόδρα λαμπρὸν ζοφερόν, καὶ ἐν
ὀσφρήσει
ἰσχυρὰ ὀσμὴ καὶ γλυκεῖα καὶ πικρά, ὡς λόγου
τινὸς
ὄντος τῆς αἰσθήσεως. Διὸ καὶ ἡδέα μέν, ὅταν εἰλικρινῆ
καὶ
ἀμιγῆ ἄγηται εἰς τὸν λόγον, οἷον τὸ ὀξὺ
γλυκὺ
ἁλμυρόν· ἡδέα γὰρ τότε. Ὅλως δὲ μᾶλλον τὸ
μικτὸν
συμφωνία τὸ ὀξὺ βαρύ. Ἁφὴ δὲ τὸ θερμαντὸν
ψυκτόν· δ’ αἴσθησις λόγος· ὑπερβάλλοντα δὲ
λυπεῖ
φθείρει. Ἑκάστη μὲν οὖν αἴσθησις τοῦ ὑποκειμένου
αἰσθητοῦ
ἐστίν, ὑπάρχουσα ἐν τῷ αἰσθητηρίῳ αἰσθητήριον, (220) καὶ κρίνει τὰς τοῦ ὑποκειμένου αἰσθητοῦ διαφοράς, οἷον λευκὸν
μὲν
καὶ μέλαν ὄψις, γλυκὺ δὲ καὶ πικρὸν γεῦσις. Ὁμοίως
δ’
ἔχει τοῦτο καὶ ἐπὶ τῶν ἄλλων. Ἐπεὶ δὲ καὶ τὸ λευκὸν
καὶ
τὸ γλυκὺ καὶ ἕκαστον τῶν αἰσθητῶν πρὸς ἕκαστον
κρίνομεν,
τινὶ καὶ αἰσθανόμεθα ὅτι διαφέρει. Ἀνάγκη δὴ
αἰσθήσει·
αἰσθητὰ γάρ ἐστιν. Ἧι καὶ δῆλον ὅτι σὰρξ
οὐκ
ἔστι τὸ ἔσχατον αἰσθητήριον· ἀνάγκη γὰρ ἦν ἁπτόμενον
αὐτοῦ
κρίνειν τὸ κρῖνον. Οὔτε δὴ κεχωρισμένοις ἐνδέχεται
κρίνειν
ὅτι ἕτερον τὸ γλυκὺ τοῦ λευκοῦ, ἀλλὰ δεῖ ἑνί
τινι
ἄμφω δῆλα εἶναι. Οὕτω μὲν γὰρ κἂν εἰ τοῦ μὲν ἐγὼ
τοῦ
δὲ σὺ αἴσθοιο, δῆλον ἂν εἴη ὅτι ἕτερα ἀλλήλων. Δεῖ δὲ
τὸ
ἓν λέγειν ὅτι ἕτερον· ἕτερον γὰρ τὸ γλυκὺ τοῦ λευκοῦ.
Λέγει
ἄρα τὸ αὐτό. Ὥστε ὡς λέγει, οὕτω καὶ νοεῖ καὶ
αἰσθάνεται.
Ὅτι μὲν οὖν οὐχ οἷόν τε κεχωρισμένοις κρίνειν
τὰ
κεχωρισμένα, δῆλον· ὅτι δ’ οὐδ’ ἐν κεχωρισμένῳ χρόνῳ,
ἐντεῦθεν.
Ὥσπερ γὰρ τὸ αὐτὸ λέγει ὅτι ἕτερον τὸ ἀγαθὸν
καὶ
τὸ κακόν, οὕτω καὶ ὅτε θάτερον λέγει ὅτι ἕτερον,
καὶ
θάτερον, οὐ κατὰ συμβεβηκὸς τὸ ὅτε· λέγω δ’, οἷον
νῦν
λέγω ὅτι ἕτερον, οὐ μέντοι ὅτι νῦν ἕτερον. Ἀλλ’ οὕτω
λέγει,
καὶ νῦν, καὶ ὅτι νῦν· ἅμα ἄρα. Ὥστε ἀχώριστον
καὶ
ἐν ἀχωρίστῳ χρόνῳ. Ἀλλὰ μὴ ἀδύνατον ἅμα τὰς ἐναντίας
κινήσεις
κινεῖσθαι τὸ αὐτὸ ἀδιαίρετον καὶ ἐν ἀδιαιρέτῳ
χρόνῳ.
Εἰ γὰρ τὸ γλυκύ, ὡδὶ κινεῖ τὴν αἴσθησιν
τὴν νόησιν, τὸ δὲ πικρὸν ἐναντίως, καὶ τὸ λευκὸν ἑτέρως.
Ἆρ’
οὖν ἅμα μὲν καὶ ἀριθμῷ ἀδιαίρετον καὶ ἀχώριστον
τὸ
κρῖνον, τῷ εἶναι δὲ κεχωρισμένον; Ἔστι δή πως ὡς τὸ
διαιρετὸν
τῶν διῃρημένων αἰσθάνεται, ἔστι δ’ ὡς ἀδιαίρετον· (221) τῷ εἶναι μὲν γὰρ διαιρετόν, τόπῳ δὲ καὶ ἀριθμῷ
ἀδιαίρετον.
οὐχ οἷόν τε; Δυνάμει μὲν γὰρ τὸ αὐτὸ
καὶ
ἀδιαίρετον τἀναντία, τῷ δ’ εἶναι οὔ, ἀλλὰ τῷ ἐνεργεῖσθαι
διαιρετόν,
καὶ οὐχ οἷόν τε· ἅμα λευκὸν καὶ μέλαν
εἶναι.
Ὥστ’ οὐδὲ τὰ εἴδη πάσχειν αὐτῶν, εἰ τοιοῦτον αἴσθησις
καὶ
νόησις, ἀλλ’ ὥσπερ ἣν καλοῦσί τινες στιγμήν,
μία καὶ δύο, ταύτῃ καὶ διαιρετή. Ἧι μὲν οὖν ἀδιαίρετον,
ἓν
τὸ κρῖνόν ἐστι καὶ ἅμα, δὲ διαιρετὸν ὑπάρχει,
δὶς
τῷ αὐτῷ χρῆται σημείῳ ἅμα. Ἧι μὲν οὖν δυσὶ χρῆται,
τῷ
πέρατι δύο κρίνει, καὶ κεχωρισμένα ἐστὶν ὡς κεχωρισμένων·
δ’ ἕν, ἑνὶ καὶ ἅμα. Περὶ μὲν οὖν τῆς
ἀρχῆς
φαμὲν τὸ ζῷον αἰσθητικὸν εἶναι, διωρίσθω τὸν
τρόπον
τοῦτον.


HOME > '������������������������' in 'Aristoteles, De anima, 3, 19'
Aristoteles, De anima, 3, CAPUT 1 <<<     >>> CAPUT 3
1018w 4.4104521274567 s